Er zijn een aantal dingen die ik niet zo leuk vind aan mijn huidige appartement. Eén daarvan is dat het een erg donker appartement is. Ik moet de hele dag het licht aan hebben omdat het anders te donker is. Dat komt omdat de ramen van mijn appartement uitkijken op een hele kleine patio van 4x6m en er nog 3 verdiepingen boven mij zitten. Daardoor komt het daglicht niet ver genoeg binnen. Een ander nadeel van weinig direct licht is dat ik geen idee heb wat voor weer het die dag is of gaat worden. Dat merk ik pas als ik buiten op straat sta. Het zal in de zomer vast minder warm zijn dan als ik wel direct daglicht binnen krijg maar dat weegt voor mij niet op tegen de nadelen.
Wat ik wel heel erg leuk vind is mijn waslijn, zie ook de foto. Buiten aan de muur hangen 2 waslijnen die ik via een katrol kan laten bewegen. Ik open 1 raam, begin met ophangen en als ik er niet meer bij kan dan trek ik de lijn een stukje verder en kan ik weer doorgaan met was ophangen. Er zijn ook landen waarbij zo'n systeem over de weg heen gaat, dan hangen de lakens midden boven de straat te drogen. Ik heb dat hier nog niet gezien. Wel wasrekjes die aan de buitenkant van het balkon vast worden gemaakt zodat de ruimte op het balkon beschikbaar blijft voor andere dingen.
Ik hoop echter wel dat de toegang naar de patio open is of te openen is met de sleutel want ik wil graag bij mijn kleren kunnen als er per ongeluk iets naar beneden valt
Ter verdere info: het voorste raam is van de keuken annex woongedeelte, het achterste raam is van de slaapkamer. Om de hoek zit de badkamer. Binnenkort plaats ik daar wel wat foto's en afmetingen van.
PS: ik heb mijn eerste "fout" gemaakt met het doen van boodschappen en nu zit ik opgescheept met een heleboel gedroogde munt. Tips om ervan af te komen zijn welkom.
Omdat alles zo vreselijk snel ging, heb ik niet de tijd gehad om mij te verdiepen in de bezienswaardigheden en wetenswaardigheden van Granada. Ik weet dat het Alhambra bij Granada hoort (en ik heb het inmiddels een deel van de buitenkant gezien) maar daar hield mijn kennis op.
Kennelijk is Granada ook erg bekend om de gratis tapas. Ik had ooit wel eens van tapas gehoord maar had geen idee wat het precies inhield. Sinds gisteren weet ik dat heel goed en heb ik (voor voorlopig) ook een favoriet drankje gevonden.
Maandag kregen we in de training de opdracht om een groepsactiviteit te verzinnen en dat kon bijna niet anders dan tapas eten worden met zoveel mensen in de groep die onbekend waren in Granada. Wanneer: donderdag na werktijd, wat achteraf niet zo'n goed idee bleek te zijn want een beetje vroeg.
Na verzamelen gingen we op pad richting de oude stad en rond 19.00 uur stonden we bij een thee-geval want tapas eet je eigenlijk pas vanaf 20.00 uur. Na overleg werd toch besloten op zoek te gaan naar iets waar bier en wijn te krijgen was en na wat overhalen van de Spaans sprekende collega's lukte het om al om 19.15 uur iets te drinken met tapas te krijgen.
In het kort komt het erop neer dat elke keer dat je een drankje besteld, je er iets te eten bij krijgt en niet zomaar iets te eten. In totaal heb ik 2 drankjes gehad en bij het eerste drankje zat een geroosterde bagel met Serano-ham en gefrituurde aardappelschijfjes met mayonaise en bij het tweede drankje zat een soort van gefrituurde bitterbal van een krab-pootje, olijven en een klein broodje hamburger. Dus met 3 drankjes kun je de maaltijd overslaan (tenminste als je niet veel waarde aan groente en voedingswaarde hecht).
Vervolgens heb ik mij verbaasd over de prijs van de drankjes. Ik had een tinto de verano, een mengsel van rode wijn met een frisdrank. Ik vond het heel erg lekker en beduidend minder zwaar vallen dan een gewoon glas wijn. Dit koste maar € 2,20 per glas. Dus voor € 4,40 had ik bijna een maaltijd met drinken. Alle café's zitten elke avond vol en dat zal wel de reden zijn dat het uit kan om de hapjes gratis erbij te doen. Anders kan ik me niet indenken hoe de eigenaar er een bestaan uit kan halen.
