Er is voor mij niets erger dan het hebben van pijn in mijn mond. In alle overige delen van mijn lichaam kan ik heel veel pijn accepteren maar pijn aan gebit is amper te overleven. Dus toen voor de derde keer in minder dan een jaar dezelfde kies brak, wist ik al wel hoe laat het was: hij moest eruit en dat betekende problemen.
Vanwege de kromming van de wortels had ik in februari al van mijn tandarts het telefoonnummer en adres van de kaakchirurg gekregen wat een extra afspraak scheelde en Spaanse Man was akkoord met deze kaakchirurg. Gebeld voor een afspraak: "Mijn kies is gebroken en die moet eruit, ik wil graag een afspraak maken." Geen probleem, 23 april kun je langs komen en dan bekijken we hoe we dit aan gaan pakken. Ik weet niet meer precies wanneer ik de kies brak, maar het zal zeker niet later dan begin april zijn geweest. Dus zo'n 3 weken tussen bellen en afspraak. Ik kan me niet herinneren dat het in Nederland zo lang duurde.
Spanjaarden hebben de gewoonte niet op te dagen bij afspraken met als gevolg dat je of een sms krijgt of gebeld wordt om je aan de afspraak te herinneren. In dit geval werd ik gebeld en werd mij nogmaals uitgelegd dat het om een oriënterende afspraak ging en dat er vervolgens een afspraak gemaakt zou worden om de kies te verwijderen. Ja mevrouw, dat is mij duidelijk.
Op 23 april meldde ik mij bij de tandarts. Ik had liever een afspraak in de morgen gehad zodat ik niet een deel van de cursus zou missen maar met de lange wachttijden voor een afspraak leek het mij verstandiger om niet al te kieskeurig te zijn. Gelukkig was ik op tijd want ik moest een heel formulier invullen met vragen over mijn gezondheid. Geen idee wat het hebben van eventuele maag-darmklachten met mijn tanden te maken heeft, hetzelfde geldt voor problemen in mijn bewegingsapparaat. Maar goed, ze wilden het weten dus ik vul in. Gelukkig waren de mensen in de wachtkamer zo aardig om mij te helpen als mijn kennis van medische termen in het Spaans niet toereikend was en dat maakte de wachtkamer ook een stuk gezelliger.
Zoals verwacht luidde de conclusie dat de kies eruit moest, werd er een offerte opgemaakt en een nieuwe afspraak ingepland: 15 mei, nog 3 weken extra wachten. En ook deze keer maar niet kieskeurig geweest over 's morgens of 's avonds.
In deze 3 weken braken er nog meer stukken van de kies af maar hield hij het net voldoende om geen extra problemen te veroorzaken. Ik had een recept meegekregen: een 3 daagse antibioticakuur te beginnen 1 dag voor de behandeling, en ter voorkoming van pijn moest ik een uur voor de behandeling Ibuprofen 600 slikken. Via een Nederlandse vriend kwam ik er achter dat dit veel meer is dan de gebruikelijke dosis in Nederland en kennelijk mag je in Spanje per dag ook 2x zoveel Ibuprofen slikken dan in Nederland. Altijd handig om weer even met je neus op het feit gedrukt te worden dat het medicijngebruik in Spanje veel hoger is dan in Nederland.
Maar dan toch eindelijk D-day! Weer een formulier, deze keer om te ondertekenen (dat ik bewust was van het feit dat ik een verdoving zou krijgen, dat ik mij bewust was van de risico's, dat ik wist dat het niet toepassen van een goede mondhygiëne tot complicaties zou leiden etc.). Vervolgens een papier om mee naar huis te nemen met alle instructies van wat ik de komende dagen wel en niet mocht doen, een indicatie hoelang het zou bloeden, wanneer ik moest bellen in geval van problemen en welke problemen vereisten dat ik zou bellen (geen idee of ik dan weer 3 weken zou moeten wachten). En toen was het zover, het trekken van de kies zelf.
Ze waren met 3 man sterk (of beter gezegd vrouw sterk want het waren allemaal vrouwen). Ik nam in de stoel plaats, kreeg de verdoving, ze vonden dat er nog meer verdoving moest plaats vinden en toen ze tevreden waren gingen ze aan het werk: 1 assistente hield het speeksel-afzuigapparaat vast, 1 assistente nam mijn hoofd in een soort van lichte houtgreep zodat ik mijn hoofd niet kon bewegen en de tandarts ging aan de slag om de kies eruit te halen.
In Nederland hadden ze ook al eens een kies verwijderd en dat deed de tandarts in zijn eentje. Ik geloof niet eens dat de assistente enige actie verrichtte behalve het aanreiken van de gevraagde gereedschappen.
Na een half uur was de kies eruit. Volgens de tandarts hadden we geluk gehad dat de wortels niet gebroken waren tijdens het trekken, anders had ze moeten opereren en mijn kaak openleggen en dan zouden we nog een uur extra nodig gehad hebben.
Dus blij en gelukkig stond ik na een half uurtje weer buiten. Direct per whatsapp ervaringen uitgewisseld met Spaanse Man want die had net de dag ervoor een kies laten trekken bij dezelfde kaakchirurg.
Vervolgens heb ik zo'n 2 weken pijn gehad in de kies naast de getrokken kies en had ik een humeur om op te schieten (oké, toegegeven, kennelijk was ik nog niet van de menstruaties af en dat hielp niet mee) maar nu de cursus is afgelopen en mijn "vakantie" is begonnen, kan ik die zonder pijn beginnen.
Over een half jaar gaan we in discussie over hoe we het gat gaan opvullen maar voor voorlopig hoop ik dat ik even geen tandarts meer hoef te zien. En hoe dat gaat heb ik hier in Spanje al een keer meegemaakt, dus dat zal niet nieuw meer zijn :-).
woensdag 30 mei 2018
zaterdag 12 mei 2018
De bar
Eén van de dingen die ik beduidend minder doe nu Spaanse man en ik minder contact hebben, is tijd doorbrengen in een bar. Iets wat in Spanje bijna tot de dagelijkse gang van zaken hoort.
Niet opgegroeid in een cultuur van tijd doorbrengen in een bar en al zeker niet in mijn eentje lag hier wel een drempel om te slechten en zeker in combinatie met mijzelf leuke dingen gunnen.
Ik had een aantal vriendinnen om tips gevraagd en "op zoek naar een stamkroeg" stond dan ook op mijn lijstje "wat te doen tijdens mijn sabbatical". Nu ben ik niet echt een persoon om 's avonds uit te gaan. Tegen de tijd dat mensen hier bedenken dat ze wat gaan eten (diner of tapas), zit ik te bedenken of ik al dan niet al mijn bed op ga zoeken. Maar vandaag in de moestuin bedacht ik mij ineens dat wat ik met Spaanse man deed, ik ook wel in mijn eentje kon doen: werken in de moestuin en op weg naar huis even bij een bar langsgaan. 's Middags, scheelt koken en na een paar uur hard werken ook wel verdiend ;-).
Volgende vraag: welke bar? Nieuwe gewoonte, dus best wel eng en om dan zomaar, met bemodderde kleding en grond onder mijn nagels, fiets en groente een onbekende bar in te stappen, dat was toch iets te veel van het goede.
En toen schoot de bar door mijn hoofd waar ik bijna elke dinsdag ga eten voor of na mijn afspraak met mijn fysio-trainer. Niet erg ver van de route moestuin - huis en nu ik daar al meer dan 7 maanden met regelmaat over de vloer kom, niet geheel onbekend. Hoewel een dagmenu eten aan een tafeltje wel iets anders is dan aan de bar hangen. Dat dan weer wel.
Ik parkeer mijn fiets bij de bar en kom een meneer tegen die ik ook al een paar keer heb gezien als ik in de bar zat te eten. Afgelopen dinsdag kwam hij (en de eigenaar) er achter dat ik geen Française maar Nederlandse was en ja, Nederland en fietsen horen nu eenmaal bij elkaar. We hebben een klein gesprekje terwijl we naar binnen gaan. Hij sluit zich aan bij zijn vriend en ik zoek een plekje aan de bar. Ik bestel een tinto de verano met tapas en bied de eigenaar van de bar een deel van mijn uien aan (ik heb meer dan ik in mijn eentje aan kan). Eigenaar en vrouw van eigenaar blij, ik blij en ik moet verplicht alle groente van mijn fiets halen en in de schaduw zetten.
