Weer terug naar school

Ik heb er lang tegenaan lopen hikken maar uiteindelijk heb ik besloten weer naar school te gaan om mijn B2-examen Spaans te gaan halen. Aan 1 kant ben ik blij dat ik weer een poging ga wagen maar aan de andere kant zie ik er als een berg tegenop. Niet zozeer om weer naar school te gaan maar meer omdat het inhoudt dat ik 2 extreem lange dagen ga maken en niet weet of ik daar wel de energie voor heb.

De redenen om weer naar school te gaan hebben vooral een praktische achtergrond. 
Als ik ander werk wil vinden wat voldoende redelijk betaald dan is het vloeiend spreken van Spaans een vereiste en hoewel ik mij verstaanbaar kan maken en gesprekken kan voeren, weet ik dat ik dat met fouten doe. Deze fouten moeten gecorrigeerd worden voordat ze zo ingesleten zijn dat ze met heel veel moeite eruit gehamerd moeten worden. Een vriendin ziet het als haar taak mijn Spaans te corrigeren maar dat komt de conversatie niet ten goede ;-). Vriend vindt het schattig als ik fouten maak maar denkt daar anders over als hierdoor misverstanden ontstaan en we daardoor "ruzie" hebben. Hoe dan ook, corrigeren is niet iets wat in zijn "taakomschrijving" staat.
Verder zijn er een aantal cursussen aan de universiteit die ik mij leuk lijken om te doen waarvoor minimaal B2 of zelfs C1 vereist is. En dan kan iedereen wel zeggen dat mijn Spaans goed is, zonder een officieel bewijs in de vorm van een erkend certificaat kom ik niet ver.

Ik ben voor Spaans en Engels 2x naar een taalacademie gegaan en daar werd ik niet heel vrolijk van, hoewel Engels minder slecht was dan Spaans.
Spaans was beginnersniveau en ik wilde sneller dan de groep of ik had de pech dat de groep niet echt geïnteresseerd was. Gevolg was dat ik mijn huiswerk had gedaan en had geoefend en de rest niet waardoor ik het gevoel had dat ik niet erg opschoot.
Engels had het probleem dat mijn niveau hoger was dan de groep waardoor er amper aandacht was voor het verbeteren van mijn Engels wat niet perfect is.

Voor Spaans ging ik vervolgens naar privé lessen, waar ik in 3 jaar een hoop heb geleerd. Alleen was mijn lerares te streng en tegen de tijd dat ik mij daar bewust van werd, gaf  het mij zoveel stress dat mijn huiswerk perfect moest zijn dat pogingen om de stress te verminderen niet meer werkten. Ik stopte met de lessen op het moment dat, volgens mijn lerares, alle theorie voor het B2-examen behandeld was.
Geen idee waar mijn hoofd zat maar ik besloot om, direct na het stoppen met de lessen, mij in te schrijven voor een online cursus Spaans B1-B2 om te ontdekken dat ik daar helemaal niet klaar voor was.
Na het leren kennen van Vriend, met een iets grotere motivatie om mijn Spaans te verbeteren en met nog maar een half jaar te gaan om de cursus af te maken, deed ik een poging om iets in te halen maar verder dan hoofdstuk 12 van de 40 ben ik niet gekomen.
Wat ik wel in deze 2 jaar zonder les voor elkaar gekregen heb, is dat ik niet meer bang ben om Spaans te spreken. Met mijn privé-lerares was dat 1 van de grootste struikelblokken. 

De vriendin die mijn Spaans steeds loopt te corrigeren, had mij aangeraden om naar dezelfde school te gaan als waar zij Spaans had geleerd. De school staat goed aangeschreven en volgens haar zal ik daar een hoop leuke mensen leren kennen. En beter, het is een publieke school wat enorm in de kosten scheelt en erkenning van het diploma.
Toen ik de school via het internet ontdekt had, bleek de periode van inschrijving al voorbij maar Vriend was zo aardig om namens mij te bellen en er bleek een mogelijkheid om je in te schrijven in geval er open plaatsen waren. De website in de gaten gehouden en zodra de mogelijkheid van inschrijving er was, alles ingevuld.
Op 17 juni moest ik een test van mijn Spaans doen en ze waren verbaasd dat iemand met zo'n hoog niveau aan de test meedeed. Dezelfde dag kreeg ik nog een email dat ik was toegelaten aan het 2e (en laatste) jaar voor B2-niveau. 

Vervolgens worstelde ik mij door een hoop papieren heen (want publieke school) om de inschrijving officieel te maken. Morgen moet ik mij met al deze papieren bij de receptie van de school melden en dan hoop ik dat alles in orde is. En, typisch hier in Spanje, alles in het Spaans ;-). Ik zit mij af te vragen hoe de andere buitenlanders die aan deze school Spaans willen leren zich hier mee redden.
Het rooster is 2 dagen per week van 19:00 tot 21:15. Dat houdt in dat ik die dagen om 07:50 mijn huis uitga om dan tegen 22:00 weer thuis te komen. Als we daar nog 1 dag bij op doen dat ik vanaf mijn werk naar fysiotherapie ga en ook laat terug ben, dan is het duidelijk dat het zwaar zal zijn en dan heb ik het nog niet over het huiswerk wat gedaan moet worden. 

Ik ga het voor een jaar proberen met de cursussen die ik wil doen en het verbeteren van de communicatie in mijn relatie in mijn achterhoofd en na dat jaar heb ik of mijn examen gehaald of besloten dat het halen van mijn B2 (voor nu) een onmogelijke droom is.

Cursus Londen

Nu ik zit te wachten op een bericht van de makelaar dat mijn bod op het appartement geaccepteerd is, heb ik tijd om iets te schrijven over de cursus die ik in juni deed aan de London College of Fashion: Fashion Design Intensive

Om te beginnen, intensive was niet te veel gezegd. Het was inderdaad veel en overweldigend. En belangrijker, het bracht me wat ik gehoopt had: een manier om mijn creativiteit tot uiting te brengen. Met wat oefening ben ik nu in staat om van een willekeurig object (of zoals onze lerares zei: een vlek op de vloer) een ontwerp voor een kledingstuk te maken. Maar deze methode is breder toepasbaar, het hoeft niet perse kleding te zijn, het kan ook een kunstobject zijn. Hoewel het me aan tijd ontbreekt om te oefenen, ben ik heel blij met deze uitkomst.

Maar het leren van een methode was echter niet het meest belangrijke. In mijn leven heb ik regelmatig geprobeerd het creatieve deel in mij tot uiting te brengen maar het gaf nooit het resultaat waar ik naar op zoek was. Bijvoorbeeld in een schilderscursus dat iedereen met fijn penseel zijn best deed om een stilleven zo natuurgetrouw na te maken, terwijl ik met mijn vingers in de verf zat om vervolgens het idee van een stilleven op het papier te zetten ;-). De meeste docenten van de cursussen die ik volgde waren niet echt in staat om hier waardering voor op te brengen, noch in staat om mij te begeleiden.

Hoewel ik er van te voren niet echt bij stil had gestaan, bleek dit ook tijdens de cursus in Londen het geval te zijn. Een groep van rond de 12 personen die allemaal deden wat de lerares zei dat we moesten doen en blij waren met het resultaat behalve ik. Gepriegel in de marge. Gesprek met de lerares: het is niet verkeerd wat ik doe maar dit is het gewoon niet. Lerares keek mij aan, keek naar wat ik aan het doen was en zei: Probeer het eens op deze manier. Een manier van grote gebaren, grote, felgekleurde lijnen en ik ging helemaal los. Meer suggesties van haar kant om het nog expressiever te maken en ik ging met een heel tevreden gevoel weer terug naar mijn hotel.

De dag daarna riep mijn lerares mij om mij een paar dingen op internet te laten zien. En waar ik altijd het gevoel had dat niemand me begreep en dat ik de enige persoon op de wereld was die de wereld op mijn manier zag, kwam ik er eindelijk achter dat er meer mensen zoals ik rondlopen. OK, we zijn een minderheid ten opzichte van de rest van de wereld, maar ik ben niet in ieder geval niet in mijn eentje. En met dat besef ging er een wereld voor mij open.

De rest van de 2 weken cursus kreeg ik alle ruimte en vrijheid om op mijn manier te werken, hoewel het een aanpassing van mijn lerares vroeg om 1 persoon te hebben die weliswaar het programma volgde maar daar een eigen draai aan gaf. Er waren nog wel een paar momenten waarop de emoties de overhand kregen na zoveel jaren van niet begrepen te zijn maar de blijdschap overheerste.
Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke ontwerpen hoewel die totaal verschillend waren van wat de rest van de groep had gedaan. Het verschil was dat ik me deze keer niet de vreemde eend in de bijt voelde. Ik mocht en kon zijn wie ik was.

Mijn lerares heeft me een stapel ideeën/manieren van patroontekenen gegeven om verder uit te zoeken en mijn inzichten te verdiepen. Hoewel op dit moment de tijd ontbreekt, ga ik daar zeker mee aan de slag. Volgens haar heb ik een talent op het gebied van patroontekenen wat niet veel mensen hebben en is het zonde om hier niets mee te doen. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft, voel ik me moreel verplicht om in ieder geval mijn talent te onderzoeken. Of ik daar in de toekomst verder nog iets mee ga doen, is iets wat de toekomst zal leren.

En toen ging ik naar Londen voor een cursus en het eindigde anders dan gedacht

Ik ben nu bijna 2 weken terug van de cursus die in alle opzichten aan de verwachtingen heeft voldaan. Misschien zelfs nog wel meer dan dat, maar daarover een andere keer meer.
De naam van de cursus was Fashion Design intensive en intensive was het, en niet alleen de cursus.

Ik vloog vanaf Madrid (was goedkoper dan vanaf Málaga) en tijdens de 5 uur durende busreis kwam ik aan de praat met mijn buurman. Vlak voor aankomst bij het busstation wisselden we nummers uit om iets te gaan drinken voor als ik terug zou zijn in Granada.
Na een lange reis kwam ik doodmoe aan in mijn "hotel" om te ontdekken dat deze man mij al 3 berichtjes had gestuurd.

