Ik heb er lang tegenaan lopen hikken maar uiteindelijk heb ik besloten weer naar school te gaan om mijn B2-examen Spaans te gaan halen. Aan 1 kant ben ik blij dat ik weer een poging ga wagen maar aan de andere kant zie ik er als een berg tegenop. Niet zozeer om weer naar school te gaan maar meer omdat het inhoudt dat ik 2 extreem lange dagen ga maken en niet weet of ik daar wel de energie voor heb.
De redenen om weer naar school te gaan hebben vooral een praktische achtergrond.
Als ik ander werk wil vinden wat voldoende redelijk betaald dan is het vloeiend spreken van Spaans een vereiste en hoewel ik mij verstaanbaar kan maken en gesprekken kan voeren, weet ik dat ik dat met fouten doe. Deze fouten moeten gecorrigeerd worden voordat ze zo ingesleten zijn dat ze met heel veel moeite eruit gehamerd moeten worden. Een vriendin ziet het als haar taak mijn Spaans te corrigeren maar dat komt de conversatie niet ten goede ;-). Vriend vindt het schattig als ik fouten maak maar denkt daar anders over als hierdoor misverstanden ontstaan en we daardoor "ruzie" hebben. Hoe dan ook, corrigeren is niet iets wat in zijn "taakomschrijving" staat.
Verder zijn er een aantal cursussen aan de universiteit die ik mij leuk lijken om te doen waarvoor minimaal B2 of zelfs C1 vereist is. En dan kan iedereen wel zeggen dat mijn Spaans goed is, zonder een officieel bewijs in de vorm van een erkend certificaat kom ik niet ver.
Ik ben voor Spaans en Engels 2x naar een taalacademie gegaan en daar werd ik niet heel vrolijk van, hoewel Engels minder slecht was dan Spaans.
Spaans was beginnersniveau en ik wilde sneller dan de groep of ik had de pech dat de groep niet echt geïnteresseerd was. Gevolg was dat ik mijn huiswerk had gedaan en had geoefend en de rest niet waardoor ik het gevoel had dat ik niet erg opschoot.
Engels had het probleem dat mijn niveau hoger was dan de groep waardoor er amper aandacht was voor het verbeteren van mijn Engels wat niet perfect is.
Voor Spaans ging ik vervolgens naar privé lessen, waar ik in 3 jaar een hoop heb geleerd. Alleen was mijn lerares te streng en tegen de tijd dat ik mij daar bewust van werd, gaf het mij zoveel stress dat mijn huiswerk perfect moest zijn dat pogingen om de stress te verminderen niet meer werkten. Ik stopte met de lessen op het moment dat, volgens mijn lerares, alle theorie voor het B2-examen behandeld was.
Geen idee waar mijn hoofd zat maar ik besloot om, direct na het stoppen met de lessen, mij in te schrijven voor een online cursus Spaans B1-B2 om te ontdekken dat ik daar helemaal niet klaar voor was.
Na het leren kennen van Vriend, met een iets grotere motivatie om mijn Spaans te verbeteren en met nog maar een half jaar te gaan om de cursus af te maken, deed ik een poging om iets in te halen maar verder dan hoofdstuk 12 van de 40 ben ik niet gekomen.
Wat ik wel in deze 2 jaar zonder les voor elkaar gekregen heb, is dat ik niet meer bang ben om Spaans te spreken. Met mijn privé-lerares was dat 1 van de grootste struikelblokken.
De vriendin die mijn Spaans steeds loopt te corrigeren, had mij aangeraden om naar dezelfde school te gaan als waar zij Spaans had geleerd. De school staat goed aangeschreven en volgens haar zal ik daar een hoop leuke mensen leren kennen. En beter, het is een publieke school wat enorm in de kosten scheelt en erkenning van het diploma.
Toen ik de school via het internet ontdekt had, bleek de periode van inschrijving al voorbij maar Vriend was zo aardig om namens mij te bellen en er bleek een mogelijkheid om je in te schrijven in geval er open plaatsen waren. De website in de gaten gehouden en zodra de mogelijkheid van inschrijving er was, alles ingevuld.
Op 17 juni moest ik een test van mijn Spaans doen en ze waren verbaasd dat iemand met zo'n hoog niveau aan de test meedeed. Dezelfde dag kreeg ik nog een email dat ik was toegelaten aan het 2e (en laatste) jaar voor B2-niveau.
Vervolgens worstelde ik mij door een hoop papieren heen (want publieke school) om de inschrijving officieel te maken. Morgen moet ik mij met al deze papieren bij de receptie van de school melden en dan hoop ik dat alles in orde is. En, typisch hier in Spanje, alles in het Spaans ;-). Ik zit mij af te vragen hoe de andere buitenlanders die aan deze school Spaans willen leren zich hier mee redden.
Het rooster is 2 dagen per week van 19:00 tot 21:15. Dat houdt in dat ik die dagen om 07:50 mijn huis uitga om dan tegen 22:00 weer thuis te komen. Als we daar nog 1 dag bij op doen dat ik vanaf mijn werk naar fysiotherapie ga en ook laat terug ben, dan is het duidelijk dat het zwaar zal zijn en dan heb ik het nog niet over het huiswerk wat gedaan moet worden.
Ik ga het voor een jaar proberen met de cursussen die ik wil doen en het verbeteren van de communicatie in mijn relatie in mijn achterhoofd en na dat jaar heb ik of mijn examen gehaald of besloten dat het halen van mijn B2 (voor nu) een onmogelijke droom is.
Posts tonen met het label huis-tuin-keuken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label huis-tuin-keuken. Alle posts tonen
zondag 30 juni 2019
vrijdag 29 maart 2019
Nood breekt wet
Waar ik in mijn vorige bericht nog aan het klagen was dat het allemaal nog langer zou duren, ging dat in de praktijk anders en wel om een zeer eenvoudige reden.
Dochter van Vriend had kans gezien om voor de 3e keer voor 3 dagen van school gestuurd te worden door overmatig gebruik van het mobieltje. De maandag was een vrije dag wegens bijscholing van de leraren, dinsdag, woensdag en donderdag geen school en dan vrijdag voor 1 dag een rit van 1 uur heen en 1 uur terug dat werd hem niet, kortom een hele week vrij.
Dat was voor mij de druppel. Keuken of geen keuken, schoon of niet schoon, zaterdag ga ik ervoor zorgen dat de koelkast vol is en ik ga hoe dan ook verhuizen. Vanaf zondag slaap ik in mijn nieuwe huis. En ja, dat is nu 2 weken geleden en het is kamperen hoewel sommige dingen inmiddels wel soort van geregeld zijn.
In de keuken heb ik een kookplaat en de gootsteen is ook soort van klaar, soort van in de zin dat hij waterdicht gekit is en ook waterdicht op de afvoer is aangesloten. Wat ik nog moet doen is het overtollige kit verwijderen en de bak schoonmaken.
De levensmiddelen die niet in de koelkast hoeven staan in 2 kratjes in een soort van bijkeuken.
Van het meubel met het aanrecht moeten 2 deurtjes van een handgreep worden voorzien en er moet nog een lade in elkaar gezet worden. Het wacht op het boren van het gat voor de handgreep en dat is helaas iets wat ik mijzelf niet toevertrouw na een dag werken. Dan ben ik toch moe en minder geconcentreerd. Ik zou het jammer vinden dat ik door een boorfout het deurtje zou beschadigen.
De rest van de keukenkastjes staan nog in de verpakking om in elkaar gezet te worden.
De badkamer moet schoongemaakt worden maar alles lijkt het wel te doen. De hoeveelheid schoonmaak werk is zo vreselijk groot dat ik geen idee heb waar te beginnen en dan heb ik van vriendinnen al zo'n 10 uur hulp gehad. Ik wist niet dat een huis wat zo lang leeg stond zo vies en stoffig kon zijn en daar komt dan nog de stof van het schilderwerk en egaliseren van de muren bij.
Uiteindelijk bleek het airbed lek te zijn, dus ik blij dat ik 1 matras met onderbouw gehouden had. Na het vervangen van de beschermende hoes om het matras, een extra molton en dan pas het laken, heeft Vriend bakzeil gehaald en besloten dat hij om een matras niet de kans wil missen om samen met mij te slapen. Ik wist wel dat dit zou gebeuren ;-).
De slaapkamer staat nog half vol met dozen die voornamelijk wachten op het in elkaar zetten van de overgebleven keukenkastjes en een schoonmaakbeurt maar het voldoet.
De woonkamer staat ook nog steeds op de lijst voor schoonmaak maar is minder stoffig dan de slaapkamer. En omdat ik in de middag en avond zon heb, zie ik wel dat het raam smerig is maar het werkt ook als een soort van zonwering. Geen idee of ik veel haast ga hebben om daar wat aan te gaan doen. De bewaarde meubels komen nu goed van pas hoewel er wel reparatie werk verricht moet worden. Op dit moment ontbreken de laden in het wandmeubel want die liggen in onderdelen op het terras en wachten (ja alweer) op de keukenkastjes. Na het in elkaar zetten van de keukenkastjes blijven er schroeven en kleine spijkers over die ik nodig heb voor het repareren van de laden.
Van de kleine tafel sluit het blad niet aan op de onderbouw en de grote tafel is gebouwd volgens het Spaanse systeem van een lang tafelkleed tot op de grond, onder de tafel een verwarmingselement en dan heb je het in de winter lekker warm. Dit houdt in dat, omdat het toch allemaal bedekt is, het niet nodig is om de tafel van mooi materiaal te maken. Verven loont niet dus ik zal aan de slag moeten met iets van bedekking.
Maar al met al gaat het en ik ben blij dat ik een eigen plekje heb. Het enige wat nog een probleem is en waarvan ik hoop dat het snel over gaat, is dat het echt vreselijk koud is in mijn huis. Als de zon schijnt is er geen probleem maar als die er niet is ('s morgens en na 20:00 uur, dan is het echt heel erg koud. Zo erg koud dat ik er 's nachts wakker van word.
Ik weet dat het huis ongeveer 10 maanden leeg heeft gestaan totdat ik er in ben getrokken en dat het waarschijnlijk na de zomer wel beter zal zijn. Maar zo koud had ik niet verwacht.
Inmiddels heb ik mijn petroleumkachel in de slaapkamer gezet en die zet ik een half uur voor het slapen gaan aan. Dan is het warm genoeg om in slaap te vallen en met een vest en sokken overleef ik het net als ik 's nachts naar de wc moet.
Waarschijnlijk zal ik van de zomer wel "klagen" dat het in mijn huis niet uit te houden is.
Nog een lange weg te gaan voordat huis een thuis is maar we komen er wel.
Dochter van Vriend had kans gezien om voor de 3e keer voor 3 dagen van school gestuurd te worden door overmatig gebruik van het mobieltje. De maandag was een vrije dag wegens bijscholing van de leraren, dinsdag, woensdag en donderdag geen school en dan vrijdag voor 1 dag een rit van 1 uur heen en 1 uur terug dat werd hem niet, kortom een hele week vrij.
Dat was voor mij de druppel. Keuken of geen keuken, schoon of niet schoon, zaterdag ga ik ervoor zorgen dat de koelkast vol is en ik ga hoe dan ook verhuizen. Vanaf zondag slaap ik in mijn nieuwe huis. En ja, dat is nu 2 weken geleden en het is kamperen hoewel sommige dingen inmiddels wel soort van geregeld zijn.
In de keuken heb ik een kookplaat en de gootsteen is ook soort van klaar, soort van in de zin dat hij waterdicht gekit is en ook waterdicht op de afvoer is aangesloten. Wat ik nog moet doen is het overtollige kit verwijderen en de bak schoonmaken.
De levensmiddelen die niet in de koelkast hoeven staan in 2 kratjes in een soort van bijkeuken.
Van het meubel met het aanrecht moeten 2 deurtjes van een handgreep worden voorzien en er moet nog een lade in elkaar gezet worden. Het wacht op het boren van het gat voor de handgreep en dat is helaas iets wat ik mijzelf niet toevertrouw na een dag werken. Dan ben ik toch moe en minder geconcentreerd. Ik zou het jammer vinden dat ik door een boorfout het deurtje zou beschadigen.
De rest van de keukenkastjes staan nog in de verpakking om in elkaar gezet te worden.
De badkamer moet schoongemaakt worden maar alles lijkt het wel te doen. De hoeveelheid schoonmaak werk is zo vreselijk groot dat ik geen idee heb waar te beginnen en dan heb ik van vriendinnen al zo'n 10 uur hulp gehad. Ik wist niet dat een huis wat zo lang leeg stond zo vies en stoffig kon zijn en daar komt dan nog de stof van het schilderwerk en egaliseren van de muren bij.
Uiteindelijk bleek het airbed lek te zijn, dus ik blij dat ik 1 matras met onderbouw gehouden had. Na het vervangen van de beschermende hoes om het matras, een extra molton en dan pas het laken, heeft Vriend bakzeil gehaald en besloten dat hij om een matras niet de kans wil missen om samen met mij te slapen. Ik wist wel dat dit zou gebeuren ;-).
De slaapkamer staat nog half vol met dozen die voornamelijk wachten op het in elkaar zetten van de overgebleven keukenkastjes en een schoonmaakbeurt maar het voldoet.
De woonkamer staat ook nog steeds op de lijst voor schoonmaak maar is minder stoffig dan de slaapkamer. En omdat ik in de middag en avond zon heb, zie ik wel dat het raam smerig is maar het werkt ook als een soort van zonwering. Geen idee of ik veel haast ga hebben om daar wat aan te gaan doen. De bewaarde meubels komen nu goed van pas hoewel er wel reparatie werk verricht moet worden. Op dit moment ontbreken de laden in het wandmeubel want die liggen in onderdelen op het terras en wachten (ja alweer) op de keukenkastjes. Na het in elkaar zetten van de keukenkastjes blijven er schroeven en kleine spijkers over die ik nodig heb voor het repareren van de laden.
Van de kleine tafel sluit het blad niet aan op de onderbouw en de grote tafel is gebouwd volgens het Spaanse systeem van een lang tafelkleed tot op de grond, onder de tafel een verwarmingselement en dan heb je het in de winter lekker warm. Dit houdt in dat, omdat het toch allemaal bedekt is, het niet nodig is om de tafel van mooi materiaal te maken. Verven loont niet dus ik zal aan de slag moeten met iets van bedekking.
Maar al met al gaat het en ik ben blij dat ik een eigen plekje heb. Het enige wat nog een probleem is en waarvan ik hoop dat het snel over gaat, is dat het echt vreselijk koud is in mijn huis. Als de zon schijnt is er geen probleem maar als die er niet is ('s morgens en na 20:00 uur, dan is het echt heel erg koud. Zo erg koud dat ik er 's nachts wakker van word.
Ik weet dat het huis ongeveer 10 maanden leeg heeft gestaan totdat ik er in ben getrokken en dat het waarschijnlijk na de zomer wel beter zal zijn. Maar zo koud had ik niet verwacht.
Inmiddels heb ik mijn petroleumkachel in de slaapkamer gezet en die zet ik een half uur voor het slapen gaan aan. Dan is het warm genoeg om in slaap te vallen en met een vest en sokken overleef ik het net als ik 's nachts naar de wc moet.
Waarschijnlijk zal ik van de zomer wel "klagen" dat het in mijn huis niet uit te houden is.
Nog een lange weg te gaan voordat huis een thuis is maar we komen er wel.
woensdag 30 mei 2018
Op zijn Spaans: met 3 man sterk
Er is voor mij niets erger dan het hebben van pijn in mijn mond. In alle overige delen van mijn lichaam kan ik heel veel pijn accepteren maar pijn aan gebit is amper te overleven. Dus toen voor de derde keer in minder dan een jaar dezelfde kies brak, wist ik al wel hoe laat het was: hij moest eruit en dat betekende problemen.
Vanwege de kromming van de wortels had ik in februari al van mijn tandarts het telefoonnummer en adres van de kaakchirurg gekregen wat een extra afspraak scheelde en Spaanse Man was akkoord met deze kaakchirurg. Gebeld voor een afspraak: "Mijn kies is gebroken en die moet eruit, ik wil graag een afspraak maken." Geen probleem, 23 april kun je langs komen en dan bekijken we hoe we dit aan gaan pakken. Ik weet niet meer precies wanneer ik de kies brak, maar het zal zeker niet later dan begin april zijn geweest. Dus zo'n 3 weken tussen bellen en afspraak. Ik kan me niet herinneren dat het in Nederland zo lang duurde.
Spanjaarden hebben de gewoonte niet op te dagen bij afspraken met als gevolg dat je of een sms krijgt of gebeld wordt om je aan de afspraak te herinneren. In dit geval werd ik gebeld en werd mij nogmaals uitgelegd dat het om een oriënterende afspraak ging en dat er vervolgens een afspraak gemaakt zou worden om de kies te verwijderen. Ja mevrouw, dat is mij duidelijk.
Op 23 april meldde ik mij bij de tandarts. Ik had liever een afspraak in de morgen gehad zodat ik niet een deel van de cursus zou missen maar met de lange wachttijden voor een afspraak leek het mij verstandiger om niet al te kieskeurig te zijn. Gelukkig was ik op tijd want ik moest een heel formulier invullen met vragen over mijn gezondheid. Geen idee wat het hebben van eventuele maag-darmklachten met mijn tanden te maken heeft, hetzelfde geldt voor problemen in mijn bewegingsapparaat. Maar goed, ze wilden het weten dus ik vul in. Gelukkig waren de mensen in de wachtkamer zo aardig om mij te helpen als mijn kennis van medische termen in het Spaans niet toereikend was en dat maakte de wachtkamer ook een stuk gezelliger.
Zoals verwacht luidde de conclusie dat de kies eruit moest, werd er een offerte opgemaakt en een nieuwe afspraak ingepland: 15 mei, nog 3 weken extra wachten. En ook deze keer maar niet kieskeurig geweest over 's morgens of 's avonds.
In deze 3 weken braken er nog meer stukken van de kies af maar hield hij het net voldoende om geen extra problemen te veroorzaken. Ik had een recept meegekregen: een 3 daagse antibioticakuur te beginnen 1 dag voor de behandeling, en ter voorkoming van pijn moest ik een uur voor de behandeling Ibuprofen 600 slikken. Via een Nederlandse vriend kwam ik er achter dat dit veel meer is dan de gebruikelijke dosis in Nederland en kennelijk mag je in Spanje per dag ook 2x zoveel Ibuprofen slikken dan in Nederland. Altijd handig om weer even met je neus op het feit gedrukt te worden dat het medicijngebruik in Spanje veel hoger is dan in Nederland.
Maar dan toch eindelijk D-day! Weer een formulier, deze keer om te ondertekenen (dat ik bewust was van het feit dat ik een verdoving zou krijgen, dat ik mij bewust was van de risico's, dat ik wist dat het niet toepassen van een goede mondhygiëne tot complicaties zou leiden etc.). Vervolgens een papier om mee naar huis te nemen met alle instructies van wat ik de komende dagen wel en niet mocht doen, een indicatie hoelang het zou bloeden, wanneer ik moest bellen in geval van problemen en welke problemen vereisten dat ik zou bellen (geen idee of ik dan weer 3 weken zou moeten wachten). En toen was het zover, het trekken van de kies zelf.
Ze waren met 3 man sterk (of beter gezegd vrouw sterk want het waren allemaal vrouwen). Ik nam in de stoel plaats, kreeg de verdoving, ze vonden dat er nog meer verdoving moest plaats vinden en toen ze tevreden waren gingen ze aan het werk: 1 assistente hield het speeksel-afzuigapparaat vast, 1 assistente nam mijn hoofd in een soort van lichte houtgreep zodat ik mijn hoofd niet kon bewegen en de tandarts ging aan de slag om de kies eruit te halen.
In Nederland hadden ze ook al eens een kies verwijderd en dat deed de tandarts in zijn eentje. Ik geloof niet eens dat de assistente enige actie verrichtte behalve het aanreiken van de gevraagde gereedschappen.
Na een half uur was de kies eruit. Volgens de tandarts hadden we geluk gehad dat de wortels niet gebroken waren tijdens het trekken, anders had ze moeten opereren en mijn kaak openleggen en dan zouden we nog een uur extra nodig gehad hebben.
Dus blij en gelukkig stond ik na een half uurtje weer buiten. Direct per whatsapp ervaringen uitgewisseld met Spaanse Man want die had net de dag ervoor een kies laten trekken bij dezelfde kaakchirurg.
Vervolgens heb ik zo'n 2 weken pijn gehad in de kies naast de getrokken kies en had ik een humeur om op te schieten (oké, toegegeven, kennelijk was ik nog niet van de menstruaties af en dat hielp niet mee) maar nu de cursus is afgelopen en mijn "vakantie" is begonnen, kan ik die zonder pijn beginnen.
Over een half jaar gaan we in discussie over hoe we het gat gaan opvullen maar voor voorlopig hoop ik dat ik even geen tandarts meer hoef te zien. En hoe dat gaat heb ik hier in Spanje al een keer meegemaakt, dus dat zal niet nieuw meer zijn :-).