De man heeft zijn drankje op en zegt dat hij af wil rekenen, inclusief mijn drankje en de doos met 5 liter vino mosto die hij net gekocht heeft. Ok, muchas gracias meneer ;-). Op weg naar de uitgang, begint de meneer weer een gesprek met mij en stelt mij voor aan zijn vriend die de eigenaar van de wijngaard blijkt te zijn waarvan hij net de vino mosto heeft gekocht. Geen ontkomen aan, ik moet de wijn proberen (vino mosto is heel erg jonge wijn). Meneer heeft de wijn gekocht voor zijn zoon maar kennelijk maakt het niet uit dat de wijn al open is voordat zoon de doos krijgt. De wijn is voor mij te zoet maar niet verkeerd.
Inmiddels is de vriend van meneer naar huis vertrokken maar meneer blijft nog even hangen om mij foto's te laten zien van de narcissen die hij in Nederland had besteld en die het goed in zijn bloembakken hebben gedaan. Uiteindelijk met een tot volgende keer gaat hij dan toch naar huis. De eigenaar van de bar biedt mij aan om een tapas te kiezen voor bij de wijn. Ik voel me een beetje ongemakkelijk. In Nederland zou het ondenkbaar zijn dat je met drinken aan de bar zit wat niet geleverd is door de bar, maar hier is dat kennelijk geen probleem. Ondertussen word ik in meer conversaties betrokken want een Nederlandse in een echte buurtbar is natuurlijk wel een bezienswaardigheid.
Ongeveer 1,5 uur nadat ik de bar binnen ben gestapt, sta ik weer buiten bij mijn fiets met 2 drankjes en tapas achter de kiezen zonder dat het mij iets gekost heeft en weer een fantastisch verhaal rijker. Ik heb mij uitstekend vermaakt en omdat het al een beetje bekend was, minder eng dan het anders zou zijn.
Ik denk dat ik hier maar een gewoonte van ga maken (hoera, een nieuw regeltje, hahaha): op de terugweg van de moestuin naar huis even langs de bar om iets te drinken.
Het heeft zo zijn tijd nodig maar uiteindelijk word ik nog wel een echte Spaanse.
Niet opgegroeid in een cultuur van tijd doorbrengen in een bar en al zeker niet in mijn eentje lag hier wel een drempel om te slechten en zeker in combinatie met mijzelf leuke dingen gunnen.
Ik had een aantal vriendinnen om tips gevraagd en "op zoek naar een stamkroeg" stond dan ook op mijn lijstje "wat te doen tijdens mijn sabbatical". Nu ben ik niet echt een persoon om 's avonds uit te gaan. Tegen de tijd dat mensen hier bedenken dat ze wat gaan eten (diner of tapas), zit ik te bedenken of ik al dan niet al mijn bed op ga zoeken. Maar vandaag in de moestuin bedacht ik mij ineens dat wat ik met Spaanse man deed, ik ook wel in mijn eentje kon doen: werken in de moestuin en op weg naar huis even bij een bar langsgaan. 's Middags, scheelt koken en na een paar uur hard werken ook wel verdiend ;-).
Volgende vraag: welke bar? Nieuwe gewoonte, dus best wel eng en om dan zomaar, met bemodderde kleding en grond onder mijn nagels, fiets en groente een onbekende bar in te stappen, dat was toch iets te veel van het goede.
En toen schoot de bar door mijn hoofd waar ik bijna elke dinsdag ga eten voor of na mijn afspraak met mijn fysio-trainer. Niet erg ver van de route moestuin - huis en nu ik daar al meer dan 7 maanden met regelmaat over de vloer kom, niet geheel onbekend. Hoewel een dagmenu eten aan een tafeltje wel iets anders is dan aan de bar hangen. Dat dan weer wel.
Ik parkeer mijn fiets bij de bar en kom een meneer tegen die ik ook al een paar keer heb gezien als ik in de bar zat te eten. Afgelopen dinsdag kwam hij (en de eigenaar) er achter dat ik geen Française maar Nederlandse was en ja, Nederland en fietsen horen nu eenmaal bij elkaar. We hebben een klein gesprekje terwijl we naar binnen gaan. Hij sluit zich aan bij zijn vriend en ik zoek een plekje aan de bar. Ik bestel een tinto de verano met tapas en bied de eigenaar van de bar een deel van mijn uien aan (ik heb meer dan ik in mijn eentje aan kan). Eigenaar en vrouw van eigenaar blij, ik blij en ik moet verplicht alle groente van mijn fiets halen en in de schaduw zetten.
De man heeft zijn drankje op en zegt dat hij af wil rekenen, inclusief mijn drankje en de doos met 5 liter vino mosto die hij net gekocht heeft. Ok, muchas gracias meneer ;-). Op weg naar de uitgang, begint de meneer weer een gesprek met mij en stelt mij voor aan zijn vriend die de eigenaar van de wijngaard blijkt te zijn waarvan hij net de vino mosto heeft gekocht. Geen ontkomen aan, ik moet de wijn proberen (vino mosto is heel erg jonge wijn). Meneer heeft de wijn gekocht voor zijn zoon maar kennelijk maakt het niet uit dat de wijn al open is voordat zoon de doos krijgt. De wijn is voor mij te zoet maar niet verkeerd.
Inmiddels is de vriend van meneer naar huis vertrokken maar meneer blijft nog even hangen om mij foto's te laten zien van de narcissen die hij in Nederland had besteld en die het goed in zijn bloembakken hebben gedaan. Uiteindelijk met een tot volgende keer gaat hij dan toch naar huis. De eigenaar van de bar biedt mij aan om een tapas te kiezen voor bij de wijn. Ik voel me een beetje ongemakkelijk. In Nederland zou het ondenkbaar zijn dat je met drinken aan de bar zit wat niet geleverd is door de bar, maar hier is dat kennelijk geen probleem. Ondertussen word ik in meer conversaties betrokken want een Nederlandse in een echte buurtbar is natuurlijk wel een bezienswaardigheid.
Ongeveer 1,5 uur nadat ik de bar binnen ben gestapt, sta ik weer buiten bij mijn fiets met 2 drankjes en tapas achter de kiezen zonder dat het mij iets gekost heeft en weer een fantastisch verhaal rijker. Ik heb mij uitstekend vermaakt en omdat het al een beetje bekend was, minder eng dan het anders zou zijn.
Ik denk dat ik hier maar een gewoonte van ga maken (hoera, een nieuw regeltje, hahaha): op de terugweg van de moestuin naar huis even langs de bar om iets te drinken.
Het heeft zo zijn tijd nodig maar uiteindelijk word ik nog wel een echte Spaanse.
dinsdag 1 mei 2018
Het kostte moeite, maar geboekt
Zoals gemeld in mijn vorige blog, zat ik erover na te denken om een cursus te doen maar dat er een stemmetje in mijn hoofd zit wat zegt dat een cursus doen "alleen maar" omdat ik het leuk vind, geld over de balk gooien is. Zeker als die cursus ook nog eens buiten Spanje is (extra reiskosten, duurder levensonderhoud etc.).
Vorige week kwam de informatie binnen van de universiteit van Londen (2 colleges: London University of Art Saint Martins en London College of Fashion) en zij boden beiden een geschikte cursus aan van 2 weken voor ongeveer de helft van de prijs als Florence, wat 3 weken zou zijn.
Na overleg met mijn leraressen op de cursus koos ik in eerste instantie voor de cursus aan Saint Martins maar vanwege de datum vond mijn huisarts de cursus aan het London College of Fashion beter.
De cursus aan Saint Martins zou half augustus zijn, wat neer komt op 26 juli naar Nederland vliegen, 5 augustus weer terug en uitgeteld in Granada aankomen (beiden geen handige vluchttijden in verband met de reis van Granada naar Madrid), 1 week de tijd om mijn leven hier op de rit te krijgen, mijn koffer te pakken, op 11 augustus weer 5 uur bus naar Madrid, 2 weken Londen, 26 augustus weer terug komen en dan op 3 september weer beginnen met werken.
Ik snap de redenering van mijn huisarts ;-).
