Tijd voor een nieuw avontuur

De afgelopen tijd heeft mijn hoofd op stroomversnelling gestaan en na een opmerking van mijn lerares Spaans heb ik besloten dat inderdaad de tijd is aangebroken voor een nieuw avontuur. 

Ik heb altijd geweten, maar wilde dat niet echt toegeven, dat het accepteren van deze baan en het vertrek naar Spanje in zekere zin een vlucht was. Als de omstandigheden anders zouden zijn geweest had ik deze beslissing nooit genomen. Is het een verkeerde beslissing geweest? Nee, absoluut niet. Over het algemeen ben ik redelijk tevreden met mijn werk en mijn team, ik heb het naar mijn zin op het koor, ik heb een fantastische lerares Spaans en ik heb een aantal mensen ontmoet die ik vrienden kan noemen en waar ik regelmatig een terrasje mee pik. 

Het probleem is dat ik dat vage, knagende gevoel dat dit leven niet mijn vrijwillige keuze is geweest, niet kwijt kan raken. Hoewel ik de beslissing om weg te gaan met mijn volle verstand genomen heb, blijft het voelen dat de omstandigheden mij hiertoe gedwongen hebben. En het wordt ook steeds duidelijker dat ik op dit moment niet in staat ben om dat gevoel om te buigen. Nu kan ik de gok nemen dat dit gevoel uiteindelijk zal slijten of ik ga er iets aan doen.

Mijn lerares Spaans herinnerde mij eraan dat mijn werk de mogelijkheid biedt van een "sabatical". Dat houdt in dat ik mijn baan hier op kan zeggen met baangarantie. Volgens iemand van een ander team, kan ik de termijn van deze garantie in totaal 4x toepassen. Dus ik kan mijn baan opzeggen met een half jaar terugkeergarantie en dat half jaar daarna nog 3x verlengen zodat ik in totaal maximaal 2 jaar iets anders kan doen en daarna weer op de stoep kan staan waarbij mijn werkgever mij verplicht een baan aan moet bieden.

Dus heb ik besloten dat ik inderdaad met ingang van april 2016 mijn baan op ga zeggen om een nieuw avontuur te beginnen. Om kans te hebben op een leuke baan als lerares Engels heb ik het CELTA-certificaat nodig. Zoals het nu lijkt, kan ik dat hier in Granada doen en dat staat op de planning voor de maand April. Vervolgens ga ik mij en mijn spullen richting Nederland transporteren en ik hoop dat ik tegen die tijd vanaf juni 2016 een vrijwilligersbaan voor een half jaar als lerares Engels heb gevonden in Zuid-Amerika. Mocht ik na dat half jaar het gevoel hebben dat dit niets voor mij is en er zijn geen andere mogelijkheden voor werk dan kom ik terug naar Granada. Als het wel wat is dan blijf ik waar ik ben en dan zie ik wel wat er verder op mijn pad gaat komen. Ik verwacht dat ik, als ik na dit avontuur besluit terug te keren naar Granada, meer vrede met die beslissing ga hebben dan dat ik dat nu heb. 

Op dit moment ben ik blij met de keuze die ik heb gemaakt. Natuurlijk kan er nog van alles gebeuren in de ongeveer 8,5 maand die het duurt voordat het eind maart is. Het regelen is in ieder geval begonnen. Eind september ga ik voor een lang weekend naar Madrid en ik maak maar direct van de mogelijkheid gebruik om een paspoort te regelen, altijd nuttig om te hebben als je naar de andere kant van de oceaan wilt.

Update over het implantaat: van de Nederlandse websites werd ik niet veel wijzer over de do's en don'ts dus ik vertrouw inderdaad maar op mijn gezond verstand. De pijn valt tot nu toe heel erg mee. En ik heb ontdekt dat kersen niet de meest handige keuze voor fruit was. Maar ik heb een heel kistje gekocht en ik was niet van plan om ze weg te gooien. Ik ga ervan uit dat als ik voorzichtig ben dat het wel moet lukken.

Het strand

Sinds gisteren hoor ik er weer een stukje meer bij want ik ben naar het stand geweest. Naar het strand gaan is 1 van de verplichte dingen die je moet ondernemen als je in Granada woont. Waar het in Nederland als Noord-Nederlandse niet in mijn hoofd op zou komen om 2 uur te reizen om naar het strand te gaan (eiland of Noordzee) is dat hier de normaalste zaak van de wereld. 
Daarnaast ga ik nooit naar het strand, ik ga naar de zee. Ik heb twee keer aan de rand van de Middellandse zee gestaan en het leek meer op een groot kabbelend meer dan iets wat de naam zee waardig was. Niks geen golven, niks een branding en dan vind ik er niet veel aan. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen toen mijn Franse teamlid (vanaf nu Française) vroeg of ik zin had om zaterdag met haar mee te gaan naar het strand.