Vanwege de kromming van de wortels had ik in februari al van mijn tandarts het telefoonnummer en adres van de kaakchirurg gekregen wat een extra afspraak scheelde en Spaanse Man was akkoord met deze kaakchirurg. Gebeld voor een afspraak: "Mijn kies is gebroken en die moet eruit, ik wil graag een afspraak maken." Geen probleem, 23 april kun je langs komen en dan bekijken we hoe we dit aan gaan pakken. Ik weet niet meer precies wanneer ik de kies brak, maar het zal zeker niet later dan begin april zijn geweest. Dus zo'n 3 weken tussen bellen en afspraak. Ik kan me niet herinneren dat het in Nederland zo lang duurde.
Spanjaarden hebben de gewoonte niet op te dagen bij afspraken met als gevolg dat je of een sms krijgt of gebeld wordt om je aan de afspraak te herinneren. In dit geval werd ik gebeld en werd mij nogmaals uitgelegd dat het om een oriënterende afspraak ging en dat er vervolgens een afspraak gemaakt zou worden om de kies te verwijderen. Ja mevrouw, dat is mij duidelijk.
Op 23 april meldde ik mij bij de tandarts. Ik had liever een afspraak in de morgen gehad zodat ik niet een deel van de cursus zou missen maar met de lange wachttijden voor een afspraak leek het mij verstandiger om niet al te kieskeurig te zijn. Gelukkig was ik op tijd want ik moest een heel formulier invullen met vragen over mijn gezondheid. Geen idee wat het hebben van eventuele maag-darmklachten met mijn tanden te maken heeft, hetzelfde geldt voor problemen in mijn bewegingsapparaat. Maar goed, ze wilden het weten dus ik vul in. Gelukkig waren de mensen in de wachtkamer zo aardig om mij te helpen als mijn kennis van medische termen in het Spaans niet toereikend was en dat maakte de wachtkamer ook een stuk gezelliger.
Zoals verwacht luidde de conclusie dat de kies eruit moest, werd er een offerte opgemaakt en een nieuwe afspraak ingepland: 15 mei, nog 3 weken extra wachten. En ook deze keer maar niet kieskeurig geweest over 's morgens of 's avonds.
In deze 3 weken braken er nog meer stukken van de kies af maar hield hij het net voldoende om geen extra problemen te veroorzaken. Ik had een recept meegekregen: een 3 daagse antibioticakuur te beginnen 1 dag voor de behandeling, en ter voorkoming van pijn moest ik een uur voor de behandeling Ibuprofen 600 slikken. Via een Nederlandse vriend kwam ik er achter dat dit veel meer is dan de gebruikelijke dosis in Nederland en kennelijk mag je in Spanje per dag ook 2x zoveel Ibuprofen slikken dan in Nederland. Altijd handig om weer even met je neus op het feit gedrukt te worden dat het medicijngebruik in Spanje veel hoger is dan in Nederland.
Maar dan toch eindelijk D-day! Weer een formulier, deze keer om te ondertekenen (dat ik bewust was van het feit dat ik een verdoving zou krijgen, dat ik mij bewust was van de risico's, dat ik wist dat het niet toepassen van een goede mondhygiëne tot complicaties zou leiden etc.). Vervolgens een papier om mee naar huis te nemen met alle instructies van wat ik de komende dagen wel en niet mocht doen, een indicatie hoelang het zou bloeden, wanneer ik moest bellen in geval van problemen en welke problemen vereisten dat ik zou bellen (geen idee of ik dan weer 3 weken zou moeten wachten). En toen was het zover, het trekken van de kies zelf.
Ze waren met 3 man sterk (of beter gezegd vrouw sterk want het waren allemaal vrouwen). Ik nam in de stoel plaats, kreeg de verdoving, ze vonden dat er nog meer verdoving moest plaats vinden en toen ze tevreden waren gingen ze aan het werk: 1 assistente hield het speeksel-afzuigapparaat vast, 1 assistente nam mijn hoofd in een soort van lichte houtgreep zodat ik mijn hoofd niet kon bewegen en de tandarts ging aan de slag om de kies eruit te halen.
In Nederland hadden ze ook al eens een kies verwijderd en dat deed de tandarts in zijn eentje. Ik geloof niet eens dat de assistente enige actie verrichtte behalve het aanreiken van de gevraagde gereedschappen.
Na een half uur was de kies eruit. Volgens de tandarts hadden we geluk gehad dat de wortels niet gebroken waren tijdens het trekken, anders had ze moeten opereren en mijn kaak openleggen en dan zouden we nog een uur extra nodig gehad hebben.
Dus blij en gelukkig stond ik na een half uurtje weer buiten. Direct per whatsapp ervaringen uitgewisseld met Spaanse Man want die had net de dag ervoor een kies laten trekken bij dezelfde kaakchirurg.
Vervolgens heb ik zo'n 2 weken pijn gehad in de kies naast de getrokken kies en had ik een humeur om op te schieten (oké, toegegeven, kennelijk was ik nog niet van de menstruaties af en dat hielp niet mee) maar nu de cursus is afgelopen en mijn "vakantie" is begonnen, kan ik die zonder pijn beginnen.
Over een half jaar gaan we in discussie over hoe we het gat gaan opvullen maar voor voorlopig hoop ik dat ik even geen tandarts meer hoef te zien. En hoe dat gaat heb ik hier in Spanje al een keer meegemaakt, dus dat zal niet nieuw meer zijn :-).
zaterdag 12 mei 2018
De bar
Eén van de dingen die ik beduidend minder doe nu Spaanse man en ik minder contact hebben, is tijd doorbrengen in een bar. Iets wat in Spanje bijna tot de dagelijkse gang van zaken hoort.
Niet opgegroeid in een cultuur van tijd doorbrengen in een bar en al zeker niet in mijn eentje lag hier wel een drempel om te slechten en zeker in combinatie met mijzelf leuke dingen gunnen.
Ik had een aantal vriendinnen om tips gevraagd en "op zoek naar een stamkroeg" stond dan ook op mijn lijstje "wat te doen tijdens mijn sabbatical". Nu ben ik niet echt een persoon om 's avonds uit te gaan. Tegen de tijd dat mensen hier bedenken dat ze wat gaan eten (diner of tapas), zit ik te bedenken of ik al dan niet al mijn bed op ga zoeken. Maar vandaag in de moestuin bedacht ik mij ineens dat wat ik met Spaanse man deed, ik ook wel in mijn eentje kon doen: werken in de moestuin en op weg naar huis even bij een bar langsgaan. 's Middags, scheelt koken en na een paar uur hard werken ook wel verdiend ;-).
Volgende vraag: welke bar? Nieuwe gewoonte, dus best wel eng en om dan zomaar, met bemodderde kleding en grond onder mijn nagels, fiets en groente een onbekende bar in te stappen, dat was toch iets te veel van het goede.
En toen schoot de bar door mijn hoofd waar ik bijna elke dinsdag ga eten voor of na mijn afspraak met mijn fysio-trainer. Niet erg ver van de route moestuin - huis en nu ik daar al meer dan 7 maanden met regelmaat over de vloer kom, niet geheel onbekend. Hoewel een dagmenu eten aan een tafeltje wel iets anders is dan aan de bar hangen. Dat dan weer wel.
Ik parkeer mijn fiets bij de bar en kom een meneer tegen die ik ook al een paar keer heb gezien als ik in de bar zat te eten. Afgelopen dinsdag kwam hij (en de eigenaar) er achter dat ik geen Française maar Nederlandse was en ja, Nederland en fietsen horen nu eenmaal bij elkaar. We hebben een klein gesprekje terwijl we naar binnen gaan. Hij sluit zich aan bij zijn vriend en ik zoek een plekje aan de bar. Ik bestel een tinto de verano met tapas en bied de eigenaar van de bar een deel van mijn uien aan (ik heb meer dan ik in mijn eentje aan kan). Eigenaar en vrouw van eigenaar blij, ik blij en ik moet verplicht alle groente van mijn fiets halen en in de schaduw zetten.
De man heeft zijn drankje op en zegt dat hij af wil rekenen, inclusief mijn drankje en de doos met 5 liter vino mosto die hij net gekocht heeft. Ok, muchas gracias meneer ;-). Op weg naar de uitgang, begint de meneer weer een gesprek met mij en stelt mij voor aan zijn vriend die de eigenaar van de wijngaard blijkt te zijn waarvan hij net de vino mosto heeft gekocht. Geen ontkomen aan, ik moet de wijn proberen (vino mosto is heel erg jonge wijn). Meneer heeft de wijn gekocht voor zijn zoon maar kennelijk maakt het niet uit dat de wijn al open is voordat zoon de doos krijgt. De wijn is voor mij te zoet maar niet verkeerd.
Inmiddels is de vriend van meneer naar huis vertrokken maar meneer blijft nog even hangen om mij foto's te laten zien van de narcissen die hij in Nederland had besteld en die het goed in zijn bloembakken hebben gedaan. Uiteindelijk met een tot volgende keer gaat hij dan toch naar huis. De eigenaar van de bar biedt mij aan om een tapas te kiezen voor bij de wijn. Ik voel me een beetje ongemakkelijk. In Nederland zou het ondenkbaar zijn dat je met drinken aan de bar zit wat niet geleverd is door de bar, maar hier is dat kennelijk geen probleem. Ondertussen word ik in meer conversaties betrokken want een Nederlandse in een echte buurtbar is natuurlijk wel een bezienswaardigheid.
Ongeveer 1,5 uur nadat ik de bar binnen ben gestapt, sta ik weer buiten bij mijn fiets met 2 drankjes en tapas achter de kiezen zonder dat het mij iets gekost heeft en weer een fantastisch verhaal rijker. Ik heb mij uitstekend vermaakt en omdat het al een beetje bekend was, minder eng dan het anders zou zijn.
Ik denk dat ik hier maar een gewoonte van ga maken (hoera, een nieuw regeltje, hahaha): op de terugweg van de moestuin naar huis even langs de bar om iets te drinken.
Het heeft zo zijn tijd nodig maar uiteindelijk word ik nog wel een echte Spaanse.
Niet opgegroeid in een cultuur van tijd doorbrengen in een bar en al zeker niet in mijn eentje lag hier wel een drempel om te slechten en zeker in combinatie met mijzelf leuke dingen gunnen.
Ik had een aantal vriendinnen om tips gevraagd en "op zoek naar een stamkroeg" stond dan ook op mijn lijstje "wat te doen tijdens mijn sabbatical". Nu ben ik niet echt een persoon om 's avonds uit te gaan. Tegen de tijd dat mensen hier bedenken dat ze wat gaan eten (diner of tapas), zit ik te bedenken of ik al dan niet al mijn bed op ga zoeken. Maar vandaag in de moestuin bedacht ik mij ineens dat wat ik met Spaanse man deed, ik ook wel in mijn eentje kon doen: werken in de moestuin en op weg naar huis even bij een bar langsgaan. 's Middags, scheelt koken en na een paar uur hard werken ook wel verdiend ;-).
Volgende vraag: welke bar? Nieuwe gewoonte, dus best wel eng en om dan zomaar, met bemodderde kleding en grond onder mijn nagels, fiets en groente een onbekende bar in te stappen, dat was toch iets te veel van het goede.
En toen schoot de bar door mijn hoofd waar ik bijna elke dinsdag ga eten voor of na mijn afspraak met mijn fysio-trainer. Niet erg ver van de route moestuin - huis en nu ik daar al meer dan 7 maanden met regelmaat over de vloer kom, niet geheel onbekend. Hoewel een dagmenu eten aan een tafeltje wel iets anders is dan aan de bar hangen. Dat dan weer wel.
Ik parkeer mijn fiets bij de bar en kom een meneer tegen die ik ook al een paar keer heb gezien als ik in de bar zat te eten. Afgelopen dinsdag kwam hij (en de eigenaar) er achter dat ik geen Française maar Nederlandse was en ja, Nederland en fietsen horen nu eenmaal bij elkaar. We hebben een klein gesprekje terwijl we naar binnen gaan. Hij sluit zich aan bij zijn vriend en ik zoek een plekje aan de bar. Ik bestel een tinto de verano met tapas en bied de eigenaar van de bar een deel van mijn uien aan (ik heb meer dan ik in mijn eentje aan kan). Eigenaar en vrouw van eigenaar blij, ik blij en ik moet verplicht alle groente van mijn fiets halen en in de schaduw zetten.
De man heeft zijn drankje op en zegt dat hij af wil rekenen, inclusief mijn drankje en de doos met 5 liter vino mosto die hij net gekocht heeft. Ok, muchas gracias meneer ;-). Op weg naar de uitgang, begint de meneer weer een gesprek met mij en stelt mij voor aan zijn vriend die de eigenaar van de wijngaard blijkt te zijn waarvan hij net de vino mosto heeft gekocht. Geen ontkomen aan, ik moet de wijn proberen (vino mosto is heel erg jonge wijn). Meneer heeft de wijn gekocht voor zijn zoon maar kennelijk maakt het niet uit dat de wijn al open is voordat zoon de doos krijgt. De wijn is voor mij te zoet maar niet verkeerd.
Inmiddels is de vriend van meneer naar huis vertrokken maar meneer blijft nog even hangen om mij foto's te laten zien van de narcissen die hij in Nederland had besteld en die het goed in zijn bloembakken hebben gedaan. Uiteindelijk met een tot volgende keer gaat hij dan toch naar huis. De eigenaar van de bar biedt mij aan om een tapas te kiezen voor bij de wijn. Ik voel me een beetje ongemakkelijk. In Nederland zou het ondenkbaar zijn dat je met drinken aan de bar zit wat niet geleverd is door de bar, maar hier is dat kennelijk geen probleem. Ondertussen word ik in meer conversaties betrokken want een Nederlandse in een echte buurtbar is natuurlijk wel een bezienswaardigheid.
Ongeveer 1,5 uur nadat ik de bar binnen ben gestapt, sta ik weer buiten bij mijn fiets met 2 drankjes en tapas achter de kiezen zonder dat het mij iets gekost heeft en weer een fantastisch verhaal rijker. Ik heb mij uitstekend vermaakt en omdat het al een beetje bekend was, minder eng dan het anders zou zijn.
Ik denk dat ik hier maar een gewoonte van ga maken (hoera, een nieuw regeltje, hahaha): op de terugweg van de moestuin naar huis even langs de bar om iets te drinken.
Het heeft zo zijn tijd nodig maar uiteindelijk word ik nog wel een echte Spaanse.
zaterdag 8 juli 2017
Verhuisd
Voordat ik mij weer een dag bezig ga houden met het zoeken van een plek voor al mijn spullen, ga ik eerst maar even hier een update over de verhuizing en mijn nieuwe huisje geven. Want ja, dat had ik natuurlijk alleen maar op foto´s gezien en dan is het altijd maar afwachten of het in het echt net zo goed is.
Het krijgen van de sleutels verliep weer eens lekker op z´n Spaans. Ik hoefde me geen zorgen te maken, de sleutels zouden voor 30 juni in mijn bezit zijn. Uiteindelijk werd het een week van over en weer berichten versturen want het meisje dat nu nog in het appartement woonde was toch niet eerder weg en het moest nog schoongemaakt en... Na aandringen van mijn kant (hopelijk meer op Spaanse manier dan Nederlandse manier), was het mogelijk om op donderdag 29 juni de sleutels af te halen, waarna mijn nieuwe huisbaas volledig vergeten was dat we een afspraak hadden.
Maar goed, via via kwamen de sleutels toch op 29 juni in mijn bezit.
Spaanse man stond erop om donderdag mij te helpen met het overbrengen van de eerste spullen zodat ik direct in het nieuwe huisje zou kunnen slapen. Hoewel ik een foto had gestuurd van de opgestapelde dozen en hij dus eerder had kunnen zien dat het misschien wel veel was, was de aanblik van de spullen die verhuisd moesten worden dusdanig dat hij direct van mening veranderde en besloot dat de verhuizing per auto zou gaan.
Mij best, het zou veel sneller gaan en het geklaag van Spaanse man over hoe ingewikkeld het was om in het centrum van de stad te rijden met een auto en te parkeren zou ik wel overleven ;-). (geen idee of dit typisch automobilisten eigen is of Spaans).
Gevolg was in ieder geval dat het grootste gedeelte in 3x rijden over was en er voor mij nog een paar keer lopen overbleef. Het weer was omgeslagen van tegen de 40C naar rond de 30C, dus alles ging perfect.
Op vrijdag belde mijn oude huisbaas om te vragen of ik het contract ging verlengen. Ik vertelde hem dat ik op dit moment aan het verhuizen was en dat ik maandag de sleutels in kon leveren. Hij was boos dat ik hem niet eerder op de hoogte had gebracht waarna ik hem vriendelijk liet weten dat ik hem 2 sms en 2 whatsapp had gestuurd. Volgens hem gold dat niet maar uit alles bleek duidelijk dat hij wel degelijk op de hoogte was en dat hij mijn sms ontvangen had.
Afgelopen maandag de sleutels ingeleverd en dat was het dan. Volgens mij zijn we allebei blij dat we niets meer met elkaar te maken hebben.
Het nieuwe huisje is oud (het hele gebouw is oud en tamelijk slecht onderhouden) en niet heel groot (in totaal zo'n 20m2) maar een aparte slaapkamer is wel aangenaam. Wat niet op de foto's stond maar wel fijn is met de opleiding die ik ga doen, is dat er een bureauplank aan de muur in de slaapkamer is gemaakt. Een ideale plek om mijn naaimachines neer te zetten.
Het is ook veel lichter dan mijn vorige huisje. Ik hoef niet meer bij het opstaan het licht aan te doen en pas bij het slapen gaan weer uit te doen. Veel zon heb ik niet (wat volgens Spaanse man een nadeel is, vooral in de winter) maar met de warmte in de zomer geloof ik niet dat dit een probleem zal zijn.
De tegels op de vloer zijn licht, wat waarschijnlijk het zal helpen met het overtrekken van patronen als ik met mijn opleiding begin. In mijn vorige huisje waren ze donker terra-kleurig wat, in combinatie met het gebrek aan licht, het bijna onmogelijk maakte om een patroon te volgen.
De keuken is een beetje raar ingedeeld maar dat zal een kwestie van wennen zijn. Ik mis de grote kast die ik in mijn vorige huisje naast mijn kleine keukenblokje had. Met name een plek voor mijn oven zoeken zal niet eenvoudig zijn.
Ik kook op butaan en dat wordt ook gebruikt voor de geiser voor warm water. Ik kan dus weer net zolang douchen als ik wil in plaats van mij te moeten haasten omdat ik maar 50 liter warm water heb. Dat is echt een enorme verbetering. Nadeel is het omhoog slepen van de volle gasflessen, die zo rond de 30 tot 35 kilo wegen.
Ik was heel blij toen ik de deur voor de eerste keer open deed. Ik merk dat ik nu wat minder enthousiast ben maar dat komt waarschijnlijk meer door het gedoe op mijn werk en het leven in een chaos dan dat mijn mening veranderd is (tenminste, ik kan me niet een voorval herinneren waardoor ik ineens minder blij ben met mijn nieuwe plekje).
Het is wel beduidend verder dan de vorige 2 plekken waar ik gewoond heb. Om op tijd op mijn werk te komen moet ik nu 10 minuten meer rekenen. Gelukkig is er wel de mogelijkheid om mijn vouwfiets beneden vast te zetten in plaats van hem elke keer de trappen op te slepen.
Wat elke keer ingewikkeld blijft is het zoeken van een plek voor alles. In Nederland verhuis je met al je meubels dus als je de meubels op zijn plek heb gezet kan je alles weer net zo in de kasten stoppen als daarvoor. Hier huur je gemeubileerd, dus je moet het doen met wat er is. Voordeel is dat het verhuizen snel gaat maar nadeel is dat je elke keer weer een indeling moet verzinnen en dat is waar ik nu mee bezig ben. Er is wel opbergruimte, maar hoog en voor mij, zelfs op een stoel, niet eenvoudig te bereiken. Meer dus voor spullen die ik voor lange tijd niet nodig heb en daar heb ik niet veel van.
Uiteindelijk zal alles wel zijn plek krijgen en zal het niet meer voelen alsof er een kleine explosie heeft plaats gevonden.
Nu is het tijd om wat te eten te koken (lees: eerst een afwas wegwerken en dan de boontjes en sla uit de moestuin bereiden) en daarna gaan we vrolijk verder met het verplaatsen van dozen. En als het vandaag niet afkomt dan is er altijd weer een volgend weekend. Ik begin te wennen aan het Spaanse mañana.
Het krijgen van de sleutels verliep weer eens lekker op z´n Spaans. Ik hoefde me geen zorgen te maken, de sleutels zouden voor 30 juni in mijn bezit zijn. Uiteindelijk werd het een week van over en weer berichten versturen want het meisje dat nu nog in het appartement woonde was toch niet eerder weg en het moest nog schoongemaakt en... Na aandringen van mijn kant (hopelijk meer op Spaanse manier dan Nederlandse manier), was het mogelijk om op donderdag 29 juni de sleutels af te halen, waarna mijn nieuwe huisbaas volledig vergeten was dat we een afspraak hadden.
