Voorlopig Granada

Het is nu 2 weken geleden dat ik in paniek raakte over mijn toekomst en dan met name mijn financiële toekomst voor als ik mag stoppen met werken. Ik weet dat ik ervoor kan kiezen om pensioen van Man te krijgen maar ons huwelijk was maar 7 jaar en ik denk niet dat dat dat voldoende is om de 2% korting per jaar op mijn AOW op te vangen (2% voor elk jaar dat ik in het buitenland woon). Daarnaast weet ik ook niet goed of ik mijn aanspraken op het pensioen van Man wil houden. 
Ten eerste is het maar 7 jaar (hoewel we al wel langer samenwoonden maar dat hebben we nooit vastgelegd).Ten tweede heeft Man mij in onze periode van samenwonen financieel onderhouden. Hoewel pas in 2011 ontdekt werd dat ik chronisch ziek was, heeft mijn hele leven tijdens onze periode van samenwonen bestaan uit werk aannemen en dat als gevolg van chronisch energietekort weer op moeten zeggen. Het voelt voor mij niet terecht om als dank voor de ruimte die hij mij daarvoor gegeven heeft en de financiële stress die dat af en toe heeft opgeleverd, een stukje van zijn pensioen op te eisen (ook al heb ik er recht op). 
Ten derde verkeer ik nog steeds in een fase waarin ik het volledig heb gehad met Man. Ik ben niet meer zo boos als in het begin maar ik wil hem wel uit mijn leven. Pensioenaanspraken maken dat hij nog steeds (zij het indirect) in mijn leven is. Er is afgesproken dan mijn spullen nog 5 jaar in het huis van Man mogen blijven staan maar als ik een mogelijkheid zou hebben om ze per direct daar weg te halen en elders op te slaan dan deed ik dat.

Nadat mijn vader en oma zijn overleden, kregen mijn broer en ik een leuke erfenis. Een deel van dat geld heb ik gebruikt om een bestaan als zzp-er van de grond te trekken maar dat is niet gelukt (deels omdat ik niet wist dat ik ziek was). Het voelt voor mij als falen en geldverspilling. Uiteindelijk heeft mij dat doen besluiten om de rest op een spaarrekening te zetten en pas uit te geven als ik 100% zeker was dat het geld goed besteed zou worden. Als ik nu terug zou gaan naar Nederland dan zal de gemeente eisen dat ik eerst mijn spaargeld op moet eten voordat ik recht heb op een bijstandsuitkering. Hoewel ik snap dat het zo werkt, vind ik het opeten van mijn spaargeld niet onder goed besteden vallen. Dan had ik het liever uitgegeven aan de vele onzinnige invallen die ik de afgelopen jaren in mijn hoofd heb gehad. Maar als ik dan toch mijn spaargeld eerst op moet eten, denk ik niet dat het veel verschil uitmaakt of ik mijn spaargeld in Nederland opeet of elders in de wereld en dat laatste klinkt dan toch een stuk leuker. Daarnaast speelt ook nog mee dat hoe langer ik mijzelf weet te redden voordat ik genoodzaakt ben terug te keren naar Nederland en een bijstandsuitkering aan te vragen, des te minder Man alimentatie moet betalen. 

Hoewel ik Spanje (of beter gezegd Granada) niet mijn thuis kan noemen is het op dit moment meer thuis dan Nederland (ooit geweest) is. Een toekomst met Man is er niet meer dus een terugkeer op korte termijn naar Nederland ook niet. Ik merk dat ik langzaamaan aan het idee begin te wennen dat ik voor een langere tijd hier zal blijven. En dat heeft zo zijn praktische gevolgen. De komende week heb ik 2 afspraken in mijn agenda staan: 1x kapper en 1x tandarts. Beiden kan ik niet echt langer meer uitstellen.

Iedereen wenst mij succes met de kapper. Het schijnt heel moeilijk te zijn een kapper te vinden die bij alleen punten bijwerken niet  7 centimeter of meer van je haar afhaalt. Zelfs mensen die als kapper hebben gewerkt kunnen geen enkele kapper aanbevelen als zijnde goed. Ik ben haar-donor dus ik heb er wel belang bij dat er niet teveel afgehaald gaat worden. Het zal mij benieuwen wat er gaat gebeuren.