Ik vond het heel erg leuk om een keer mee te maken en het contact met de andere nieuwkomers op een andere manier voort te zetten. Ik hoop dat ik het de volgende keer ook in mijn eentje durf. In Nederland ben ik al niet zo'n held om 's avonds in mijn eentje een bar binnen te lopen en hier is de drempel nog een stukje hoger omdat ik ook nog niet de taal spreek.
Vandaag was mijn eerste werkdag en die bestond vooral uit het ontvangen van heel erg veel informatie. Als ik het goed heb begrepen dan staat die informatie ook op de soort van usb-stick die we gekregen hebben dus dat ga ik wel bekijken als ik in staat ben om weer informatie op te nemen.
Het belangrijkste wat ik heb onthouden is dat ik zo snel mogelijk een NIE-nummer moet regelen omdat ik daarmee een Spaanse bankrekening kan openen en mij kan inschrijven bij een huisarts. Omdat niemand in Spanje iets anders spreekt dan Engels, moet ik voor het aanvragen van het NIE-nummer een collega van het werk meenemen die mij door de procedure heen kan helpen. Zoiets moet natuurlijk onder werktijd dus ik hoop dat ze daar met het inplannen van mijn inwerktraining rekening mee houden.
Omdat ik voor een speciaal team kom te werken, blijf ik niet de hele tijd bij de groep waarmee ik vandaag begonnen ben. Het team waarvoor ik kom te werken lijken enorm leuke mensen. Er stond zelfs al 1 iemand mij op te wachten bij binnenkomst om mij welkom te heten. In de pauze werd ik direct uitgenodigd om bij de mensen van "mijn" team te komen zitten. Ik denk dat het tekenend is voor de cultuur binnen het bedrijf, heel warm en open op de werkvloer maar aan de andere kant ook enorm veel regels en procedures die zo bureaucratisch zijn dat je er gillend gek van wordt.
Iets anders waar ik heel erg aan zal moeten wennen is dat de lunchpauze rond 14.00 uur is. Mijn maag denkt daar op dit moment toch heel erg anders over. Maar het is wel grappig dat rond die tijd iedereen de keuken induikt en in 1 van de 6 magnetrons iets warms te eten maakt, variërend van broccoli met bacon tot soep of chili con carne.
Ik ben op dit moment (19.30 uur) nog bezig met het naar binnen werken van mijn avondeten. Ook dat zal beduidend later zijn dan wat ik gewend ben en prettig vind.
Ik kruip straks lekker vroeg mijn bed in en zie morgen weer verder. Dan heb ik de laatste dag training met de groep waar ik vandaag mee ben begonnen. Vanaf woensdag krijg ik mijn training binnen het team waarvoor ik ga werken.
Het is nu zondagmorgen en ik zit vanuit mijn bed mijn blog bij te houden. Na een nacht veel en goed slapen ziet de wereld er stukken beter uit dan gisteren.
Omdat ik alle tijd die ik in Nederland had vooral nodig had voor de voorbereidingen, heb ik niet echt nagedacht wat mij in Granada te wachten stond. Laat staan dat ik nagedacht had over het avontuur waar ik mij, toch halsoverkop, in heb gestort. Hierdoor viel de realiteit toch wel een beetje rauw op mijn dak.
Bij aankomst op het vliegveld kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en het heeft volgens mij de hele dag geregend. Omdat 's morgens om 04.00 uur mijn wekker al ging was ik best moe toen ik in Spanje aankwam. Ik verheugde mij erop om in het appartement eerst een paar uur op bed te gaan liggen om daarna op zoek te gaan naar iets wat de naam supermarkt droeg. Leuk idee, maar bij aankomst bij het appartement waren ze nog druk bezig met schoonmaken en werd mij vriendelijk verzocht om na een uur terug te komen. Het appartement bleek qua woongedeelte wel heel erg klein en het is echt heel erg donker. Dus dat was wel even schrikken. En daar stond ik dan in de regen en ik voelde mij diep ellendig. Waar was ik in godsnaam aan begonnen?