Maar goed, via via kwamen de sleutels toch op 29 juni in mijn bezit.
Spaanse man stond erop om donderdag mij te helpen met het overbrengen van de eerste spullen zodat ik direct in het nieuwe huisje zou kunnen slapen. Hoewel ik een foto had gestuurd van de opgestapelde dozen en hij dus eerder had kunnen zien dat het misschien wel veel was, was de aanblik van de spullen die verhuisd moesten worden dusdanig dat hij direct van mening veranderde en besloot dat de verhuizing per auto zou gaan.
Mij best, het zou veel sneller gaan en het geklaag van Spaanse man over hoe ingewikkeld het was om in het centrum van de stad te rijden met een auto en te parkeren zou ik wel overleven ;-). (geen idee of dit typisch automobilisten eigen is of Spaans).
Gevolg was in ieder geval dat het grootste gedeelte in 3x rijden over was en er voor mij nog een paar keer lopen overbleef. Het weer was omgeslagen van tegen de 40C naar rond de 30C, dus alles ging perfect.
Op vrijdag belde mijn oude huisbaas om te vragen of ik het contract ging verlengen. Ik vertelde hem dat ik op dit moment aan het verhuizen was en dat ik maandag de sleutels in kon leveren. Hij was boos dat ik hem niet eerder op de hoogte had gebracht waarna ik hem vriendelijk liet weten dat ik hem 2 sms en 2 whatsapp had gestuurd. Volgens hem gold dat niet maar uit alles bleek duidelijk dat hij wel degelijk op de hoogte was en dat hij mijn sms ontvangen had.
Afgelopen maandag de sleutels ingeleverd en dat was het dan. Volgens mij zijn we allebei blij dat we niets meer met elkaar te maken hebben.
Het nieuwe huisje is oud (het hele gebouw is oud en tamelijk slecht onderhouden) en niet heel groot (in totaal zo'n 20m2) maar een aparte slaapkamer is wel aangenaam. Wat niet op de foto's stond maar wel fijn is met de opleiding die ik ga doen, is dat er een bureauplank aan de muur in de slaapkamer is gemaakt. Een ideale plek om mijn naaimachines neer te zetten.
Het is ook veel lichter dan mijn vorige huisje. Ik hoef niet meer bij het opstaan het licht aan te doen en pas bij het slapen gaan weer uit te doen. Veel zon heb ik niet (wat volgens Spaanse man een nadeel is, vooral in de winter) maar met de warmte in de zomer geloof ik niet dat dit een probleem zal zijn.
De tegels op de vloer zijn licht, wat waarschijnlijk het zal helpen met het overtrekken van patronen als ik met mijn opleiding begin. In mijn vorige huisje waren ze donker terra-kleurig wat, in combinatie met het gebrek aan licht, het bijna onmogelijk maakte om een patroon te volgen.
De keuken is een beetje raar ingedeeld maar dat zal een kwestie van wennen zijn. Ik mis de grote kast die ik in mijn vorige huisje naast mijn kleine keukenblokje had. Met name een plek voor mijn oven zoeken zal niet eenvoudig zijn.
Ik kook op butaan en dat wordt ook gebruikt voor de geiser voor warm water. Ik kan dus weer net zolang douchen als ik wil in plaats van mij te moeten haasten omdat ik maar 50 liter warm water heb. Dat is echt een enorme verbetering. Nadeel is het omhoog slepen van de volle gasflessen, die zo rond de 30 tot 35 kilo wegen.
Ik was heel blij toen ik de deur voor de eerste keer open deed. Ik merk dat ik nu wat minder enthousiast ben maar dat komt waarschijnlijk meer door het gedoe op mijn werk en het leven in een chaos dan dat mijn mening veranderd is (tenminste, ik kan me niet een voorval herinneren waardoor ik ineens minder blij ben met mijn nieuwe plekje).
Het is wel beduidend verder dan de vorige 2 plekken waar ik gewoond heb. Om op tijd op mijn werk te komen moet ik nu 10 minuten meer rekenen. Gelukkig is er wel de mogelijkheid om mijn vouwfiets beneden vast te zetten in plaats van hem elke keer de trappen op te slepen.
Wat elke keer ingewikkeld blijft is het zoeken van een plek voor alles. In Nederland verhuis je met al je meubels dus als je de meubels op zijn plek heb gezet kan je alles weer net zo in de kasten stoppen als daarvoor. Hier huur je gemeubileerd, dus je moet het doen met wat er is. Voordeel is dat het verhuizen snel gaat maar nadeel is dat je elke keer weer een indeling moet verzinnen en dat is waar ik nu mee bezig ben. Er is wel opbergruimte, maar hoog en voor mij, zelfs op een stoel, niet eenvoudig te bereiken. Meer dus voor spullen die ik voor lange tijd niet nodig heb en daar heb ik niet veel van.
Uiteindelijk zal alles wel zijn plek krijgen en zal het niet meer voelen alsof er een kleine explosie heeft plaats gevonden.
Nu is het tijd om wat te eten te koken (lees: eerst een afwas wegwerken en dan de boontjes en sla uit de moestuin bereiden) en daarna gaan we vrolijk verder met het verplaatsen van dozen. En als het vandaag niet afkomt dan is er altijd weer een volgend weekend. Ik begin te wennen aan het Spaanse mañana.
zondag 25 juni 2017
Nieuws?
Het is warm, we hebben nu al zo'n 2 weken code geel voor extreem warm weer. Ik kan me niet meer herinneren op welk moment van de dag het in Nederland op z'n warmst is maar hier in Spanje is dat rond een uur of 18.00, zeg maar precies op het moment dat ik mijn werk verlaat. En ik ga niet ontkennen dat de warmte maakt dat ik behoorlijk tegen de verhuizing op zie. Verhuizen op zich is al zwaar maar met temperaturen van tegen de 40C wordt het er niet beter op.
Mijn moeder stuurde mij een berichtje, dat het extreem warme weer voor de maand juni in Spanje het Nederlandse nieuws had gehaald. In haar berichtje schreef ze dat een school de lessen naar het mortuarium had verplaatst omdat daar airco was en op school niet. Toen een vriendin van mij met hetzelfde verhaal kwam, leek het mij raadzaam om nog eens extra goed het Spaanse nieuws te bekijken. Ik had wel iets gelezen maar dat kwam niet overeen met was er volgens mijn moeder en vriendin in het nieuws was. Dus of een geval van verkeerde vertaling (wat ik mij niet kon indenken) of ik heb het artikel verkeerd begrepen (wat ik mij wel kon indenken).
Tot mijn stomme verbazing blijkt het wel degelijk een geval van verkeerde vertaling. Wat is er in het echt gebeurd? Een school wil uitbreiden en geeft op dit moment les in noodgebouwen, inderdaad zonder airco en waarschijnlijk ook wel iets teveel leerlingen in 1 lokaal. Vanwege de warmte werden er rond de 47 leerlingen onwel. Om ze zo snel mogelijk in een koele omgeving te krijgen, werden ze naar het uitvaartcentrum gebracht (enkelen werden naar het ziekenhuis gebracht). Dus geen les in het mortuarium. Vervolgens zijn alle lessen voor de middag geschrapt totdat de warmte gezakt is maar als ik het goed heb begrepen is voor de leerlingen nu de zomervakantie al begonnen dus het probleem van de warmte is in die zin voor voorlopig opgelost.
Blijft waarom de school al een jaar in noodgebouwen les geeft en de nieuwbouw nog steeds niet is begonnen. Dat heeft te maken met een corruptieschandaal (het zoveelste waarbij de PP als regeringspartij bij betrokken is). De school heeft grond gekocht van een bedrijf wat bij het Punica-schandaal betrokken is. Daarom wil de gemeente de grond niet overzetten op naam van de school en omdat de school geen eigenaar is, kan het niet met de nieuwbouw beginnen. Op de vraag hoelang dat nog zal duren is vooralsnog geen antwoord beschikbaar. Hangt van het onderzoek af.
Afgelopen weekend heb ik me verbaasd over de Spaanse kranten en hun berichtgeving. Het is bekend dat de kranten in Spanje over het algemeen op handen van de rechtse regeringspartijen zijn en dat ze nog steeds de normen en waarden van het Franco-regime verdedigen. Maar ik had niet verwacht dat ze zover zouden gaan dat nieuws niet of heel summier gepubliceerd wordt.
De Spaanse regering heeft, net als in Nederland, belastinggeld gebruikt om een aantal Spaanse banken te redden. Waar de Nederlandse regering alles op alles zet om het geld terug te krijgen, kwam vorige week vrijdag de Spaanse bank met de mededeling dat zo'n 80% van het geld (60.600 miljoen euro) niet terug te vorderen zou zijn. Hoewel ik niet echt het Nederlandse nieuws bij hield toen ik in Nederland woonde, weet ik zeker dat als het in Nederland zou gebeuren dit groot nieuws zou zijn met kamervragen aan de minister van Financiën. In Spanje dus niet.
De grote Spaanse kranten hebben er geen aandacht aan besteed (en als ze het al deden, zo summier dat het leek alsof er niks aan de hand was). Het was dermate dat het zelfs amper op het televisiejournaal was en dat het zelfs mijn Spaanse vriendin opviel, die tot op heden altijd de Spaanse media heeft verdedigd als betrouwbaar. Voordeel van de nieuwe media is dat er altijd meer mensen zijn die zoiets ontdekken dus dat er behoorlijk op los getweet werd met foto's en al. Alleen geen idee of dat iets heeft opgeleverd.
Hetzelfde gebeurt nu met Ronaldo (voor degenen die, net als ik deed, zich afvragen wie dat is: een voetballer bij Real Madrid). Hij is beschuldigd van het illegaal gebruik van fiscale constructies om belasting te ontduiken. We hebben het over zo'n 14 miljoen euro. De Spaanse televisie doet er alles aan om de indruk te wekken dat Ronaldo dat op eigen houtje heeft gedaan met een belastingadviseur die geen banden heeft met Real Madrid. Dus ze hebben het over voetballer Ronaldo, laten hem zien in allerlei voetbaltenues die niet genomen zijn tijdens de seizoenen dat hij bij Real Madrid speelt en het is ze tot op heden nog steeds gelukt om in hun berichtgeving de naam van Real Madrid te vermijden. Alles om maar enige betrokkenheid van Real Madrid bij het schandaal te vermijden.
Helaas is dit de dagelijkse realiteit waar de Spanjaarden in leven. Grote corruptieschandalen zonder dat er schuldigen worden aangewezen en het geld verdwenen is en media die de waarheid aanpassen naar hun het beste uitkomt of anders hun best doen om het minder erg te laten lijken dan dat het is.
Mijn moeder stuurde mij een berichtje, dat het extreem warme weer voor de maand juni in Spanje het Nederlandse nieuws had gehaald. In haar berichtje schreef ze dat een school de lessen naar het mortuarium had verplaatst omdat daar airco was en op school niet. Toen een vriendin van mij met hetzelfde verhaal kwam, leek het mij raadzaam om nog eens extra goed het Spaanse nieuws te bekijken. Ik had wel iets gelezen maar dat kwam niet overeen met was er volgens mijn moeder en vriendin in het nieuws was. Dus of een geval van verkeerde vertaling (wat ik mij niet kon indenken) of ik heb het artikel verkeerd begrepen (wat ik mij wel kon indenken).
Tot mijn stomme verbazing blijkt het wel degelijk een geval van verkeerde vertaling. Wat is er in het echt gebeurd? Een school wil uitbreiden en geeft op dit moment les in noodgebouwen, inderdaad zonder airco en waarschijnlijk ook wel iets teveel leerlingen in 1 lokaal. Vanwege de warmte werden er rond de 47 leerlingen onwel. Om ze zo snel mogelijk in een koele omgeving te krijgen, werden ze naar het uitvaartcentrum gebracht (enkelen werden naar het ziekenhuis gebracht). Dus geen les in het mortuarium. Vervolgens zijn alle lessen voor de middag geschrapt totdat de warmte gezakt is maar als ik het goed heb begrepen is voor de leerlingen nu de zomervakantie al begonnen dus het probleem van de warmte is in die zin voor voorlopig opgelost.
Blijft waarom de school al een jaar in noodgebouwen les geeft en de nieuwbouw nog steeds niet is begonnen. Dat heeft te maken met een corruptieschandaal (het zoveelste waarbij de PP als regeringspartij bij betrokken is). De school heeft grond gekocht van een bedrijf wat bij het Punica-schandaal betrokken is. Daarom wil de gemeente de grond niet overzetten op naam van de school en omdat de school geen eigenaar is, kan het niet met de nieuwbouw beginnen. Op de vraag hoelang dat nog zal duren is vooralsnog geen antwoord beschikbaar. Hangt van het onderzoek af.
Afgelopen weekend heb ik me verbaasd over de Spaanse kranten en hun berichtgeving. Het is bekend dat de kranten in Spanje over het algemeen op handen van de rechtse regeringspartijen zijn en dat ze nog steeds de normen en waarden van het Franco-regime verdedigen. Maar ik had niet verwacht dat ze zover zouden gaan dat nieuws niet of heel summier gepubliceerd wordt.
De Spaanse regering heeft, net als in Nederland, belastinggeld gebruikt om een aantal Spaanse banken te redden. Waar de Nederlandse regering alles op alles zet om het geld terug te krijgen, kwam vorige week vrijdag de Spaanse bank met de mededeling dat zo'n 80% van het geld (60.600 miljoen euro) niet terug te vorderen zou zijn. Hoewel ik niet echt het Nederlandse nieuws bij hield toen ik in Nederland woonde, weet ik zeker dat als het in Nederland zou gebeuren dit groot nieuws zou zijn met kamervragen aan de minister van Financiën. In Spanje dus niet.
De grote Spaanse kranten hebben er geen aandacht aan besteed (en als ze het al deden, zo summier dat het leek alsof er niks aan de hand was). Het was dermate dat het zelfs amper op het televisiejournaal was en dat het zelfs mijn Spaanse vriendin opviel, die tot op heden altijd de Spaanse media heeft verdedigd als betrouwbaar. Voordeel van de nieuwe media is dat er altijd meer mensen zijn die zoiets ontdekken dus dat er behoorlijk op los getweet werd met foto's en al. Alleen geen idee of dat iets heeft opgeleverd.
Hetzelfde gebeurt nu met Ronaldo (voor degenen die, net als ik deed, zich afvragen wie dat is: een voetballer bij Real Madrid). Hij is beschuldigd van het illegaal gebruik van fiscale constructies om belasting te ontduiken. We hebben het over zo'n 14 miljoen euro. De Spaanse televisie doet er alles aan om de indruk te wekken dat Ronaldo dat op eigen houtje heeft gedaan met een belastingadviseur die geen banden heeft met Real Madrid. Dus ze hebben het over voetballer Ronaldo, laten hem zien in allerlei voetbaltenues die niet genomen zijn tijdens de seizoenen dat hij bij Real Madrid speelt en het is ze tot op heden nog steeds gelukt om in hun berichtgeving de naam van Real Madrid te vermijden. Alles om maar enige betrokkenheid van Real Madrid bij het schandaal te vermijden.
Helaas is dit de dagelijkse realiteit waar de Spanjaarden in leven. Grote corruptieschandalen zonder dat er schuldigen worden aangewezen en het geld verdwenen is en media die de waarheid aanpassen naar hun het beste uitkomt of anders hun best doen om het minder erg te laten lijken dan dat het is.
zaterdag 17 juni 2017
Warm en nog warmer
Ik las gisteren op het internet dat we in Spanje onze eerste hittegolf te pakken hebben. Hier in het zuiden houdt dat in dat de temperaturen tot boven de 40C stijgen. Niet echt iets om je op te verheugen. En zeker niet als het al in juni begint.
Ik kreeg iets van 2 weken geleden een email van een bekende uit Nederland die vroeg hoe het met mij ging. Mijn antwoord: het gaat prima maar ik blijf bij mijn standpunt dat ik in de zomer graag ergens anders wil wonen. Helaas is mijn verzoek om van juni tot en met augustus in het kantoor van mijn klant in Nederland te mogen wonen en werken weer eens afgekeurd ;-).
Het zal de vierde zomer zijn die ik hier mee ga maken en het is nu ook voor de vierde keer dat iedereen mij loopt te verzekeren dat de temperaturen voor deze tijd van het jaar echt niet normaal zijn. Waarop ik vriendelijk uitleg dat ik dat moeilijk te geloven vind omdat mij dat vorig jaar ook al gezegd is.
Gevolg van de hitte is wel dat het in de moestuin ook niet echt aangenaam is terwijl het werk er niet minder op is geworden. Dat komt vooral door de manier van water geven, een manier die van de arabieren is overgenomen. Alles wordt 1x per week voor een flinke tijd onder water gezet en als het gevoel bestaat dat de grond voldoende verzadigd is, wordt het overtollige water weer naar de rivier geleid. In combinatie met het warme weer, een ideale voedingsbodem voor onkruid.
Gisteren stuurde Spaanse Man mij een foto van de paprikas die hij geoogst had. Verder verzuipen we in de courgettes en hebben we ook al 2 aubergines kunnen plukken. De uien zijn nog lang niet zover, de radijsjes zijn nu wel op zijn eind (hoewel het eerder radijs dan radijsjes is, hier in Spanje vinden ze groter lekkerder) en de Spaanse komkommers beginnen te komen maar gaan niet zo hard. De acelgas (een soort van snijbiet) doet het ook uitstekend. De wortels heb ik opgegeven nadat Spaanse Man de eerste poging voor onkruid had aangezien en de knolselderij die ik als experiment had gezaaid wilde ook niet zijn best doen.
Spaanse man is verantwoordelijk voor de tomaten en ik geloof dat als het aan hem zou liggen, we volgend jaar de helft van de perceel vol met tomaten zetten ;-). Ze lijken het voor voorlopig in ieder geval goed te doen.
Maar voor alle plannen voor volgend jaar: eerst maar eens zien of we dan nog met elkaar in contact staan. Volgens mij zijn we elke dag meer blij dat we geen stel zijn, dus hoe dat er volgend jaar uit gaat zien is iets wat ik nog niet kan voorzien. Wat niet wegneemt dat er nog steeds iets van aantrekkingskracht aanwezig is.
Op het werk wacht ik nog steeds op een antwoord op mijn verzoek of ik parttime kan/mag werken. Op verzoek van de baas van mijn team heb ik zo snel als mogelijk geïnformeerd en vervolgens zijn ze nu al meer dan een maand aan het nadenken (of andere dingen aan het regelen die volgens hun belangrijker zijn). Het feit dat ik een andere teamlead ga krijgen helpt waarschijnlijk ook niet mee. De vrouw die mijn werk zou overnemen, heeft met ingang van 1 juli een andere positie, met als gevolg dat ik weer in mijn eentje het werk van 1,5 tot 2 personen moet doen. Naar mijn mening een reden temeer om snel een beslissing te nemen al was het alleen maar dat voor 2 klanten 2 Nederlanders te weinig is en dat op z'n vroegst in augustus een nieuw iemand kan beginnen. De positie is al wel open maar volgens mij zijn er nog geen kandidaten.
Ik wacht nog steeds op een afspraak om mijn plaats bij de opleiding te bevestigen. De eerste keer ging niet door omdat de moeder van de directrice ziek was en 2 weken geleden kreeg ik een email dat de directrice de week erop weer aan het werk zou gaan en zou bellen voor een afspraak. Mondeling is mijn plaats toegezegd maar ik wil het toch graag zwart op wit hebben, zeker met het gebrek aan Nederlanders binnen het team.
Mijn huidige huisbaas, die mij al zenuwachtig maakte zonder dat ik de huur had opgezegd, heeft ondanks 2 sms en 2 whatsapp nog steeds niets van zich laten horen. Op aanraden van Spaanse man heb ik de huur van juni niet betaald en ook daar heb ik tot op heden nog geen reactie op ontvangen. De huur van juni wordt gedekt door de betaalde borg en hoewel niet toegestaan is het gebruikelijk om de borg met de laatste maand huur te verrekenen.
Ik krijg in de laatste week van juni de sleutels van het nieuwe appartement en hoop in het weekend van 1 en 2 juli over te gaan. Omdat ik recht heb op een verhuisdag, heb ik die op 30 juni opgenomen. 3 dagen om te verhuizen moet lukken hoewel ik mijzelf heb voorgenomen om de eerste de beste dag dat ik de sleutel heb gekregen, in het nieuwe huis te gaan slapen. Hoever we komen en hoe snel het zal gaan, hangt vooral van het weer af.
Alles met elkaar maakt dat ik wel zo'n beetje aan het einde van mijn latijn ben. De menopauze/overgang en de warmte maken me moe wat weer maakt dat ik minder gemakkelijk de gang van zaken binnen mijn werk naast mij neer kan leggen en de situatie met mijn huisbaas ook meer stress veroorzaakt dan goed voor mij is.