Vanuit Granada zijn er 4 plaatsen met een strand die het vaakst bezocht worden als je geen auto hebt:
Salobrena, het dichtste bij
Almunecar, het meest toeristich
La Herradura, niet heel erg toeristisch en niet ver lopen vanaf de bushalte
Nerja, het mooist, het meest ver weg en minimaal een uur lopen voordat je op het strand bent.

Française koos het strand en gaf de bustijden door en zodoende stond ik voor de tweede keer sinds ik in Granada woon op het busstation. De bus wordt hier gebruikt zoals in Nederland de trein en het is heel normaal om 5 uur in de bus te zitten om een bezoek te brengen aan Madrid. Française had kaartjes gekocht voor het strand in La Herradura, € 20,00 voor een retourtje en een busreis van 1 uur en 45 minuten enkele reis.

Aangekomen in La Herradura was het niet ver van de bushalte naar het strand en bleek het niet erg druk te zijn. Er stond een redelijk stevige wind en of het daardoor kwam weet ik niet, maar er was zee zoals ik vind dat zee moet zijn. We waren even na 12.00 uur op het strand, de bus zou om 19.15 uur vertrekken dus we hadden genoeg tijd om ons te vermaken. Het strand is niet van zand maar van heel fijne steentjes met af en toe een paar stevige grote exemplaren die erg handig waren om met deze wind de handdoek op de plaats te houden.

Tegen 14.00 uur liep het strand leeg en de restaurants vol omdat iedereen het tijd vond om te gaan eten. Wij hadden onze eigen lunch meegebracht (inclusief fles wijn want dat hoort als je een Franse achtergrond hebt) maar het was een rare gewaarwording om ineens op een bijna verlaten strand te zitten. Sommige mensen pakten alles in om later op de dag alles weer uit te pakken. Anderen lieten hun parasol en stoelen staan en namen alleen hun tassen mee. Ik probeerde mij in te denken hoe Scheveningen eruit zou zien als rond 12.30 uur alleen maar handdoekjes op het strand zouden liggen omdat iedereen naar een terras ging om te eten maar ik kon me er geen beeld bij voorstellen.

Toen het tijd werd om naar huis te gaan en we voor de zoveelste keer gezandstraald werden door de stevige windvlaag kwamen we erachter dat we behoorlijk verbrand waren. Dat ondanks om het uur insmeren met zonnebrandcrème met hoge factor en een dunne omslagdoek om de meest gevoelige plekken te bedekken. Gelukkig zat bij het busstation in Granada een hele grote winkel die tot 22.00 uur open was zodat we beiden een goede aftersun milk konden halen. Hierdoor ben ik echt volledig ingeburgerd: strand en verbrand. Maar ik baal er wel van en het is behoorlijk pijnlijk.
Maar het is voor herhaling vatbaar en nu ik weet wat ik kan verwachten, kan ik voor een volgende keer wat aanvullende kleding kopen.
Hieronder volgen foto's van ons dagje aan het strand.

Het busstation

Mijn eerste blik op de zee

Onze lunch

Ons plekje op het strand onder echte palmbomen

Het strand lag in een soort van inham. Dit is de ene kant ..

en dit is de andere kant. Het zou nog drukker worden

Niet storen wij zijn met lunchpauze en komen terug

Toerist tussen toeristen

Nu mijn moeder hier is, was het tijd voor de toeristische trekpleister van Granada: Het Alhambra. Er gaan veel tegenstrijdige berichten rond over hoe en waar je kaartjes kan krijgen en ik heb het gevoel dat ik meer betaald heb dan nodig, maar het is gelukt om kaartjes te krijgen inclusief toegang tot de Nasrid-paleizen. Het Alhambra gaat om 20.00 uur dicht en de laatste toegangsmogelijkheid tot deze paleizen is om 18.30, de tijd dat wij volgens onze kaartjes naar binnen mochten. Hierdoor bleef het mooiste tot het laatst bewaard en uiteindelijk vonden mijn moeder en ik dit wel de mooiste manier om het Alhambra te bekijken. Hieronder volgen de foto's.