En om de vraag voor te zijn: het is zomerseizoen en het blijkt dat de vluchten vanaf Malaga dan veel duurder zijn dan vanaf Madrid dat het de buskosten waard zijn om vanaf Madrid te vliegen.
De cursus aan het London College of Fashion had de optie van juni en dat zou mooi de 3 overgebleven maanden sabbatical verdelen. Na een paar slapeloze nachten (wel, niet, wel, niet...) de knoop doorgehakt en geboekt: 16 juni vlieg ik naar Londen en ik kom 1 juli weer terug. Ik kon een onderkomen boeken (met eigen badkamer) in een soort van studentencomplex en hoewel ik eerst dacht dat het redelijk prijzig was (€ 745,00 voor 15 nachten) ben ik er gisteren achtergekomen dat het gebouw over een gemeenschappelijke keuken beschikt en een goedkoop restaurant met een dagschotel van rond de € 10,00. Dat scheelt aanzienlijk in de kosten van eten omdat ik zelf mijn ontbijt kan maken en een lunch om mee te nemen. En ik hoef niet elke kop thee buiten de deur te halen.
Dan nu natuurlijk de hamvraag: wat voor cursus ga ik doen?
Tijdens de opleiding die ik nu doe, ontdek ik een creatieve kant waarvan ik niet (meer) wist dat ik die had maar het lukt me niet om die voldoende naar buiten te brengen (geen idee of ik hier ook weer onbewust "regeltjes" aan heb gehangen). Het blijft vaak bij een vaag idee of gevoel en dan loop ik vast. Het lukt me niet om in woorden of tekeningen duidelijk te maken wat ik in mijn hoofd heb. Dus waar ik aan zat te denken was een cursus die mij zou kunnen helpen om die creativiteit meer en duidelijker naar boven te brengen. Ik ben verzot op stoffen en kleuren en ik blijk een eigen stijl te hebben die ik probeer te mengen met de Spaanse manier van kleden en de stoffen die hier gebruikelijk zijn.
Na navraag bij de universiteit van Londen, kwam ik uit bij een cursus van 2 weken Fashion Design. Er waren 2 mogelijkheden en vanwege de datum is het uiteindelijk de cursus Fashion Design - Intensive geworden. Dit is een combinatie van tekenen en op een kleine paspop spelen met stof, naast theorie en onderzoeken waar je inspiratie vandaan komt (korte samenvatting).
Hoewel ik het mijzelf erg moeilijk heb gemaakt of ik hier wel geld aan kon en mocht besteden, heb ik er erg veel zin in. Ik voel me wel onzeker omdat ik geen enkele kennis van mode en trends heb en ontwerpers ken ik alleen maar van naam maar geen idee wat ze ontwerpen en geen idee of ik de huidige mode mooi vind.
In de omschrijving van de cursus staat dat het voor beginners is met interesse in het onderwerp en een verlangen om te leren maar voorkennis is niet vereist. Ik ga ervan uit dat ik hier wel aan kan voldoen en anders heb ik de eerste dagen veel huiswerk: open de laptop en ga op onderzoek naar ontwerpers.
Vorige week kwam de informatie binnen van de universiteit van Londen (2 colleges: London University of Art Saint Martins en London College of Fashion) en zij boden beiden een geschikte cursus aan van 2 weken voor ongeveer de helft van de prijs als Florence, wat 3 weken zou zijn.
Na overleg met mijn leraressen op de cursus koos ik in eerste instantie voor de cursus aan Saint Martins maar vanwege de datum vond mijn huisarts de cursus aan het London College of Fashion beter.
De cursus aan Saint Martins zou half augustus zijn, wat neer komt op 26 juli naar Nederland vliegen, 5 augustus weer terug en uitgeteld in Granada aankomen (beiden geen handige vluchttijden in verband met de reis van Granada naar Madrid), 1 week de tijd om mijn leven hier op de rit te krijgen, mijn koffer te pakken, op 11 augustus weer 5 uur bus naar Madrid, 2 weken Londen, 26 augustus weer terug komen en dan op 3 september weer beginnen met werken.
Ik snap de redenering van mijn huisarts ;-).
En om de vraag voor te zijn: het is zomerseizoen en het blijkt dat de vluchten vanaf Malaga dan veel duurder zijn dan vanaf Madrid dat het de buskosten waard zijn om vanaf Madrid te vliegen.
De cursus aan het London College of Fashion had de optie van juni en dat zou mooi de 3 overgebleven maanden sabbatical verdelen. Na een paar slapeloze nachten (wel, niet, wel, niet...) de knoop doorgehakt en geboekt: 16 juni vlieg ik naar Londen en ik kom 1 juli weer terug. Ik kon een onderkomen boeken (met eigen badkamer) in een soort van studentencomplex en hoewel ik eerst dacht dat het redelijk prijzig was (€ 745,00 voor 15 nachten) ben ik er gisteren achtergekomen dat het gebouw over een gemeenschappelijke keuken beschikt en een goedkoop restaurant met een dagschotel van rond de € 10,00. Dat scheelt aanzienlijk in de kosten van eten omdat ik zelf mijn ontbijt kan maken en een lunch om mee te nemen. En ik hoef niet elke kop thee buiten de deur te halen.
Dan nu natuurlijk de hamvraag: wat voor cursus ga ik doen?
Tijdens de opleiding die ik nu doe, ontdek ik een creatieve kant waarvan ik niet (meer) wist dat ik die had maar het lukt me niet om die voldoende naar buiten te brengen (geen idee of ik hier ook weer onbewust "regeltjes" aan heb gehangen). Het blijft vaak bij een vaag idee of gevoel en dan loop ik vast. Het lukt me niet om in woorden of tekeningen duidelijk te maken wat ik in mijn hoofd heb. Dus waar ik aan zat te denken was een cursus die mij zou kunnen helpen om die creativiteit meer en duidelijker naar boven te brengen. Ik ben verzot op stoffen en kleuren en ik blijk een eigen stijl te hebben die ik probeer te mengen met de Spaanse manier van kleden en de stoffen die hier gebruikelijk zijn.
Na navraag bij de universiteit van Londen, kwam ik uit bij een cursus van 2 weken Fashion Design. Er waren 2 mogelijkheden en vanwege de datum is het uiteindelijk de cursus Fashion Design - Intensive geworden. Dit is een combinatie van tekenen en op een kleine paspop spelen met stof, naast theorie en onderzoeken waar je inspiratie vandaan komt (korte samenvatting).
Hoewel ik het mijzelf erg moeilijk heb gemaakt of ik hier wel geld aan kon en mocht besteden, heb ik er erg veel zin in. Ik voel me wel onzeker omdat ik geen enkele kennis van mode en trends heb en ontwerpers ken ik alleen maar van naam maar geen idee wat ze ontwerpen en geen idee of ik de huidige mode mooi vind.
In de omschrijving van de cursus staat dat het voor beginners is met interesse in het onderwerp en een verlangen om te leren maar voorkennis is niet vereist. Ik ga ervan uit dat ik hier wel aan kan voldoen en anders heb ik de eerste dagen veel huiswerk: open de laptop en ga op onderzoek naar ontwerpers.
dinsdag 24 april 2018
Hoeveel gun ik mijzelf?
Het meest oorspronkelijke idee ten aanzien van het volgen van mijn cursus/opleiding was een sabbatical aanvragen voor 8,5 maand, 8 maanden voor de cursus en dan nog 2 weken "vakantie". In juli vorig jaar viel een geblokkeerde spaarrekening vrij en het geld wat op die rekening stond was voldoende om dit te kunnen financieren.
Indien nodig zou ik mijn inkomen aan kunnen vullen met het geven van Engelse les, of via privéles of via een taalacademie in de ochtenduren, zodat er spaargeld over zou blijven.
Toen kwam echter het verzoek om parttime te blijven werken waardoor mijn spaargeld op een spaarrekening zou kunnen blijven staan. En het probleem met geld op een spaarrekening is dat er dan een stemmetje in mijn hoofd komt wat zegt dat ik er niet meer aan mag komen, tenzij in geval van nood.