Dan maar eerst op zoek naar een supermarkt. Een beetje ontheemd door de straatjes gelopen en bij een boekwinkel een plattegrond van Granada gekocht. Altijd nuttig voor als je verdwaald bent ;-). In de boekwinkel ook maar even gevraagd naar een supermercado en die bleek niet ver van de winkel af te zitten. Het was een kleine supermarkt maar ze hadden voldoende om mij voor de komende dagen van eten te voorzien. Op mijn zoektocht terug naar het appartement kwam ik nog een grotere supermarkt tegen. Ik heb alleen geen idee of ik die weer terug ga vinden.
Drijfnat kwam ik terug in het appartement en besloot om eerst warm te worden met een lekkere douche. De douche voldoet aan alle verwachtingen maar het was direct duidelijk dat er chloor in het water zit. Daarna had ik wel zin in een grote beker warme thee. De pannen in het appartement zijn groot genoeg om een weeshuis van eten te voorzien maar een klein pannetje of keteltje om water te koken bleek niet aanwezig. En de thee was ook niet lekker vanwege het chloorwater.
Bij het uitpakken van de koffer kwam ik ergens onderin de kast een stapeltje lakens tegen die op het bed moeten. Ze zijn schoon maar het was ook duidelijk dat ze al tijden in de kast lagen. Ze roken enigszins muffig maar bij gebrek aan beter zal ik het ermee moeten doen. Maar het kwam mijn humeur niet echt ten goede.
Omdat ik op dat moment toch niet veel meer kon veranderen aan mijn situatie van dat moment ben ik maar vroeg naar bed gegaan en zoals gezegd, ziet de wereld er inmiddels een stukje beter uit. Ik heb ontdekt hoe ik in de magnetron water kan koken voor thee en ik ga straks op zoek naar een winkeltje waar ik water in een fles kan kopen. Het lijkt vandaag droog te blijven dus op zoek naar water ga ik straks even de andere kant van de straat bekijken.
Er zullen vast nog vaker momenten komen dat ik het even heel moeilijk ga krijgen. Dat is nu eenmaal het gevolg van een avontuur als dit. Bovendien heb ik geen gemakkelijk jaar achter de rug en ook dat zal nog een plekje moeten krijgen. Maar dan toch liever in een parkje met palmbomen en sinaasappelbomen dan in een huis in Nederland.
We zijn inmiddels een week verder en ik kan meedelen dat ik afgelopen vrijdag het skype-gesprek heb gehad en dat ik een uur na dat gesprek al een mail heb gekregen dat ik in principe voor de aangeboden functie aangenomen ben. Voorwaarde: maandag 3 maart beginnen.
Een heel weekend lang lopen wikken en wegen en uiteindelijk zondag ja gezegd tegen een avontuur in Granada, Spanje en bijna per direct mijn baan opgezegd bij mijn huidige baas. Vrijdag 28-2 vertrek ik naar een hotel bij Schiphol en zaterdag 1-3 vlieg ik om 07.00 uur via Barcelona naar Granada. Het bedrijf heeft voor de eerste maand een gemeubileerd appartement voor mij geregeld dus bij aankomst op het vliegveld van Granada staat er een taxichauffeur klaar die mij naar het appartement rijdt en mij daar de sleutel overhandigd. Vanaf dit appartement is het 20min lopen naar mijn werk alwaar ik mij maandag 3-3 om 09.00 uur moet melden.
Het komt er op neer dat ik in minder dan 2 weken alle huizen in mijn vorige woonplek leeg moet halen, alle spullen bij Man tijdelijk op moet slaan, een overzicht moet maken wat nu mee moet en wat nagezonden moet worden en al het overige regelwerk in orde moet maken wat nu eenmaal vereist is bij een emigratie naar het buitenland. Voor mijzelf voelt een verhuizing binnen Europa niet als een emigratie maar zo wordt het wel betiteld.
Ik weet niet of ik nog tijd heb om voor mijn vertrek nog iets van mij te laten horen, anders komt mijn eerstvolgende blog-bericht uit een (hopelijk) zonnig Granada. Ik zal in ieder geval mijn camera meenemen en proberen wat foto's van mijn nieuwe leefomgeving te plaatsen.
Vrijdag was ik nog behoorlijk onder de indruk van het feit dat mijn contract niet meer verlengd zou worden en stond het huilen mij nader dan het lachen. Zaterdagochtend, op weg naar de emigratiebeurs, was dat niet veel anders.
Na mijn bezoek aan de beurs was dat volledig omgeslagen. Er bleek veel meer mogelijk dan gedacht en 1 van die dingen is een baan voor minimaal 2 jaar in Granada, Spanje.