Dit was het begin van een zeer intensief whatsapp-contact voor 2 weken, hoewel we steeds op onderwerpen stuitten die beter uitgelegd konden worden in echt contact. Soms een beetje teveel van het goede, Spaanse mannen kunnen erg aanhoudend zijn in vragen of je al gegeten hebt, indien nee, wanneer je dat gaat doen, en even later wat je gegeten hebt. En hetzelfde voor als je gaat slapen, wanneer ga je dat doen, je mag niet slapen zonder gegeten te hebben etc.. Verder zijn ze erg goed in het versturen van berichtjes om iets te zeggen ook al is er geen enkele reden om een berichtje te sturen: ik ben nu in de supermarkt, ik zit nu in de bus naar huis, ik drink een biertje met de buren.
Maar buiten deze, in Nederlandse ogen, ietwat overdreven reacties, was de rest van het contact goed en kwamen we tot de ontdekking dat we redelijk wat gemeenschappelijke dingen hadden. Daarnaast was het fijn om iemand te hebben met wie ik alles wat in de cursus gebeurde kon delen.

Bij terugkomst stond hij mij bij het busstation op te wachten en ging in fysiek contact iets over de schreef om direct de dag daarna zijn excuses aan te bieden. En zodoende ga ik nu al 2 weken uit met deze man. Hij belt (zoals dat hoort in Spanje) minimaal 5x per dag om te vragen hoe het met me gaat, me een standje te geven als hij vindt dat ik niet goed genoeg voor mijzelf zorg en als ik in zijn huis ben is hij de zorgzaamheid zelve. 

Romantisch kan ik hem niet noemen maar wel vol aandacht. Zo kreeg ik van de week als cadeautje een nieuwe vaste telefoon. De telefoon die ik had zat met een kabel vast aan de muur en hij was het er niet mee eens dat ik mijn bed moest verlaten om de telefoon op te nemen. Hij weet van mijn ziekte en gezondheidsproblemen en staat erop dat ik mijn rust neem, daarbij hoort een telefoon die ik overal op moet kunnen nemen.  Dus sinds woensdag heb ik een handsfree telefoon.
Ik zal hem maar niet zeggen dat ik dat ding overal door het huis heb slingeren, hem achterlatend op de plek waar ik het laatst geweest ben ;-).
Maar het is met aandacht gekozen met het oog op mijn welzijn.

Na 2 weken intensief contact per whatsapp en nu in het echt, is het duidelijk dat we sterke gevoelens voor elkaar hebben hoewel het de meest onwaarschijnlijke combinatie ever is. Maar tot nu toe gaat alles op zo'n natuurlijke manier dat we besloten hebben het een kans te geven en we zien wel waar het schip strandt.

Ik had een boel verwachtingen voor de cursus in Londen maar dat het met een relatie zou eindigen, stond niet op het lijstje.

Spaans leren

Na 2 jaar intensief Spaans leren was in september 2016 de motivatie om Spaans te leren volledig op. Dit kwam mede door de aanpak van mijn lerares die mij op het laatst zo zenuwachtig maakte om geen fouten te maken dat een simpele huiswerkopdracht een hele zondag duurde in plaats van 2 uur.

Wonend in Spanje, wetend dat er nog wel het een en ander viel bij te schaven en de wens om het B2-diploma te halen, maakten dat ik mij inschreef bij de L.O.I om toch door te gaan met het verbeteren van mijn Spaans.
Dat had ik beter niet kunnen doen. De weerstand om Spaans te leren was groter dan ik had gedacht. Bovendien leerde ik in die tijd Spaanse Man kennen met als gevolg dat de enige dag die ik had om Spaans te leren in beslag werd genomen door andere dingen ;-) (en een goede reden om het Spaans leren te laten voor wat het was).

Gevolg van het omgaan met Spaanse Man was dat mijn spreekvaardigheid en woordenschat met sprongen vooruit gingen. Met fouten, dat dan weer wel maar dat kon me op dat moment niet veel schelen. Bovendien kwam ik via Spaanse Man met allerlei Spaanse websites in aanraking en interessante boeken en films kwamen op mijn pad (in het Spaans omdat Spaanse Man geen andere taal spreekt). 

Heel af en toe keek ik eens naar de cursus Spaans die ik gekocht had en deed een beetje mijn best maar heel veel verder dan hoofdstuk 6 van de 40 hoofdstukken kwam ik niet. In een vlaag van helderheid heb ik wel een avond besteed aan het downloaden van alle geluidsfragmenten zodat ik de cursus in zekere zin af zou kunnen maken zonder toegang tot de beveiligde leeromgeving.

Tijdens mijn cursus patroontekenen en confectie werd ik mij steeds meer bewust van de fouten die ik maak in het Spaans en deed ik steeds bewuster een poging om mijn fouten te corrigeren met wisselend succes. Meer nog dan bij Spaanse Man (maar die was inmiddels aan mijn manier van spreken gewend) leidde mijn Spaanse niveau tot langere discussies dan noodzakelijk zou zijn geweest, nog afgezien van het gebrek aan specifieke woordenschat inzake naaitechnieken. In het Nederlands heb ik geen moeite met woorden als voorpand, achterpand, pijp en dubbele zoominslag maar dat wil nog niet zeggen dat ik dat in het Spaans weet ;-). Gooien we daarbij nog de Spaanse gewoonte om alleen de werkwoordsvorm te gebruiken zonder ik, jij of jullie dus de juiste vervoeging van het werkwoord is cruciaal, dan zijn de voorwaarden voor misverstanden wel aanwezig.

Begin dit jaar ontving ik een email van de L.O.I. met de mededeling dat mijn toegang tot de beveiligde leeromgeving in juni zou verlopen maar dat ik eenmalig met 6 maanden kon verlengen. Eerlijk gezegd dacht ik dat die toegang allang verlopen was dus dit was een meevaller. In combinatie met het feit dat ik een aantal maanden vrij zou zijn, leek het mij geen gek idee om toch weer eens een poging te wagen om mijn Spaans naar een hoger niveau te tillen dus de verlenging aangevraagd. Ik heb nu tot december om mijn cursus af te maken en dat zou op zich te doen moeten zijn. Het enige probleem is dat ik nog steeds niet veel zin heb om mij te storten op het leren van woordjes en grammatica.

Verstandelijk weet ik dat ik niet meer dan 1 uur per dag aan de cursus hoef te besteden en dan kom ik in 3 maanden een heel eind. Het is ook niet zo dat ik in de problemen met mijn tijd kom als ik 1 uur per dag aan het leren van Spaans besteed. Bovendien ligt voor voorlopig mijn toekomst in Granada, een reden te meer om mijn Spaans te verbeteren maar kennelijk ben ik nog steeds niet over mijn weerstand van Spaans leren heen.
Op dit moment probeer ik mijzelf te motiveren door te bedenken hoeveel gemakkelijker het vervolg van de cursus zal zijn als mijn Spaans beter is en wat voor andere cursussen en andere dingen ik zou kunnen doen als ik mijn B2 diploma heb.
Misschien moet ik maar beginnen met het uit de kast halen van de cursus en de map op de tafel neerleggen en kijken wat er gebeurt.

Het kostte moeite, maar geboekt

Zoals gemeld in mijn vorige blog, zat ik erover na te denken om een cursus te doen maar dat er een stemmetje in mijn hoofd zit wat zegt dat een cursus doen "alleen maar" omdat ik het leuk vind, geld over de balk gooien is. Zeker als die cursus ook nog eens buiten Spanje is (extra reiskosten, duurder levensonderhoud etc.).

Vorige week kwam de informatie binnen van de universiteit van Londen (2 colleges: London University of Art Saint Martins en London College of Fashion) en zij boden beiden een geschikte cursus aan van 2 weken voor ongeveer de helft van de prijs als Florence, wat 3 weken zou zijn.
Na overleg met mijn leraressen op de cursus koos ik in eerste instantie voor de cursus aan Saint Martins maar vanwege de datum vond mijn huisarts de cursus aan het London College of Fashion beter.

De cursus aan Saint Martins zou half augustus zijn, wat neer komt op 26 juli naar Nederland vliegen, 5 augustus weer terug en uitgeteld in Granada aankomen (beiden geen handige vluchttijden in verband met de reis van Granada naar Madrid), 1 week de tijd om mijn leven hier op de rit te krijgen, mijn koffer te pakken, op 11 augustus weer 5 uur bus naar Madrid, 2 weken Londen, 26 augustus weer terug komen en dan op 3 september weer beginnen met werken.
Ik snap de redenering van mijn huisarts ;-).
En om de vraag voor te zijn: het is zomerseizoen en het blijkt dat de vluchten vanaf Malaga dan veel duurder zijn dan vanaf Madrid dat het de buskosten waard zijn om vanaf Madrid te vliegen.

De cursus aan het London College of Fashion had de optie van juni en dat zou mooi de 3 overgebleven maanden sabbatical verdelen. Na een paar slapeloze nachten (wel, niet, wel, niet...) de knoop doorgehakt en geboekt: 16 juni vlieg ik naar Londen en ik kom 1 juli weer terug. Ik kon een onderkomen boeken (met eigen badkamer) in een soort van studentencomplex en hoewel ik eerst dacht dat het redelijk prijzig was (€ 745,00 voor 15 nachten) ben ik er gisteren achtergekomen dat het gebouw over een gemeenschappelijke keuken beschikt en een goedkoop restaurant met een dagschotel van rond de € 10,00. Dat scheelt aanzienlijk in de kosten van eten omdat ik zelf mijn ontbijt kan maken en een lunch om mee te nemen. En ik hoef niet elke kop thee buiten de deur te halen.