Of dat weer 1 van mijn zelf opgelegde "regeltjes" is of het gevolg van de ruzies tussen mijn ouders over het beheer van hun financiën, weet ik niet en ik weet ook niet of het relevant is. Feit is dat, naar mijn mening, geld op een spaarrekening niet voor "leuke" dingen gebruikt mag worden en eerlijkheidshalve moet ik dan ook maar bekennen dat het mij moeite kost om dit spaargeld aan te spreken om 4 maanden in leven te blijven. Wat nog gekker voor woorden is omdat in het oorspronkelijke plan dit geld bedoeld was om van te leven tijdens een sabbatical 2x langer dan nu.
Van het weekend zat ik zo eens na te denken en het idee om 3 maanden in Granada door te brengen tijdens mijn sabbatical zonder iets speciaals te doen, voelde niet goed. Alsof ik dan niet geprofiteerd zou hebben van alle mogelijkheden die vrij zijn van werk mij zou bieden.
Ik ben geen persoon voor reizen om steden of landen te bezoeken. Het onderweg zijn is leuk maar eenmaal op de plek aangekomen is voor mij alles hetzelfde. Dus het maken van een reis viel af.
Vanwege de problemen met mijn benen en rug (en zomer dus veel te heet) zat een begin maken met mijn voettocht naar Santiago vanaf Sevilla er ook niet in.
Volgende idee: een zomercursus. En toen begonnen mijn oogjes te stralen ;-). Ik vind nieuwe dingen leren leuk en omdat je het met gelijkgestemde mensen doet, heb je altijd aansluiting.
Eerst op zoek naar een kookcursus maar wat ik vond leek mij niet echt de moeite waard. Een zomercursus op het gebied van mode, patroontekenen en naaien? Daar bleek (meer dan) voldoende keuze in te zijn.
In Spanje heb ik tot op heden nog niets kunnen vinden dus dat zal hem waarschijnlijk niet worden, tenzij mijn lerares nog iets weet.
Op dit moment heb ik informatie over een cursus in Florence en staat er een vraag open bij de universiteit van Londen. Alleen gaat me dat met elkaar zo'n € 3000,00 - € 3500,00 kosten (opleiding, vlucht, accommodatie). Het geld heb ik maar om voor mijn plezier een cursus te doen is niet geld "nuttig" besteden.
Zolang ik nog niets van de universiteit van Londen heb gehoord, kan ik de beslissing nog even uitstellen ;-). Maar dat ik het mijzelf met mijn "regeltjes" weer eens moeilijk maak, dat is wel weer duidelijk. Aan de andere kant, dit "regeltje" heeft mij wel voor financiële problemen behoed waardoor ik nu de mogelijkheid heb om een zomercursus te doen. Ik ga nog wel even wat strijd met mijzelf leveren de komende tijd om hopelijk tot een moment te komen dat ik mijzelf leuke dingen kan en mag gunnen.
Indien nodig zou ik mijn inkomen aan kunnen vullen met het geven van Engelse les, of via privéles of via een taalacademie in de ochtenduren, zodat er spaargeld over zou blijven.
Toen kwam echter het verzoek om parttime te blijven werken waardoor mijn spaargeld op een spaarrekening zou kunnen blijven staan. En het probleem met geld op een spaarrekening is dat er dan een stemmetje in mijn hoofd komt wat zegt dat ik er niet meer aan mag komen, tenzij in geval van nood.
Of dat weer 1 van mijn zelf opgelegde "regeltjes" is of het gevolg van de ruzies tussen mijn ouders over het beheer van hun financiën, weet ik niet en ik weet ook niet of het relevant is. Feit is dat, naar mijn mening, geld op een spaarrekening niet voor "leuke" dingen gebruikt mag worden en eerlijkheidshalve moet ik dan ook maar bekennen dat het mij moeite kost om dit spaargeld aan te spreken om 4 maanden in leven te blijven. Wat nog gekker voor woorden is omdat in het oorspronkelijke plan dit geld bedoeld was om van te leven tijdens een sabbatical 2x langer dan nu.
Van het weekend zat ik zo eens na te denken en het idee om 3 maanden in Granada door te brengen tijdens mijn sabbatical zonder iets speciaals te doen, voelde niet goed. Alsof ik dan niet geprofiteerd zou hebben van alle mogelijkheden die vrij zijn van werk mij zou bieden.
Ik ben geen persoon voor reizen om steden of landen te bezoeken. Het onderweg zijn is leuk maar eenmaal op de plek aangekomen is voor mij alles hetzelfde. Dus het maken van een reis viel af.
Vanwege de problemen met mijn benen en rug (en zomer dus veel te heet) zat een begin maken met mijn voettocht naar Santiago vanaf Sevilla er ook niet in.
Volgende idee: een zomercursus. En toen begonnen mijn oogjes te stralen ;-). Ik vind nieuwe dingen leren leuk en omdat je het met gelijkgestemde mensen doet, heb je altijd aansluiting.
Eerst op zoek naar een kookcursus maar wat ik vond leek mij niet echt de moeite waard. Een zomercursus op het gebied van mode, patroontekenen en naaien? Daar bleek (meer dan) voldoende keuze in te zijn.
In Spanje heb ik tot op heden nog niets kunnen vinden dus dat zal hem waarschijnlijk niet worden, tenzij mijn lerares nog iets weet.
Op dit moment heb ik informatie over een cursus in Florence en staat er een vraag open bij de universiteit van Londen. Alleen gaat me dat met elkaar zo'n € 3000,00 - € 3500,00 kosten (opleiding, vlucht, accommodatie). Het geld heb ik maar om voor mijn plezier een cursus te doen is niet geld "nuttig" besteden.
Zolang ik nog niets van de universiteit van Londen heb gehoord, kan ik de beslissing nog even uitstellen ;-). Maar dat ik het mijzelf met mijn "regeltjes" weer eens moeilijk maak, dat is wel weer duidelijk. Aan de andere kant, dit "regeltje" heeft mij wel voor financiële problemen behoed waardoor ik nu de mogelijkheid heb om een zomercursus te doen. Ik ga nog wel even wat strijd met mijzelf leveren de komende tijd om hopelijk tot een moment te komen dat ik mijzelf leuke dingen kan en mag gunnen.
zaterdag 21 april 2018
Rebels
Met nog maar 1 vrijdag werken te gaan, ben ik druk bezig met het vormgeven van de 4 maanden vrij van werk. Het zou jammer zijn als ik die 4 maanden al spelletjes spelend op mijn computer doorbreng (hoewel, als dat is wat ik op dit moment nodig heb, dan zal er waarschijnlijk ook niks mis mee zijn).
In mei heb ik nog steeds mijn cursus en wil ik de morgens vrij houden om aan mijn projecten te werken. Het is nu al duidelijk dat ik de opleiding niet af ga krijgen maar ik wil wel proberen zo ver mogelijk met het programma te komen. In oktober ga ik door met de opleiding maar dan 2 avonden per week en geen 5 uur maar 3 uur per dag. Ik hoop dan mei volgend jaar het programma af te hebben en mijn certificaat te kunnen krijgen.
Dan blijven er nog 3 maanden over waarvan ik zo'n 1,5 week naar Nederland ga. En bij het nadenken over wat ik deze 3 maanden ga doen, stuitte ik op het fenomeen "regeltjes". Je kunt ze ook omschrijven als "moeten" maar dat klinkt dan direct weer minder aardig en aangenaam. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat mijn leven van "moetens" aan elkaar hangt en dat er daarnaast nog een categorie "mag niets" is, die misschien nog eens veel schadelijker is dan de "moetens".
Een deel van deze "moetens" zijn het resultaat van de tijd dat ik amper energie had om vooruit te komen en er zijn nu eenmaal dingen die moeten. Ik kan bijvoorbeeld wel zeggen dat het niet nodig is om naar de supermarkt te gaan (en er zullen best mensen zijn die hun leven kunnen leiden zonder naar de supermarkt te gaan) maar als ik iets te eten wil hebben dan is een bezoek aan de supermarkt toch wel noodzakelijk en in ieder geval minder duur dan elke maaltijd buiten de deur te eten.
Gecombineerd met weinig energie door ziekte, is een vaste dag om naar de supermarkt te gaan heel handig. Het geeft de mogelijkheid om mijn energie te doseren en om dingen gedaan te krijgen. Dus zaterdag is boodschappendag, met planning voor de hele week omdat er geen energie voorhanden is om later in de week ook nog boodschappen te doen.