Maar goed, volgens de meteorologen gaat de temperatuur naar beneden (van 43 naar 38 is al heel wat) en op het werk is het vanwege de airco uit te houden. Spaanse Man heeft ook airco in zijn huis, wat helpt om op de bank eventuele tekorten van slaap in te halen.
Nog even volhouden en dan zal alles opgelost zijn.
Ik kreeg iets van 2 weken geleden een email van een bekende uit Nederland die vroeg hoe het met mij ging. Mijn antwoord: het gaat prima maar ik blijf bij mijn standpunt dat ik in de zomer graag ergens anders wil wonen. Helaas is mijn verzoek om van juni tot en met augustus in het kantoor van mijn klant in Nederland te mogen wonen en werken weer eens afgekeurd ;-).
Het zal de vierde zomer zijn die ik hier mee ga maken en het is nu ook voor de vierde keer dat iedereen mij loopt te verzekeren dat de temperaturen voor deze tijd van het jaar echt niet normaal zijn. Waarop ik vriendelijk uitleg dat ik dat moeilijk te geloven vind omdat mij dat vorig jaar ook al gezegd is.
Gevolg van de hitte is wel dat het in de moestuin ook niet echt aangenaam is terwijl het werk er niet minder op is geworden. Dat komt vooral door de manier van water geven, een manier die van de arabieren is overgenomen. Alles wordt 1x per week voor een flinke tijd onder water gezet en als het gevoel bestaat dat de grond voldoende verzadigd is, wordt het overtollige water weer naar de rivier geleid. In combinatie met het warme weer, een ideale voedingsbodem voor onkruid.
Gisteren stuurde Spaanse Man mij een foto van de paprikas die hij geoogst had. Verder verzuipen we in de courgettes en hebben we ook al 2 aubergines kunnen plukken. De uien zijn nog lang niet zover, de radijsjes zijn nu wel op zijn eind (hoewel het eerder radijs dan radijsjes is, hier in Spanje vinden ze groter lekkerder) en de Spaanse komkommers beginnen te komen maar gaan niet zo hard. De acelgas (een soort van snijbiet) doet het ook uitstekend. De wortels heb ik opgegeven nadat Spaanse Man de eerste poging voor onkruid had aangezien en de knolselderij die ik als experiment had gezaaid wilde ook niet zijn best doen.
Spaanse man is verantwoordelijk voor de tomaten en ik geloof dat als het aan hem zou liggen, we volgend jaar de helft van de perceel vol met tomaten zetten ;-). Ze lijken het voor voorlopig in ieder geval goed te doen.
Maar voor alle plannen voor volgend jaar: eerst maar eens zien of we dan nog met elkaar in contact staan. Volgens mij zijn we elke dag meer blij dat we geen stel zijn, dus hoe dat er volgend jaar uit gaat zien is iets wat ik nog niet kan voorzien. Wat niet wegneemt dat er nog steeds iets van aantrekkingskracht aanwezig is.
Op het werk wacht ik nog steeds op een antwoord op mijn verzoek of ik parttime kan/mag werken. Op verzoek van de baas van mijn team heb ik zo snel als mogelijk geïnformeerd en vervolgens zijn ze nu al meer dan een maand aan het nadenken (of andere dingen aan het regelen die volgens hun belangrijker zijn). Het feit dat ik een andere teamlead ga krijgen helpt waarschijnlijk ook niet mee. De vrouw die mijn werk zou overnemen, heeft met ingang van 1 juli een andere positie, met als gevolg dat ik weer in mijn eentje het werk van 1,5 tot 2 personen moet doen. Naar mijn mening een reden temeer om snel een beslissing te nemen al was het alleen maar dat voor 2 klanten 2 Nederlanders te weinig is en dat op z'n vroegst in augustus een nieuw iemand kan beginnen. De positie is al wel open maar volgens mij zijn er nog geen kandidaten.
Ik wacht nog steeds op een afspraak om mijn plaats bij de opleiding te bevestigen. De eerste keer ging niet door omdat de moeder van de directrice ziek was en 2 weken geleden kreeg ik een email dat de directrice de week erop weer aan het werk zou gaan en zou bellen voor een afspraak. Mondeling is mijn plaats toegezegd maar ik wil het toch graag zwart op wit hebben, zeker met het gebrek aan Nederlanders binnen het team.
Mijn huidige huisbaas, die mij al zenuwachtig maakte zonder dat ik de huur had opgezegd, heeft ondanks 2 sms en 2 whatsapp nog steeds niets van zich laten horen. Op aanraden van Spaanse man heb ik de huur van juni niet betaald en ook daar heb ik tot op heden nog geen reactie op ontvangen. De huur van juni wordt gedekt door de betaalde borg en hoewel niet toegestaan is het gebruikelijk om de borg met de laatste maand huur te verrekenen.
Ik krijg in de laatste week van juni de sleutels van het nieuwe appartement en hoop in het weekend van 1 en 2 juli over te gaan. Omdat ik recht heb op een verhuisdag, heb ik die op 30 juni opgenomen. 3 dagen om te verhuizen moet lukken hoewel ik mijzelf heb voorgenomen om de eerste de beste dag dat ik de sleutel heb gekregen, in het nieuwe huis te gaan slapen. Hoever we komen en hoe snel het zal gaan, hangt vooral van het weer af.
Alles met elkaar maakt dat ik wel zo'n beetje aan het einde van mijn latijn ben. De menopauze/overgang en de warmte maken me moe wat weer maakt dat ik minder gemakkelijk de gang van zaken binnen mijn werk naast mij neer kan leggen en de situatie met mijn huisbaas ook meer stress veroorzaakt dan goed voor mij is.
Maar goed, volgens de meteorologen gaat de temperatuur naar beneden (van 43 naar 38 is al heel wat) en op het werk is het vanwege de airco uit te houden. Spaanse Man heeft ook airco in zijn huis, wat helpt om op de bank eventuele tekorten van slaap in te halen.
Nog even volhouden en dan zal alles opgelost zijn.
vrijdag 5 mei 2017
1 mei op zijn Spaans
Hoewel ik nog steeds heel erg blij ben met het feit dat ze in de winkel erg hun best hebben gedaan om mijn laptop in het Nederlands te houden, hebben ze wel het toetsenbord standaard Spaans ingesteld en is het mij nog niet gelukt om dat weer terug te zetten naar standaard Nederlands. En het rare is dat ik op mijn werk blindelings de juiste toetsen op het Spaanse toetsenbord kan vinden maar op mijn laptop thuis volledig de kluts kwijt ben zodat ik altijd na een paar woorden typen,gefrustreerd naar mijn muis grijp om de boel op Nederlands te zetten.
In Spanje (en in heel veel andere landen, beter gezegd, bijna in alle overige Europese landen) is 1 mei een feestdag hoewel ik tot nu toe elke keer op 1 mei heb moeten werken. Eis van de klant en als die betaald, weinig keuze.
Spaanse man is voor de sociaal democratie en nodigde mij uit om op 1 mei mee te lopen in de demonstratie. Ik heb al een keer eerder met Spaanse man in een demonstratie meegedaan (tegen de jacht en de slechte behandeling van de jachthonden in het bijzonder) en dat was een heel grappige ervaring. Ik vond het dan ook jammer dat ik nee moest zeggen tegen de uitnodiging omdat ik moest werken.
Maandag was het echter erg rustig op het werk dus diende ik het verzoek in om 2 overuren op te mogen nemen, wat mij samen met mijn 30 minuten lunchpauze 2,5 uur de tijd gaf om in ieder geval voor een deel aan de manifestatie mee te kunnen doen. Spaanse man had gezegd dat het om 12.00 zou beginnen dus ik om 12.30 onderweg richting het verzamelpunt. Berichtje gestuurd dat ik onderweg was.
Op de grote weg kwam ik echter al een manifestatie tegen waar ik Spaanse man niet in kon vinden. Al mijn berichtjes tot op heden ongelezen dus maar even een telefoontje: waar ben je?
Blijkt Spaanse man met vrienden op een terras te zitten, zo'n 7 minuten lopen van mij vandaan. Gezellig, kom ook. Mijn tweede vraagteken verscheen. Hoe kun je op een terrasje zitten als de manifestatie om 12.00 uur begint en (voor Spaanse begrippen erg uniek) kennelijk al eerder is vertrokken. Het was mooi weer (boven de 25C) en een terrasje is altijd beter dan om een uitgestorven kantoor te zitten. Dus op zoek naar het terrasje.
Daar werd mij door Spaanse man en vrienden uitgelegd dat de vakbonden (maar dan ook weer niet allemaal) besloten hadden om niet aan de grote manifestatie mee te doen maar zelf en manifestatie zouden houden. Reden tot op heden nog steeds onbekend maar daarom was er dus een manifestatie om 11.00 uur en eentje om 13.00 uur.
Ik dacht begrepen te hebben dat de heren aan de manifestatie van 13.00 uur mee zouden doen en daarom hun tijd op het terras doorbrachten.
De heren hadden net afgerekend en we gingen op stap naar de volgende bar. Ik zag er niet veel bijzonders in want het was nog geen 1 uur.Tijd zat om nog ergens wat te gaan drinken met de tapas te eten die daarbij geserveerd worden. Dochter van Spaanse man voegde zich ook bij ons en zo waren we met een heel gezellig groepje. Rond 13.30 kreeg ik het gevoel dat ik iets niet goed begrepen had want na deze bar besloten ze om naar een andere bar te gaan. Gaan jullie dan niet naar de manifestatie? Nee, we zijn het niet eens met het feit dat er 2 manifestaties zijn en konden het niet eens worden aan welke we dan mee zouden doen.
Had ik 2 uur vrij geregeld om deel te nemen aan mijn eerste echte 1 mei manifestatie (soort van protestoptocht door de straten), gaat het niet door omdat de heren het niet eens konden worden over welke manifestatie ;-).
Maar goed, het was gezellig en veel viel er op het werk toch niet te doen want met uitzondering van Nederland, waren alle landen van waaruit ik werk of e-mails zou kunnen verwachten vrij. Het zal mij benieuwen of ik volgend jaar wel aan de manifestatie mee zal doen. Ik weet nu in ieder geval welke vragen ik van tevoren moet stellen.
In Spanje (en in heel veel andere landen, beter gezegd, bijna in alle overige Europese landen) is 1 mei een feestdag hoewel ik tot nu toe elke keer op 1 mei heb moeten werken. Eis van de klant en als die betaald, weinig keuze.
Spaanse man is voor de sociaal democratie en nodigde mij uit om op 1 mei mee te lopen in de demonstratie. Ik heb al een keer eerder met Spaanse man in een demonstratie meegedaan (tegen de jacht en de slechte behandeling van de jachthonden in het bijzonder) en dat was een heel grappige ervaring. Ik vond het dan ook jammer dat ik nee moest zeggen tegen de uitnodiging omdat ik moest werken.
Maandag was het echter erg rustig op het werk dus diende ik het verzoek in om 2 overuren op te mogen nemen, wat mij samen met mijn 30 minuten lunchpauze 2,5 uur de tijd gaf om in ieder geval voor een deel aan de manifestatie mee te kunnen doen. Spaanse man had gezegd dat het om 12.00 zou beginnen dus ik om 12.30 onderweg richting het verzamelpunt. Berichtje gestuurd dat ik onderweg was.
Op de grote weg kwam ik echter al een manifestatie tegen waar ik Spaanse man niet in kon vinden. Al mijn berichtjes tot op heden ongelezen dus maar even een telefoontje: waar ben je?
Blijkt Spaanse man met vrienden op een terras te zitten, zo'n 7 minuten lopen van mij vandaan. Gezellig, kom ook. Mijn tweede vraagteken verscheen. Hoe kun je op een terrasje zitten als de manifestatie om 12.00 uur begint en (voor Spaanse begrippen erg uniek) kennelijk al eerder is vertrokken. Het was mooi weer (boven de 25C) en een terrasje is altijd beter dan om een uitgestorven kantoor te zitten. Dus op zoek naar het terrasje.
Daar werd mij door Spaanse man en vrienden uitgelegd dat de vakbonden (maar dan ook weer niet allemaal) besloten hadden om niet aan de grote manifestatie mee te doen maar zelf en manifestatie zouden houden. Reden tot op heden nog steeds onbekend maar daarom was er dus een manifestatie om 11.00 uur en eentje om 13.00 uur.
Ik dacht begrepen te hebben dat de heren aan de manifestatie van 13.00 uur mee zouden doen en daarom hun tijd op het terras doorbrachten.
De heren hadden net afgerekend en we gingen op stap naar de volgende bar. Ik zag er niet veel bijzonders in want het was nog geen 1 uur.Tijd zat om nog ergens wat te gaan drinken met de tapas te eten die daarbij geserveerd worden. Dochter van Spaanse man voegde zich ook bij ons en zo waren we met een heel gezellig groepje. Rond 13.30 kreeg ik het gevoel dat ik iets niet goed begrepen had want na deze bar besloten ze om naar een andere bar te gaan. Gaan jullie dan niet naar de manifestatie? Nee, we zijn het niet eens met het feit dat er 2 manifestaties zijn en konden het niet eens worden aan welke we dan mee zouden doen.
Had ik 2 uur vrij geregeld om deel te nemen aan mijn eerste echte 1 mei manifestatie (soort van protestoptocht door de straten), gaat het niet door omdat de heren het niet eens konden worden over welke manifestatie ;-).
Maar goed, het was gezellig en veel viel er op het werk toch niet te doen want met uitzondering van Nederland, waren alle landen van waaruit ik werk of e-mails zou kunnen verwachten vrij. Het zal mij benieuwen of ik volgend jaar wel aan de manifestatie mee zal doen. Ik weet nu in ieder geval welke vragen ik van tevoren moet stellen.
zondag 23 april 2017
Dat wist ik nog niet
Ik ben met mijn 4e jaar in Spanje begonnen en had de indruk dat ik nu wel zo´n beetje wist hoe het dagelijkse leven hier gaat en dat er niet veel meer was wat mij kon verbazen. Dat bleek dus verkeerd gedacht.
Afgelopen vrijdag kwam ik mijn huurbaas tegen die aan mij vroeg waarom ik de rekeningen van licht en water nog niet had betaald. Ik was verbaasd want die had ik per direct naar hem overgemaakt. Dat was niet goed. Ik had de rekeningen rechtstreeks aan het energie- en waterbedrijf over moeten maken. Oeps!!! In mijn vorige huis betaalde mijn huurbaas en maakte ik het geld aan haar over en ik was ervan uitgegaan dat dit algemeen geldend was. Niet dus.
Huurbaas beloofde dat hij zou kijken wat ik aan hem had overgemaakt en dat terug zou storten en ik beloofde dat ik het geld zo snel mogelijk zou overmaken aan de juiste instelling om te voorkomen dat ik afgesloten zou worden.
Ik open mijn laptop, pak de factuur om het rekeningnummer te vinden om tot de ontdekking te komen dat er geen rekeningnummer op staat. Niet bij het licht en ook niet bij het water. Op de website zag ik dat er wel een mogelijkheid was om via de website van de leverancier te betalen maar hoe ik mij daarvoor moest registreren was onduidelijk, temeer omdat de facturen op naam van de huurbaas staan. Een email en een contactformulier ingevuld maar omdat het vrijdag na 21.00 uur was, niet direct een antwoord.
Tijd voor het rondsturen van wat whatappjes. De betaaltermijn van de oudste factuur was ergens in januari en er waren al aanmaningen ontvangen. Lerares Spaans en de groep van het werk. Zaterdagmorgen een reactie van mijn lerares: je moet betalen op het kantoor van de leverancier. Dat kan niet waar zijn. Moet ik echt vrij vragen op mijn werk om mijn rekeningen voor water en licht te betalen?
Inmiddels lag er een uitnodiging van Spaanse Man om de zaterdag samen door te brengen en ik vertrok op mijn fietsje met de hoop dat hij mij verder kon helpen. En ja, dat was ook zo.
Nu weet ik hoe ik een factuur op z'n Spaans moet betalen.
Op de factuur staan de banken vermeld waar het bedrijf zijn bankrekeningen heeft. Ik moet naar een geldautomaat van die bank gaan. Afhankelijk van hoe modern die bank is, moet ik of eerst geld pinnen om de factuur te betalen of ik kan de betaling met mijn pinpas (die van een andere bank is) doen.
Ik selecteer op het scherm dat ik een factuur wil betalen en ik moet de barcode van de factuur onder de laser houden. Ik controleer de gegevens die op het scherm verschijnen, ik geef akkoord, ik leg het geld (in geval van contante betaling en alleen papiergeld) in het vakje wat opent. Mijn geld wordt geteld, ik druk op akkoord voor betaling, het wisselgeld wordt in muntjes teruggeven en ik krijg een bewijs dat ik betaald heb.
Het is nu zondagmorgen en ik heb er nog steeds moeite mee om dit te geloven. Ik hoop maandag een reactie te krijgen op de verzonden emails zodat ik de volgende keer de betaling via internet kan doen, hoewel het ook vreemd aanvoelt om een rekening niet via je eigen internetbankieren te betalen maar via de website van de leverancier.
Afgelopen vrijdag kwam ik mijn huurbaas tegen die aan mij vroeg waarom ik de rekeningen van licht en water nog niet had betaald. Ik was verbaasd want die had ik per direct naar hem overgemaakt. Dat was niet goed. Ik had de rekeningen rechtstreeks aan het energie- en waterbedrijf over moeten maken. Oeps!!! In mijn vorige huis betaalde mijn huurbaas en maakte ik het geld aan haar over en ik was ervan uitgegaan dat dit algemeen geldend was. Niet dus.
Huurbaas beloofde dat hij zou kijken wat ik aan hem had overgemaakt en dat terug zou storten en ik beloofde dat ik het geld zo snel mogelijk zou overmaken aan de juiste instelling om te voorkomen dat ik afgesloten zou worden.
Ik open mijn laptop, pak de factuur om het rekeningnummer te vinden om tot de ontdekking te komen dat er geen rekeningnummer op staat. Niet bij het licht en ook niet bij het water. Op de website zag ik dat er wel een mogelijkheid was om via de website van de leverancier te betalen maar hoe ik mij daarvoor moest registreren was onduidelijk, temeer omdat de facturen op naam van de huurbaas staan. Een email en een contactformulier ingevuld maar omdat het vrijdag na 21.00 uur was, niet direct een antwoord.
Tijd voor het rondsturen van wat whatappjes. De betaaltermijn van de oudste factuur was ergens in januari en er waren al aanmaningen ontvangen. Lerares Spaans en de groep van het werk. Zaterdagmorgen een reactie van mijn lerares: je moet betalen op het kantoor van de leverancier. Dat kan niet waar zijn. Moet ik echt vrij vragen op mijn werk om mijn rekeningen voor water en licht te betalen?
Inmiddels lag er een uitnodiging van Spaanse Man om de zaterdag samen door te brengen en ik vertrok op mijn fietsje met de hoop dat hij mij verder kon helpen. En ja, dat was ook zo.
Nu weet ik hoe ik een factuur op z'n Spaans moet betalen.
Op de factuur staan de banken vermeld waar het bedrijf zijn bankrekeningen heeft. Ik moet naar een geldautomaat van die bank gaan. Afhankelijk van hoe modern die bank is, moet ik of eerst geld pinnen om de factuur te betalen of ik kan de betaling met mijn pinpas (die van een andere bank is) doen.
Ik selecteer op het scherm dat ik een factuur wil betalen en ik moet de barcode van de factuur onder de laser houden. Ik controleer de gegevens die op het scherm verschijnen, ik geef akkoord, ik leg het geld (in geval van contante betaling en alleen papiergeld) in het vakje wat opent. Mijn geld wordt geteld, ik druk op akkoord voor betaling, het wisselgeld wordt in muntjes teruggeven en ik krijg een bewijs dat ik betaald heb.
Het is nu zondagmorgen en ik heb er nog steeds moeite mee om dit te geloven. Ik hoop maandag een reactie te krijgen op de verzonden emails zodat ik de volgende keer de betaling via internet kan doen, hoewel het ook vreemd aanvoelt om een rekening niet via je eigen internetbankieren te betalen maar via de website van de leverancier.
donderdag 20 april 2017
Actief zijn
Met alles wat er hier gebeurd, is het er al een tijdje niet van gekomen om een update over de menopauze en dergelijke te geven. Want nadat ik mij bij de gynaecoloog had gemeld, kwamen er nog wat meer doktoren langs.
De gynaecoloog was uiteindelijk toch nog een probleem. Ik ging weg met een verwijsbriefje voor een mammografie en een bloedonderzoek. Met behulp van mijn Spaanse vriendin was de afspraak voor de mammografie zo gemaakt en voor het bloedonderzoek moest ik rond de 2e tot 4e dag van mijn menstruatie langs komen. Ook lag er de mededeling dat ik na 1 maand een afspraak voor de uitslagen moest maken.
Zonder bloedonderzoek geen afspraak en hoewel de gynaecoloog ervan overtuigd was dat mijn menstruatie snel zou komen, moest ik toch nog zo´n 6 weken wachten voordat het eindelijk zover was. Wat heftige dilemma's opleverde want moest ik nu wachten (wat als mijn menstruatie helemaal niet meer zou komen) of toch een afspraak maken voor over een maand zoals gezegd. En het valt dan niet mee om de Spaanse manier te ontdekken.