Dan nu natuurlijk de hamvraag: wat voor cursus ga ik doen?
Tijdens de opleiding die ik nu doe, ontdek ik een creatieve kant waarvan ik niet (meer) wist dat ik die had maar het lukt me niet om die voldoende naar buiten te brengen (geen idee of ik hier ook weer onbewust "regeltjes" aan heb gehangen). Het blijft vaak bij een vaag idee of gevoel en dan loop ik vast. Het lukt me niet om in woorden of tekeningen duidelijk te maken wat ik in mijn hoofd heb. Dus waar ik aan zat te denken was een cursus die mij zou kunnen helpen om die creativiteit meer en duidelijker naar boven te brengen. Ik ben verzot op stoffen en kleuren en ik blijk een eigen stijl te hebben die ik probeer te mengen met de Spaanse manier van kleden en de stoffen die hier gebruikelijk zijn.
Na navraag bij de universiteit van Londen, kwam ik uit bij een cursus van 2 weken Fashion Design. Er waren 2 mogelijkheden en vanwege de datum is het uiteindelijk de cursus Fashion Design - Intensive geworden. Dit is een combinatie van tekenen en op een kleine paspop spelen met stof, naast theorie en onderzoeken waar je inspiratie vandaan komt (korte samenvatting).

Hoewel ik het mijzelf erg moeilijk heb gemaakt of ik hier wel geld aan kon en mocht besteden, heb ik er erg veel zin in. Ik voel me wel onzeker omdat ik geen enkele kennis van mode en trends heb en ontwerpers ken ik alleen maar van naam maar geen idee wat ze ontwerpen en geen idee of ik de huidige mode mooi vind.
In de omschrijving van de cursus staat dat het voor beginners is met interesse in het onderwerp en een verlangen om te leren maar voorkennis is niet vereist. Ik ga ervan uit dat ik hier wel aan kan voldoen en anders heb ik de eerste dagen veel huiswerk: open de laptop en ga op onderzoek naar ontwerpers.

Hoeveel gun ik mijzelf?

Het meest oorspronkelijke idee ten aanzien van het volgen van mijn cursus/opleiding was een sabbatical aanvragen voor 8,5 maand, 8 maanden voor de cursus en dan nog 2 weken "vakantie". In juli vorig jaar viel een geblokkeerde spaarrekening vrij en het geld wat op die rekening stond was voldoende om dit te kunnen financieren.
Indien nodig zou ik mijn inkomen aan kunnen vullen met het geven van Engelse les, of via privéles of via een taalacademie in de ochtenduren, zodat er spaargeld over zou blijven.

Toen kwam echter het verzoek om parttime te blijven werken waardoor mijn spaargeld op een spaarrekening zou kunnen blijven staan. En het probleem met geld op een spaarrekening is dat er dan een stemmetje in mijn hoofd komt wat zegt dat ik er niet meer aan mag komen, tenzij in geval van nood.
Of dat weer 1 van mijn zelf opgelegde "regeltjes" is of het gevolg van de ruzies tussen mijn ouders over het beheer van hun financiën, weet ik niet en ik weet ook niet of het relevant is. Feit is dat, naar mijn mening, geld op een spaarrekening niet voor "leuke" dingen gebruikt mag worden en eerlijkheidshalve moet ik dan ook maar bekennen dat het mij moeite kost om dit spaargeld aan te spreken om 4 maanden in leven te blijven. Wat nog gekker voor woorden is omdat in het oorspronkelijke plan dit geld bedoeld was om van te leven tijdens een sabbatical 2x langer dan nu.

Van het weekend zat ik zo eens na te denken en het idee om 3 maanden in Granada door te brengen tijdens mijn sabbatical zonder iets speciaals te doen, voelde niet goed. Alsof ik dan niet geprofiteerd zou hebben van alle mogelijkheden die vrij zijn van werk mij zou bieden.
Ik ben geen persoon voor reizen om steden of landen te bezoeken. Het onderweg zijn is leuk maar eenmaal op de plek aangekomen is voor mij alles hetzelfde. Dus het maken van een reis viel af.
Vanwege de problemen met mijn benen en rug (en zomer dus veel te heet) zat een begin maken met mijn voettocht naar Santiago vanaf Sevilla er ook niet in.
Volgende idee: een zomercursus. En toen begonnen mijn oogjes te stralen ;-). Ik vind nieuwe dingen leren leuk en omdat je het met gelijkgestemde mensen doet, heb je altijd aansluiting.

Eerst op zoek naar een kookcursus maar wat ik vond leek mij niet echt de moeite waard. Een zomercursus op het gebied van mode, patroontekenen en naaien? Daar bleek (meer dan) voldoende keuze in te zijn.
In Spanje heb ik tot op heden nog niets kunnen vinden dus dat zal hem waarschijnlijk niet worden, tenzij mijn lerares nog iets weet.
Op dit moment heb ik informatie over een cursus in Florence en staat er een vraag open bij de universiteit van Londen. Alleen gaat me dat met elkaar zo'n € 3000,00 - € 3500,00  kosten (opleiding, vlucht, accommodatie). Het geld heb ik maar om voor mijn plezier een cursus te doen is niet geld "nuttig" besteden. 

Zolang ik nog niets van de universiteit van Londen heb gehoord, kan ik de beslissing nog even uitstellen ;-). Maar dat ik het mijzelf met mijn "regeltjes" weer eens moeilijk maak, dat is wel weer duidelijk. Aan de andere kant, dit "regeltje" heeft mij wel voor financiële problemen behoed waardoor ik nu de mogelijkheid heb om een zomercursus te doen. Ik ga nog wel even wat strijd met mijzelf leveren de komende tijd om hopelijk tot een moment te komen dat ik mijzelf leuke dingen kan en mag gunnen.

Het is hier Pasen (ze kennen hier geen paasmaandag maar vieren de donderdag en vrijdag ervoor) en het centrum wordt weer onveilig gemaakt door de processies. Ik heb mijn "normale" laatste werkdag erop zitten en tijd om gestelde vragen te beantwoorden.

Het plan om Engelse les te geven (al dan niet als vrijwilliger en al dan niet in een ander land) staat nog steeds op mijn lijstje. Als ik dat echter nu zou gaan doen, dan voelt het als weglopen voor dingen die ik uit moet zoeken en oplossen. Vluchten van de dingen die op het werk gebeurd zijn maar die hoe dan ook op mijn bordje terecht gaan komen omdat je nu eenmaal niet voor jezelf weg kan lopen.
Zoals in veel dingen, voel ik me al snel (over)verantwoordelijk en doe ik meer dan nodig. Niet alleen in mijn werk maar ook in mijn privé-leven. Het wordt tijd om daar verandering in te brengen. Leren dat ik, als ik 80% geef met mijn capaciteiten, al meer dan voldoende geef. Met als hopelijk resultaat dat er dan naast werk energie overblijft voor leuke dingen en genieten (iets wat ik ook nog niet goed onder de knie heb omdat ik genieten en leuke dingen binnen no time in een verplichting heb veranderd).

Daarnaast ben ik tot de conclusie gekomen dat ik op dit moment gelukkig ben in Granada. Het enige wat Granada minder aangenaam maakt is het werk, of beter gezegd de manier waarop we binnen het bedrijf het werk moeten doen.
Het plan is dan ook om in september terug te keren naar het bedrijf om te leren wat ik moet leren en, hoewel er veel op het bedrijf aan te merken valt, het is de ideale plek om dat onder te knie te krijgen. Daarna kijk ik wel weer verder. Engels geven op een taalacademie of in de vorm van privé-lessen staat dan zeker op het lijstje. Het grootste nadeel van Engelse les geven is dat je van juni tot en met september zonder werk zit en je verdient niet genoeg om te sparen om die 4 maanden te overbruggen.
Bovendien heb ik het gevoel dat de menopauze, in ieder geval de meest heftige fase waar ik nu in zit, niet de juiste periode is om vergaande beslissingen te nemen (vrouwelijke midlife crisis).

Voor mensen die wat minder van mijn verleden kennen, ik ben altijd al met stofjes en naaien bezig geweest. Ik heb in Nederland 4 jaar opleiding gedaan als costumière en lingeriemaker en heb zelfs een tijdje geprobeerd als lingeriemaker mijn brood te verdienen, hoewel dat laatste om verschillende redenen geen succes was.
Mijn lerares in Nederland was goed in techniek maar behoorlijk streng in haar manier van les geven en was niet in staat om haar idee van stijl en manier van kleding opzij te zetten om naar de persoon te kijken die het kledingstuk maakte en zou dragen. Het gevolg was perfect zittende kleding maar nooit iets wat bij mij paste als persoonlijkheid. De lol in het naaien en zelf patronen maken was ik na 4 jaar opleiding dan ook wel kwijt.

In Spanje begon het echter weer te kriebelen en al redelijk snel hebben Ex en Broer alle naaispullen (inclusief mijn naaimachines) overgestuurd. De stoffen zijn hier anders, de stijl is anders en hoewel er geen droog brood mee te verdienen valt, zijn er hier ook meer opleidingen tot mode-ontwerper dan in Nederland. Maar goed, uiterlijk is in Spanje ook veel belangrijker dan in Nederland. Geen enkele Spaanse vrouw zal het in haar hoofd halen het huis te verlaten zonder er tip-top uit te zien.

Ik ben met de cursus begonnen met als voornaamste doel het plezier in het naaien weer terug te krijgen en als ontspanning naast het werk. Even hoofd aan de kant zetten en creatief bezig zijn. Wat ik niet verwacht had, was dat ik een kant  van mijzelf zou ontdekken waarvan ik niet wist dat ik die in mij had. Tot nu toe heb ik mijzelf altijd gezien als een persoon die vooral heel goed was in de technische kant en het aanpassen/maken van patronen naar het idee van iemand anders, zelfs als dat onmogelijk leek.
Nu begin ik te ontdekken dat ik wel degelijk ideeën over ontwerp en stijl heb, misschien niet naar de smaak van iedereen maar het is wel mijn stijl. Ik heb zelfs dingen gemaakt waarvan iedereen in mijn cursus loopt te roepen dat ze het ook zoiets willen en 1 medecursist heeft inmiddels mijn ronde zakken overgenomen en toegepast op een eigen kledingstuk. Elke stof die ik zie levert een enorme inspiratie op voor meer ontdekkingen. Inmiddels heb ik meer ideeën dan tijd om alles uit te voeren ;-) en ik heb het gevoel dat dit nog maar het topje van de ijsberg is. Binnen de cursus krijg ik ook alle ruimte om dit te onderzoeken en te ontdekken. Techniek is belangrijk maar het ontwikkelen van je creativiteit staat bovenaan het lijstje.
Iedereen met wie ik over de cursus spreek en de projecten waar ik aan werk, zegt ook dat ik straal en dat ze me in tijden nog nooit zo blij hebben gezien.