Uitzicht vanaf het Alhambra over Granada

De Nasrid-paleizen, van binnen mooier dan van buiten

Eén van de vele mooie mozaïeken

Patio de los Leones

Patio de los Leones 2

S

Mirador de Lindaraja

Lindaraja-tuin

Generalife Patio de la Acequia

Uitzicht vanaf Generalife op het Alhambra

We deden eerst Generalife en waren toen al onder de indruk van een klein stukje versierde steen

Even heel erg druk

We zijn inmiddels een week verder en ik kan meedelen dat ik afgelopen vrijdag het skype-gesprek heb gehad en dat ik een uur na dat gesprek al een mail heb gekregen dat ik in principe voor de aangeboden functie aangenomen ben. Voorwaarde: maandag 3 maart beginnen.

Een heel weekend lang lopen wikken en wegen en uiteindelijk zondag ja gezegd tegen een avontuur in Granada, Spanje en bijna per direct mijn baan opgezegd bij mijn huidige baas. Vrijdag 28-2 vertrek ik naar een hotel bij Schiphol en zaterdag 1-3 vlieg ik om 07.00 uur via Barcelona naar Granada. Het bedrijf heeft voor de eerste maand een gemeubileerd appartement voor mij geregeld dus bij aankomst op het vliegveld van Granada staat er een taxichauffeur klaar die mij naar het appartement rijdt en mij daar de sleutel overhandigd. Vanaf dit appartement is het 20min lopen naar mijn werk alwaar ik mij maandag 3-3 om 09.00 uur moet melden.

Het komt er op neer dat ik in minder dan 2 weken alle huizen in mijn vorige woonplek leeg moet halen, alle spullen bij Man tijdelijk op moet slaan, een overzicht moet maken wat nu mee moet en wat nagezonden moet worden en al het overige regelwerk in orde moet maken wat nu eenmaal vereist is bij een emigratie naar het buitenland. Voor mijzelf voelt een verhuizing binnen Europa niet als een emigratie maar zo wordt het wel betiteld.

Ik weet niet of ik nog tijd heb om voor mijn vertrek nog iets van mij te laten horen, anders komt mijn eerstvolgende blog-bericht uit een (hopelijk) zonnig Granada. Ik zal in ieder geval mijn camera meenemen en proberen wat foto's van mijn nieuwe leefomgeving te plaatsen.

Even uit de running

Sinds vorige week ben ik geveld door een zware verkoudheid en ik heb het gevoel dat ik daardoor wel een jasje uit hebt gedaan.
Het aanhoudende hoesten dat sinds de vorige verkoudheid van begin november is blijven hangen wordt sinds dit weekend bestreden met pufjes.
Nog een weekje vroeg op bed en dan hoop ik er weer bovenop te zijn.

Een weekje ziek zijn houdt niet in dat mijn hoofd stopt met nadenken over plan B.
Zo is inmiddels duidelijk dat ik een bepaald doel nodig heb om "op reis" te gaan. Of dat nu is, zoals in mijn vorige berichtje, om van markt tot markt, van de lokale wolwinkel naar de lokale stoffenwinkel te trekken of op een andere manier onderweg zijn: het onderweg zijn moet een reden hebben.
Het voelt niet goed om zomaar op de bonnefooi ergens heen te gaan. En ik heb op dit moment meer behoefte aan reizen dan voor een langere tijd aan 1 plek vast zitten.

Een andere optie is het doen van vrijwilligerswerk in het buitenland. Komende zaterdag ga ik daarvoor naar een informatiemarkt. Ik ben benieuwd wat dat op zal leveren.
En in een tijdschrift las ik over de emigratiebeurs. Deze wordt in februari gehouden en ik ga daar ook maar eens kijken.

Kortom, ik blijf bezig met het verzamelen van allerlei informatie en hoop dat op een gegeven ogenblik het kwartje valt.

Zomaar een idee

Het is nu zo'n 2 maand geleden dat ik opdracht kreeg om na te denken over een plan B. Het enige wat daar tot nu toe echt concreet aan was, is buitenland. Er moet nog nagedacht worden over een zinvolle invulling van mijn dagen. Ik zit namelijk niet te wachten op een vakantie van een paar jaar ;-).

Een mogelijke manier om op zoek te gaan naar een plek die ik thuis kan noemen is het aanschaffen van een camper (of zelf een bus ombouwen tot een camper). Of dat echt avontuurlijk is, valt te betwijfelen en het is ook zeer de vraag of ik dan onderweg veel contact zal hebben met andere mensen. Maar sinds vandaag zie ik een camper als een mogelijke werkplek want een camper heeft 2 enorme voordelen die ik mij ineens duidelijk werden:
- als de camper aangesloten is op een stroomkabel dan heb ik de beschikking over 230V
- ik heb ruimte voor mijn naaimachines
Stroom en naaimachines bieden een mogelijkheid voor werk.
En misschien is er zelfs wel ruimte voor de breimachine.