Dit werkte goed toen mijn ziekte nog niet ontdekt was en met een autistische echtgenoot nog beter. Tegenwoordig moet ik nog steeds wel rekening houden met mijn hoeveelheid energie maar om nu strak vast te houden aan zaterdag boodschappendag, inclusief het plannen van wat ik ga eten voor een hele week is waarschijnlijk niet echt meer nodig en ook zeker niet Spaans. Voor de komende 4 maanden kan ik dit zeker loslaten en ik denk dat mijn leven er een stuk leuker door gaat worden. Hoe ik dat dan ga doen wanneer ik weer aan het werk ga, zien we dan wel weer.
Heb ik voor de "moetens" van bovenstaande categorie nog een verklaring waarom ik ze toepas (een chronische ziekte die maakt dat ik minder energie heb dan andere mensen), de andere categorie "moetens" of "mag niets" moet het zonder redelijke verklaring doen. Het zijn normen en waarden die ik mijzelf opleg, die mijn leven soms helemaal niet leuk maken maar die ik dan toch niet verander. Hoewel ik moet zeggen dat er, doordat ik mij nu steeds meer bewust ben van alles wat ik moet, een begin gemaakt wordt om te veranderen. Het is echter geen eenvoudig proces.
Om een voorbeeld te geven (en terwijl ik het hier neerschrijf is het bijna te gek voor woorden)
Douchen is voor mij een van mijn ultieme vormen van ontspanning. Ik douche dan ook graag lang en zo heet mogelijk. Ieder mens heeft zo zijn gewoonten ;-). In mijn huis komt het warme water van een geiser die op een gasfles is aangesloten. Deze gasfles gebruik ik ook voor koken. Een gasfles gaat zo'n 6 weken mee, dan is hij leeg. Een gasfles kost, lichtgewicht model, € 16,90. Het is dus niet zo dat het om gigantische bedragen gaat.
Toch stap ik in week 5 en 6 niet meer met plezier onder de douche, bang om plotseling onder een koude douche te staan. Gegeven dat douchen voor mij echt ontspanning is, zou er dus niks op tegen zijn om de gasfles eerder te vervangen om mij deze ontspanning te gunnen. Maar dan is er een stemmetje dat zegt dat ik de gasfles niet mag vervangen want nog niet leeg. Tot op heden heb ik nog niet duidelijk waarom iets in mij vindt dat een gasfles pas vervangen mag worden als hij leeg is, maar het is wel erg onaardig naar mijzelf toe dat ik mij iets ontzeg wat belangrijk voor mij is.
De "moetens" en "mag niets" zijn op dit moment in onderzoek. Om te ontdekken dat ik kan besluiten dat ik "moetens" en "mag niets" los laat om ze dan vervolgens door andere regeltjes te vervangen. Het is in ieder geval wel fijn om te weten dat ik ze los kan laten en dat ik ze niet dwangmatig toepas. Het zal mij worst wezen of ik iets op manier A of manier B doe, als er maar wel duidelijkheid is hoe ik het moet doen.
Wat in ieder geval wel duidelijk is, is dat ik op dit moment lichtelijk rebels wordt van alle beperkingen die ik heb en/of mijzelf opleg. Ik wil even geen rekening meer houden met het feit dat ik een chronische ziekte heb en daardoor mijn leven "moet" plannen (in ieder geval meer dan anderen). Ik wil onredelijke dingen doen, genieten en kijken wat het leven mij te bieden heeft. Ik wil op terrasjes zitten omdat ik daar zin in heb en er niet aan voorbij lopen omdat er iets in mij zegt dat het niet kan of niet hoort, dat ik al gegeten heb, dat het niet de juiste tijd voor een kop thee is, geldverspilling is of wat voor reden dan ook.
Ik wil doen waar ik zin in heb zonder stemmetje in mijn hoofd dat ik mijn tijd nuttig moet besteden. Ik heb het gevoel dat ik mijn hele leven braaf ben geweest (braaf naar school braaf mijn universitaire studie afgemaakt, braaf gewerkt, braaf getrouwd en braaf mij gedragen zoals van mij verwacht werd of zoals ik dacht dat het zou moeten (heb je er weer 1)) en ik heb geen zin meer om braaf te zijn.
3 maanden de tijd om te genieten en te leven (of minstens te leren hoe dat moet). Ik ben benieuwd.
In mei heb ik nog steeds mijn cursus en wil ik de morgens vrij houden om aan mijn projecten te werken. Het is nu al duidelijk dat ik de opleiding niet af ga krijgen maar ik wil wel proberen zo ver mogelijk met het programma te komen. In oktober ga ik door met de opleiding maar dan 2 avonden per week en geen 5 uur maar 3 uur per dag. Ik hoop dan mei volgend jaar het programma af te hebben en mijn certificaat te kunnen krijgen.
Dan blijven er nog 3 maanden over waarvan ik zo'n 1,5 week naar Nederland ga. En bij het nadenken over wat ik deze 3 maanden ga doen, stuitte ik op het fenomeen "regeltjes". Je kunt ze ook omschrijven als "moeten" maar dat klinkt dan direct weer minder aardig en aangenaam. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat mijn leven van "moetens" aan elkaar hangt en dat er daarnaast nog een categorie "mag niets" is, die misschien nog eens veel schadelijker is dan de "moetens".
Een deel van deze "moetens" zijn het resultaat van de tijd dat ik amper energie had om vooruit te komen en er zijn nu eenmaal dingen die moeten. Ik kan bijvoorbeeld wel zeggen dat het niet nodig is om naar de supermarkt te gaan (en er zullen best mensen zijn die hun leven kunnen leiden zonder naar de supermarkt te gaan) maar als ik iets te eten wil hebben dan is een bezoek aan de supermarkt toch wel noodzakelijk en in ieder geval minder duur dan elke maaltijd buiten de deur te eten.
Gecombineerd met weinig energie door ziekte, is een vaste dag om naar de supermarkt te gaan heel handig. Het geeft de mogelijkheid om mijn energie te doseren en om dingen gedaan te krijgen. Dus zaterdag is boodschappendag, met planning voor de hele week omdat er geen energie voorhanden is om later in de week ook nog boodschappen te doen.
Dit werkte goed toen mijn ziekte nog niet ontdekt was en met een autistische echtgenoot nog beter. Tegenwoordig moet ik nog steeds wel rekening houden met mijn hoeveelheid energie maar om nu strak vast te houden aan zaterdag boodschappendag, inclusief het plannen van wat ik ga eten voor een hele week is waarschijnlijk niet echt meer nodig en ook zeker niet Spaans. Voor de komende 4 maanden kan ik dit zeker loslaten en ik denk dat mijn leven er een stuk leuker door gaat worden. Hoe ik dat dan ga doen wanneer ik weer aan het werk ga, zien we dan wel weer.
Heb ik voor de "moetens" van bovenstaande categorie nog een verklaring waarom ik ze toepas (een chronische ziekte die maakt dat ik minder energie heb dan andere mensen), de andere categorie "moetens" of "mag niets" moet het zonder redelijke verklaring doen. Het zijn normen en waarden die ik mijzelf opleg, die mijn leven soms helemaal niet leuk maken maar die ik dan toch niet verander. Hoewel ik moet zeggen dat er, doordat ik mij nu steeds meer bewust ben van alles wat ik moet, een begin gemaakt wordt om te veranderen. Het is echter geen eenvoudig proces.
Om een voorbeeld te geven (en terwijl ik het hier neerschrijf is het bijna te gek voor woorden)
Douchen is voor mij een van mijn ultieme vormen van ontspanning. Ik douche dan ook graag lang en zo heet mogelijk. Ieder mens heeft zo zijn gewoonten ;-). In mijn huis komt het warme water van een geiser die op een gasfles is aangesloten. Deze gasfles gebruik ik ook voor koken. Een gasfles gaat zo'n 6 weken mee, dan is hij leeg. Een gasfles kost, lichtgewicht model, € 16,90. Het is dus niet zo dat het om gigantische bedragen gaat.