Ik heb nog geen idee waartoe deze cursus mij zal leiden. Misschien tot de mogelijkheid om de 4 maanden zonder inkomen te overbruggen als ik besluit om Engelse les te gaan geven :-). Maar na jaren zonder echt creatief bezig zijn ben ik al blij dat mijn creativiteit weer tot bloei begint te komen.

Warm en nog warmer

Ik las gisteren op het internet dat we in Spanje onze eerste hittegolf te pakken hebben. Hier in het zuiden houdt dat in dat de temperaturen tot boven de 40C stijgen. Niet echt iets om je op te verheugen. En zeker niet als het al in juni begint.
Ik kreeg iets van 2 weken geleden een email van een bekende uit Nederland die vroeg hoe het met mij ging. Mijn antwoord: het gaat prima maar ik blijf bij mijn standpunt dat ik in de zomer graag ergens anders wil wonen. Helaas is mijn verzoek om van juni tot en met augustus in het kantoor van mijn klant in Nederland te mogen wonen en werken weer eens afgekeurd ;-).

Het zal de vierde zomer zijn die ik hier mee ga maken en het is nu ook voor de vierde keer dat iedereen mij loopt te verzekeren dat de temperaturen voor deze tijd van het jaar echt niet normaal zijn. Waarop ik vriendelijk uitleg dat ik dat moeilijk te geloven vind omdat mij dat vorig jaar ook al gezegd is.

Gevolg van de hitte is wel dat het in de moestuin ook niet echt aangenaam is terwijl het werk er niet minder op is geworden. Dat komt vooral door de manier van water geven, een manier die van de arabieren is overgenomen. Alles wordt 1x per week voor een flinke tijd onder water gezet en als het gevoel bestaat dat de grond voldoende verzadigd is, wordt het overtollige water weer naar de rivier geleid. In combinatie met het warme weer, een ideale voedingsbodem voor onkruid.

Gisteren stuurde Spaanse Man mij een foto van de paprikas die hij geoogst had. Verder verzuipen we in de courgettes en hebben we ook al 2 aubergines kunnen plukken. De uien zijn nog lang niet zover, de radijsjes zijn nu wel op zijn eind (hoewel het eerder radijs dan radijsjes is, hier in Spanje vinden ze groter lekkerder) en de Spaanse komkommers beginnen te komen maar gaan niet zo hard. De acelgas (een soort van snijbiet) doet het ook uitstekend. De wortels heb ik opgegeven nadat Spaanse Man de eerste poging voor onkruid had aangezien en de knolselderij die ik als experiment had gezaaid wilde ook niet zijn best doen.

Spaanse man is verantwoordelijk voor de tomaten en ik geloof dat als het aan hem zou liggen, we volgend jaar de helft van de perceel vol met tomaten zetten ;-). Ze lijken het voor voorlopig in ieder geval goed te doen.
Maar voor alle plannen voor volgend jaar: eerst maar eens zien of we dan nog met elkaar in contact staan. Volgens mij zijn we elke dag meer blij dat we geen stel zijn, dus hoe dat er volgend jaar uit gaat zien is iets wat ik nog niet kan voorzien. Wat niet wegneemt dat er nog steeds iets van aantrekkingskracht aanwezig is.

Op het werk wacht ik nog steeds op een antwoord op mijn verzoek of ik parttime kan/mag werken. Op verzoek van de baas van mijn team heb ik zo snel als mogelijk geïnformeerd en vervolgens zijn ze nu al meer dan een maand aan het nadenken (of andere dingen aan het regelen die volgens hun belangrijker zijn). Het feit dat ik een andere teamlead ga krijgen helpt waarschijnlijk ook niet mee. De vrouw die mijn werk zou overnemen, heeft met ingang van 1 juli een andere positie, met als gevolg dat ik weer in mijn eentje het werk van 1,5 tot 2 personen moet doen. Naar mijn mening een reden temeer om snel een beslissing te nemen al was het alleen maar dat voor 2 klanten 2 Nederlanders te weinig is en dat op z'n vroegst in augustus een nieuw iemand kan beginnen. De positie is al wel open maar volgens mij zijn er nog geen kandidaten. 

Ik wacht nog steeds op een afspraak om mijn plaats bij de opleiding te bevestigen. De eerste keer ging niet door omdat de moeder van de directrice ziek was en 2 weken geleden kreeg ik een email dat de directrice de week erop weer aan het werk zou gaan en zou bellen voor een afspraak. Mondeling is mijn plaats toegezegd maar ik wil het toch graag zwart op wit hebben, zeker met het gebrek aan Nederlanders binnen het team.

Mijn huidige huisbaas, die mij al zenuwachtig maakte zonder dat ik de huur had opgezegd, heeft ondanks 2 sms en 2 whatsapp nog steeds niets van zich laten horen. Op aanraden van Spaanse man heb ik de huur van juni niet betaald en ook daar heb ik tot op heden nog geen reactie op ontvangen. De huur van juni wordt gedekt door de betaalde borg en hoewel niet toegestaan is het gebruikelijk om de borg met de laatste maand huur te verrekenen.
Ik krijg in de laatste week van juni de sleutels van het nieuwe appartement en hoop in het weekend van 1 en 2 juli over te gaan. Omdat ik recht heb op een verhuisdag, heb ik die op 30 juni opgenomen. 3 dagen om te verhuizen moet lukken hoewel ik mijzelf heb voorgenomen om de eerste de beste dag dat ik de sleutel heb gekregen, in het nieuwe huis te gaan slapen. Hoever we komen en hoe snel het zal gaan, hangt vooral van het weer af.

Alles met elkaar maakt dat ik wel zo'n beetje aan het einde van mijn latijn ben. De menopauze/overgang en de warmte maken me moe wat weer maakt dat ik minder gemakkelijk de gang van zaken binnen mijn werk naast mij neer kan leggen en de situatie met mijn huisbaas ook meer stress veroorzaakt dan goed voor mij is.
Maar goed, volgens de meteorologen gaat de temperatuur naar beneden (van 43 naar 38 is al heel wat) en op het werk is het vanwege de airco uit te houden. Spaanse Man heeft ook airco in zijn huis, wat helpt om op de bank eventuele tekorten van slaap in te halen.
Nog even volhouden en dan zal alles opgelost zijn.

Alsof ik nog niet genoeg te doen had ;-)

Toen in 2015 mijn naaimachines overkwamen uit Nederland en 1 vanwege schade bij het transport naar een naaimachine-winkel moest voor reparatie, zit er een bepaalde naaischool in mijn hoofd. Ik zag de poster in de naaimachine-winkel en wat ik op internet zag, sprak mij wel aan. Maar begin 2015, net met het koor begonnen, ongeveer een half jaar Spaans aan het leren, niet echt het juiste moment om actie te ondernemen.
Toch bleef het kriebelen.

Ter informatie, in Nederland heb ik 4 jaar lang les gehad in patroontekenen en proportieleer (inclusief de bijbehorende examens) en ik heb als zzp-er als lingeriemaakster gewerkt, hoewel dat laatste om verschillende redenen geen succes is geweest.
Ik heb het patroontekenen altijd erg leuk gevonden maar omdat mijn lerares kwalitatief goed was maar daardoor ook erg strak in de zin van "zo moet het en niet anders" was de lol in zelf kleding maken naar eigen idee en op eigen maten wel verdwenen.
Tel daarbij op dat ik er een handje van heb om de verkeerde stof bij mijn projecten te kiezen (qua structuur en qua kleur) dan is het niet verwonderlijk dat projecten vaker in de prullenbak dan in mijn kledingkast verdwenen.

Maar na het zien van de homepage van de naaischool en het maken van de concertkleding voor het koor, begon langzaamaan het plezier in het naaien weer terug te komen hoewel ik de stem van mijn lerares uit Nederland nog steeds niet helemaal tot zwijgen heb gebracht.
Na mijn bezoek aan Nederland in december, heb ik hier in Spanje ook de beschikking over mijn patroontekenboeken en voelde het toch wel heel leuk om dit weer op te pakken. Zeker omdat ik de mode in Spanje graag aangepast zie aan mijn Nederlandse smaak en maten.

Begin maart de stoute schoenen aangetrokken en een email naar de naaischool gestuurd voor informatie. Een antwoord op zijn Spaans: "Dit kunnen wij u niet geven, u moet wachten totdat de informatie over de nieuwe cursus beschikbaar komt, dat is begin mei". Vale. In Nederland zou je dan in ieder geval de informatie over de huidige cursus krijgen.
Dus ik braaf wachten tot eind mei. Op 3 mei nog geen update, zondag 7 mei nog een keer kijken en ja!! Dus nieuwe email: "Ik zie dat de informatie beschikbaar is, kunt u mij bellen om de mogelijkheden te bespreken?"

Maandag telefoon. Fijn om te merken dat mijn Spaans, hoewel met fouten, inmiddels voldoende is om een telefoongesprek te kunnen voeren. Nadat mijn ervaring bekend was, waren er 2 mogelijke cursussen: patroontekenen, origami met textiel en Japans patroontekenen of als tweede mogelijkheid historisch patroontekenen. Beiden leken me wel leuk maar uit praktische overwegingen voor de algemene cursus patroontekenen gekozen. Omdat ik het patroontekenen voor een groot deel al beheers (hoewel de school een andere tekenmethode gebruikt dan ik geleerd heb) zal de opleiding in het begin voor mij niet zo moeilijk zijn waardoor ik de tijd heb om mij de woordenschat van het naaien eigen te maken. Want ja, ik weet wel wat een voorpand in het Nederlands is maar in het Spaans zou ik echt geen idee hebben. Tegen de tijd dat ik bij de Japanse techniek en origami aan ben gekomen, zou het naaien in het Spaans geen probleem meer moeten zijn.