Op dit moment zit ik aan het volgende te denken: Ik trek met de camper door de "wereld" en als ik een mooie, exclusieve stof zie, koop ik in en verwerk het tot t-shirts en/of andere kledingstukken die ik dan ter plekke op de markt weer verkoop en/of via een webwinkel in Nederland. Als gediplomeerd costumière en lingeriemaakster is het maken en standaardiseren van patronen geen enkel probleem. Hetzelfde geldt voor de uitvoering. En het moet mogelijk zijn om de haalbaarheid van dit plan nu al te gaan testen. Naast een 40-urige werkweek en sporten, zal het hard werken worden om er een bedrijfje naast te beginnen, maar het is niet onmogelijk.

Omdat ik onderweg een deel van mijn benodigde maanduitgaven uit mijn spaargeld kan halen, hoef ik geen gigantische bedragen te vragen en geen hoog uurloon te rekenen. Dat maakt het plan waarschijnlijk nog meer haalbaar.

Zit ik nu volledig in de verkeerde richting te denken of is er een kans van slagen? Wie het weet, mag het zeggen.

Iets leuks doen is nog knap ingewikkeld.

Een aantal mensen die mijn blog lezen raadden mij aan om eens een keer iets leuks voor mijzelf te gaan doen. Gisteren had ik iets leuks voor mijzelf ingepland.

Vandaag moest Baas op bedrijfsbezoek in Duitsland en aangezien zijn Duits bijzonder slecht is, moest ik mee om ervoor te zorgen dat iedereen elkaar begreep. Omdat het zo'n 3,5 uur rijden was, had ik, op verzoek van Baas, voor de nacht van zondag op maandag een hotel gereserveerd in Andernach.
Uit gewoonte kijk ik altijd of een uitgekozen bestemming per trein te bereiken is en Andernach bleek per trein bereikbaar. De trein ging via Keulen en daar overstappen op het lokale boemeltje langs de Rijn. Keulen, laatste zondag voor Kerst, grootste kerstmarkt van Duitsland: ik rij niet aan het einde van de dag met Baas mee maar pak de trein en breng een bezoek aan de kerstmarkt :-). Dan heb ik 1,5 uur voor de kerstmarkt en daarna met de trein richting hotel.

Afgelopen maandag via internet mijn treinkaartje gekocht en zondag op stap. In Emmerich de mededeling dat met de goederentrein voor ons een ongeluk was gebeurd en dat het 3 tot 4 uur zou duren voordat het baanvak weer vrij zou zijn. Trein ging terug naar Arnhem en dan via 's Hertogenbosch, Venlo, Mönchen-Gladbach naar Keulen. Geschatte vertraging: 80min. Daar gaat mijn 1,5 uur kerstmarkt :-(. Dat was niet de bedoeling.
Bellen met het hotel: hoe laat moet ik uiterlijk binnen zijn en tot hoe laat kan ik nog iets te eten krijgen. Uiterlijk om 22.00 uur aankomen en helaas, het restaurant was volledig bezet door een groep dus ik kon er niet eten.

Als ik dan toch niet in het hotel kan eten, dan eet ik wel iets op de kerstmarkt. Het zou raar moeten lopen als ik daar niet een kraampje met eten tegen zou komen. Baas bellen dat  hij en zijn vrouw (die ging ook mee) niet op mij hoefden te wachten en dat ik wel zou laten weten wanneer ik in het hotel zou zijn.
Uiteindelijk met 135min vertraging in Keulen aangekomen, gekeken welke trein mij tegen 19.30 uur in Andernach kon brengen en toen kon ik eindelijk de kerstmarkten bekijken. Ik stond om 15:24 uur op het station in Keulen en ben tegen 18.00 uur weer met de trein verder gegaan.

Het was een hoop gedoe en geregel om uiteindelijk toch de kerstmarkten in Keulen te bezoeken maar het was wel de moeite waard. Al die buitenlandse talen, de sfeer, de Duitse gewoontes. Ik heb dolgelukkig rondgelopen. Maar als ik van te voren had geweten dat het zo'n gedoe op zou leveren, dan denk ik niet dat ik het gedaan had.
De volgende keer verzin ik iets leuks waarvoor ik niet afhankelijk ben treinen.