Maar goed, uiteindelijk had ik alles wat nodig was voor de afspraak en omdat ik had geluisterd naar mijn Spaanse vriendin was eind februari al de afspraak voor eind maart gemaakt. Anders had het allemaal nog langer geduurd.
Helaas ben ik nog net niet in de menopauze. Dus waarschijnlijk zal er nog 1 menstruatie volgen of iets wat ervoor door moet gaan. Voor de rest was alles goed. De gynaecoloog heeft mij een voedingssupplement met melatonine meegegeven om te kijken of ik daar beter door slaap (die regelmatig terugkerende chocoladeverslaving kan me niet zo heel veel deren ;-) ), waarbij ik er later achterkwam dat dit supplement wordt voorgeschreven aan vrouwen die zwanger willen worden. Ik geloof echter niet dat het een gevolg heeft op mijn hormoonhuishouding dus na wat zoekwerk wanneer ik het supplement het beste in kan nemen, krijg ik in het weekend tenminste redelijke voldoende slaap waardoor alles wat gemakkelijker wordt.
Verder zat het mij al een tijdje dwars dat ik in mijn hele doen en laten beperkt werd door de hernia die ik heb (geen idee of een hernia kan verdwijnen of dat alleen de pijn verdwijnt). De behandeling van een hernia hier is heel anders dan in Nederland en de opgelegde beperkingen zijn hier ook veel groter. In Nederland had ik mij nooit zo snel bij al die beperkingen neergelegd en was ik op zoek gegaan naar alternatieve manieren om toch te kunnen doen wat ik wil doen. Hier in Spanje was dat er nog niet van gekomen. Geheel tegen de Nederlandse mentaliteit in had ik mij neergelegd bij de Spaanse manier van doen door alle verantwoordelijkheid bij de artsen te leggen en niet zelf het heft in handen te nemen.
Volgens de neurochirurg zou ik nooit meer een meerdaagse voettocht kunnen maken en hoewel hij misschien gelijk heeft, kan ik dit pas accepteren als ik voor mijn gevoel er zelf alles aan gedaan heb om te kijken of er toch geen andere mogelijkheden zijn.
Een zoektocht op internet leverde mij een centrum op waar ze een gecombineerde aanpak hadden in de vorm van een sportarts, een fysiotherapeut, een diëtiste en personal trainers. Iedereen staat met iedereen in contact en is beschikbaar voor overleg. Voor Nederlandse begrippen redelijk prijzig dus zeker voor Spaanse begrippen maar het leek veelbelovend.
Eerst een afspraak met de sportarts die mij een wereld van voedingssupplementen voorschreef om mijn nog steeds overbelaste spieren van mijn voettocht richting Rome de kans te geven zich te herstellen. Vervolgens 2x per week naar de personal trainer om allerlei spieren te versterken die ervoor kunnen zorgen dat mijn hernia mij niet gaat belemmeren in het maken van een nieuwe meerdaagse wandeltocht (ik wil nog steeds in 9 weken van Sevilla naar Santiago ;-) ). Die stuurde mij weer voor een paar sessies door naar de fysiotherapeut. En om alles compleet te maken, werden er ook een paar sessies met de diëtiste ingepland.
Volgens mij weten ze niet helemaal goed wat ze met me aanmoeten, door taal- en cultuurverschillen en omdat mijn lichaam, zoals gebruikelijk, niet reageert zoals normaal. Bovendien komen de meeste Spanjaarden bij dit centrum terecht vanwege esthetische redenen (uiterlijk is hier extreem belangrijk), terwijl mij dat nou echt niks kan schelen. Mijn doel is om, ondanks een hernia, 7 dagen met een rugzak op door de wereld te trekken. Maar mijn personal trainer en ik hebben wel veel lol, mijn uitspraak wordt gecorrigeerd en ik leer nieuwe woorden. Inmiddels ben ik ook zo'n 3,5 kilo kwijtgeraakt.
Het vinden van een acceptabel dieet wat een mengsel moet zijn van Spaanse en Nederlandse gewoonten heeft nog wat voeten in de aarde maar ik ga ervan uit dat we daar uiteindelijk ook wel uit zullen komen. Het lukt me nog niet helemaal om de diëtiste duidelijk te maken dat ik om 17.00 uur honger heb en dat, als ik om 18.00 een uur moet trainen, een appel of wat nootjes niet voldoende is. En dat als ik na de training om 19.30 uur thuis kom, ik geen energie (en zin) meer heb om dan nog eens een volledige maaltijd in elkaar te knutselen.
Kortom, druk bezig om, na mentaal beter in mijn velletje te komen, nu ook fysiek beter in mijn velletje te komen. Het is niet gemakkelijk maar uiteindelijk kom ik daar waar ik wezen wil.
De gynaecoloog was uiteindelijk toch nog een probleem. Ik ging weg met een verwijsbriefje voor een mammografie en een bloedonderzoek. Met behulp van mijn Spaanse vriendin was de afspraak voor de mammografie zo gemaakt en voor het bloedonderzoek moest ik rond de 2e tot 4e dag van mijn menstruatie langs komen. Ook lag er de mededeling dat ik na 1 maand een afspraak voor de uitslagen moest maken.
Zonder bloedonderzoek geen afspraak en hoewel de gynaecoloog ervan overtuigd was dat mijn menstruatie snel zou komen, moest ik toch nog zo´n 6 weken wachten voordat het eindelijk zover was. Wat heftige dilemma's opleverde want moest ik nu wachten (wat als mijn menstruatie helemaal niet meer zou komen) of toch een afspraak maken voor over een maand zoals gezegd. En het valt dan niet mee om de Spaanse manier te ontdekken.
Maar goed, uiteindelijk had ik alles wat nodig was voor de afspraak en omdat ik had geluisterd naar mijn Spaanse vriendin was eind februari al de afspraak voor eind maart gemaakt. Anders had het allemaal nog langer geduurd.
Helaas ben ik nog net niet in de menopauze. Dus waarschijnlijk zal er nog 1 menstruatie volgen of iets wat ervoor door moet gaan. Voor de rest was alles goed. De gynaecoloog heeft mij een voedingssupplement met melatonine meegegeven om te kijken of ik daar beter door slaap (die regelmatig terugkerende chocoladeverslaving kan me niet zo heel veel deren ;-) ), waarbij ik er later achterkwam dat dit supplement wordt voorgeschreven aan vrouwen die zwanger willen worden. Ik geloof echter niet dat het een gevolg heeft op mijn hormoonhuishouding dus na wat zoekwerk wanneer ik het supplement het beste in kan nemen, krijg ik in het weekend tenminste redelijke voldoende slaap waardoor alles wat gemakkelijker wordt.
Verder zat het mij al een tijdje dwars dat ik in mijn hele doen en laten beperkt werd door de hernia die ik heb (geen idee of een hernia kan verdwijnen of dat alleen de pijn verdwijnt). De behandeling van een hernia hier is heel anders dan in Nederland en de opgelegde beperkingen zijn hier ook veel groter. In Nederland had ik mij nooit zo snel bij al die beperkingen neergelegd en was ik op zoek gegaan naar alternatieve manieren om toch te kunnen doen wat ik wil doen. Hier in Spanje was dat er nog niet van gekomen. Geheel tegen de Nederlandse mentaliteit in had ik mij neergelegd bij de Spaanse manier van doen door alle verantwoordelijkheid bij de artsen te leggen en niet zelf het heft in handen te nemen.
Volgens de neurochirurg zou ik nooit meer een meerdaagse voettocht kunnen maken en hoewel hij misschien gelijk heeft, kan ik dit pas accepteren als ik voor mijn gevoel er zelf alles aan gedaan heb om te kijken of er toch geen andere mogelijkheden zijn.
Een zoektocht op internet leverde mij een centrum op waar ze een gecombineerde aanpak hadden in de vorm van een sportarts, een fysiotherapeut, een diëtiste en personal trainers. Iedereen staat met iedereen in contact en is beschikbaar voor overleg. Voor Nederlandse begrippen redelijk prijzig dus zeker voor Spaanse begrippen maar het leek veelbelovend.
Eerst een afspraak met de sportarts die mij een wereld van voedingssupplementen voorschreef om mijn nog steeds overbelaste spieren van mijn voettocht richting Rome de kans te geven zich te herstellen. Vervolgens 2x per week naar de personal trainer om allerlei spieren te versterken die ervoor kunnen zorgen dat mijn hernia mij niet gaat belemmeren in het maken van een nieuwe meerdaagse wandeltocht (ik wil nog steeds in 9 weken van Sevilla naar Santiago ;-) ). Die stuurde mij weer voor een paar sessies door naar de fysiotherapeut. En om alles compleet te maken, werden er ook een paar sessies met de diëtiste ingepland.
Volgens mij weten ze niet helemaal goed wat ze met me aanmoeten, door taal- en cultuurverschillen en omdat mijn lichaam, zoals gebruikelijk, niet reageert zoals normaal. Bovendien komen de meeste Spanjaarden bij dit centrum terecht vanwege esthetische redenen (uiterlijk is hier extreem belangrijk), terwijl mij dat nou echt niks kan schelen. Mijn doel is om, ondanks een hernia, 7 dagen met een rugzak op door de wereld te trekken. Maar mijn personal trainer en ik hebben wel veel lol, mijn uitspraak wordt gecorrigeerd en ik leer nieuwe woorden. Inmiddels ben ik ook zo'n 3,5 kilo kwijtgeraakt.
Het vinden van een acceptabel dieet wat een mengsel moet zijn van Spaanse en Nederlandse gewoonten heeft nog wat voeten in de aarde maar ik ga ervan uit dat we daar uiteindelijk ook wel uit zullen komen. Het lukt me nog niet helemaal om de diëtiste duidelijk te maken dat ik om 17.00 uur honger heb en dat, als ik om 18.00 een uur moet trainen, een appel of wat nootjes niet voldoende is. En dat als ik na de training om 19.30 uur thuis kom, ik geen energie (en zin) meer heb om dan nog eens een volledige maaltijd in elkaar te knutselen.
Kortom, druk bezig om, na mentaal beter in mijn velletje te komen, nu ook fysiek beter in mijn velletje te komen. Het is niet gemakkelijk maar uiteindelijk kom ik daar waar ik wezen wil.
woensdag 5 april 2017
Een moestuin en een fiets
Spaanse man stuurde mij een paar whatsapps. Een voorstel dat hij had gedaan aan zijn familie om met z´n allen 50m2 moestuin te huren. De eigenaar van het complex zorgde voor het water geven, er was een wc, een plek om laarzen en kleding te bewaren en er is tuingereedschap voor algemeen gebruik. Hij was erg teleurgesteld dat tot dan toe zijn familie nog niet had gereageerd.
Wetend dat Spaanse man begin 2016 een zware depressie heeft gehad en ik hem niet zo vaak ergens enthousiast over heb gezien, was mijn reactie: "Als je familie niet reageert, dan spreken we hierover.".
Natuurlijk reageerde zijn familie niet en zodoende stond ik afgelopen zondag op het tuincomplex om de sfeer te proeven, met de eigenaar kennis te maken (Spaanse man deed het woord) en nu huren wij dus een moestuin van 40m2 voor € 40,00/maand.
Op het complex zitten meer buitenlanders, zo kwam ik daar de Amerikaanse vriend tegen van mijn Nederlandse teamgenote en volgens de eigenaar zijn er meer mensen van mijn werk die er een moestuin hebben. Er wordt dan ook volop geëxperimenteerd met groenten die van oorsprong niet Spaans zijn. Daarbij is het de bedoeling dat er ecologisch getuinierd wordt waardoor ik het gevoel heb dat ik er wel meer mensen tegen zal komen die iets meer open-minded zijn dan de gemiddelde Spanjaard in Andalucia.
Gisteren ben ik langs een winkel geweest die plantjes verkoopt om te kijken wat er te koop is (7 soorten tomaten, 8 soorten paprika, Spaanse komkommer, courgettes en nog veel meer) en de prijs per plantje varieert van € 0,25 tot € 0,50 per stuk. Ik wist niet wat ik hoorde. Volgens mij is het in Nederland echt wel veel duurder.
Vandaag ga ik een berichtje sturen naar de eigenaar om te vragen hoeveel plantjes we van wat moeten hebben. Spaanse man heeft mij de vrije hand gegeven om te kiezen wat ik wil (naast de verplichte tomaten, paprika om te koken en Spaanse komkommers) met de mededeling dat ik er niet aan moest wennen dat ik mocht beslissen wat er in de tuin kwam te staan.
En omdat de moestuin een beetje buiten Granada ligt (vanaf mijn werk zo'n 30 minuten lopen, zo'n 50 vanaf mijn huis) heb ik eindelijk de knoop doorgehakt om een fiets te kopen. Al vanaf het allereerste moment dat ik hier woon loop ik over een fiets na te denken. De belangrijkste redenen om er steeds vanaf te zien waren vooral: hoe krijg ik die fiets zonder lift naar de verdieping waar ik woon en waar laat ik hem?
Inmiddels heb ik in die tijd zoveel geld uitgegeven aan bussen dat ik er ruim een fiets van had kunnen kopen.
Twee dagen onderzoek naar vouwfietsen op internet (ervan uitgaande dat die het lichtste zijn en gemakkelijker 3 hoog de trap op te tillen) en gisteren bij een fietsenwinkel de fiets gekocht. De fiets werd direct afgemonteerd in de winkel, er moest nog licht bijgekocht worden (werd er ook direct opgezet) en een helm (verplicht buiten de stad) en ik op de fiets weer terug naar huis.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het fijn vond om te fietsen hoewel ik er geen enkel probleem mee had om alles lopend te doen. Het enige waar ik wel aan moet wennen is dat ik mij nu aan het eenrichtingsverkeer moet houden wat in de binnenstad van toepassing is. Het zal dan ook nog wel even duren voordat ik de snelste weg van A naar B per fiets heb gevonden. Of ik doe wat alle Spanjaarden doen: over de stoep ;-).
Wat ook nog ontdekt moet worden is hoe de fiets te parkeren. Er is hier geen cultuur van fietsenstalling op straat en ik wil hem graag wel ergens aan vast kunnen zetten zodat hij niet gestolen kan worden. Op het werk is er een plek gereserveerd in de parkeergarage van het kantoor.
Vrijdag gaan Spaanse man en ik plantjes kopen en dan ga ik zaterdag mijn eerste "lange" rit op de fiets maken richting moestuin om de plantjes te planten.
Het zal mij benieuwen hoe het hebben van een moestuin op zijn Spaans gaat.
Wetend dat Spaanse man begin 2016 een zware depressie heeft gehad en ik hem niet zo vaak ergens enthousiast over heb gezien, was mijn reactie: "Als je familie niet reageert, dan spreken we hierover.".
Natuurlijk reageerde zijn familie niet en zodoende stond ik afgelopen zondag op het tuincomplex om de sfeer te proeven, met de eigenaar kennis te maken (Spaanse man deed het woord) en nu huren wij dus een moestuin van 40m2 voor € 40,00/maand.
Op het complex zitten meer buitenlanders, zo kwam ik daar de Amerikaanse vriend tegen van mijn Nederlandse teamgenote en volgens de eigenaar zijn er meer mensen van mijn werk die er een moestuin hebben. Er wordt dan ook volop geëxperimenteerd met groenten die van oorsprong niet Spaans zijn. Daarbij is het de bedoeling dat er ecologisch getuinierd wordt waardoor ik het gevoel heb dat ik er wel meer mensen tegen zal komen die iets meer open-minded zijn dan de gemiddelde Spanjaard in Andalucia.
Gisteren ben ik langs een winkel geweest die plantjes verkoopt om te kijken wat er te koop is (7 soorten tomaten, 8 soorten paprika, Spaanse komkommer, courgettes en nog veel meer) en de prijs per plantje varieert van € 0,25 tot € 0,50 per stuk. Ik wist niet wat ik hoorde. Volgens mij is het in Nederland echt wel veel duurder.
Vandaag ga ik een berichtje sturen naar de eigenaar om te vragen hoeveel plantjes we van wat moeten hebben. Spaanse man heeft mij de vrije hand gegeven om te kiezen wat ik wil (naast de verplichte tomaten, paprika om te koken en Spaanse komkommers) met de mededeling dat ik er niet aan moest wennen dat ik mocht beslissen wat er in de tuin kwam te staan.
En omdat de moestuin een beetje buiten Granada ligt (vanaf mijn werk zo'n 30 minuten lopen, zo'n 50 vanaf mijn huis) heb ik eindelijk de knoop doorgehakt om een fiets te kopen. Al vanaf het allereerste moment dat ik hier woon loop ik over een fiets na te denken. De belangrijkste redenen om er steeds vanaf te zien waren vooral: hoe krijg ik die fiets zonder lift naar de verdieping waar ik woon en waar laat ik hem?
Inmiddels heb ik in die tijd zoveel geld uitgegeven aan bussen dat ik er ruim een fiets van had kunnen kopen.
Twee dagen onderzoek naar vouwfietsen op internet (ervan uitgaande dat die het lichtste zijn en gemakkelijker 3 hoog de trap op te tillen) en gisteren bij een fietsenwinkel de fiets gekocht. De fiets werd direct afgemonteerd in de winkel, er moest nog licht bijgekocht worden (werd er ook direct opgezet) en een helm (verplicht buiten de stad) en ik op de fiets weer terug naar huis.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het fijn vond om te fietsen hoewel ik er geen enkel probleem mee had om alles lopend te doen. Het enige waar ik wel aan moet wennen is dat ik mij nu aan het eenrichtingsverkeer moet houden wat in de binnenstad van toepassing is. Het zal dan ook nog wel even duren voordat ik de snelste weg van A naar B per fiets heb gevonden. Of ik doe wat alle Spanjaarden doen: over de stoep ;-).
Wat ook nog ontdekt moet worden is hoe de fiets te parkeren. Er is hier geen cultuur van fietsenstalling op straat en ik wil hem graag wel ergens aan vast kunnen zetten zodat hij niet gestolen kan worden. Op het werk is er een plek gereserveerd in de parkeergarage van het kantoor.
Vrijdag gaan Spaanse man en ik plantjes kopen en dan ga ik zaterdag mijn eerste "lange" rit op de fiets maken richting moestuin om de plantjes te planten.
Het zal mij benieuwen hoe het hebben van een moestuin op zijn Spaans gaat.
woensdag 15 maart 2017
Stemmen
Tot op heden had ik mij nog niet veel bezig gehouden met de mogelijkheden die ik als Nederlandse in het buitenland had om mijn stem te laten gelden voor Nederlandse referenda en verkiezingen. Misschien ook wel omdat er in de 3 jaar dat ik hier ben, geen verkiezingen waren waar ik aan mee kon doen. Het heeft weinig zin om te gaan stemmen voor een gemeente of een provincie.
Er staat mij vaag iets bij dat ik mij kon registeren om te stemmen in het referendum over Oekraïne. Maar toen ik dat ontdekt had was de termijn om mij aan te melden al verstreken. Bovendien had ik ook geen goed beeld van alle voors en tegens.
Maar sinds ik, eerst met 2 en nu met 3 Nederlanders aan een bureaublok zit, zijn verkiezingen ineens belangrijk. Bovendien zijn die Nederlanders nog niet zolang in Spanje waardoor hun band met Nederland sterker is dan die van mij (als die al ooit sterk is geweest). Het gevolg is dat ik mij, hoewel redelijk last minute met 2 dagen voor het verstrijken van de uiterste inschrijfdatum, alsnog als kiezer voor de verkiezingen van vandaag heb laten registeren. Dit was eind januari.
Vervolgens nergens meer aan gedacht totdat mijn collega ons liet weten dat zij haar stemregistratie per email had ontvangen en ik mij realiseerde dat ik nog niks ontvangen had. Ik ging naar huis met het idee om mij eens in de ontvangen emails te verdiepen om te kijken wat voor actie ik moest ondernemen in geval van geen gehoor maar door allerlei afleiding kwam het er niet van. Mijn collega vertelde vervolgens dat er post zou moeten komen met het stembiljet en inmiddels waren we zo'n 2,5 week voor verkiezingsdatum.
Wetend dat de post er lang overdoet om in Spanje te komen, loonde het niet echt de moeite meer om te achterhalen wat er mis was gegaan met mijn stemregistratie.
Donderdag 2 maart kwam ik thuis tussen werk en een andere afspraak door en vond een grote envelop met Nederlands poststempel half uit mijn brievenbusje steken. Een beetje gehavend want groter dan mijn brievenbusje. Mijn stemregistratie met stembiljet.
Ik had een half uur voordat ik weer de deur uit moest dus snel lezen en kijken. Een boekje met alle deelnemende partijen en personen, een stemregistratieformulier om te tekenen 2 enveloppen (een witte voor het stembiljet en een oranje retourenvelop) en een stembiljet. Verder lezen: uw biljet moet woensdag 15 maart uiterlijk om 15.00 bij het stemregistratiekantoor ontvangen zijn.