Donderdag ga ik naar de tandarts. Ik geloof dat ik een afspraak heb bij een privé-tandarts en ik maak mij een beetje zorgen over de kosten die dat met zich mee gaat brengen. Aan de andere kant was ik in Nederland ook gewend om maar 1x per jaar naar de tandarts te gaan. Dus ik hoop dat ik met 1x per jaar de kosten hier onder controle kan houden. Het is een tandarts die goed beoordeeld wordt, zowel vakinhoudelijk als menselijk en daar valt ook veel voor te zeggen.
Vlak voordat ik naar Spanje ging, had ik een afspraak met mijn Nederlandse tandarts en toen hadden we een planning gemaakt voor het plaatsen van 2 kronen en een brug om een verloren kies te vervangen. Naast de jaarlijkse controle is het mijn bedoeling om te onderhandelen over het plaatsen van 2 kronen en een brug. Ik hoop dat mijn Spaans inmiddels voldoende is om dat voor elkaar te krijgen.

En voor degenen die zich zorgen maken: ja, het is hier bloedheet. Afgelopen week hadden we temperaturen tot boven de 40C. Zelfs voor de zomermaanden juli en augustus zou dat veel zijn. Inmiddels is het iets aan het zakken maar met temperaturen boven de 30C is het nog steeds behoorlijk warm. 

En nu?

Misschien tegen beter weten in, heb ik toch steeds hoop gehad dat Man en ik er samen uit zouden komen en er, op wat voor manier dan ook, iets van een toekomst samen zou zijn. Dus een tijdelijk uitstapje naar Spanje om in ieder geval mijn eigen geld te verdienen was op zich niet zo erg. Inmiddels is de scheiding in gang gezet en komt de realiteit toch wel een beetje hard binnen: ik ben in mijn eentje, bijna 50 en mag (moet?) mij bezig houden met hoe en waar ik mijn leven vanaf nu in wil richten.

Tot op heden was pensioen en stoppen met werken iets voor in een verre toekomst en kon ik mij moeilijk inleven in een vriendin die zich wel zorgen maakte over voldoende inkomen voor later. Misschien dat het kwam door het financiële overzicht wat ik heb gemaakt, maar de paniek over hoe en wat als ik 67 (of is het inmiddels 68?) ben, heeft hier toegeslagen. Omdat ik nu in het buitenland woon en werk, word ik gekort op mijn AOW en een aanvullend pensioen is niet voorhanden. Op dit moment zou mijn AOW aangevuld worden tot bijstandsniveau als ik daaronder zou zakken maar of dat over 20 jaar nog zo is, durf ik niet te zeggen. Het zal in ieder geval niet veel zijn en misschien is iets wat ik tegen die tijd kan doen om wat bij te verdienen geen gek idee. Of ik moet gaan wonen in een land waar het leven minder duur is dan in Nederland (ervan uitgaande dat AOW nog steeds wordt uitgekeerd, ook al woon je niet in Nederland).

Is angst voor je financiële bestaan in de toekomst een goede raadgever voor het nemen van beslissingen? Het lijkt mij in ieder geval niet verkeerd om iets verder te kijken dan nu.
Nu, is Spanje en een baan die ik nog wel een paar jaar vol kan houden (tenminste dat is wat ik nu denk en hoop). 
Nu, is een cv wat, zeker door mijn vertrek naar Spanje, er niet beter op is geworden. Ik denk niet dat ik veel kans zal hebben op een baan in Nederland met een cv wat alle kanten uitschiet en mijn leeftijd. Mijn enige kans op werk in Nederland is iets opzetten als ZZP-er.
Nu, is weten dat er over iets minder dan 2 jaar een behoorlijke hoeveelheid spaargeld vrijkomt.
Nu, is weten dat Nederland niet mijn thuis is maar Spanje dat voor nu ook niet zal zijn.