Toch stap ik in week 5 en 6 niet meer met plezier onder de douche, bang om plotseling onder een koude douche te staan. Gegeven dat douchen voor mij echt ontspanning is, zou er dus niks op tegen zijn om de gasfles eerder te vervangen om mij deze ontspanning te gunnen. Maar dan is er een stemmetje dat zegt dat ik de gasfles niet mag vervangen want nog niet leeg. Tot op heden heb ik nog niet duidelijk waarom iets in mij vindt dat een gasfles pas vervangen mag worden als hij leeg is, maar het is wel erg onaardig naar mijzelf toe dat ik mij iets ontzeg wat belangrijk voor mij is.
De "moetens" en "mag niets" zijn op dit moment in onderzoek. Om te ontdekken dat ik kan besluiten dat ik "moetens" en "mag niets" los laat om ze dan vervolgens door andere regeltjes te vervangen. Het is in ieder geval wel fijn om te weten dat ik ze los kan laten en dat ik ze niet dwangmatig toepas. Het zal mij worst wezen of ik iets op manier A of manier B doe, als er maar wel duidelijkheid is hoe ik het moet doen.
Wat in ieder geval wel duidelijk is, is dat ik op dit moment lichtelijk rebels wordt van alle beperkingen die ik heb en/of mijzelf opleg. Ik wil even geen rekening meer houden met het feit dat ik een chronische ziekte heb en daardoor mijn leven "moet" plannen (in ieder geval meer dan anderen). Ik wil onredelijke dingen doen, genieten en kijken wat het leven mij te bieden heeft. Ik wil op terrasjes zitten omdat ik daar zin in heb en er niet aan voorbij lopen omdat er iets in mij zegt dat het niet kan of niet hoort, dat ik al gegeten heb, dat het niet de juiste tijd voor een kop thee is, geldverspilling is of wat voor reden dan ook.
Ik wil doen waar ik zin in heb zonder stemmetje in mijn hoofd dat ik mijn tijd nuttig moet besteden. Ik heb het gevoel dat ik mijn hele leven braaf ben geweest (braaf naar school braaf mijn universitaire studie afgemaakt, braaf gewerkt, braaf getrouwd en braaf mij gedragen zoals van mij verwacht werd of zoals ik dacht dat het zou moeten (heb je er weer 1)) en ik heb geen zin meer om braaf te zijn.
3 maanden de tijd om te genieten en te leven (of minstens te leren hoe dat moet). Ik ben benieuwd.
donderdag 29 maart 2018
Het is hier Pasen (ze kennen hier geen paasmaandag maar vieren de donderdag en vrijdag ervoor) en het centrum wordt weer onveilig gemaakt door de processies. Ik heb mijn "normale" laatste werkdag erop zitten en tijd om gestelde vragen te beantwoorden.
Het plan om Engelse les te geven (al dan niet als vrijwilliger en al dan niet in een ander land) staat nog steeds op mijn lijstje. Als ik dat echter nu zou gaan doen, dan voelt het als weglopen voor dingen die ik uit moet zoeken en oplossen. Vluchten van de dingen die op het werk gebeurd zijn maar die hoe dan ook op mijn bordje terecht gaan komen omdat je nu eenmaal niet voor jezelf weg kan lopen.
Zoals in veel dingen, voel ik me al snel (over)verantwoordelijk en doe ik meer dan nodig. Niet alleen in mijn werk maar ook in mijn privé-leven. Het wordt tijd om daar verandering in te brengen. Leren dat ik, als ik 80% geef met mijn capaciteiten, al meer dan voldoende geef. Met als hopelijk resultaat dat er dan naast werk energie overblijft voor leuke dingen en genieten (iets wat ik ook nog niet goed onder de knie heb omdat ik genieten en leuke dingen binnen no time in een verplichting heb veranderd).
Daarnaast ben ik tot de conclusie gekomen dat ik op dit moment gelukkig ben in Granada. Het enige wat Granada minder aangenaam maakt is het werk, of beter gezegd de manier waarop we binnen het bedrijf het werk moeten doen.
Het plan is dan ook om in september terug te keren naar het bedrijf om te leren wat ik moet leren en, hoewel er veel op het bedrijf aan te merken valt, het is de ideale plek om dat onder te knie te krijgen. Daarna kijk ik wel weer verder. Engels geven op een taalacademie of in de vorm van privé-lessen staat dan zeker op het lijstje. Het grootste nadeel van Engelse les geven is dat je van juni tot en met september zonder werk zit en je verdient niet genoeg om te sparen om die 4 maanden te overbruggen.
Bovendien heb ik het gevoel dat de menopauze, in ieder geval de meest heftige fase waar ik nu in zit, niet de juiste periode is om vergaande beslissingen te nemen (vrouwelijke midlife crisis).
Voor mensen die wat minder van mijn verleden kennen, ik ben altijd al met stofjes en naaien bezig geweest. Ik heb in Nederland 4 jaar opleiding gedaan als costumière en lingeriemaker en heb zelfs een tijdje geprobeerd als lingeriemaker mijn brood te verdienen, hoewel dat laatste om verschillende redenen geen succes was.
Mijn lerares in Nederland was goed in techniek maar behoorlijk streng in haar manier van les geven en was niet in staat om haar idee van stijl en manier van kleding opzij te zetten om naar de persoon te kijken die het kledingstuk maakte en zou dragen. Het gevolg was perfect zittende kleding maar nooit iets wat bij mij paste als persoonlijkheid. De lol in het naaien en zelf patronen maken was ik na 4 jaar opleiding dan ook wel kwijt.
In Spanje begon het echter weer te kriebelen en al redelijk snel hebben Ex en Broer alle naaispullen (inclusief mijn naaimachines) overgestuurd. De stoffen zijn hier anders, de stijl is anders en hoewel er geen droog brood mee te verdienen valt, zijn er hier ook meer opleidingen tot mode-ontwerper dan in Nederland. Maar goed, uiterlijk is in Spanje ook veel belangrijker dan in Nederland. Geen enkele Spaanse vrouw zal het in haar hoofd halen het huis te verlaten zonder er tip-top uit te zien.
Ik ben met de cursus begonnen met als voornaamste doel het plezier in het naaien weer terug te krijgen en als ontspanning naast het werk. Even hoofd aan de kant zetten en creatief bezig zijn. Wat ik niet verwacht had, was dat ik een kant van mijzelf zou ontdekken waarvan ik niet wist dat ik die in mij had. Tot nu toe heb ik mijzelf altijd gezien als een persoon die vooral heel goed was in de technische kant en het aanpassen/maken van patronen naar het idee van iemand anders, zelfs als dat onmogelijk leek.
Nu begin ik te ontdekken dat ik wel degelijk ideeën over ontwerp en stijl heb, misschien niet naar de smaak van iedereen maar het is wel mijn stijl. Ik heb zelfs dingen gemaakt waarvan iedereen in mijn cursus loopt te roepen dat ze het ook zoiets willen en 1 medecursist heeft inmiddels mijn ronde zakken overgenomen en toegepast op een eigen kledingstuk. Elke stof die ik zie levert een enorme inspiratie op voor meer ontdekkingen. Inmiddels heb ik meer ideeën dan tijd om alles uit te voeren ;-) en ik heb het gevoel dat dit nog maar het topje van de ijsberg is. Binnen de cursus krijg ik ook alle ruimte om dit te onderzoeken en te ontdekken. Techniek is belangrijk maar het ontwikkelen van je creativiteit staat bovenaan het lijstje.
Iedereen met wie ik over de cursus spreek en de projecten waar ik aan werk, zegt ook dat ik straal en dat ze me in tijden nog nooit zo blij hebben gezien.
Ik heb nog geen idee waartoe deze cursus mij zal leiden. Misschien tot de mogelijkheid om de 4 maanden zonder inkomen te overbruggen als ik besluit om Engelse les te gaan geven :-). Maar na jaren zonder echt creatief bezig zijn ben ik al blij dat mijn creativiteit weer tot bloei begint te komen.
Het plan om Engelse les te geven (al dan niet als vrijwilliger en al dan niet in een ander land) staat nog steeds op mijn lijstje. Als ik dat echter nu zou gaan doen, dan voelt het als weglopen voor dingen die ik uit moet zoeken en oplossen. Vluchten van de dingen die op het werk gebeurd zijn maar die hoe dan ook op mijn bordje terecht gaan komen omdat je nu eenmaal niet voor jezelf weg kan lopen.