Na enige bedenktijd een email gestuurd met de mededeling: "Ja ik ga de cursus doen." Met een afspraak om afgelopen woensdag de aanbetaling te doen om mijn plek te bevestigen. Het was wel spannend om de school binnen te stappen maar het voelde vanaf het eerste begin goed. De directrice bleek echter niet aanwezig (haar moeder moest onverwacht naar het ziekenhuis) maar ik had wel een leuk gesprek met een lerares die, naar bleek, mijn lerares gaat worden. Ik wacht nog steeds op een reactie van de directrice voor een nieuwe afspraak om mij echt in te schrijven maar ze hebben mij nu van meerdere kanten bevestigd dat mijn plaats gereserveerd is (er zijn in totaal maar 12 plaatsen) dus ik hoop maar dat het op zijn Spaans goed gaat komen.

Mijn broer kwam met de vraag waarom ik de opleiding wilde doen. In eerste instantie had ik daar niet echt een antwoord op behalve dan dat het een gevoel was om het weer op te pakken maar dat kan ik natuurlijk ook gewoon thuis doen.
Ik geloof dat het meer iets is dat ik in Nederland, op de Nederlandse manier, de lol voor een groot deel kwijt ben geraakt en dat het mij niet lukt om de juiste keuzes qua stof en kleur te maken. Ik ga het nu op de Spaanse manier proberen en ik ben erg benieuwd hoe mij dat gaat bevallen. Mocht ik na deze opleiding nog steeds het gevoel hebben dat ik moet presteren in plaats van te genieten, dan weet ik in ieder geval dat ik mijn best heb gedaan om er verandering in aan te brengen maar dat het (voor voorlopig) er niet in zit om er meer dan een hobby van te maken.

Nu is het wachten op een reactie van mijn werk. In oktober valt er een spaarrekening vrij en heb ik voldoende geld achter de hand om voor de duur van de opleiding een sabbatical aan te vragen. Daardoor kon ik ook ja zeggen want de cursus/opleiding is 5 dagen per week van 16.00 tot 21.00 uur. Maar volgens personeelszaken was het ook mogelijk om tijdelijk parttime te gaan werken en het verzoek hiertoe heb ik inmiddels ingediend bij mijn teamleider.
Als dat niet mogelijk is (of waarschijnlijker: na verschillende keren vragen zullen ze nog steeds geen beslissing genomen hebben en zal ik de beslissing moeten nemen om de sabbatical aan te vragen), dan zit ik erover te denken om voor de ochtenduren een baan als lerares Engels te zoeken. Met 4 uur per dag 's morgens zal de aanslag op mijn spaargeld minder groot zijn en ben ik in ieder geval verzekerd voor het ziekenfonds.

Maar voorlopig is het wachten op een nieuwe afspraak om mijn inschrijving definitief te maken en ik hoef pas eind augustus te laten weten dat ik met ingang van 1 oktober een sabbatical van 9 maanden wil. 

Laatste dag

Vandaag is de laatste dag van de training en hebben we een gesprek met de moderator. Helaas zit ik in de laatste groep en ben pas om 14.30 uur aan de beurt met het groepsgesprek met 2 medestudenten. Daarna heb ik wel het geluk dat ik de eerste van de 3 ben die het individuele gesprek heeft dus ik hoef niet, zoals mijn huisgenoot, bijna een uur te wachten (na het groepsgesprek).

Vooral afgelopen weekend was heel zwaar met veel assessments die af moesten maar de laatste week was vooral puntjes op de i zetten en minder stress. Ik weet nu al dat ik voldoende heb op:
- learner profile (het analyseren van een student en een 1-op-1 les met voorstel voor wat te behandelen voor 5 opvolgende lessen)
- unknown language journal (mijn verslag van de 4 lessen Grieks als leerling van een taal die ik niet ken)
- teaching practice (mijn overzicht van de 7 lessen die ik heb moeten geven en een verslag van de ontwikkeling die ik daardoor privé en professioneel heb doorgemaakt met als ultieme hoogtepunt een "above standard" voor de laatste les die ik heb gegeven
- guided observation (mijn verslag van 3 lessen die ik bij moest wonen en observeren om te kijken hoe ervaren leraren les geven)
- phonymic test (die mijn kennis van de uitspraak heeft getest)
- language awareness test (die mijn grammaticale kennis heeft getest)

Vandaag mijn beoordeling van de materialen die ik in een specifieke les gebruikt heb en het interview met de moderator. Met mijn hoofd weet ik dat ik geslaagd ben maar mijn gevoel wil het nog niet geloven.

Vanavond gaan we met z'n allen vieren dat we het gehaald hebben en dan ga ik morgen weer terug richting Granada. Ik was graag nog een nacht langer gebleven maar helaas moeten we morgen al het appartement uit.

Dinsdag ga ik weer aan het werk en dan zien we wel verder. Mijn back-up heeft laten weten dat ze die week ook weer mag beginnen (en heeft direct al weer voor een lang weekend vrij gevraagd, waar ik niet zo blij mee ben hoewel ik niet kan weigeren, maar ik ben echt niet tevreden over haar steun gedurende de tijd dat ik de training deed). Dus met een beetje mazzel kom ik in niet al te grote chaos terecht.

En dan gaat het grote nadenken weer beginnen: Wat wil ik nu verder?
Ik moet dan steeds aan de woorden van mijn broer denken die zegt dat als ik niet weet wat ik wil, het heel erg goed met me gaat. Maar goed, daar ga ik later wel over "zeuren". Nu nog iets meer dan een uur te gaan voordat ik mijn mondeling heb.

TEFL bootcamp

Van tevoren had ik er al over gelezen en tijdens het intake-gesprek was het ook al benadrukt: de cursus is 4 weken heel hard werken en heel erg intensief. Dus ik dacht dat ik voorbereid was maar nu bijna aan het einde van de derde week, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het onmogelijk is om je hierop voor te bereiden.

De eerste week was vooral zwaar door een overload aan informatie, het voorbereiden van de twee lessen die we in de eerste week al moesten geven en opdracht die we in het weekend moesten schrijven. Zwaar maar er was nog een beetje ruimte voor iets anders of een uurtje ontspanning.

Dat was na de tweede week wel anders. Dagen van 08.00 tot 23.30 werden eerder regel dan uitzondering, hoewel ik al snel de beslissing nam dat ik liever om 22.00 naar bed ging en dan om 05.00 eruit dan lang doorwerken. En waar ik in het eerste weekend nog tijd had om naar een open tai-chi groep te gaan, kon ik dat afgelopen weekend wel vergeten. Maar je doet je best om je er doorheen te slaan want (zeggen ze) na de tweede week wordt het gemakkelijker.

En nu is de derde week bijna afgelopen en het is helemaal niks niet gemakkelijker. Vrijdag moet ik 2 lessen geven (1 voor de klas en 1 les aan een privé-leerling) en dan moet ik van het weekend de volgende documenten in elkaar draaien: mijn materiaal-assessment, mijn learner-profile, de language awareness test en de phonemic test. Als er nog ergens tijd over is (als!!!) dan zou het ook zeer op prijs gesteld worden dat ik mijn laatste les voor woensdag in ieder geval heb overdacht en mijn idee voor de materialen klaar heb.
Ik zit er over te denken om mijzelf komend weekend een uurtje vrij te geven om mijzelf weer op te laden door een toeristische rondrit te maken want veel heb ik van Malaga nog niet gezien.

Hoewel het veel en zwaar is, heb ik er geen spijt van. Ik vind het leuk om mijn hersens even op een andere manier aan het werk te hebben en hoewel het in het begin heel erg spannend was om voor een groep mensen te staan, vindt iedereen dat ik het goed doe en de leerlingen vinden mij aardig. Het is interessant om te zien hoe iedereen zijn eigen persoonlijkheid meebrengt in de les. Ik moet het vooral van hard werken hebben en een hele goede voorbereiding maar krijg dan wel geleerd wat de leerlingen moeten leren. Anderen hebben van nature meer aanleg om voor een groep mensen te staan maar raken dan zo op zijsporen dat de grote lijn van de les niet overkomt en de uitvoering niet goed is. 

We zijn met een groep van 11 en ik deel mijn huis met een andere Nederlandse en een Amerikaanse. Sinds gisteravond is de Amerikaanse uit het huis vertrokken en wordt zij vervangen door de lerares die ons Grieks heeft gegeven. Snap het waarom niet helemaal maar het zal wel een reden hebben. Oh, en voor degenen die zich af zitten te vragen: Grieks?. Wij moeten inzicht hebben hoe een leerling van een andere taal zich voelt als hij die taal niet spreekt en omdat niemand in de groep Grieks sprak, kregen wij 4 lessen Grieks zodat wij een idee hebben hoe het is om een uur lang een vreemde taal te horen die je niet kent en proberen te snappen wat de lerares ons uitlegt.

En nu is het tijd om op te staan voor weer een hele, hele, hele, hele lange dag.

Bijna naar Malaga

Vandaag begon officieel mijn vakantie maar in maart kwam het verzoek of ik vandaag, 1 juli, de berekeningen wilde maken om te zien of we aan de eisen van de klant hadden voldaan. Afspraak was dat dit dan niet als een vakantiedag zou worden gerekend maar als een werkdag en dat ik van mijn enorme lijst van overuren dan een paar uren af zou halen. Dat leek mij geen verkeerd idee. Een werkplek geregeld op een andere verdieping zodat mijn collega's niet zouden weten dat ik aan het werk was en de bedoeling was dat het niet langer dan 3 uur zou duren. Uiteindelijk werden het er 3,5 omdat elke keer een programma vast liep en omdat mijn teamcoördinator niet wist wat ze met bepaalde emails aan moest. Hoewel het te verwachten was, was ik er niet blij mee.