Daarnaast zijn er nog wat vage plannen, zoals een tijd over de wereld te trekken om (betaald of onbetaald) werk te doen, mijzelf om te scholen tot lerares Engels als tweede taal (en als ik mijn diploma B2 voor Spaans heb) Spaans als tweede taal, het halen van mijn diploma kleermaker via een internationaal gebruikte tekenmethode. Op dit moment zie ik echter nog niet hoe dat mij kan helpen om ook na mijn 68-ste iets van een aanvullend inkomen te verdienen. En met mijn leeftijd van 48 voelt het alsof ik nog 1 kans heb om het anders te doen.

Voorlichting is alles

Een vriendin stuurde mij een advertentie van een uitzendbureau waarin een bedrijf in Zuid-Spanje Nederlandse HR-medewerkers zocht. In die advertentie stond dat het salaris misschien laag leek maar dat het levensonderhoud hier IMMERS ook lager was dus dat hier met € 1000,00 netto prima te leven is.

Afgelopen dinsdag had ik een gesprek met een Spaanse belastingadviseur en naar aanleiding daarvan had ik ook maar eens een begroting voor de periode vanaf mei 2015 in elkaar geknutseld.In april had ik mijn eerste loonstrook ontvangen die volledig de periode van een vast contract dekte dus ik had een richtbedrag. Dat richtbedrag ligt inderdaad rond de € 1000,00. De belastingadviseur legde mij een paar dingen uit en gaf mij de waarschuwing dat de kans groot was dat mijn inkomen de komende maanden achteruit zou gaan en dat daar daar niet eerder dan in november/december iets aan te doen zou zijn.

Wat wil het geval? In Spanje hebben ze een hele reeks licht oplopende belastingschijven. Je maandsalaris * 12 bepaald je schijf en als je eenmaal in een bepaalde schijf terecht komt dan is verlaging geen optie meer (het kan alleen verder omhoog). 
Voorbeeld: stel dat ik op basis van mijn jaarsalaris in de 6% schijf zou vallen. In januari krijg ik normaal salaris, dus 6%. In februari krijg ik de uitbetaling van een minimal service day (een feestdag in Spanje maar onze klant wil dat we bereikbaar zijn) en ik krijg 2 overuren uitbetaald. Hierdoor wordt mijn maandsalaris hoger en dus ook een hoger belastingtarief, stel 6,5%. In mei heb ik weer een minimal service day gedraaid en die wordt in juni uitbetaald. Daarnaast heeft mijn werkgever besloten om een groot deel van de overuren die ik in november en december 2014 gemaakt heb alsnog uit te betalen. Dat zal ook ergens vanaf juni op de loonstrook terecht komen. Weer een hoger maandsalaris, dus weer een hoger belastingtarief en zo gaat dit het hele jaar door. In november/december kan ik naar de belastingadviseur om via hem een verzoek in te dienen om het percentage wat ik dan aan belasting betaal voor het jaar 2016 terug te zetten tot 6 en dan begint het hele verhaal weer van voren af aan. 
Het is wel zo dat ik het teveel betaalde aan belasting terug kan krijgen, inclusief een soort van huurtoeslag. Maar dat doet er niet veel aan af dat de kans groot is dat ik in december rond de 12 tot 15% belasting zal betalen waardoor mijn inkomen echt minder zal zijn dan de € 1000,00 die de advertentie voorspiegelt.

Voor voorlopig is mijn plan als volgt: alles wat ik de komende maanden meer krijg uitbetaald dan de € 1000,00 waarop ik mijn begroting op heb gebaseerd, zet ik op een spaarrekening en dat gebruik ik dan om de maanden aan te vullen waarbij mijn salaris minder is. Daarnaast heb ik waarschijnlijk ook recht op een kleine teruggaaf van de Spaanse belastingdienst over 2014, wat ook zal helpen om mijn maandelijkse netto inkomen op peil te houden. Wat ik wil voorkomen is dat ik mijn spaargeld moet gebruiken om in leven te blijven. Daar is mijn spaargeld niet voor bedoeld.