Zoals in veel dingen, voel ik me al snel (over)verantwoordelijk en doe ik meer dan nodig. Niet alleen in mijn werk maar ook in mijn privé-leven. Het wordt tijd om daar verandering in te brengen. Leren dat ik, als ik 80% geef met mijn capaciteiten, al meer dan voldoende geef. Met als hopelijk resultaat dat er dan naast werk energie overblijft voor leuke dingen en genieten (iets wat ik ook nog niet goed onder de knie heb omdat ik genieten en leuke dingen binnen no time in een verplichting heb veranderd).
Daarnaast ben ik tot de conclusie gekomen dat ik op dit moment gelukkig ben in Granada. Het enige wat Granada minder aangenaam maakt is het werk, of beter gezegd de manier waarop we binnen het bedrijf het werk moeten doen.
Het plan is dan ook om in september terug te keren naar het bedrijf om te leren wat ik moet leren en, hoewel er veel op het bedrijf aan te merken valt, het is de ideale plek om dat onder te knie te krijgen. Daarna kijk ik wel weer verder. Engels geven op een taalacademie of in de vorm van privé-lessen staat dan zeker op het lijstje. Het grootste nadeel van Engelse les geven is dat je van juni tot en met september zonder werk zit en je verdient niet genoeg om te sparen om die 4 maanden te overbruggen.
Bovendien heb ik het gevoel dat de menopauze, in ieder geval de meest heftige fase waar ik nu in zit, niet de juiste periode is om vergaande beslissingen te nemen (vrouwelijke midlife crisis).
Voor mensen die wat minder van mijn verleden kennen, ik ben altijd al met stofjes en naaien bezig geweest. Ik heb in Nederland 4 jaar opleiding gedaan als costumière en lingeriemaker en heb zelfs een tijdje geprobeerd als lingeriemaker mijn brood te verdienen, hoewel dat laatste om verschillende redenen geen succes was.
Mijn lerares in Nederland was goed in techniek maar behoorlijk streng in haar manier van les geven en was niet in staat om haar idee van stijl en manier van kleding opzij te zetten om naar de persoon te kijken die het kledingstuk maakte en zou dragen. Het gevolg was perfect zittende kleding maar nooit iets wat bij mij paste als persoonlijkheid. De lol in het naaien en zelf patronen maken was ik na 4 jaar opleiding dan ook wel kwijt.
In Spanje begon het echter weer te kriebelen en al redelijk snel hebben Ex en Broer alle naaispullen (inclusief mijn naaimachines) overgestuurd. De stoffen zijn hier anders, de stijl is anders en hoewel er geen droog brood mee te verdienen valt, zijn er hier ook meer opleidingen tot mode-ontwerper dan in Nederland. Maar goed, uiterlijk is in Spanje ook veel belangrijker dan in Nederland. Geen enkele Spaanse vrouw zal het in haar hoofd halen het huis te verlaten zonder er tip-top uit te zien.
Ik ben met de cursus begonnen met als voornaamste doel het plezier in het naaien weer terug te krijgen en als ontspanning naast het werk. Even hoofd aan de kant zetten en creatief bezig zijn. Wat ik niet verwacht had, was dat ik een kant van mijzelf zou ontdekken waarvan ik niet wist dat ik die in mij had. Tot nu toe heb ik mijzelf altijd gezien als een persoon die vooral heel goed was in de technische kant en het aanpassen/maken van patronen naar het idee van iemand anders, zelfs als dat onmogelijk leek.
Nu begin ik te ontdekken dat ik wel degelijk ideeën over ontwerp en stijl heb, misschien niet naar de smaak van iedereen maar het is wel mijn stijl. Ik heb zelfs dingen gemaakt waarvan iedereen in mijn cursus loopt te roepen dat ze het ook zoiets willen en 1 medecursist heeft inmiddels mijn ronde zakken overgenomen en toegepast op een eigen kledingstuk. Elke stof die ik zie levert een enorme inspiratie op voor meer ontdekkingen. Inmiddels heb ik meer ideeën dan tijd om alles uit te voeren ;-) en ik heb het gevoel dat dit nog maar het topje van de ijsberg is. Binnen de cursus krijg ik ook alle ruimte om dit te onderzoeken en te ontdekken. Techniek is belangrijk maar het ontwikkelen van je creativiteit staat bovenaan het lijstje.
Iedereen met wie ik over de cursus spreek en de projecten waar ik aan werk, zegt ook dat ik straal en dat ze me in tijden nog nooit zo blij hebben gezien.
Ik heb nog geen idee waartoe deze cursus mij zal leiden. Misschien tot de mogelijkheid om de 4 maanden zonder inkomen te overbruggen als ik besluit om Engelse les te gaan geven :-). Maar na jaren zonder echt creatief bezig zijn ben ik al blij dat mijn creativiteit weer tot bloei begint te komen.
zondag 18 maart 2018
Het aftellen is begonnen
Het had wat voeten en (weer) misverstanden in de aarde, maar mijn sabbatical is aangevraagd en goedgekeurd. HR wist niet zo goed wat ze ermee aan moesten dat ik mijn vakantiedagen op nam terwijl ik nog aan het werk was.
Kennelijk zijn er voor hun maar 2 opties mogelijk:
- je neemt je vakantiedagen op, op het moment dat je wilt stoppen met werken waardoor je sabbatical pas ingaat nadat je je vakantiedagen hebt opgenomen.
Dus als je met ingang van 1 mei wilt stoppen met werken en je hebt nog 8 vakantiedagen, dan gaat je sabbatical in op 11 mei.
- je laat alle resterende vakantiedagen uitbetalen op je laatste werkdag.
De optie dat je je vakantiedagen gebruikt om in je laatste maand dat je aan het werk bent minder te werken blijkt niet gebruikelijk te zijn. Mijn managers en ik zijn nog wel even wat tijd kwijt geraakt met duidelijk te maken wat "ik" wilde. Maar goed, als alles goed is gegaan dan hebben ze het nu gesnapt. Of dat echt zo is, zullen we zien op mijn laatste werkdag.
Of er verder bij het aanvragen van mijn sabbatical dingen niet goed zijn gegaan merken we dan ook. Op zijn minst zou je van een bedrijf wat veel buitenlanders in dienst heeft verwachten dat er een Engelse vertaling beschikbaar is van de papieren die je moet invullen en ondertekenen. Dat bleek verkeerd gedacht. Het document waarmee ik de sabbatical aan moest vragen was in het Spaans en geen vertaling of handleiding beschikbaar. Nu is mijn Spaans na 4 jaar wonen in Spanje wel dusdanig dat ik de grote lijnen kan snappen maar dat wil nog niet zeggen dat ik in detail snap wat er staat. En zeker bij het invullen van de dagen/termijn van de sabbatical zit er nog wel een verschil in tussen "tot en met" of "tot".
De managers van mijn managers waren er heel snel van overtuigd dat ik vervangen moest worden dus binnen een uur nadat ik mijn verzoek tot sabbatical had ingediend was de vacature geopend en goedgekeurd. Er zijn zelfs al een paar gesprekken geweest, dus met een beetje mazzel kan ik op mijn 4 vrijdagen in april mijn kennis overdragen aan de nieuwe collega. Het is hoe dan ook duidelijk dat ik niet meer bang hoef te zijn dat ik terug moet komen in mijn oude plek.
Dus nog 12 dagen en dan houdt het op. 8 dagen in maart (vanwege Pasen) en 4 vrijdagen in april. Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik echt voor bijna 5 maanden van mijn werk verlost ben. Tijd die ik moet en ga gebruiken om mijn leven weer op zijn pootjes te zetten.
In april en mei ga ik mij bijna fulltime storten op mijn cursus. Ik had de hoop dat ik de gemiste tijd in zou kunnen halen door ook op de morgen naar de school te gaan maar de ochtendcursussen zitten vol dus dat is helaas niet mogelijk. Het zal dan neerkomen op zelfdiscipline om mijzelf in de ochtend op tijd mijn bed uit te sturen en achter de naaimachine te zetten om dan 's middags naar school te gaan, uitleg te vragen over waar ik 's morgens tegenaan ben gelopen en die dingen te doen waarvoor ik mijn lerares nodig heb om het "stomme" werk thuis te doen. Het is zonde om een middag (geen idee of van 16.00 - 21.00 onder middag valt) bezig te zijn met het met de hand zomen van een kledingstuk. Dat is iets wat thuis ook kan. Controleren of het patroon goed getekend is voordat ik de stof knip, is iets waarvoor ik wel mijn lerares nodig heb. Om maar even een simpel voorbeeld te geven.