Waar ik wel blij mee was, was de lidmaatschapskaart van de ziektekostenverzekering. 
Een paar dagen geleden kregen we een email waarin ons werd meegedeeld dat wij voor € 10,00/maand kunnen deelnemen aan een particuliere verzekering. Dekt alles behalve ziekenhuisopnames. Met de enorm lange wachtlijsten nog in het geheugen met mijn hernia, vond ik dat ik met € 10,00 niet veel risico zou lopen. Het is een verzekering met vaste artsen en gezondheidscentra maar volgens mijn lerares Spaans waren dat (voor Granada) geen slechte centra.
Aangemeld, een ingewikkeld vragenformulier ingevuld (medische termen zijn ook in het Engels niet te begrijpen), formulier opgestuurd, een telefoongesprek met verzekeringsmevrouw in het Spaans (medische termen zijn in het Spaans nog minder te begrijpen) en ik mocht meedoen met de verzekering. De kaart zou zo snel mogelijk opgestuurd worden.
Ik had als postadres mijn werkadres opgegeven zodat de kaart niet zoek kan raken in de Spaanse post. Mijn verbazing was dan ook groot om te ontdekken dat de kaart vandaag op mijn huisadres was gearriveerd. Verbaasd dat het niet naar het postadres was gestuurd en verbaasd dat het aan was gekomen ;-)
Maar in ieder geval fijn dat het aangekomen is.Vanaf nu niet meer 14 maanden of langer wachten totdat de fysiotherapeut tijd heeft (indien nodig).

Vandaag kreeg ik ook een berichtje van de school waar ik de cursus ga doen. Ze lieten me weten wie mijn flatgenote zal zijn met een e-mailadres en de mededeling dat ze om 4 uur in het appartement zal zijn zodat ze voor mij de deur kan openen. De bus komt om 15.45 in Malaga aan en het appartement is direct tegenover het busstation. Scheelt in ieder geval een hoop gesleep met bagage (in Malaga dan). Email gestuurd en we hebben wat heen en weer geappt. Ze is ook Nederlandse en we hebben besloten dat dit een voordeel gaat zijn voor als we 's avonds moeten studeren. Het lijkt erop dat ze dit serieus neemt en dat voelt wel goed.

Morgen komt een collega langs die de komende 4 weken in mijn huis gaat wonen zodat ik die nog wat dingen uit kan leggen. Hoewel het waarschijnlijk op zijn Spaans gaat en hij uiteindelijk niet komt want druk bezig met van alles en nog wat. Inmiddels begin ik de Spaanse manier van doen te snappen.
Verder nog een laatste was, iets wat schoonmaken heet en kijken of ik alles wat ik mee wil/moet nemen in een koffer krijg. Het zal zoeken worden naar een evenwicht. Aan de ene kant weet ik dat ik in geval van nood altijd wel iets bij een chino kan kopen, aan de andere kant voelt het wel als geld over de balk gooien als ik dingen koop die ik mee had kunnen nemen en vervolgens amper gebruikt daar achter moet laten (bijvoorbeeld wasmiddel, olie, kruiden en dergelijke). Verder is het mij ook nog niet geheel duidelijk wat er aan kleding mee moet. Met de temperaturen die we nu hebben, is 1 set kleding (in ieder geval aan t-shirts en hemdjes) per dag wel een minimaal vereiste. Ik weet ook niet of er nog eisen aan de kleding gesteld worden als we voor de klas moeten staan dus er moet ook iets fatsoenlijks mee (lees: niet te kort en te bloot).

Hoewel ik moe ben van het werk van de afgelopen maand en daardoor moeilijk loop te doen over dingen waar ik anders niet moeilijk over zou doen, kijk ik uit naar maandag.

Complete chaos

Zoals gebruikelijk was het niet mijn bedoeling om zo lang te wachten met weer een verslag vanuit Spanje te geven. Maar zoals de titel al zegt, het was (en is) complete chaos, en dan met name op het werk.

Het begon er al mee dat onze quality manager een maand eerder met ziekteverlof (wegens zwangerschap) ging dan gepland. De bedoeling was juni maar het werd per direct in mei. In Spanje heb je zwangerschapsverlof na de bevalling en is het eigenlijk de bedoeling dat je werkt tot aan de bevalling. Omdat dat in de meeste gevallen niet mogelijk is, meldt je je ziek en moet je elke week bij de dokter een bewijs halen dat je de komende week echt niet kunt werken. De baby wordt verwacht ergens in augustus, dan heb je 16 weken zwangerschapsverlof dus tegen de tijd dat ze weer terugkomt is het ergens eind november/begin december. 

Samen met een collega neem ik haar werk over, maar die collega is bijna de hele maand juni op vakantie. In mei hebben we het soort van samen gedaan en deze maand sta ik er bijna alleen voor (hoewel mijn collega in de 5 dagen dat ze wel op kantoor was echt een hele grote hulp was). Dat is 1 ding wat wel te overleven valt.

Daarna kreeg onze teamlead een miskraam. Voordeel is dat ze daardoor niet in augustus (ook) met zwangerschapsverlof gaat maar het is natuurlijk erg verdrietig allemaal. Als gevolg hiervan was onze teamlead dus ook onverwacht niet meer aanwezig en bij het verdelen van haar werkzaamheden kwamen alle rapporten die in Success Factors (opnieuw) getest moeten worden op mijn bordje terecht. Success Factors is het nieuwe programma waarin mijn klant alle personeelsgegevens bijhoudt en ik heb nu eenmaal de meeste ervaring in het testen van die rapporten. Voordat mijn teamlead de miskraam kreeg, werkten we samen aan dat project en ik ben inmiddels binnen het team de expert in het draaien van rapporten in het nieuwe systeem. Dermate dat de grote HR-baas van mijn klant mijn mening als waar aanneemt. Dus als ik iets zeg of vind heb ik automatisch gelijk :-o
Naast het opnieuw testen van de rapporten, ben ik daarnaast ook de vraagbaak voor al mijn collega's die een rapport krijgen wat niet lijkt op wat ze hebben moeten.

Het werd in mijn tijdsplanning al een beetje krapjes.Ik werk officieel maar 40 uur en zat nu al het werk van 2 anderen te doen (hoewel 1 natuurlijk niet volledig maar rapporten testen vraagt veel tijd).

Vervolgens kwam ik op 6 juni op het werk en zag ik mijn back-up met 1 hand werken terwijl ze haar andere hand zoveel mogelijk probeerde te ontzien. Dat zag er niet goed uit en haar maar richting huisarts gestuurd,vervolgens naar het ziekenhuis en de constatering dat ze een scheur in een bot heeft. Gips en minimaal 25 dagen niet werken. Nu is het in Spanje zo dat als de dokter zegt dat je niet mag werken dan mag je ook niet werken. Je mag echt helemaal niets doen. Dus uitgeschakeld tot 18 juli of nog langer. Lullig voor haar en een probleem voor mijn team en mij.
Voor mij omdat ik ineens haar werk er ook bij moet doen deze maand en ik daardoor tot over mijn oren in 4 payrolls zat (mijn eigen 2 landen en de 2 van haar) en voor het team omdat het de bedoeling was dat mijn back-up mij zou vervangen tijdens mijn maand verlof en dus niet aanwezig is in juli (in ieder geval niet in de eerste 2 weken). Wie gaat dan de lonen van haar en mijn landen doen? Mijn teamcoördinator heeft toen besloten dat zij de lonen van België en Nederland gaat doen en ik ben haar nu halsoverkop aan het trainen. Ze spreekt echter geen woord Nederlands en haar Engels is ook niet denderend. Het zal mij dus benieuwen wat er komende maand gaat gebeuren.
Ik probeer nu wel om zoveel mogelijk voor te bereiden en af te hebben te zodat ze het zo gemakkelijk mogelijk krijgt maar dat is nog niet zo eenvoudig.

En alsof dat nog niet genoeg is, hebben een aantal mensen in ons team besloten om weg te gaan: 2 omdat ze een master aan een universiteit gaan doen, 1 omdat ze een andere positie in het bedrijf heeft gevonden en 1 omdat ze een baan in Zwitserland heeft gekregen. Dat houdt in dat in dat in de eerste 2 weken van juli in mijn kleine team van 5 mensen, 2 mensen op vakantie zijn (ik de hele maand), 1 met ziekteverlof is en 1 ontslag heeft genomen omdat hij een master gaat doen. Ik heb medelijden met het teamlid wat in zijn eentje achterblijft. En in de andere teams is het, zeker in combinatie met de vakantieperiode, niet veel beter.

Daarnaast zit de kans erin dat als mijn back-up terugkomt, ze met ingang van september ontslag gaat nemen. Ze heeft het helemaal gehad met de manier waarop het bedrijf mensen behandeld en heeft voor de tweede keer een slechte beoordeling gehad in haar jaarlijkse evaluatie. Ik had weer exceeded expectations maar begin nu langzaamaan het systeem te snappen en zie hoe dingen werken. Ik ga niet zeggen dat mijn manier van dingen doen ertoe heeft geleid dat mijn back-up een slechte beoordeling heeft gehad maar geholpen heeft het zeker ook niet.

Ik ben te pro-actief en nu ik het systeem een beetje door begin te krijgen, zit ik mij nog meer af te vragen of ik hier wel op mijn plaats ben omdat ik door deze houding het voor mijn teammembers moeilijker maak. Maar goed, dat is voor een volgende keer.

Nu nog 6,5 dag werken, dit weekend keihard studeren en dan koffers pakken voor een maand Malága. Ook keihard werken maar in ieder geval anders en afleiding.

Update

De antwoorden op de gestelde vragen:
Ik eet tussen de middag warm. Ik kook voordat ik de deur uitga mijn maaltijd en die neem ik mee naar het werk. Afhankelijk van wat ik gemaakt heb, gooi ik het in mijn pauze nog even in de magnetron of ik eet het lauwwarm. Gezien het feit dat het nu al weer rond de 30C is, zal het vaker lauwwarm zijn.