Op de beurs stond een stand van een internationaal HR-bedrijf wat vanwege het loonniveau hun callcenter en loonafdeling in Spanje hebben gevestigd. Daar werkt dus een volledig internationaal gezelschap om alle klanten uit alle Europese landen van advies en loonstroken te voorzien. Zowel voor het callcenter als voor de loonafdeling zoeken ze mensen.
Met mijn financiële-fiscale kennis en juridische opleiding ben ik zeer geschikt voor de loonafdeling en met mijn talenkennis zou ik een zeer welkome aanwinst kunnen zijn.
Zondag tussen allerlei afspraken door een Engels CV en een Engelse motivatie in elkaar geknutseld en per mail verzonden. Natuurlijk pas maandag op het werk via webmail ontdekt dat ik een fout in de adressering had gemaakt waardoor ik maandagavond pas de mail op de juiste plek had. Op de beurs had ik een gesprek gehad met mijn mogelijk leidinggevende en die had ik zondag laten weten dat ik alles verzonden had, dus het voelde allemaal wel even heel erg lullig.
Gisteren kreeg ik een mailtje dat mijn sollicitatie binnen was en vandaag kreeg ik een verzoek om een gesprek via Skype om naar de mogelijkheden te kijken. Het gesprek zelf zal in het Engels zijn en vervolgens heb ik een gesprek in het Duits en het Frans om mijn talenkennis te testen. Als ik alle 3 met goed gevolg afleg dan krijg ik een functie op de loonafdeling. Als ik het Engelse gesprek goed afleg en de rest niet dan is er een functie vrij op het callcenter waarbij ik dan algemene HR-vragen van Nederlandse klanten moet beantwoorden.
Het kan best zijn dat het gesprek morgen al plaats gaat vinden en dat ik in maart al moet beginnen. Baas geeft mij alle vrijheid om een andere baan te vinden, zelfs als dat inhoudt dat ik mijn contract niet uitdien.
Kortom, ik vind het allemaal wel heel erg spannend!
Op dinsdag kreeg ik te horen dat ik mijn huis uit moest en op woensdag werd duidelijk dat Tweede Aandeelhouder en Baas toch wel twijfel hadden over de kwaliteit van mijn werk. Vrouw van Baas werd ingeschakeld om te controleren of die twijfel terecht was of niet (bleek dus NIET!).
Maar al met al had ik, naast de verhuizing, dus ook nog eens de stress en slapeloze nachten of ik mijn werk kon houden of niet. Temeer omdat ik voor mijn kamer een huurcontract van een jaar heb moeten tekenen. Kamers als de mijne zijn zeer gewild dus de kans dat ik 5 maanden huur moet betalen omdat ik vertrokken ben en de kamer leeg staat is zeer klein, maar het voelt niet prettig.
Vanmorgen kreeg ik te horen dat mijn contract NIET verlengd gaat worden. Baas geeft mij alle ruimte om op zoek te gaan naar iets anders en via Collega kreeg ik te horen dat mijn oude werkgever mij misschien terug wil nemen. Mocht dat waar zijn dan is dat heel erg lief, maar ik denk niet dat terug gaan een slimme zet zal zijn.
Hoewel ik bij vlagen heel erg verdrietig ben (wat ook geknakt ego kan zijn, het is altijd leuker als je zelf opzegt), voel ik me ook heel erg bevrijd. Met uitzondering van 5 maanden huur, heb ik vanaf 4 mei geen enkele verplichting meer en kan ik dus gaan en staan waar ik wil.
Begin deze week had ik nog het gevoel dat ik rust en tijd nodig had om alle veranderingen van het afgelopen jaar te verwerken, een plekje te geven en tot rust te komen. Nu zit ik vol energie om Plan B vorm te geven.
De mail voor een afspraak met mijn zzp-coach is de deur uit. Ik heb naar aanleiding van de bezochte informatiemarkt contact gehad met een organisatie die vrijwilligers naar het buitenland stuurt, wat erg positief was. Ik heb een mailadres van iemand die het soort vrijwilligerswerk heeft gedaan waar ik ook gekwalificeerd voor ben. Ik heb via een camper-site een aantal websites gekregen van mensen die met hun camper ver buiten de Europese grenzen zijn geweest en morgen breng ik een bezoek aan de emigratiebeurs.
Het is even slikken en bij vlagen niet leuk, maar mijn energie komt terug en ik krijg langzaamaan het gevoel dat ik leef.