Wat kun je doen als je € 1000,00 verdiend? Op basis van mijn spreadsheet (ik hou tot op de cent nauwkeurig al mijn uitgaven bij) heb ik een overzicht gemaakt vanaf april 2014 tot en met maart 2015. Deze jaarbedragen heb ik gedeeld door 12 en daar heb ik mijn maandbegroting op gebaseerd (de meeste bedragen afgerond naar ronde bedragen).
Huur: 399,00
Gas/water/licht/petroleum: 75,00 (voor Spaanse begrippen heel netjes)
Spaanse les: 80,00
Yoga: 30,00
Koor: 10,00
Internet: 37,00
Bankkosten: 4,00
Supermarkt: 140,00 (niet echt minder dan dat ik in Nederland kwijt was)
Verzekeringen: 82,00
Totaal uitgaven: 857,00
Ik moet hierbij wel de aantekening maken dat Spaanse les, yoga en koor afhankelijk zijn van wel of geen les of repetitie. In juli en augustus is er geen yoga en koor en dus hoef ik die maanden ook niet te betalen. Spaanse les betaal ik alleen voor de lessen die ik daadwerkelijk volg, dus vakanties of andere afzeggingen hoef ik ook niet te betalen.

Aan kleding, zakgeld, vakanties en kleine aankopen voor het huis blijft dus € 1000,00 -/- € 857,00 = € 143,00 per maand over. Dat is niet alleen voor Nederlandse begrippen weinig. 
Ik probeer nu een manier te vinden om gedurende de maand een snel overzicht te hebben hoeveel geld ik van die € 143,00 nog over heb als ik een aankoop moet doen of een spontane uitnodiging krijg voor een terrasje.Misschien moet ik mij eens gaan verdiepen in de wereld van de apps om te kijken of daar iets van een uitgaventracker bij zit. Tips zijn welkom.

Zo dus

Vandaag was er een etentje bij iemand van het koor thuis om te vieren dat we het concert hadden overleefd. Daarnaast lag er nog een reactie of op mijn eten letten niet een mogelijkheid zou zijn om gewicht kwijt te raken. Ik denk dat de beschrijving van het etentje duidelijk maakt waarom dat laatste niet eenvoudig is.

Het koor heeft 2 whatsapp-groepen: 1 voor de alten en 1 voor het hele koor. Voor het concert had ik mij al uitstekend vermaakt met de discussie of we wel of niet iets in de kleur roze moesten dragen. Na het concert werd dit voortgezet met de discussie over wie wel of niet kwam op het etentje, wie met wie mee zou rijden en wie wel of niet iets zou maken. Kon ik bij de eerste discussie nog enigszins afzijdig blijven, in de tweede werd ik wel betrokken. Ik ging niet met de bus, punt uit, ik zou met iemand mee rijden.

Als alles zou gaan zoals afgesproken, dan zou ik rond 13.30 uur opgehaald worden. Dat werd 14.00 uur. Dat werd ophalen door iemand anders, dat werd 14.15 uur. Vervolgens vertrokken we door een misverstand (aan welke kant van de rotonde staan jullie) rond 14.30 uur richting een klein gehuchtje buiten Granada. Spanjaarden zijn gewend om tegen 15.00 uur te eten maar mijn maag niet. Dus rond 12.00 uur had ik iets eenvoudigs te eten gemaakt, niet veel: verse ananas, een kop instant soep en 2 Mexicaanse tortillas. 

Ik had nog geen "ik ga eten met een groep mensen op zijn Spaans" op mijn lijstje staan. Dus ik had niet echt een voorstelling maar dat het veel zou zijn dat was van te voren wel duidelijk. Spanjaarden hechten heel veel waarde aan eten en vooral aan eten met een groep. Bovendien minstens 2 gangen.