Even snel rekenen: normale post doet er minstens 10 dagen over om van Spanje naar Nederland te komen. Het is nu 2 maart, als ik nu nog naar het postkantoor ga, dan komt mijn stembiljet op zijn vroegst op 13 maart aan want de buslichting van 2 maart is al geweest. Wil ik dus een stem uitbrengen die meetelt dan moet ik vandaag het biljet inleveren bij het postkantoor en voor snelle verzending kiezen.
Na mijn afspraak in de bus richting postkantoor (lang leve Spanje dat het (voor Nederlandse begrippen) elke avond koopavond is ;-) ). Gekozen voor een expreszending met track and trace. Gisteren even op de website gekeken en op 7 maart is mijn stembiljet in Den Haag aangekomen. Ervan uitgaande dat de Nederlandse post in staat moet zijn om in 7 dagen mijn stembiljet te bezorgen, zal mijn stem meetellen voor de gemeente Den Haag. Het was even stressen en het heeft mij € 10,85 gekost om mijn stem uit te brengen, maar elke stem telt.
Nu kijken of het gaat lukken om de verkiezingsuitslagen op de Nederlandse tv te kunnen volgen.
Er staat mij vaag iets bij dat ik mij kon registeren om te stemmen in het referendum over Oekraïne. Maar toen ik dat ontdekt had was de termijn om mij aan te melden al verstreken. Bovendien had ik ook geen goed beeld van alle voors en tegens.
Maar sinds ik, eerst met 2 en nu met 3 Nederlanders aan een bureaublok zit, zijn verkiezingen ineens belangrijk. Bovendien zijn die Nederlanders nog niet zolang in Spanje waardoor hun band met Nederland sterker is dan die van mij (als die al ooit sterk is geweest). Het gevolg is dat ik mij, hoewel redelijk last minute met 2 dagen voor het verstrijken van de uiterste inschrijfdatum, alsnog als kiezer voor de verkiezingen van vandaag heb laten registeren. Dit was eind januari.
Vervolgens nergens meer aan gedacht totdat mijn collega ons liet weten dat zij haar stemregistratie per email had ontvangen en ik mij realiseerde dat ik nog niks ontvangen had. Ik ging naar huis met het idee om mij eens in de ontvangen emails te verdiepen om te kijken wat voor actie ik moest ondernemen in geval van geen gehoor maar door allerlei afleiding kwam het er niet van. Mijn collega vertelde vervolgens dat er post zou moeten komen met het stembiljet en inmiddels waren we zo'n 2,5 week voor verkiezingsdatum.
Wetend dat de post er lang overdoet om in Spanje te komen, loonde het niet echt de moeite meer om te achterhalen wat er mis was gegaan met mijn stemregistratie.
Donderdag 2 maart kwam ik thuis tussen werk en een andere afspraak door en vond een grote envelop met Nederlands poststempel half uit mijn brievenbusje steken. Een beetje gehavend want groter dan mijn brievenbusje. Mijn stemregistratie met stembiljet.
Ik had een half uur voordat ik weer de deur uit moest dus snel lezen en kijken. Een boekje met alle deelnemende partijen en personen, een stemregistratieformulier om te tekenen 2 enveloppen (een witte voor het stembiljet en een oranje retourenvelop) en een stembiljet. Verder lezen: uw biljet moet woensdag 15 maart uiterlijk om 15.00 bij het stemregistratiekantoor ontvangen zijn.
Even snel rekenen: normale post doet er minstens 10 dagen over om van Spanje naar Nederland te komen. Het is nu 2 maart, als ik nu nog naar het postkantoor ga, dan komt mijn stembiljet op zijn vroegst op 13 maart aan want de buslichting van 2 maart is al geweest. Wil ik dus een stem uitbrengen die meetelt dan moet ik vandaag het biljet inleveren bij het postkantoor en voor snelle verzending kiezen.
Na mijn afspraak in de bus richting postkantoor (lang leve Spanje dat het (voor Nederlandse begrippen) elke avond koopavond is ;-) ). Gekozen voor een expreszending met track and trace. Gisteren even op de website gekeken en op 7 maart is mijn stembiljet in Den Haag aangekomen. Ervan uitgaande dat de Nederlandse post in staat moet zijn om in 7 dagen mijn stembiljet te bezorgen, zal mijn stem meetellen voor de gemeente Den Haag. Het was even stressen en het heeft mij € 10,85 gekost om mijn stem uit te brengen, maar elke stem telt.
Nu kijken of het gaat lukken om de verkiezingsuitslagen op de Nederlandse tv te kunnen volgen.
woensdag 8 maart 2017
Afscheid nemen
Van de week had ik het er nog over met een Nederlandse collega die eerst bij mij in het team zat maar die nu een andere positie binnen het bedrijf heeft. Dat het erop lijkt dat onze tijd in Spanje alleen maar bestaat uit afscheid nemen.
Collega´s of vrienden die weggaan naar andere landen of andere teams, mensen die je buiten je werk leert kennen en die weggaan of dingen die eerst leuk waren maar door allerlei omstandigheden niet meer leuk zijn. Niet dat dit in Nederland niet zo gebeuren maar waarschijnlijk wel in mindere mate dan nu.
Voor mij is de tijd aangebroken om afscheid te nemen van het koor.
2 weken geleden hadden we de algemene ledenvergadering en werd de nieuwe koers uitgelegd. Na de vergadering had ik al mijn vraagtekens of ik wel aan de nieuwe eisen wilde en kon voldoen. Natuurlijk is het fantastisch om het requiem van Mozart te zingen of de Messiah van Händel en ik weet ook wel dat ik dat zou kunnen maar niet met 2 maanden voorbereiding. En laat dat nu juist zijn wat met de nieuwe koers van mij verwacht zou worden.
Ik verliet de ledenvergadering met gemengde gevoelens en vervolgens kreeg ik het verzoek dat de dirigent en iemand van de technische commissie met mij wilden praten. Het leek erop dat de beslissing voor mij genomen zou worden. En ja, ik had gelijk. Ze hadden het gevoel dat het voor mij hard werken was en dat het alleen maar zwaarder zou worden. Het was niet zo dat ik slecht zong maar het was niet voldoende om het niveau te halen wat ze met de nieuwe koers willen bereiken.
Tijdens het gesprek was ik erg verdrietig. Niet omdat ik het erg vind om van de stress verlost te zijn en het schuldgevoel als ik thuis niet gestudeerd had omdat ik teveel andere dingen te doen had. Maar wel omdat het betekent dat ik alle aardige mensen achter moet laten die op bepalende momenten in mijn leven er voor mij waren en 2 jaar als een soort surrogaat broers en zussen lief en leed met mij gedeeld hebben.
Als service (er moeten waarschijnlijk nog meer mensen weg) gaat de dirigent bemiddelen om voor alle mensen die weg moeten een ander koor te vinden. Dus als ik eraan toe ben, kan ik hem benaderen en vragen om zijn hulp. Ik lever dan een lijstje aan met mijn wensen, bijvoorbeeld meer buitenlanders, meer niet-Spaanse muziek, niet thuis studeren en wat dan voor mij belangrijk zal zijn. Met deze wensen gaat de dirigent dan kijken welk koor het beste bij mij zal passen. Tijdens de ledenvergadering is gezegd dat Granada zo'n 35 koren heeft, dus er zal vast wel eentje zijn die meer geschikt voor mij is.
Dus is vandaag, in het kader van afscheid nemen, de tijd aangekomen om afscheid te nemen van het koor. Om het iets gemakkelijker te maken, heb ik in de whatsapp-groep van de alten al laten weten dat ik weg ga en de reacties waren hartverwarmend. Er is mij ook al meegedeeld dat ik de whatsapp-groep niet mag verlaten. Het is fijn om te ontdekken dat ik in die 2 jaar bij het koor, met mijn, zeker in het begin, gebrekkige Spaans mijn plekje heb veroverd.
En wat er verder gaat gebeuren, zullen we wel zien. Broer gaat mijn basklarinet opsturen naar Spanje. Mijn gewone klarinet is na 40 jaar en zo'n 8 jaar niet meer op spelen overleden verklaard en om te voorkomen dat mijn basklarinet hetzelfde lot overkomt, zal ik daar toch iets aan moeten doen. En muzieknoten zijn overal ter wereld gelijk in tegenstelling tot songteksten waar ik in het Spaans en Latijn echt moeite mee heb om muziek en tekst bij elkaar te brengen.
Dus hoewel een afscheid, staat er ook weer iets nieuws te gebeuren (alleen de vorm is onbekend), totdat het moment aankomt dat ik daar ook weer afscheid van moet nemen ;-).
Collega´s of vrienden die weggaan naar andere landen of andere teams, mensen die je buiten je werk leert kennen en die weggaan of dingen die eerst leuk waren maar door allerlei omstandigheden niet meer leuk zijn. Niet dat dit in Nederland niet zo gebeuren maar waarschijnlijk wel in mindere mate dan nu.
Voor mij is de tijd aangebroken om afscheid te nemen van het koor.
2 weken geleden hadden we de algemene ledenvergadering en werd de nieuwe koers uitgelegd. Na de vergadering had ik al mijn vraagtekens of ik wel aan de nieuwe eisen wilde en kon voldoen. Natuurlijk is het fantastisch om het requiem van Mozart te zingen of de Messiah van Händel en ik weet ook wel dat ik dat zou kunnen maar niet met 2 maanden voorbereiding. En laat dat nu juist zijn wat met de nieuwe koers van mij verwacht zou worden.
Ik verliet de ledenvergadering met gemengde gevoelens en vervolgens kreeg ik het verzoek dat de dirigent en iemand van de technische commissie met mij wilden praten. Het leek erop dat de beslissing voor mij genomen zou worden. En ja, ik had gelijk. Ze hadden het gevoel dat het voor mij hard werken was en dat het alleen maar zwaarder zou worden. Het was niet zo dat ik slecht zong maar het was niet voldoende om het niveau te halen wat ze met de nieuwe koers willen bereiken.
Tijdens het gesprek was ik erg verdrietig. Niet omdat ik het erg vind om van de stress verlost te zijn en het schuldgevoel als ik thuis niet gestudeerd had omdat ik teveel andere dingen te doen had. Maar wel omdat het betekent dat ik alle aardige mensen achter moet laten die op bepalende momenten in mijn leven er voor mij waren en 2 jaar als een soort surrogaat broers en zussen lief en leed met mij gedeeld hebben.
Als service (er moeten waarschijnlijk nog meer mensen weg) gaat de dirigent bemiddelen om voor alle mensen die weg moeten een ander koor te vinden. Dus als ik eraan toe ben, kan ik hem benaderen en vragen om zijn hulp. Ik lever dan een lijstje aan met mijn wensen, bijvoorbeeld meer buitenlanders, meer niet-Spaanse muziek, niet thuis studeren en wat dan voor mij belangrijk zal zijn. Met deze wensen gaat de dirigent dan kijken welk koor het beste bij mij zal passen. Tijdens de ledenvergadering is gezegd dat Granada zo'n 35 koren heeft, dus er zal vast wel eentje zijn die meer geschikt voor mij is.
Dus is vandaag, in het kader van afscheid nemen, de tijd aangekomen om afscheid te nemen van het koor. Om het iets gemakkelijker te maken, heb ik in de whatsapp-groep van de alten al laten weten dat ik weg ga en de reacties waren hartverwarmend. Er is mij ook al meegedeeld dat ik de whatsapp-groep niet mag verlaten. Het is fijn om te ontdekken dat ik in die 2 jaar bij het koor, met mijn, zeker in het begin, gebrekkige Spaans mijn plekje heb veroverd.
En wat er verder gaat gebeuren, zullen we wel zien. Broer gaat mijn basklarinet opsturen naar Spanje. Mijn gewone klarinet is na 40 jaar en zo'n 8 jaar niet meer op spelen overleden verklaard en om te voorkomen dat mijn basklarinet hetzelfde lot overkomt, zal ik daar toch iets aan moeten doen. En muzieknoten zijn overal ter wereld gelijk in tegenstelling tot songteksten waar ik in het Spaans en Latijn echt moeite mee heb om muziek en tekst bij elkaar te brengen.
Dus hoewel een afscheid, staat er ook weer iets nieuws te gebeuren (alleen de vorm is onbekend), totdat het moment aankomt dat ik daar ook weer afscheid van moet nemen ;-).
zaterdag 4 maart 2017
Dit is service
Windows vond het sinds afgelopen september noodzakelijk om mij te voorzien van een nieuwe update waar mijn laptop beduidend minder zin in had. Gevolg: om de 2 dagen liep mijn computer vast. Onder het mom van service, vertelde Micro Soft mij (na een spoedcursus hoe word ik een computerexpert) dat er niks anders op zat dan Windows volledig opnieuw te installeren. Pardon!! Kunt u dat nog een keer herhalen? Volledig installeren betekent dat ik alle geïnstalleerde programma's kwijt ga raken, dat alle opgeslagen favoriete websites verdwijnen, dat alle automatische wachtwoorden (oké mijn fout, ook nergens anders opgeslagen) niet meer werken en geen idee wat mij nog meer te wachten staat. Jullie bieden iets aan wat niet werkt, geef mij dan minstens een mogelijkheid om nee te zeggen (het was update ja of ja, weigeren was niet mogelijk). Vervolgens bleef het akelig stil.
Na nog een paar weken aangemodderd te hebben, zat er niks anders op dan mijn laptop naar een winkel te brengen en Windows opnieuw te installeren. Ondanks de spoedcursus tot computerexpert zag ik het niet echt zitten om het zelf te doen. In het Nederlands is het echter al niet gemakkelijk om uit te leggen wat voor probleem je met je computer hebt, in het Spaans werd dat nog een stukje ingewikkelder. Terug naar de beproefde methode: het hele verhaal opschrijven in een mengsel van Spaans en Engels, vervolgens naar een collega voor de vertaling en met gecorrigeerd briefje naar de winkel.
Inderdaad bevestiging in de winkel dat ik alles kwijt ging raken behalve alle documenten, fotos en videos die ik op de laptop had staan. Weinig aan te doen dan te accepteren. Vervolgens kwam de vraag of het een probleem was dat de Spaanse Windows geïnstalleerd zou worden. Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan. Ik dacht dat Windows niet taalgebonden was en dat de taal van de laptop bepaalde in welke taal het geheel werkte. De meneer in de winkel legde uit dat ze de Spaanse Windows beschikbaar hadden en dat hij niet wist of hij aan de Nederlandse Windows kon komen. Ervan uitgaande dat mijn Spaans voldoende zou moeten zijn om (met behulp van internet) mijn laptop op een normale manier te blijven gebruiken, heb ik maar ingestemd.
Formulier ingevuld met paspoortnummer en handtekening dat mijn laptop in de winkel achterbleef en ik zou binnen een week wat horen.
Inmiddels zat ik een week zonder laptop en ik begon mij enigszins zorgen te maken (en omdat ik geen tv of radio heb, was het ook wel erg stil in mijn huisje). Ik bleek een telefoontje te hebben gemist, dus op weg van werk naar huis toch maar even langs de winkel. Sorry, sorry, sorry, maar kom even mee naar de werkplaats. Ik mee naar de werkplaats en daar waren ze bezig met mijn laptop en ik zag ook nog 2 andere schermen met een vertaalprogramma. Hadden ze besloten als service toch hun best te doen om de Nederlandse versie opnieuw te installeren :-). Wat direct de reden was waarom het zolang duurde want alles werd van het Nederlands naar het Engels vertaald en als dat niet hielp van het Engels naar het Spaans en vice versa.
Twee dagen later kreeg ik het telefoontje dat mijn laptop klaar was, in het Nederlands. Met het opnieuw installeren van verloren programma's ben ik daar erg blij mee. Ik kan nu in ieder geval de instructies lezen en begrijpen. Ik heb nog wel wat tijd nodig om te ontdekken wat ik kwijt ben geraakt aan opgeslagen websites en inloggegevens. Met name een aantal pagina's met recepten zullen niet gemakkelijk terug te vinden zijn. Maar ik ben superblij met de geleverde service.
Na nog een paar weken aangemodderd te hebben, zat er niks anders op dan mijn laptop naar een winkel te brengen en Windows opnieuw te installeren. Ondanks de spoedcursus tot computerexpert zag ik het niet echt zitten om het zelf te doen. In het Nederlands is het echter al niet gemakkelijk om uit te leggen wat voor probleem je met je computer hebt, in het Spaans werd dat nog een stukje ingewikkelder. Terug naar de beproefde methode: het hele verhaal opschrijven in een mengsel van Spaans en Engels, vervolgens naar een collega voor de vertaling en met gecorrigeerd briefje naar de winkel.
Inderdaad bevestiging in de winkel dat ik alles kwijt ging raken behalve alle documenten, fotos en videos die ik op de laptop had staan. Weinig aan te doen dan te accepteren. Vervolgens kwam de vraag of het een probleem was dat de Spaanse Windows geïnstalleerd zou worden. Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan. Ik dacht dat Windows niet taalgebonden was en dat de taal van de laptop bepaalde in welke taal het geheel werkte. De meneer in de winkel legde uit dat ze de Spaanse Windows beschikbaar hadden en dat hij niet wist of hij aan de Nederlandse Windows kon komen. Ervan uitgaande dat mijn Spaans voldoende zou moeten zijn om (met behulp van internet) mijn laptop op een normale manier te blijven gebruiken, heb ik maar ingestemd.
Formulier ingevuld met paspoortnummer en handtekening dat mijn laptop in de winkel achterbleef en ik zou binnen een week wat horen.
Inmiddels zat ik een week zonder laptop en ik begon mij enigszins zorgen te maken (en omdat ik geen tv of radio heb, was het ook wel erg stil in mijn huisje). Ik bleek een telefoontje te hebben gemist, dus op weg van werk naar huis toch maar even langs de winkel. Sorry, sorry, sorry, maar kom even mee naar de werkplaats. Ik mee naar de werkplaats en daar waren ze bezig met mijn laptop en ik zag ook nog 2 andere schermen met een vertaalprogramma. Hadden ze besloten als service toch hun best te doen om de Nederlandse versie opnieuw te installeren :-). Wat direct de reden was waarom het zolang duurde want alles werd van het Nederlands naar het Engels vertaald en als dat niet hielp van het Engels naar het Spaans en vice versa.
Twee dagen later kreeg ik het telefoontje dat mijn laptop klaar was, in het Nederlands. Met het opnieuw installeren van verloren programma's ben ik daar erg blij mee. Ik kan nu in ieder geval de instructies lezen en begrijpen. Ik heb nog wel wat tijd nodig om te ontdekken wat ik kwijt ben geraakt aan opgeslagen websites en inloggegevens. Met name een aantal pagina's met recepten zullen niet gemakkelijk terug te vinden zijn. Maar ik ben superblij met de geleverde service.
maandag 5 december 2016
Bijna naar Nederland
Langzaamaan wordt alles weer wat rustiger.
Spaanse man en ik hebben elkaar nu 3 zondagen achter elkaar gezien en het is leuk maar een relatie zal het niet worden. Dat geeft rust en duidelijkheid. We genieten van elkaars gezelschap voor zolang als het duurt en dan zien we wel weer verder. Gisteren kreeg ik de uitnodiging om 24 december bij zijn familie kerst te vieren maar ik denk dat ik dat aanbod maar af ga slaan. Het voelt heel raar om zijn hele familie te leren kennen zonder dat er sprake is van een relatie, hoewel het aardig aangeboden is. Van een vriendin ligt er ook een uitnodiging om die dag bij haar en haar ouders te komen (die ik ook al 2x ontmoet heb) en dat voelt prettiger.
Gelukkig kan ik lekker op zijn Spaans dit nog 1 dag van tevoren kenbaar maken dus ik ga mijn hoofd op dit moment niet over breken.
Werk blijft een chaos en ik blijf op zoek naar een andere functie binnen het bedrijf. Tot op heden zijn alle gesprekken op niets uitgelopen maar ik blijf zoeken. Maandag 19 december heb ik weer een gesprek. Ondertussen ben ik blij voor alle leuke mensen uit mijn team die het wel gelukt is om weg te komen maar ook wel een beetje jaloers omdat het mij niet lukt.
Na 3 maanden kwamen ze er ineens achter dat ik geen back-up meer heb. Er was iemand in training maar door werkdruk van beide kanten kwamen we daar niet verder mee. Daarnaast was mij duidelijk gezegd dat zij geen payroll hoefde te weten. Ik wil niet weten hoe ze dat op gaan lossen maar ik weet wel dat ik op mijn vrije dagen NIET bereikbaar ben voor vragen, hoewel ze dat wel van mij verwachten.
(Geen idee of ik het al een keer gemeld had maar het bedrijf is de hele organisatiestructuur aan het veranderen, waar op zich niks mis mee is, maar ze hebben het traject in gang gezet zonder er van tevoren goed over na te denken en het hele project kost meer geld dan gedacht. Dus nu zijn we soort van halverwege, niemand weet wat zijn taken zijn, mensen die weggingen zijn niet vervangen en het project ligt stil.)