Er staat in die periode ook een bezoekje naar de speciale stoffenwinkel in Antequera op de planning. Nadat de 3 kledingstukken die ik voor module 4 moet maken af zijn, wil ik met mijn lerares en overzicht maken van de resterende projecten en een grove berekening maken van hoeveel stof ik daarvoor nodig heb. Met dat boodschappenlijstje ga ik dan naar deze stoffenwinkel. Wat deze stoffenwinkel zo speciaal maakt is dat ze restanten opkopen bij de grote mode-ontwerpers zoals Dior en dergelijke. Tenminste, dat is wat mijn mede-cursisten zeggen waardoor je er stoffen vindt die je niet snel elders tegenkomt. Wat ik aan stoffen bij 1 van mijn mede-cursisten gezien heb, lijkt het wel de moeite waard.
Het idee was om met de hele school op een zaterdag naar deze stoffenwinkel toe te gaan maar dat is nog steeds niet gepland. Ik heb ontdekt dat ik er met de bus kan komen en een retourtje kost rond de € 15,00. Misschien ook met de "trein", dat is iets wat ik nog moet onderzoeken. Trein tussen aanhalingstekens want Granada is al sinds 2012 niet per trein bereikbaar. Er rijden bussen van Granada naar het station in Antequera en misschien hebben die een betere frequentie dan de normale busdienst.
Na mei volgen 3 maanden volledig vrij en ik ben met een coach bezig om die maanden een beetje structuur te geven om te voorkomen dat ik 3 maanden loop te lanterfanten om dan eind augustus te ontdekken dat mijn tijd heb lopen verdoen. Bijkomen van 4 jaren hard werken en het afbouwen van de medicijnen die ik nu nog steeds slik vanwege de menopauze staat zeker op het lijstje. De rest moet nog ingevuld worden met de juiste mix van ontspanning, sociale dingen en "nuttige" dingen.
En hoewel ik er een bloedhekel aan heb, ben ik bang dat ik er niet aan ga ontsnappen dat een grondige schoonmaakbeurt van mijn huisje op het lijstje terecht gaat komen ;-).
Maar goed, nog 8 dagen tropenrooster en dan 1 maand bijna volledig vrij om vervolgens 4 maanden onbetaald verlof te hebben. Het einde is in zicht en gaat vast sneller dan gedacht.
Kennelijk zijn er voor hun maar 2 opties mogelijk:
- je neemt je vakantiedagen op, op het moment dat je wilt stoppen met werken waardoor je sabbatical pas ingaat nadat je je vakantiedagen hebt opgenomen.
Dus als je met ingang van 1 mei wilt stoppen met werken en je hebt nog 8 vakantiedagen, dan gaat je sabbatical in op 11 mei.
- je laat alle resterende vakantiedagen uitbetalen op je laatste werkdag.
De optie dat je je vakantiedagen gebruikt om in je laatste maand dat je aan het werk bent minder te werken blijkt niet gebruikelijk te zijn. Mijn managers en ik zijn nog wel even wat tijd kwijt geraakt met duidelijk te maken wat "ik" wilde. Maar goed, als alles goed is gegaan dan hebben ze het nu gesnapt. Of dat echt zo is, zullen we zien op mijn laatste werkdag.
Of er verder bij het aanvragen van mijn sabbatical dingen niet goed zijn gegaan merken we dan ook. Op zijn minst zou je van een bedrijf wat veel buitenlanders in dienst heeft verwachten dat er een Engelse vertaling beschikbaar is van de papieren die je moet invullen en ondertekenen. Dat bleek verkeerd gedacht. Het document waarmee ik de sabbatical aan moest vragen was in het Spaans en geen vertaling of handleiding beschikbaar. Nu is mijn Spaans na 4 jaar wonen in Spanje wel dusdanig dat ik de grote lijnen kan snappen maar dat wil nog niet zeggen dat ik in detail snap wat er staat. En zeker bij het invullen van de dagen/termijn van de sabbatical zit er nog wel een verschil in tussen "tot en met" of "tot".
De managers van mijn managers waren er heel snel van overtuigd dat ik vervangen moest worden dus binnen een uur nadat ik mijn verzoek tot sabbatical had ingediend was de vacature geopend en goedgekeurd. Er zijn zelfs al een paar gesprekken geweest, dus met een beetje mazzel kan ik op mijn 4 vrijdagen in april mijn kennis overdragen aan de nieuwe collega. Het is hoe dan ook duidelijk dat ik niet meer bang hoef te zijn dat ik terug moet komen in mijn oude plek.
Dus nog 12 dagen en dan houdt het op. 8 dagen in maart (vanwege Pasen) en 4 vrijdagen in april. Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik echt voor bijna 5 maanden van mijn werk verlost ben. Tijd die ik moet en ga gebruiken om mijn leven weer op zijn pootjes te zetten.
In april en mei ga ik mij bijna fulltime storten op mijn cursus. Ik had de hoop dat ik de gemiste tijd in zou kunnen halen door ook op de morgen naar de school te gaan maar de ochtendcursussen zitten vol dus dat is helaas niet mogelijk. Het zal dan neerkomen op zelfdiscipline om mijzelf in de ochtend op tijd mijn bed uit te sturen en achter de naaimachine te zetten om dan 's middags naar school te gaan, uitleg te vragen over waar ik 's morgens tegenaan ben gelopen en die dingen te doen waarvoor ik mijn lerares nodig heb om het "stomme" werk thuis te doen. Het is zonde om een middag (geen idee of van 16.00 - 21.00 onder middag valt) bezig te zijn met het met de hand zomen van een kledingstuk. Dat is iets wat thuis ook kan. Controleren of het patroon goed getekend is voordat ik de stof knip, is iets waarvoor ik wel mijn lerares nodig heb. Om maar even een simpel voorbeeld te geven.
Er staat in die periode ook een bezoekje naar de speciale stoffenwinkel in Antequera op de planning. Nadat de 3 kledingstukken die ik voor module 4 moet maken af zijn, wil ik met mijn lerares en overzicht maken van de resterende projecten en een grove berekening maken van hoeveel stof ik daarvoor nodig heb. Met dat boodschappenlijstje ga ik dan naar deze stoffenwinkel. Wat deze stoffenwinkel zo speciaal maakt is dat ze restanten opkopen bij de grote mode-ontwerpers zoals Dior en dergelijke. Tenminste, dat is wat mijn mede-cursisten zeggen waardoor je er stoffen vindt die je niet snel elders tegenkomt. Wat ik aan stoffen bij 1 van mijn mede-cursisten gezien heb, lijkt het wel de moeite waard.
Het idee was om met de hele school op een zaterdag naar deze stoffenwinkel toe te gaan maar dat is nog steeds niet gepland. Ik heb ontdekt dat ik er met de bus kan komen en een retourtje kost rond de € 15,00. Misschien ook met de "trein", dat is iets wat ik nog moet onderzoeken. Trein tussen aanhalingstekens want Granada is al sinds 2012 niet per trein bereikbaar. Er rijden bussen van Granada naar het station in Antequera en misschien hebben die een betere frequentie dan de normale busdienst.
Na mei volgen 3 maanden volledig vrij en ik ben met een coach bezig om die maanden een beetje structuur te geven om te voorkomen dat ik 3 maanden loop te lanterfanten om dan eind augustus te ontdekken dat mijn tijd heb lopen verdoen. Bijkomen van 4 jaren hard werken en het afbouwen van de medicijnen die ik nu nog steeds slik vanwege de menopauze staat zeker op het lijstje. De rest moet nog ingevuld worden met de juiste mix van ontspanning, sociale dingen en "nuttige" dingen.
En hoewel ik er een bloedhekel aan heb, ben ik bang dat ik er niet aan ga ontsnappen dat een grondige schoonmaakbeurt van mijn huisje op het lijstje terecht gaat komen ;-).
Maar goed, nog 8 dagen tropenrooster en dan 1 maand bijna volledig vrij om vervolgens 4 maanden onbetaald verlof te hebben. Het einde is in zicht en gaat vast sneller dan gedacht.
Abonneren op:
Reacties (Atom)