Het CAE/C1-diploma Engels wat ik in februari gehaald heb, is onderdeel van het hele gebeuren om mijn certificaat te krijgen om als lerares Engels te mogen en kunnen werken. Dat certificaat hoop ik eind juli op zak te hebben. Daarna staan er geen grote opleidingen en diploma's meer op stapel. Ik wil nog wel graag mijn B2 Spaans hebben (en ook graag van de andere talen die ik spreek) maar dat zal een minder groot beslag op mijn tijd leggen dan het certificaat wat ik in juli wil halen en is ook minder aan tijd gebonden. 
Voor de 4-weken opleiding in juli zijn er een aantal vereisten die ik moet doen voordat de cursus begint. En hoe meer tijd ik daar van tevoren in stop, des te gemakkelijker ik het in juli zal hebben. Ik heb mijn laatste Engelse grammatica-les gehad en ik weet nu waar ik de komende maand extra aandacht aan moet besteden.

Maar er is een beetje licht aan het einde van de tunnel. Het concert met het koor is geweest. Het is heel erg goed gegaan en iedereen was ruim tevreden. Afgelopen woensdag hebben we in de ledenvergadering unaniem besloten dat we met deze dirigent verder willen waardoor ook binnen het koor een woelige periode is afgesloten.
Die begon met het onverwachte vertrek van de vorige dirigent in december na het kerstconcert, een strijd tussen 2 mogelijke voorzitters op de ledenvergadering en het vertrek van minstens 10 leden die niet met de gekozen voorzitter verder wilden. Dus dat was spitsroeden lopen om in het Spaans te snappen wat er gebeurde en vooral geen partij te kiezen. Verder heb ik besloten om in juni niet aan de repetities mee te doen. Ze gaan repeteren  (inclusief extra repetities omdat er eigenlijk niet genoeg tijd is) voor een concert op 9 of 10 juli en dan ben ik toch niet in Granada dus ik kan mijn tijd nuttiger besteden.

Dus komende maand is het vooral studeren maar daarvoor hoef ik de deur niet uit. Mijn leven gaat heel erg saai zijn: werken, Spaanse les en de voorbereidingen voor mijn cursus. Ik ga ervan uit dat ik in juni wel tijd zal hebben om af en toe iets leuks te gaan doen met de mensen van de website, zoals koffie drinken, een wandeling of een intercambio. Iets wat niet veel energie en tijd zal vragen. 

En dan zien we wel wat er gaat gebeuren. 
Een collega uit mijn team is onlangs teruggegaan naar Engeland en wil mij in zijn team hebben. In een opwelling heb ik gezegd dat ik vanaf september beschikbaar ben. Dus wie weet heb ik het in augustus wel heel erg druk met koffers pakken omdat ik naar Engeland vertrek ;-).
Daarnaast zit er een kans in dat ik via de school waar ik in juli de opleiding ga doen, een baan als lerares Engels kan krijgen. Afhankelijk van hoe leuk ik het vind, kan het zijn dat ik van die mogelijkheid gebruik ga maken.
Ik kan in ieder geval niet zeggen dat mijn leven saai is, alleen jammer dat ik dit niet heb gedaan toen ik een jaar of 20 was.

Gelukt!!!

In januari had ik bij mijn toenmalige teamleider het verzoek ingediend om een maand (onbetaald) verlof op te mogen nemen. Normaal gesproken mag ik wel op vakantie maar moet ik aanwezig zijn als het loonperiode is dus niet meer dan 2 weken vrij (of als het gunstig valt 2,5). Maar omdat ik zo aardig was om mijn back-up een maand vakantie te gunnen, kon ze een tegenprestatie niet weigeren.

Na wat heen-en-weer mailen, kwam het verlossende bericht: de grote teammanager heeft mijn verzoek goedgekeurd. Om te voorkomen dat ze het later weer in zouden trekken, heb ik direct mijn inschrijving bij de school geregeld en vorige week had ik mijn intakegesprek en toelatingsexamen per Skype. Ze waren zo aardig om mij direct de uitslag te geven: toegelaten.

Dus in juli zit ik de hele maand in Malaga om daar (hopelijk) mijn certificaat als lerares Engels te halen, in mijn geval niet de CELTA maar de TrinityCertTesol. Voor wat ik ervan gehoord heb is het een extreem intensieve cursus en de school waarschuwde mij dan ook dat ik niet op moest rekenen dat ik iets van Malaga zou zien. Lessen bijwonen, lessen voorbereiden, verslagen schrijven, opdrachten uitwerken en vervolgens elke dag afgedraaid mijn bed in rollen en dat 7 dagen per week (oh nee, geen lessen bijwonen op zaterdag en zondag). 

Ik merk dat ik er heel erg naar uitkijk. Ik heb gekozen voor een gedeeld appartement, hopelijk met een medestudent onder het motto gedeelde smart is halve smart en misschien kun je elkaar dan ook nog een beetje helpen met de opdrachten die je uit moet voeren.
Inmiddels heb ik mijn verplichte lesboeken in huis en ik voel me net zo blij en gespannen als op de middelbare school als ik naar school mocht om mijn boeken af te halen. Allemaal spannende, leuke en nieuwe dingen die ik zal gaan leren.

Met ingang van deze maand ben ik met mijn Engelse lessen op de taalschool gestopt omdat ik daar niet de onderbouwende grammatica leer die ik mis. Gisteren had ik mijn eerste prive-les en hoewel mijn Engels qua woordenschat en spreekvaardigheid hoger is dan die van mijn lerares, denk ik wel dat ze in staat is om mij deze grammatica te leren. Anders heb ik juli een probleem.

Natuurlijk zijn er ook dingen die ik heel erg eng vind. Ik ben niet zo'n held als het gaat om voor een groep te staan en mijn mond open te trekken en daarbij maakt het niet uit of ik mij al dan niet voorbereid heb. In totaal zal ik 6 uur voor de klas staan en de andere keren moeten kijken hoe mijn medestudenten het ervan afbrengen. Dat was ook 1 van de vragen in het gesprek: of ik tegen kritiek kon en of ik in staat was om feedback op een positieve manier te geven. Omdat je meestal als lerares voor de klas staat en dat dus niet mijn sterkste kant zal zijn is het mij niet geheel duidelijk waarom het mij leuk lijkt om als lerares te werken. Er zijn dingen die mij van nature gemakkelijker afgaan (hoewel mijn collega's van mening zijn dat ik helder en duidelijk uitleg). En bij Trinitiy-Tesol is een onderdeel dat ik privé-lessen moet geven aan een student, daarbij een analyse moet maken van zijn/haar sterke en zwakke kanten en zijn/haar niveau moet vast stellen, gevolgd door een rapport. 
Ze zullen ons vast van tevoren laten weten hoe we dat allemaal moeten doen maar dat helpt op dit moment nog niet echt om mij op mijn gemak te voelen. Ik weet wel dat, wat er ook gebeurd, ik van deze training in ieder geval persoonlijk heel veel zal leren en daar ben ik na de stress van de afgelopen tijd wel aan toe.

Het is tijd voor positieve dingen en vorm te geven aan een nieuwe toekomst, waar die mij dan ook brengen zal. Dit certificaat is weer een nieuwe stap vooruit.

Neusje en feiten

Het is nu 14.45 uur en ik ben net een uur eerder vrijgelaten na de eerste 3 onderdelen van mijn CAE/C1-examen Engels. Van 09.00 tot 13.45 (het liep een kwartiertje uit): lezen en gebruik van Engels, schrijven en luisteren. Morgen nog een half uur voor het spreken en dan wachten op het resultaat. Het luisteren was moeilijk maar over het algemeen viel het me wel mee. De afgelopen 2 weken zouden dus in het teken van mijn examen Engels hebben moeten staan maar dat was niet het geval, hoewel ik wel braaf 1 week vrij had gevraagd om te studeren.

Als er iets in Nederland zou gebeuren waarvoor mijn aanwezigheid vereist is dan weet ik dat ik binnen een dag op plek van bestemming ben. Ik neem de eerste de beste bus naar Malaga, neem daar het eerste het beste vliegtuig naar Nederland en stap aldaar op de trein. Zo moeilijk is dat niet. Daardoor voelt Nederland ook niet als heel erg veel weg. Totdat er ineens dingen gebeuren.

Vorige week zaterdag kreeg ik een email van Ex: er was iemand binnen mijn schoonfamilie overleden. Desbetreffende vrouw was gevonden liggend op de keukenvloer. Voor zover ik weet werd ze al hard minder en mocht het van haar wel afgelopen zijn, maar persoonlijk zou ik het toch fijner hebben gevonden als ze niet in haar eentje was overleden en al zeker niet liggend op de keukenvloer. Het contact met bepaalde mensen binnen mijn schoonfamilie is nog steeds goed en als ik in Nederland zou zijn geweest dat was ik ook zeker naar de crematie gegaan. In ieder geval was ik persoonlijk even langs gegaan bij degene die haar heeft gevonden, want het lijkt me geen pretje om een huis binnen te gaan wetend dat je iets aan gaat treffen wat niet goed is.
En dan voelt Nederland ineens toch even heel erg ver weg. Natuurlijk heb ik via Whatsapp contact gezocht en iedereen veel sterkte gewenst en dat werd ook zeer op prijs gesteld maar dat is toch anders. 

Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat dit het tweede overlijden was in 3 dagen dus misschien was ik al gevoeliger dan anders. Afgelopen donderdag kreeg ik namelijk een telefoontje van een vriendin dat haar vader plotseling was overleden. Beiden wonend hier in Spanje, wat het dan weer iets gemakkelijker maakt maar Alicante is, zeker als je geen auto hebt, toch zo'n 8 uur reizen. Later bleek dat haar vader bij het zagen van een paar takken in een boom een elektriciteitskabel had geraakt. Stom ongeluk, fatale afloop en een hoop extra Spaanse bureaucratie. Van die kant uit heb ik het cultuurverschil meegemaakt tussen het regelen van een crematie in Nederland en Spanje. Zeker als je de taal dus niet voldoende machtig bent, gaat er een hoop niet zoals jij wilt. Uiteindelijk bestond mijn bijdrage aan het geheel aan uren via de Whatsapp steun geven. Zeker nuttig maar niet echt goed voor het concentreren op een examen Engels. Soms zijn er belangrijkere dingen in het leven.