Bij binnenkomst was er een soort van pastagerecht dat ik moest proberen (vooral vet en vlezig), een couscous salade en gazpacho van aardbeien. Daarna kwam er een grote pan (minstens 20 liter) met een soort van soep waar volgens mij minstens een half varken in stukken in was gestopt. Ik eet niet veel vlees maar ik ben geen vegetariër. Bij het zien van wat er allemaal in die soep ronddreef was ik wel heel erg geneigd om per direct vegetariër te worden. Daarna kwamen er gepofte aardappels op tafel en werd een groot stuk vlees uit de oven gehaald wat door de mannen vakkundig in stukken werd gesneden. Ik was blij dat ik een frisse salade had meegenomen.
Daarna kwam het dessert: taart, gefrituurde koekjes en andere zoete hapjes, mijn boterkoek (dat was een heel goed idee), dadels en tiramisu. Hoewel er veel overbleef, geeft dit redelijk weer hoe een Spaanse maaltijd eruit ziet. Iets dergelijks zie ik ook wel bij ons in de kantine op het werk langs komen.

Ik was rond 19.00 uur weer thuis en hoewel ik redelijk wat heb gegeten, begint mijn maag toch aan te geven dat er wel weer wat in mag. En dit is mijn grootste probleem wat eten betreft hier in Spanje. Mijn Nederlandse maag kan niet wennen aan de Spaanse etenstijden en zelfs als ik heel bewust uitzoek wat ik eet, dan nog eet ik meer dan ik in Nederland zou doen omdat het leven hier niet op Nederlandse etenstijden gebaseerd is. Op dagen zoals maandag en woensdag dat ik rond 08.00 uur mijn huis verlaat en pas laat weer terug kom, is het vaak nog wel te doen. Ik neem mijn tussendoortjes mee en 2 maaltijden en bij thuiskomst nog wat van fruit met yoghurt. Maar op andere dagen is het een stuk moeilijker. Na werk ga ik niet altijd direct naar huis want de winkels zijn hier alle avonden open, daardoor ben ik later, moet daarna snel weer de deur uit voor yoga of iets anders en dan schiet het maken van een maaltijd (al is het alleen maar een salade) er snel bij in en is een broodje met een homp kaas gemakkelijker.

Ik ben blij dat het mij nu al een paar weken lukt om mijn gewicht stabiel te houden maar iets eraf zou toch wel beter zijn.

Zonde geld

Vorige maand gingen mijn uitgaven ruim over mijn inkomen heen. Hoewel niet leuk, wel verklaarbaar. Er werd een verzekering verlengd (aansprakelijkheid en inboedel) en de reparatie van mijn lockmachine kostte ook nogal wat. Het lag dan ook in mijn bedoeling om deze maand heel voorzichtig met mijn uitgaven te zijn om de schade enigszins weer in te lopen. Dat ging best redelijk tot vandaag.

In al die tijd dat ik in Spanje woon, schoot regelmatig door mijn hoofd dat het handig zou zijn als er ook een paar sleutels buiten mijn huis zouden zijn. Dit voor het geval dat ik een keer mijn sleutels zou vergeten. Omdat ik niet goed zou weten wat een goede plek zou zijn (werk of bij Française of bij iemand anders), bleef het vooral bij de vaststelling dat het geen gek idee zou zijn. 

Vandaag kwam ik thuis van de eerste ronde boodschappen doen, gooide mijn jas op de bank omdat het warm genoeg was om zonder te kunnen, pakte de boodschappentas, trok de deur achter mij dicht en realiseerde mij toen dat mijn sleutels nog in mijn jaszak zaten. Daar stond ik. Gelukkig wel met mobiele telefoon dus het eerste wat ik deed was appjes sturen naar mijn stemgroep van het koor, mijn lerares Spaans en een paar collega's van het werk: help mij aan het telefoonnummer van een cerrajero (iemand die sloten open maakt). 

Een paar nummers ontvangen en gebeld. Iets meer dan een half uur later stond er iemand op de stoep. Nog een half uur later was de deur open en was het mogelijk om het slot nog te gebruiken. Dat scheelde een telefoontje naar mijn huisbaas want anders moest het slot vervangen worden. Vervolgens werd de rekening opgemaakt: € 210,00!!! 
€ 60,00 voorrijkosten (meer dan normaal want weekend), € 85,00 omdat sprake was van een veiligheidsslot en € 65,00 omdat sprake was van een spoedgeval.