Vrijdag vlieg ik naar Nederland om daar mijn 50-ste verjaardag te vieren. Volgens traditie vier ik elke 5 jaar mijn verjaardag met alle mensen die ik in de loop van mijn leven heb opgeduikeld en die zijn blijven hangen. Het onderhouden van de contacten is niet mijn sterkste kant maar het blijft altijd goed om te zien dat we toch elke 5 jaar weer bij elkaar zijn. De voorbereidingen laat ik aan mijn broer en schoonzus over, het enige wat ik hoef te doen is voldoende wakker te zijn om met iedereen te praten (wetend dat ik vrijdag om 06.30 uur opsta en waarschijnlijk om 03.00 een bed ga zien, zal dat nog niet meevallen).
Een kleine domper op de vreugde was het bericht dat een goede vriendin was overleden en omdat haar vriend geen contactgegevens van mij kon vinden, had ik de begrafenis gemist. Het zou een heel gedoe zijn geweest maar ik had het er wel voor over gehad.
In Nederland ligt er een druk programma met vooral een lange lijst van dingen die ik moet kopen. Vanuit Spanje liggen er verzoeken van Spaanse vriendinnen voor speculaaskruiden en nasi-kruiden en voor sommige dingen heb ik toch moeite met de Spaanse maten, zoals panties en leggings. De lengte red ik dan nog wel maar met onze Hollandse bovenbenen blijft het worstelen.
Verder moeten er nog een paar zaken met Ex geregeld worden en staan er spullen in het huis die ik hier wil hebben. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel spullen die in september 2014 nog niet weg konden maar nu wel.
Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik mij dat ik inderdaad voor het laatst in september 2014 in Nederland ben geweest. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik in maart 2014 op het vliegtuig stapte om voor een jaar naar Spanje te gaan. Nu alweer bijna 3 jaar geleden. Is Spanje mijn thuis, nee, waarschijnlijk niet. Maar het is op dit moment wel de plek waar ik het meest gelukkig ben en voor voorlopig is dat genoeg.
Spaanse man en ik hebben elkaar nu 3 zondagen achter elkaar gezien en het is leuk maar een relatie zal het niet worden. Dat geeft rust en duidelijkheid. We genieten van elkaars gezelschap voor zolang als het duurt en dan zien we wel weer verder. Gisteren kreeg ik de uitnodiging om 24 december bij zijn familie kerst te vieren maar ik denk dat ik dat aanbod maar af ga slaan. Het voelt heel raar om zijn hele familie te leren kennen zonder dat er sprake is van een relatie, hoewel het aardig aangeboden is. Van een vriendin ligt er ook een uitnodiging om die dag bij haar en haar ouders te komen (die ik ook al 2x ontmoet heb) en dat voelt prettiger.
Gelukkig kan ik lekker op zijn Spaans dit nog 1 dag van tevoren kenbaar maken dus ik ga mijn hoofd op dit moment niet over breken.
Werk blijft een chaos en ik blijf op zoek naar een andere functie binnen het bedrijf. Tot op heden zijn alle gesprekken op niets uitgelopen maar ik blijf zoeken. Maandag 19 december heb ik weer een gesprek. Ondertussen ben ik blij voor alle leuke mensen uit mijn team die het wel gelukt is om weg te komen maar ook wel een beetje jaloers omdat het mij niet lukt.
Na 3 maanden kwamen ze er ineens achter dat ik geen back-up meer heb. Er was iemand in training maar door werkdruk van beide kanten kwamen we daar niet verder mee. Daarnaast was mij duidelijk gezegd dat zij geen payroll hoefde te weten. Ik wil niet weten hoe ze dat op gaan lossen maar ik weet wel dat ik op mijn vrije dagen NIET bereikbaar ben voor vragen, hoewel ze dat wel van mij verwachten.
(Geen idee of ik het al een keer gemeld had maar het bedrijf is de hele organisatiestructuur aan het veranderen, waar op zich niks mis mee is, maar ze hebben het traject in gang gezet zonder er van tevoren goed over na te denken en het hele project kost meer geld dan gedacht. Dus nu zijn we soort van halverwege, niemand weet wat zijn taken zijn, mensen die weggingen zijn niet vervangen en het project ligt stil.)
Vrijdag vlieg ik naar Nederland om daar mijn 50-ste verjaardag te vieren. Volgens traditie vier ik elke 5 jaar mijn verjaardag met alle mensen die ik in de loop van mijn leven heb opgeduikeld en die zijn blijven hangen. Het onderhouden van de contacten is niet mijn sterkste kant maar het blijft altijd goed om te zien dat we toch elke 5 jaar weer bij elkaar zijn. De voorbereidingen laat ik aan mijn broer en schoonzus over, het enige wat ik hoef te doen is voldoende wakker te zijn om met iedereen te praten (wetend dat ik vrijdag om 06.30 uur opsta en waarschijnlijk om 03.00 een bed ga zien, zal dat nog niet meevallen).
Een kleine domper op de vreugde was het bericht dat een goede vriendin was overleden en omdat haar vriend geen contactgegevens van mij kon vinden, had ik de begrafenis gemist. Het zou een heel gedoe zijn geweest maar ik had het er wel voor over gehad.
In Nederland ligt er een druk programma met vooral een lange lijst van dingen die ik moet kopen. Vanuit Spanje liggen er verzoeken van Spaanse vriendinnen voor speculaaskruiden en nasi-kruiden en voor sommige dingen heb ik toch moeite met de Spaanse maten, zoals panties en leggings. De lengte red ik dan nog wel maar met onze Hollandse bovenbenen blijft het worstelen.
Verder moeten er nog een paar zaken met Ex geregeld worden en staan er spullen in het huis die ik hier wil hebben. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel spullen die in september 2014 nog niet weg konden maar nu wel.
Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik mij dat ik inderdaad voor het laatst in september 2014 in Nederland ben geweest. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik in maart 2014 op het vliegtuig stapte om voor een jaar naar Spanje te gaan. Nu alweer bijna 3 jaar geleden. Is Spanje mijn thuis, nee, waarschijnlijk niet. Maar het is op dit moment wel de plek waar ik het meest gelukkig ben en voor voorlopig is dat genoeg.
woensdag 16 november 2016
Druk
De titel van deze update zal niemand verbazen, denk ik.
Na eens goed in mijn agenda gekeken te hebben kwam ik tot de ontdekking dat ik sinds het weekend van 15 oktober aan het daten ben, met een vriendin naar Malaga ben geweest, een weekend tot over mijn oren in de repetities zat vanwege een concert op 31 oktober, vervolgens een weekend op bezoek moest bij een kennis en vorig weekend met een groepje vriendinnen een weekend naar het strand ben geweest. Dat zijn 5 weekenden waarin ik amper thuis was. Ik kan vertellen dat dit niet zo heel goed voor mij is, ik snak naar een beetje rust en tijd om mijn huis en mijn leven weer een beetje op de rit te krijgen.
Zeker als we daar een oorontsteking bij op tellen en een aanhoudende hoest.
Zit die rust er voorlopig aan te komen? Ik ben bang van niet hoewel er tot aan mijn verjaardag in Nederland geen weekenden meer op het programma staan waarvoor ik een heel weekend op pad moet.
Maar komend weekend: vrijdag weer een verplicht etentje van het werk (en als ik zou willen had ik ook nog naar een verjaardag gekund en bij vrienden gepofte kastanjes eten) en zondag ga ik met zelfde man van vorige keer weer een wandeling maken. Ik hoop zaterdag even bij te kunnen tanken.
Het weekend daarop ga ik vrijdag naar de opera in Madrid (moest vrije dagen opmaken), onderdeel van het experiment is om met de bus van 13.00 uur heen te gaan en met de bus van 01.30 in de ochtend weer terug te gaan. Op zaterdag heb ik de verjaardag van een vriendin en waarschijnlijk gaan we dat ergens buiten Granada vieren. De zondag staat nog leeg en ik hoop dat dit zo blijft maar ik weet zeker dat als er een weer een uitnodiging komt om te wandelen dat ik dan weer ja ga zeggen.
In de tussentijd heb ik een nieuw sollicitatiegesprek gehad maar daar heb ik tot op heden niks meer van gehoord hoewel ze gezegd hadden dat ze me na een week wat zouden laten weten. Volgende week donderdag heb ik een ander sollicitatiegesprek en ik hoop dat dit wel resultaat op zal leveren (beide functies binnen hetzelfde bedrijf). De sfeer in het team is inmiddels heel erg gedaald dus hoe sneller ik er weg ben hoe beter. Zeker in combinatie met de ingewikkelde dingen die mijn klant nu weer voor Nederland heeft verzonnen of laten gebeuren. Het is moeilijk om enthousiast over te komen als je het even helemaal gehad hebt met het bedrijf en je team.
Update over de mannen: van de twee die er eind vorige maand nog over waren, heb ik nog met 1 contact. Voor mij is het wel duidelijk dat dit niet een man is om een relatie mee te beginnen maar het is gezellig om samen te zijn en we hebben veel lol samen. De andere heeft tot op heden niks meer van zich laten horen en ik ga er niet achteraan.
Via de website (ja, ik weet het, ik had gezegd dat ik er niet meer op zou kijken) ben ik nu wel in contact met een andere man die een profiel heeft wat mij zeer aanspreekt. Het onhandige is dat we elkaar steeds mislopen zodat er niet echt een langdurige berichtenwisseling op gang komt. Maar het is wel leuk om elke morgen even te kijken of er een berichtje is gekomen.
Afgelopen maandag was ik bij een vriendin die mijn hulp nodig had (dezelfde als van de 2 jaar durende relatie die uiteindelijk geen relatie was) en heb ik bij toeval kennis gemaakt met haar ouders. Van het een kwam het ander en ik heb nu een uitnodiging liggen om alle 3 (!) de kerstdagen bij haar ouders door te brengen. Normaal gesproken is kerst hier maar 1 dag met de avond van 24 december maar omdat 25 december op een zondag valt, is 26 december dit jaar ook een vrije dag. Ik ben druk aan het bedenken hoe ik hier op een beleefde manier onderuit kan komen, hoewel het heel aardig is om mij uit te nodigen. Mijn vriendin is ernstig ziek en het is voor haar ouders een manier om mij te bedanken voor mijn vriendschap met haar.
Ik denk dat ik aan iedereen ga zeggen dat ik een week op vakantie en onbereikbaar ben om mij vervolgens alleen in mijn huis op te sluiten.
Na eens goed in mijn agenda gekeken te hebben kwam ik tot de ontdekking dat ik sinds het weekend van 15 oktober aan het daten ben, met een vriendin naar Malaga ben geweest, een weekend tot over mijn oren in de repetities zat vanwege een concert op 31 oktober, vervolgens een weekend op bezoek moest bij een kennis en vorig weekend met een groepje vriendinnen een weekend naar het strand ben geweest. Dat zijn 5 weekenden waarin ik amper thuis was. Ik kan vertellen dat dit niet zo heel goed voor mij is, ik snak naar een beetje rust en tijd om mijn huis en mijn leven weer een beetje op de rit te krijgen.
Zeker als we daar een oorontsteking bij op tellen en een aanhoudende hoest.
Zit die rust er voorlopig aan te komen? Ik ben bang van niet hoewel er tot aan mijn verjaardag in Nederland geen weekenden meer op het programma staan waarvoor ik een heel weekend op pad moet.
Maar komend weekend: vrijdag weer een verplicht etentje van het werk (en als ik zou willen had ik ook nog naar een verjaardag gekund en bij vrienden gepofte kastanjes eten) en zondag ga ik met zelfde man van vorige keer weer een wandeling maken. Ik hoop zaterdag even bij te kunnen tanken.
Het weekend daarop ga ik vrijdag naar de opera in Madrid (moest vrije dagen opmaken), onderdeel van het experiment is om met de bus van 13.00 uur heen te gaan en met de bus van 01.30 in de ochtend weer terug te gaan. Op zaterdag heb ik de verjaardag van een vriendin en waarschijnlijk gaan we dat ergens buiten Granada vieren. De zondag staat nog leeg en ik hoop dat dit zo blijft maar ik weet zeker dat als er een weer een uitnodiging komt om te wandelen dat ik dan weer ja ga zeggen.
In de tussentijd heb ik een nieuw sollicitatiegesprek gehad maar daar heb ik tot op heden niks meer van gehoord hoewel ze gezegd hadden dat ze me na een week wat zouden laten weten. Volgende week donderdag heb ik een ander sollicitatiegesprek en ik hoop dat dit wel resultaat op zal leveren (beide functies binnen hetzelfde bedrijf). De sfeer in het team is inmiddels heel erg gedaald dus hoe sneller ik er weg ben hoe beter. Zeker in combinatie met de ingewikkelde dingen die mijn klant nu weer voor Nederland heeft verzonnen of laten gebeuren. Het is moeilijk om enthousiast over te komen als je het even helemaal gehad hebt met het bedrijf en je team.
Update over de mannen: van de twee die er eind vorige maand nog over waren, heb ik nog met 1 contact. Voor mij is het wel duidelijk dat dit niet een man is om een relatie mee te beginnen maar het is gezellig om samen te zijn en we hebben veel lol samen. De andere heeft tot op heden niks meer van zich laten horen en ik ga er niet achteraan.
Via de website (ja, ik weet het, ik had gezegd dat ik er niet meer op zou kijken) ben ik nu wel in contact met een andere man die een profiel heeft wat mij zeer aanspreekt. Het onhandige is dat we elkaar steeds mislopen zodat er niet echt een langdurige berichtenwisseling op gang komt. Maar het is wel leuk om elke morgen even te kijken of er een berichtje is gekomen.
Afgelopen maandag was ik bij een vriendin die mijn hulp nodig had (dezelfde als van de 2 jaar durende relatie die uiteindelijk geen relatie was) en heb ik bij toeval kennis gemaakt met haar ouders. Van het een kwam het ander en ik heb nu een uitnodiging liggen om alle 3 (!) de kerstdagen bij haar ouders door te brengen. Normaal gesproken is kerst hier maar 1 dag met de avond van 24 december maar omdat 25 december op een zondag valt, is 26 december dit jaar ook een vrije dag. Ik ben druk aan het bedenken hoe ik hier op een beleefde manier onderuit kan komen, hoewel het heel aardig is om mij uit te nodigen. Mijn vriendin is ernstig ziek en het is voor haar ouders een manier om mij te bedanken voor mijn vriendschap met haar.
Ik denk dat ik aan iedereen ga zeggen dat ik een week op vakantie en onbereikbaar ben om mij vervolgens alleen in mijn huis op te sluiten.
zaterdag 8 oktober 2016
Even helemaal zat
Op mijn vorige berichtje kwam de vraag hoe het in het nieuwe huisje bevalt en op dit moment kan ik daar niet zo 1-2-3 een antwoord opgeven.
In augustus voelde ik mij grieperig, 1 dag thuis gebleven en het briefje van de huisarts gehaald. Geen van beiden hadden we reden om aan te nemen dat het meer of iets anders zou zijn dan een verkoudheid. Vooral niet omdat verkouden zijn aan het einde van augustus hier heel normaal is.
Na zo'n 6 weken op en af met de verkoudheid bereikte ik het punt dat ik het zat was. Mijn stem was bijna verdwenen en op deze manier was het maar de vraag of ik in staat zou zijn om mee te doen met het concert van 31 oktober. Nieuw bezoek aan huisarts, oké waarschijnlijk was het geen verkoudheid geweest maar een allergie (heersen ook in augustus/september) in combinatie met een enorme hoeveelheid stof vanwege werkzaamheden in mijn vorige woonblok. Tijd voor Spaanse maatregelen waarvan het altijd maar de vraag is of de remedie niet erger is dan de kwaal.
Vitamine A-pillen voor mijn keel, een ontstekingsremmer en een anti-allergiemiddel en ik voel me nog ellendiger dan daarvoor. Nee, niet helemaal waar, de keelpijn is verdwenen maar is nu wel vervangen door een constant droog gevoel in mijn mond. Zeker omdat de dosering/samenstelling van medicijnen veel hoger is dan gewend in Nederland en omdat ik in Nederland amper medicijnen gebruikte, ben ik hier kennelijk behoorlijk gevoelig voor de bijwerkingen die op kunnen treden.
Nieuw bezoek aan de huisarts en de mededeling dat ik niet met de medicijnen mag stoppen en de kuur af moet maken. Dat houdt voor de vitamine en de ontstekingsremmer in dat ik nog 5 dagen moet afzien en voor het anti-allergiemiddel nog 15. Nu vooral hopen dat de bijwerkingen door de ontstekingsremmer worden veroorzaakt maar ik heb er een hard hoofd in. Eén van de bijwerkingen is een wijziging van humeur en ik moet eerlijk toegeven dat ik een humeur heb om op te schieten.
Daar tellen we dus een verhuizing bij op en de problemen om op zijn Spaans het grote meubel met naaimachine weer uit mijn huis te krijgen. Leuk om cadeau te krijgen maar als je gaat verhuizen en je huis zo op moet leveren als dat je er ingetrokken bent, dan heb je ineens een probleem. Maar goed, gisteren heeft een collega de naaimachine uit het meubel verwijderd en het meubel meegenomen. Ik moet nu alleen nog de naaimachine 2 verdiepingen naar beneden brengen en in de straat achterlaten. En dat na 2 weken toezeggingen van een liefdadigheidsinstelling dat ze me zullen bellen om het op te laten halen en het vervolgens niet doen.
Verder is alles over en het oude huis is schoon. Nu alleen nog een afspraak om de sleutels in te leveren en dat is het dan.
Ondertussen ben ik bezig met de enorme bureaucratische papierwinkel om niet alleen mijn adreswijziging in Spanje maar ook in Nederland door te geven. Met name de belastingdienst is vanuit het buitenland niet bereikbaar maar waarschijnlijk moeten er ook nog pensioenfondsen geïnformeerd worden. De Nederlandse banken zijn ook niet erg toeschietelijk en ik ben vandaag begonnen met een lijst van Spaanse instanties die ook mijn adreswijziging moeten hebben. Het zal mij benieuwen hoeveel post er in de komende periode kwijt gaat raken.
Persoonlijk vind ik dat al wel genoeg maar we zijn er nog niet. Ik werk voor een multinational en ergens in het hoofdkantoor is besloten om de werkstructuur wereldwijd te veranderen. Gecombineerd met een afdelingschef die zijn baan niet aan zijn communicatieve vaardigheden heeft te danken, is dat een recept voor chaos en onduidelijkheid. Ik ben nu al 3x van bureau veranderd in 2 weken, ik moet training ontvangen voor andere klanten en ik moet training geven aan andere Nederlanders over mijn klant. Daarbij is besloten dat vanwege de wijzigingen, mijn back-up die het bedrijf heeft verlaten, niet vervangen gaat worden dus mijn werk is toegenomen. Elke dag is weer een verrassing wat er nu weer gaat gebeuren of wat al had moeten gebeuren. Zeker in combinatie met de bijwerkingen een licht explosieve situatie.
Kortom, ik ben het even helemaal zat ;-). Maar zodra ik een realistischer beeld van het wonen in mijn nieuwe huisje kan geven, dan zal ik het doen.
In augustus voelde ik mij grieperig, 1 dag thuis gebleven en het briefje van de huisarts gehaald. Geen van beiden hadden we reden om aan te nemen dat het meer of iets anders zou zijn dan een verkoudheid. Vooral niet omdat verkouden zijn aan het einde van augustus hier heel normaal is.
Na zo'n 6 weken op en af met de verkoudheid bereikte ik het punt dat ik het zat was. Mijn stem was bijna verdwenen en op deze manier was het maar de vraag of ik in staat zou zijn om mee te doen met het concert van 31 oktober. Nieuw bezoek aan huisarts, oké waarschijnlijk was het geen verkoudheid geweest maar een allergie (heersen ook in augustus/september) in combinatie met een enorme hoeveelheid stof vanwege werkzaamheden in mijn vorige woonblok. Tijd voor Spaanse maatregelen waarvan het altijd maar de vraag is of de remedie niet erger is dan de kwaal.
Vitamine A-pillen voor mijn keel, een ontstekingsremmer en een anti-allergiemiddel en ik voel me nog ellendiger dan daarvoor. Nee, niet helemaal waar, de keelpijn is verdwenen maar is nu wel vervangen door een constant droog gevoel in mijn mond. Zeker omdat de dosering/samenstelling van medicijnen veel hoger is dan gewend in Nederland en omdat ik in Nederland amper medicijnen gebruikte, ben ik hier kennelijk behoorlijk gevoelig voor de bijwerkingen die op kunnen treden.
Nieuw bezoek aan de huisarts en de mededeling dat ik niet met de medicijnen mag stoppen en de kuur af moet maken. Dat houdt voor de vitamine en de ontstekingsremmer in dat ik nog 5 dagen moet afzien en voor het anti-allergiemiddel nog 15. Nu vooral hopen dat de bijwerkingen door de ontstekingsremmer worden veroorzaakt maar ik heb er een hard hoofd in. Eén van de bijwerkingen is een wijziging van humeur en ik moet eerlijk toegeven dat ik een humeur heb om op te schieten.