Dus uiteindelijk was ik blij dat ik maandag "gewoon" weer aan het werk kon en heb ik mijn examen gelaten voor wat het was. Mijn Engels is niet slecht en iedereen is ervan overtuigd dat ik het examen wel ga halen. We zullen over een tijdje wel weten wie gelijk heeft gehad. 
Mocht ik het halen dan heb ik weer een belangrijke stap gezet in het verwezenlijken van mijn droom om lerares Engels te worden.

Engeland

Toen ik in 2010 baanloos was, was 1 van de verplichtingen van het UWV dat ik een profiel aanmaakte op Linkedin. Gezien het feit dat dit iets was wat ze gemakkelijk konden controleren, was er geen ontkomen aan. Vervolgens heb ik dit profiel tijdens mijn loopbaantraject iets meer en beter vorm gegeven en daar hield mijn interesse op. Toen ik zo'n 3 maanden in Granada zat, leek het mij een goed idee om mijn profiel maar weer eens te actualiseren en dat was het dan. Alle berichten van Linkedin komen binnen op een e-mailadres wat ik amper gebruik, dus ik kan mijn leven leiden zonder mij bezig te moeten houden met wie allemaal naar mijn profiel heeft gekeken of "vriendjes" met mij wil zijn.

Mijn vorige HR-manager van mijn klant liet mij echter van de week weten dat ze een link-verzoek had gestuurd en omdat we in het jaar dat we samen hebben gewerkt een leuke band op hebben gebouwd vond ik dat wel een goede reden om weer eens op Linkedin te kijken en haar verzoek te accepteren. Naast een aantal andere verzoeken om te linken, waren er ook 3 e-mails met het verzoek om te laten weten of ik interesse had in een baan als payroll advisor (hetzelfde werk wat ik nu ook doe). 2x Barcelona en 1x in Engeland.

Hoewel Barcelona een mooie stad schijnt te zijn, denk ik niet dat een verhuizing van Granada naar Barcelona een handige zet is. Hoewel ik merk dat mijn gevoelens ten opzichte van Spanje aan het wijzigen zijn nu de scheiding definitief is, blijft nog steeds het feit staan dat ik in mijn hele leven nog nooit de behoefte heb gehad om een voet in Spanje te zetten. Vrijdag vertrek ik voor een lang weekend naar Madrid om bij de ambassade een paspoort te halen en ik heb nog steeds geen idee wat ik daar verder te doen heb. Dus de recruiters voor Barcelona heb ik vriendelijk laten weten dat ik geïnteresseerd ben in een andere baan maar niet in Spanje. 

Blijft over Engeland, als ik het goed heb begrepen ergens in de buurt van Liverpool. In eerste instantie was ik van plan om ook die vriendelijk af te wijzen. Ik had niet de indruk dat een verhuizing van Granada naar Engeland iets zou kunnen bijdragen aan mijn plan om als lerares Engels in Latijns-Amerika te gaan werken, behalve dan dat ik niet constant hoef te schakelen tussen Nederlands, Engels en Spaans. Totdat ik mijn eerste week Engelse les erop had zitten en ik ontdekte dat de mogelijkheid om in september 2016 de CELTA te doen verschoven was naar oktober. Er zijn meer plekken in de wereld waar ik een CELTA kan doen. Mijn voorkeur is hier maar oktober 2016 is voor mij niet acceptabel. 

Na 1 week Engelse les zit ik mij af te vragen of lesgeven wel is wat ik wil. Indien ja, in ieder geval niet op deze manier. Ik heb de indruk dat de nadruk vooral ligt op het klaar stomen voor het examen en niet op het leren van Engels. Ik moet toegeven dat mijn klasgenoten een grotere woordenschat hebben dan ik en beduidend beter uit de voeten kunnen met de opgaven (gebaseerd op wat we tijdens het examen moeten doen). Daar staat tegenover dat mijn spreek- en schrijfvaardigheid veel beter is. Na de eerste week en na het maken van de huiswerkopgaven voor maandag waar ik vreselijk mee aan het worstelen was (en dan ook nog eens volledig fout), stond ik op het punt de handdoek in de ring te gooien. En dan niet omdat ik de opdracht niet snap en mijn Engels niet voldoende is maar omdat ik het trucje niet onder de knie krijg. Wil ik als lerares Engels werk vinden dan blijft een certificaat echter een vereiste dus uiteindelijk heb ik besloten door te zetten en in november een besluit te nemen.

Deze ervaring heeft mij echter wel aan het denken gezet. Voordat ik besluit om mijn baan op te zeggen en de CELTA te gaan doen, wil ik zeker weten dat ik Engels ga geven en geen examentraining. Op dit moment weet ik niet of er banen bestaan die maken dat ik echt Engels ga geven. Nader onderzoek is dus nodig. En dat was het moment waarop ik bedacht dat ik de baan in Engeland misschien toch maar een kans moet geven. Vanuit Engeland kan ik ook werken aan een omscholing tot lerares Engels en mijn Engels zal er zeker op vooruit gaan. Als ik dan tot de ontdekking kom dat lerares Engels niet voor mij is weggelegd dan geldt nog steeds de regel van de sabatical met baangarantie van mijn huidige werk in Granada en kan ik altijd weer terug (of naar Barcelona) maar dan omdat ik zelf de keuze maak en er niet het gevoel heb dat ik er door de omstandigheden toe ben gedwongen.

Weer met twee benen op de grond

Ik ben 2 dagen verder nadat ik te horen heb gekregen dat mijn Engels goed is maar niet goed genoeg om toegelaten te worden voor de CELTA. In die twee dagen heb ik de tijd gehad om dingen op een rijtje te zetten en om beslissingen te nemen.

Omdat Engels niet mijn moedertaal is heb ik, wil ik als TEFL-lerares een baan krijgen, hoe dan ook een certificaat nodig om mijn niveau van Engels aan te tonen. Niveau C1 zou voldoende zijn maar als deze school op basis van mijn gemaakte test ervan overtuigd is dat ik C2 kan halen (het hoogst haalbare) dan ben ik gek als ik dat niet ga proberen. In dit geval geldt hoe hoger hoe beter.
Een andere reden om een cursus te doen, is dat ik mijn buitenlandse talen spreek op intuïtie. Is niks mis mee maar als lerares moet je een taal uitleggen en een hoop mensen hebben extra moeite met de CELTA omdat ze een stuk grammaticale kennis missen. In die zin is een cursus handig omdat ik dan van te voren al een grammaticale basis leg.
Daarnaast is het natuurlijk altijd nuttig om een bewijs van het niveau van een taal te hebben (Nederland is daar redelijk gemakkelijk in, in vergelijking met andere landen).

Op mijn werk is er een language policy die bepaalt hoeveel vergoeding werknemers krijgen als ze een taalcursus gaan doen. Op grond van mijn jaarlijkse werk-evaluatie heb ik recht op de hoogste vergoeding. Voor Spaans kan ik daar geen gebruik van maken omdat ik privé-les heb. Voor Engels kan dat echter wel en er zit geen beperking op in de zin dat ik alleen maar Spaanse lessen zou mogen volgen. Dus ik kan een verzoek indienen bij mijn teamleider voor goedkeuring en dan krijg ik het overgrote deel van de lessen vergoed en misschien zelfs het examen. Het verschil tussen rond de € 130,00 per maand of rond de € 30,00 is met onze salarissen groot.

Deze cursus duurt (als ik het goed begrepen heb) van september tot en met juni, met examen in juni. Ervan uitgaande dat mijn niveau dan voldoende is om toegelaten te worden tot de CELTA, dan kan ik in september 2016 de CELTA doen waardoor het dan niet meer dan 5 maanden uitstel zal zijn. Voor verlenging van mijn huurcontract ben ik niet zo bang. Dat loopt in eind maart 2016 af en ik kan dat met net zoveel maanden verlengen als ik wil. Het zal een moeilijker verhaal worden met mijn telefoon- en internetaansluiting. In Nederland zitten daar heel veel addertjes onder het gras en in het Spaans zijn dat er nog eens heel veel meer.

Donderdagmiddag heb ik overleg gehad met mijn lerares Spaans. Ik wil proberen om, indien mogelijk, mijn Spaanse lessen aan te houden. Omdat de planning van haar rooster nog redelijk open ligt, was het mogelijk om mijn Spaanse lessen rond de lessen Engels te plannen. Zodra duidelijk is hoeveel mijn huiswerk voor Engels zal zijn, gaan we kijken naar mijn huiswerk Spaans en passen we dat aan waar nodig. Mocht het onmogelijk zijn om beide te combineren dan zal ik met mijn Spaanse lessen moeten stoppen maar ik hoop dat het niet zover zal komen.

Blijft er uiteindelijk nog maar 1 probleem over, of misschien beter gezegd, 2. 
Een CELTA in september volgend jaar houdt in dat ik hier nog een zomer moet zien te overleven. En hoewel het dit jaar met temperaturen die 5 tot 10 graden hoger liggen dan normaal wel erg extreem is (Spaanse hittegolf) zijn de maanden juli en augustus niet mijn meest favoriete maanden.

Het tweede probleem is het koor, of beter gezegd de aanwezigheidseisen van de language policy van mijn werk in combinatie met het koor. Voor deze cursus moet ik 4 avonden per week naar school (maandag tot en met donderdag) van 20.30 uur tot 21.45 uur. De school vindt het geen probleem als ik de woensdag oversla als ik wel mijn huiswerk maak. Dat zou mijn aanwezigheid op 75% brengen. Om voor vergoeding in aanmerking te komen, moet ik echter 85% van de lessen aanwezig zijn. 
Hier heb ik nog geen oplossing voor gevonden. Misschien is dit onderhandelbaar op het werk of kan ik iets op de school regelen als zij de vereiste aanwezigheidsverklaring maken. 

Maandag ga ik mij voorinschrijven en ik hoop dat de hele procedure dan iets duidelijker wordt. Proberen kan altijd en stoppen ook.