Als het nodig is vind ik het helemaal niet erg om geld uit te geven maar dit voelt zo vreselijk als zonde geld.Dus maandag neem ik mijn reserve sleutels mee naar mijn werk en laat die daar achter. Op mijn werk is in principe tot 22.00 uur altijd iemand aanwezig (ook op zaterdag en zondag) en ik ga ervan uit dat ik niet na 22.00 uur mijn huis nog verlaat. Thuis komen na die tijd ja, vertrekken nee. 

Een vlaag van verstandsverbijstering?

Na de mededeling van Man en het vertrek van mijn schoonfamilie was het tijd om mijn emoties even de vrije loop te laten en, hoewel al redelijk gezakt, was ik vooral boos. Boos dat Man mij zolang had laten wachten, boos dat Man zo nodig (in mijn ogen dan) vooral eigenwijs moest wezen waardoor hij kostbare tijd om nog iets van ons huwelijk te maken heeft verspild. Boos op mezelf dat ik geloofd heb dat hij onze relatie belangrijk vond. (En ja, ik weet dat mijn reacties enigszins overdreven en onterecht zijn, hij ziet de wereld nu eenmaal op zijn manier en die komt niet overeen met wat ik en anderen zien).

Ondertussen worstelde ik achter de naaimachine om de kleding voor het concert klaar te krijgen. Dat ging met kunst en vliegwerk want ik had natuurlijk op mijn oude maat de stof geknipt om vervolgens te ontdekken dat ik toch 1 tot 1,5 maat gegroeid was. Afhalen gaat nog altijd gemakkelijker dan bijknippen. Ik ben dan ook niet echt tevreden over het resultaat maar gezien de omstandigheden kan ik het ook niet slecht noemen.

En opeens was ik het zat. Zat van het wachten op anderen, zat dat ik niet mag bewegen zoals ik wil bewegen, zat van de kilo's die er in de afgelopen tijd langzaamaan bijgekomen zijn. In november had ik al besloten dat ik voor mijzelf moest kiezen maar kennelijk bracht ik dat niet genoeg in de praktijk. Tijd om het heft nu echt weer in eigen handen te nemen. 

Ik sta op de wachtlijst voor fysiotherapie maar dat is pas in april 2016, dus volgend jaar. Yoga helpt in ieder geval om mijn lichaam soepel te krijgen maar is niet een manier van bewegen waarbij ik mijn energie kwijt kan (en die extra kilo's). Daarnaast heb ik een doel nodig om mij op te richten. Tussen het naaien door heb ik op internet gezocht en daar veel succesverhalen gelezen over mensen die ondanks een hernia toch een marathon hebben gelopen. Dat deden ze via een speciale hardloopmethode: CHI Running. Ik heb mij daar in verdiept en het klinkt logisch.

Nu snap ik best dat het niet handig is om met een hernia en zwaar verkrampte kuitspieren direct enthousiast aan de slag te gaan. Maar ze hebben dezelfde methode ook vertaald naar wandelen. Zolang het mij nog lukt om het ene been voor het andere been te zetten is wandelen een optie. Ik heb via internet de Nederlandse vertaling van deze manier van wandelen besteld en het plan is als volgt: ik ga eerst een jaar de wandeltraining volgen om te zien wat voor mogelijkheden dat biedt. Als ik dat onder de knie heb, maak ik de overstap naar de running-variant. In Granada is in het begin van het jaar een halve marathon en mijn doel is om in 2017 die halve marathon te gaan lopen. Als deze methode ook voor mij werkt, heb ik iets minder dan 2 jaar om dat voor elkaar te krijgen. Dat lijkt mij best realistisch.