Daar tellen we dus een verhuizing bij op en de problemen om op zijn Spaans het grote meubel met naaimachine weer uit mijn huis te krijgen. Leuk om cadeau te krijgen maar als je gaat verhuizen en je huis zo op moet leveren als dat je er ingetrokken bent, dan heb je ineens een probleem. Maar goed, gisteren heeft een collega de naaimachine uit het meubel verwijderd en het meubel meegenomen. Ik moet nu alleen nog de naaimachine 2 verdiepingen naar beneden brengen en in de straat achterlaten. En dat na 2 weken toezeggingen van een liefdadigheidsinstelling dat ze me zullen bellen om het op te laten halen en het vervolgens niet doen.
Verder is alles over en het oude huis is schoon. Nu alleen nog een afspraak om de sleutels in te leveren en dat is het dan.
Ondertussen ben ik bezig met de enorme bureaucratische papierwinkel om niet alleen mijn adreswijziging in Spanje maar ook in Nederland door te geven. Met name de belastingdienst is vanuit het buitenland niet bereikbaar maar waarschijnlijk moeten er ook nog pensioenfondsen geïnformeerd worden. De Nederlandse banken zijn ook niet erg toeschietelijk en ik ben vandaag begonnen met een lijst van Spaanse instanties die ook mijn adreswijziging moeten hebben. Het zal mij benieuwen hoeveel post er in de komende periode kwijt gaat raken.
Persoonlijk vind ik dat al wel genoeg maar we zijn er nog niet. Ik werk voor een multinational en ergens in het hoofdkantoor is besloten om de werkstructuur wereldwijd te veranderen. Gecombineerd met een afdelingschef die zijn baan niet aan zijn communicatieve vaardigheden heeft te danken, is dat een recept voor chaos en onduidelijkheid. Ik ben nu al 3x van bureau veranderd in 2 weken, ik moet training ontvangen voor andere klanten en ik moet training geven aan andere Nederlanders over mijn klant. Daarbij is besloten dat vanwege de wijzigingen, mijn back-up die het bedrijf heeft verlaten, niet vervangen gaat worden dus mijn werk is toegenomen. Elke dag is weer een verrassing wat er nu weer gaat gebeuren of wat al had moeten gebeuren. Zeker in combinatie met de bijwerkingen een licht explosieve situatie.
Kortom, ik ben het even helemaal zat ;-). Maar zodra ik een realistischer beeld van het wonen in mijn nieuwe huisje kan geven, dan zal ik het doen.
vrijdag 30 september 2016
Ik kan geen trap meer zien!
Uiteindelijk, na een vriendelijk verzoek van mijn kant om mij de sleutel te geven op donderdagavond of vrijdagmorgen, werd de afspraak gemaakt dat ik donderdag om 18.00 uur het contract kon komen tekenen en dan ook de sleutel zou krijgen. Goed geregeld.
Internet liep uiteindelijk wat minder soepel. Ze zouden met ingang van 1 oktober stoppen en mij bellen voor bevestiging en uiteindelijk was ik donderdag mijn internet kwijt zonder het toegezegde telefoontje. Dus gisteravond zat ik mijn oude huis bij te komen van 4 heen en weertjes tussen oude en nieuwe huis, bedacht dat dit een goed moment was om de enquête voor het koor in te vullen en kon dus even niks. Maar goed, het is in ieder geval afgesloten.
Gisteren 4x heen en weer en vandaag 7x heen en weer en nog zijn alle spullen niet over. Mijn oude huis is op de 2e verdieping en dat zijn 28 treden. Mijn nieuwe huis is op de derde verdieping en dat zijn er 53. Zoals zoveel huizen in het centrum is er geen lift beschikbaar. Vanmiddag heeft een vriendin eventjes geholpen. We zijn eerst pizza wezen eten en daarna heeft ze mij geholpen met het uitpakken van een paar tassen/koffers en daarna hebben we samen nog een heen en weertje gedaan. Na thee te hebben gedronken is zij naar huis gegaan en heb ik mijn laatste heen en weertje van de dag gedaan.
Vervolgens nog wel 2 heen en weertjes richting chino want ik kom toch opbergruimte tekort.
En nu ben ik dus op. Om 19.00 uur zat ik al verlangend naar mijn bed te kijken en nu is het over half 9 en vind ik dat ik wel aan mijn verlangen toe mag geven.
Morgen staat in het teken van het organiseren van de chaos in mijn nieuwe huis, met een bezoekje aan de bouwmarkt om te kijken naar iets van een wasrek en terug naar de chine voor het ruilen van een doos die volgens de berekeningen onder het bed zou moeten passen en er niet onder past.
Zondag komt mijn lerares Spaans helpen om de laatste dingen over te brengen en dan rest mij alleen het schoonmaken in het oude huis.
Internet liep uiteindelijk wat minder soepel. Ze zouden met ingang van 1 oktober stoppen en mij bellen voor bevestiging en uiteindelijk was ik donderdag mijn internet kwijt zonder het toegezegde telefoontje. Dus gisteravond zat ik mijn oude huis bij te komen van 4 heen en weertjes tussen oude en nieuwe huis, bedacht dat dit een goed moment was om de enquête voor het koor in te vullen en kon dus even niks. Maar goed, het is in ieder geval afgesloten.
Gisteren 4x heen en weer en vandaag 7x heen en weer en nog zijn alle spullen niet over. Mijn oude huis is op de 2e verdieping en dat zijn 28 treden. Mijn nieuwe huis is op de derde verdieping en dat zijn er 53. Zoals zoveel huizen in het centrum is er geen lift beschikbaar. Vanmiddag heeft een vriendin eventjes geholpen. We zijn eerst pizza wezen eten en daarna heeft ze mij geholpen met het uitpakken van een paar tassen/koffers en daarna hebben we samen nog een heen en weertje gedaan. Na thee te hebben gedronken is zij naar huis gegaan en heb ik mijn laatste heen en weertje van de dag gedaan.
Vervolgens nog wel 2 heen en weertjes richting chino want ik kom toch opbergruimte tekort.
En nu ben ik dus op. Om 19.00 uur zat ik al verlangend naar mijn bed te kijken en nu is het over half 9 en vind ik dat ik wel aan mijn verlangen toe mag geven.
Morgen staat in het teken van het organiseren van de chaos in mijn nieuwe huis, met een bezoekje aan de bouwmarkt om te kijken naar iets van een wasrek en terug naar de chine voor het ruilen van een doos die volgens de berekeningen onder het bed zou moeten passen en er niet onder past.
Zondag komt mijn lerares Spaans helpen om de laatste dingen over te brengen en dan rest mij alleen het schoonmaken in het oude huis.
dinsdag 24 mei 2016
Update
De antwoorden op de gestelde vragen:
Ik eet tussen de middag warm. Ik kook voordat ik de deur uitga mijn maaltijd en die neem ik mee naar het werk. Afhankelijk van wat ik gemaakt heb, gooi ik het in mijn pauze nog even in de magnetron of ik eet het lauwwarm. Gezien het feit dat het nu al weer rond de 30C is, zal het vaker lauwwarm zijn.
Het CAE/C1-diploma Engels wat ik in februari gehaald heb, is onderdeel van het hele gebeuren om mijn certificaat te krijgen om als lerares Engels te mogen en kunnen werken. Dat certificaat hoop ik eind juli op zak te hebben. Daarna staan er geen grote opleidingen en diploma's meer op stapel. Ik wil nog wel graag mijn B2 Spaans hebben (en ook graag van de andere talen die ik spreek) maar dat zal een minder groot beslag op mijn tijd leggen dan het certificaat wat ik in juli wil halen en is ook minder aan tijd gebonden.
Voor de 4-weken opleiding in juli zijn er een aantal vereisten die ik moet doen voordat de cursus begint. En hoe meer tijd ik daar van tevoren in stop, des te gemakkelijker ik het in juli zal hebben. Ik heb mijn laatste Engelse grammatica-les gehad en ik weet nu waar ik de komende maand extra aandacht aan moet besteden.
Maar er is een beetje licht aan het einde van de tunnel. Het concert met het koor is geweest. Het is heel erg goed gegaan en iedereen was ruim tevreden. Afgelopen woensdag hebben we in de ledenvergadering unaniem besloten dat we met deze dirigent verder willen waardoor ook binnen het koor een woelige periode is afgesloten.
Die begon met het onverwachte vertrek van de vorige dirigent in december na het kerstconcert, een strijd tussen 2 mogelijke voorzitters op de ledenvergadering en het vertrek van minstens 10 leden die niet met de gekozen voorzitter verder wilden. Dus dat was spitsroeden lopen om in het Spaans te snappen wat er gebeurde en vooral geen partij te kiezen. Verder heb ik besloten om in juni niet aan de repetities mee te doen. Ze gaan repeteren (inclusief extra repetities omdat er eigenlijk niet genoeg tijd is) voor een concert op 9 of 10 juli en dan ben ik toch niet in Granada dus ik kan mijn tijd nuttiger besteden.
Dus komende maand is het vooral studeren maar daarvoor hoef ik de deur niet uit. Mijn leven gaat heel erg saai zijn: werken, Spaanse les en de voorbereidingen voor mijn cursus. Ik ga ervan uit dat ik in juni wel tijd zal hebben om af en toe iets leuks te gaan doen met de mensen van de website, zoals koffie drinken, een wandeling of een intercambio. Iets wat niet veel energie en tijd zal vragen.
En dan zien we wel wat er gaat gebeuren.
Een collega uit mijn team is onlangs teruggegaan naar Engeland en wil mij in zijn team hebben. In een opwelling heb ik gezegd dat ik vanaf september beschikbaar ben. Dus wie weet heb ik het in augustus wel heel erg druk met koffers pakken omdat ik naar Engeland vertrek ;-).
Daarnaast zit er een kans in dat ik via de school waar ik in juli de opleiding ga doen, een baan als lerares Engels kan krijgen. Afhankelijk van hoe leuk ik het vind, kan het zijn dat ik van die mogelijkheid gebruik ga maken.
Ik kan in ieder geval niet zeggen dat mijn leven saai is, alleen jammer dat ik dit niet heb gedaan toen ik een jaar of 20 was.
Ik eet tussen de middag warm. Ik kook voordat ik de deur uitga mijn maaltijd en die neem ik mee naar het werk. Afhankelijk van wat ik gemaakt heb, gooi ik het in mijn pauze nog even in de magnetron of ik eet het lauwwarm. Gezien het feit dat het nu al weer rond de 30C is, zal het vaker lauwwarm zijn.
Het CAE/C1-diploma Engels wat ik in februari gehaald heb, is onderdeel van het hele gebeuren om mijn certificaat te krijgen om als lerares Engels te mogen en kunnen werken. Dat certificaat hoop ik eind juli op zak te hebben. Daarna staan er geen grote opleidingen en diploma's meer op stapel. Ik wil nog wel graag mijn B2 Spaans hebben (en ook graag van de andere talen die ik spreek) maar dat zal een minder groot beslag op mijn tijd leggen dan het certificaat wat ik in juli wil halen en is ook minder aan tijd gebonden.
Voor de 4-weken opleiding in juli zijn er een aantal vereisten die ik moet doen voordat de cursus begint. En hoe meer tijd ik daar van tevoren in stop, des te gemakkelijker ik het in juli zal hebben. Ik heb mijn laatste Engelse grammatica-les gehad en ik weet nu waar ik de komende maand extra aandacht aan moet besteden.
Maar er is een beetje licht aan het einde van de tunnel. Het concert met het koor is geweest. Het is heel erg goed gegaan en iedereen was ruim tevreden. Afgelopen woensdag hebben we in de ledenvergadering unaniem besloten dat we met deze dirigent verder willen waardoor ook binnen het koor een woelige periode is afgesloten.
Die begon met het onverwachte vertrek van de vorige dirigent in december na het kerstconcert, een strijd tussen 2 mogelijke voorzitters op de ledenvergadering en het vertrek van minstens 10 leden die niet met de gekozen voorzitter verder wilden. Dus dat was spitsroeden lopen om in het Spaans te snappen wat er gebeurde en vooral geen partij te kiezen. Verder heb ik besloten om in juni niet aan de repetities mee te doen. Ze gaan repeteren (inclusief extra repetities omdat er eigenlijk niet genoeg tijd is) voor een concert op 9 of 10 juli en dan ben ik toch niet in Granada dus ik kan mijn tijd nuttiger besteden.
Dus komende maand is het vooral studeren maar daarvoor hoef ik de deur niet uit. Mijn leven gaat heel erg saai zijn: werken, Spaanse les en de voorbereidingen voor mijn cursus. Ik ga ervan uit dat ik in juni wel tijd zal hebben om af en toe iets leuks te gaan doen met de mensen van de website, zoals koffie drinken, een wandeling of een intercambio. Iets wat niet veel energie en tijd zal vragen.
En dan zien we wel wat er gaat gebeuren.
Een collega uit mijn team is onlangs teruggegaan naar Engeland en wil mij in zijn team hebben. In een opwelling heb ik gezegd dat ik vanaf september beschikbaar ben. Dus wie weet heb ik het in augustus wel heel erg druk met koffers pakken omdat ik naar Engeland vertrek ;-).
Daarnaast zit er een kans in dat ik via de school waar ik in juli de opleiding ga doen, een baan als lerares Engels kan krijgen. Afhankelijk van hoe leuk ik het vind, kan het zijn dat ik van die mogelijkheid gebruik ga maken.
Ik kan in ieder geval niet zeggen dat mijn leven saai is, alleen jammer dat ik dit niet heb gedaan toen ik een jaar of 20 was.
vrijdag 25 maart 2016
En nog meer gelukt
Volledige chaos op het werk. Deze maand doe ik ook het werk van mijn collega en in combinatie met de overgang naar een nieuw HR-programma waar mijn klant de licentie van heeft gekocht, is het behoorlijk druk. Vooral omdat het programma niet doet wat het andere programma wel kon, rapporten draaien. Naar mijn mening toch wel een belangrijk iets dat een HR-programma moet kunnen, zeker als die ook gebruikt worden voor payroll.
Daarnaast had mijn collega een email volledig verkeerd geïnterpreteerd waardoor ik mij ineens bezig moest houden met de pensioenberekeningen voor de Belgische medewerkers van mijn klant. Vervolgens kwam daar de aanslag in Brussel bovenop met het verstrekken van informatie aan de Belgische manager om te zien of iedereen de aanslag had overleefd. Gelukkig waren alle Belgische medewerkers van de klant ongedeerd.
Het is in ieder geval niet saai ;-).
Inmiddels heb ik de uitslag van mijn C1-examen. Ik heb dat gedaan via de Cambridge-methode en ik ben geslaagd voor mijn CAE. Om voor mij onduidelijke redenen heb ik het schrijven volledig verknald met als gevolg dat ik 4 (!!!) punten tekort kwam om de C2/CPE score te halen. Heel langzaamaan begin ik mij te verzoenen met de behaalde score. Dit certificaat is een vereiste om als lerares Engels aan het werk te kunnen omdat Engels niet mijn moedertaal is. Daarnaast heb ik de taalacademie vaarwel gezegd om bij een privé-lerares grammaticalessen te volgen. Dat levert de rare situatie op dat mijn Engels van een veel hoger niveau is dan dat van mijn lerares (en ik hoor haar fouten maken die echt erg zijn) maar dat zij op het gebied van grammatica mijn meerdere is. Het scheelt in ieder geval in leerwerk voor mijn opleiding in juli. Een van de 2 verplichte studieboeken is een grammatica boek, dus alles wat we in de les behandelen kan ik wegstrepen uit mijn boek als gedaan.
Spaanse man is geparkeerd. Ik was (en ben) zijn gedrag meer dan zat. Afspraken niet nakomen (lees: afzeggen omdat hij ineens iets kon doen wat hij leuker vond), alleen contact zoeken als hij zich alleen voelt en vervolgens zielig doen dat ik de rest van mijn leven boos op hem zal blijven. Waarna ik vriendelijk uitleg dat ik niet boos ben maar dat ik niet weet of ik hem kan vertrouwen dat hij niet weer een afspraak af gaat zeggen. Het duurt lang voordat mijn grenzen bereikt zijn maar dat wil niet zeggen dat ik ze niet heb. Française is heel blij dat ik Spaanse man geparkeerd heb. Volgens haar zijn er zat leukere mannen die mij meer waard zijn.
Semana santa is hier weer in volle gang dus de stad wordt weer aan alle kanten onveilig gemaakt met processies. Het leukste moment blijft toch het vertrek en de thuiskomst van de beelden in de kerk. Het gepruts op de millimeter om die gevaartes door de deur heen te krijgen wordt via de tv zeer goed uitgezonden. En omdat de processies soms pas tegen 02.00 uur weer terugkomen, kan ik ze ook via de tv weer terug zien komen.
Vandaag ga ik met een Spaanse vrouw die ik heb leren kennen bij de groep gescheiden mensen naar een museum en ik heb mij eindelijk aangemeld bij een website die activiteiten organiseert in Granada. Het is een hele actieve website waar mensen activiteiten organiseren waar je je voor aan kunt melden als je denkt dat het je wat lijkt. Je kunt ook zelf activiteiten organiseren. Daarnaast zijn er aparte groepen waarbij je je aan kunt sluiten als je dezelfde interesses deelt. Als alles goed gaat, heb ik zaterdag mijn eerste activiteit: een intercambio met verschillende talen. En ik zit erover te denken om voor een volgend museumbezoek te kijken of ik een aantal mensen van deze site mee kan krijgen.
Mijn leven wordt steeds leuker.
Daarnaast had mijn collega een email volledig verkeerd geïnterpreteerd waardoor ik mij ineens bezig moest houden met de pensioenberekeningen voor de Belgische medewerkers van mijn klant. Vervolgens kwam daar de aanslag in Brussel bovenop met het verstrekken van informatie aan de Belgische manager om te zien of iedereen de aanslag had overleefd. Gelukkig waren alle Belgische medewerkers van de klant ongedeerd.
Het is in ieder geval niet saai ;-).
Inmiddels heb ik de uitslag van mijn C1-examen. Ik heb dat gedaan via de Cambridge-methode en ik ben geslaagd voor mijn CAE. Om voor mij onduidelijke redenen heb ik het schrijven volledig verknald met als gevolg dat ik 4 (!!!) punten tekort kwam om de C2/CPE score te halen. Heel langzaamaan begin ik mij te verzoenen met de behaalde score. Dit certificaat is een vereiste om als lerares Engels aan het werk te kunnen omdat Engels niet mijn moedertaal is. Daarnaast heb ik de taalacademie vaarwel gezegd om bij een privé-lerares grammaticalessen te volgen. Dat levert de rare situatie op dat mijn Engels van een veel hoger niveau is dan dat van mijn lerares (en ik hoor haar fouten maken die echt erg zijn) maar dat zij op het gebied van grammatica mijn meerdere is. Het scheelt in ieder geval in leerwerk voor mijn opleiding in juli. Een van de 2 verplichte studieboeken is een grammatica boek, dus alles wat we in de les behandelen kan ik wegstrepen uit mijn boek als gedaan.
Spaanse man is geparkeerd. Ik was (en ben) zijn gedrag meer dan zat. Afspraken niet nakomen (lees: afzeggen omdat hij ineens iets kon doen wat hij leuker vond), alleen contact zoeken als hij zich alleen voelt en vervolgens zielig doen dat ik de rest van mijn leven boos op hem zal blijven. Waarna ik vriendelijk uitleg dat ik niet boos ben maar dat ik niet weet of ik hem kan vertrouwen dat hij niet weer een afspraak af gaat zeggen. Het duurt lang voordat mijn grenzen bereikt zijn maar dat wil niet zeggen dat ik ze niet heb. Française is heel blij dat ik Spaanse man geparkeerd heb. Volgens haar zijn er zat leukere mannen die mij meer waard zijn.
Semana santa is hier weer in volle gang dus de stad wordt weer aan alle kanten onveilig gemaakt met processies. Het leukste moment blijft toch het vertrek en de thuiskomst van de beelden in de kerk. Het gepruts op de millimeter om die gevaartes door de deur heen te krijgen wordt via de tv zeer goed uitgezonden. En omdat de processies soms pas tegen 02.00 uur weer terugkomen, kan ik ze ook via de tv weer terug zien komen.
Vandaag ga ik met een Spaanse vrouw die ik heb leren kennen bij de groep gescheiden mensen naar een museum en ik heb mij eindelijk aangemeld bij een website die activiteiten organiseert in Granada. Het is een hele actieve website waar mensen activiteiten organiseren waar je je voor aan kunt melden als je denkt dat het je wat lijkt. Je kunt ook zelf activiteiten organiseren. Daarnaast zijn er aparte groepen waarbij je je aan kunt sluiten als je dezelfde interesses deelt. Als alles goed gaat, heb ik zaterdag mijn eerste activiteit: een intercambio met verschillende talen. En ik zit erover te denken om voor een volgend museumbezoek te kijken of ik een aantal mensen van deze site mee kan krijgen.
Mijn leven wordt steeds leuker.
Abonneren op:
Posts (Atom)