Dus nu zit ik met spanning te wachten op de post. Vandaag zag ik dat veel van mijn collega's de post naar het werk sturen. Vanaf nu ga ik dat ook doen maar dat helpt niet voor de bestelling die ik al gedaan heb. Ik kan niet heel veel meer dan alles goed in de gaten houden. Het helpt daarbij niet dat het er zeer op lijkt dat de gordijnhaakjes uit Nederland ergens in Spanje verdwenen zijn. Het zou wel heel erg balen zijn als dat ook met het boek gaat gebeuren.

En nu vooral hopen dat mijn enthousiasme aanhoudt, zodat ik met het boek in de hand de motivatie op kan brengen om aan de slag te gaan.

PS: bedankt voor de meelevende reacties.

Timing is alles

Omdat er een paar dingen geregeld moesten worden was er even weer wat contact tussen Man en mij. En zoals altijd liep dat contact leuk en gezellig. Daarom maakte ik maar even van de gelegenheid gebruik om Man te informeren dat zijn familie bij mij op bezoek zou komen en dat ik daar best een beetje tegenop zag. Ik kreeg een begrijpende reactie terug waaruit ik de indruk kreeg dat Man openstond voor iets meer dan zakelijk contact. Dus vroeg ik of ik heb op de hoogte mocht brengen als de familie weer naar huis was. Bleek ik het toch verkeerd te hebben begrepen. Alleen zakelijk contact.

Dat schoot mij enigszins in het verkeerde keelgat. Tijd om maar eens een email richting Man te sturen. Dat het bijna 2 jaar geleden was dat hij met de mededeling kwam dat hij liever een tijdje (let wel: een tijdje) op zichzelf wilde wonen. Dat het nu 1,5 jaar was dat ik uit het huis was vertrokken. En dat het sinds november ook al 5 maanden geleden was dat hij (ook weer voor een tijdje) alleen maar zakelijk contact wilde. Daardoor heeft hij ook al 5 maanden van mijn leven gemist. Hij weet niet dat ik mijn examen heb gehaald, dat ik een vast contract heb en dat ik bij een koor zing (om maar even een paar dingen te noemen).

Ik had mijn email de vrijdagavond voor Pasen verstuurd en zaterdagavond kwam het antwoord binnen. Hij had sinds kort weer contact met Coach en begon nu pas te ontdekken wat hij zelf zou willen. Dat verbaasde mij niks. Het was vanaf het allereerste begin al duidelijk dat Man niet zonder hulp zou kunnen ontdekken wat voor hem belangrijk is en hoe hij zijn leven wil leiden maar hij moest zo nodig weer eens eigenwijs zijn door tijd te verspillen omdat hij ervan overtuigd was dat hij het zelf wel zou kunnen. Het einde van het verhaal was dat het hem beter leek dat we vanaf nu ieder onze weg zouden gaan en dat een scheiding het beste was voor ons allebei.

Hoewel ik zelf ook al tot die conclusie was gekomen, kwam het op dat moment toch wel even hard aan. En het leverde ook direct een probleem op. Wat zeg ik tegen mijn schoonfamilie (een nicht van Man met haar man). Het onderwerp vermijden is onmogelijk, liegen is nooit mijn sterkste kant geweest en het voelde ook wel erg lullig als ik nu niks zou zeggen en een week na thuiskomst ligt de email met de aankondiging in hun mailbox. Uiteindelijk heb ik verteld dat Man wilde scheiden en dat ze maar aan hem een verklaring moesten vragen. Tot mijn stomme verbazing waren ze heel erg meelevend en ze waren van mening dat dit vooral voor mij het beste zou zijn. Wat ik van andere kanten ook al had vernomen werd door hun ook nog eens bevestigd: Man is heel erg blij en gelukkig in zijn eentje en heeft (in ieder geval nu) helemaal geen behoefte aan een relatie.

Dus toen we paaszondag uit eten gingen, dronken we een nieuwe toekomst voor mij waarin de hele wereld aan mijn voeten ligt. En als ik onderdak in Nederland nodig had, dan was ik altijd welkom in hun huis. Het bezoek waar ik tegenop had gezien kwam zo toch nog redelijk op zijn pootjes terecht. We hebben elkaar van een andere kant gezien en dat bleek voor beide kanten goed te zijn.