Hoeveel gun ik mijzelf?

Het meest oorspronkelijke idee ten aanzien van het volgen van mijn cursus/opleiding was een sabbatical aanvragen voor 8,5 maand, 8 maanden voor de cursus en dan nog 2 weken "vakantie". In juli vorig jaar viel een geblokkeerde spaarrekening vrij en het geld wat op die rekening stond was voldoende om dit te kunnen financieren.
Indien nodig zou ik mijn inkomen aan kunnen vullen met het geven van Engelse les, of via privéles of via een taalacademie in de ochtenduren, zodat er spaargeld over zou blijven.

Toen kwam echter het verzoek om parttime te blijven werken waardoor mijn spaargeld op een spaarrekening zou kunnen blijven staan. En het probleem met geld op een spaarrekening is dat er dan een stemmetje in mijn hoofd komt wat zegt dat ik er niet meer aan mag komen, tenzij in geval van nood.
Of dat weer 1 van mijn zelf opgelegde "regeltjes" is of het gevolg van de ruzies tussen mijn ouders over het beheer van hun financiën, weet ik niet en ik weet ook niet of het relevant is. Feit is dat, naar mijn mening, geld op een spaarrekening niet voor "leuke" dingen gebruikt mag worden en eerlijkheidshalve moet ik dan ook maar bekennen dat het mij moeite kost om dit spaargeld aan te spreken om 4 maanden in leven te blijven. Wat nog gekker voor woorden is omdat in het oorspronkelijke plan dit geld bedoeld was om van te leven tijdens een sabbatical 2x langer dan nu.

Van het weekend zat ik zo eens na te denken en het idee om 3 maanden in Granada door te brengen tijdens mijn sabbatical zonder iets speciaals te doen, voelde niet goed. Alsof ik dan niet geprofiteerd zou hebben van alle mogelijkheden die vrij zijn van werk mij zou bieden.
Ik ben geen persoon voor reizen om steden of landen te bezoeken. Het onderweg zijn is leuk maar eenmaal op de plek aangekomen is voor mij alles hetzelfde. Dus het maken van een reis viel af.
Vanwege de problemen met mijn benen en rug (en zomer dus veel te heet) zat een begin maken met mijn voettocht naar Santiago vanaf Sevilla er ook niet in.
Volgende idee: een zomercursus. En toen begonnen mijn oogjes te stralen ;-). Ik vind nieuwe dingen leren leuk en omdat je het met gelijkgestemde mensen doet, heb je altijd aansluiting.

Eerst op zoek naar een kookcursus maar wat ik vond leek mij niet echt de moeite waard. Een zomercursus op het gebied van mode, patroontekenen en naaien? Daar bleek (meer dan) voldoende keuze in te zijn.
In Spanje heb ik tot op heden nog niets kunnen vinden dus dat zal hem waarschijnlijk niet worden, tenzij mijn lerares nog iets weet.
Op dit moment heb ik informatie over een cursus in Florence en staat er een vraag open bij de universiteit van Londen. Alleen gaat me dat met elkaar zo'n € 3000,00 - € 3500,00  kosten (opleiding, vlucht, accommodatie). Het geld heb ik maar om voor mijn plezier een cursus te doen is niet geld "nuttig" besteden. 

Zolang ik nog niets van de universiteit van Londen heb gehoord, kan ik de beslissing nog even uitstellen ;-). Maar dat ik het mijzelf met mijn "regeltjes" weer eens moeilijk maak, dat is wel weer duidelijk. Aan de andere kant, dit "regeltje" heeft mij wel voor financiële problemen behoed waardoor ik nu de mogelijkheid heb om een zomercursus te doen. Ik ga nog wel even wat strijd met mijzelf leveren de komende tijd om hopelijk tot een moment te komen dat ik mijzelf leuke dingen kan en mag gunnen.

Rebels

Met nog maar 1 vrijdag werken te gaan, ben ik druk bezig met het vormgeven van de 4 maanden vrij van werk. Het zou jammer zijn als ik die 4 maanden al spelletjes spelend op mijn computer doorbreng (hoewel, als dat is wat ik op dit moment nodig heb, dan zal er waarschijnlijk ook niks mis mee zijn).

In mei heb ik nog steeds mijn cursus en wil ik de morgens vrij houden om aan mijn projecten te werken. Het is nu al duidelijk dat ik de opleiding niet af ga krijgen maar ik wil wel proberen zo ver mogelijk met het programma te komen. In oktober ga ik door met de opleiding maar dan 2 avonden per week en geen 5 uur maar 3 uur per dag. Ik hoop dan mei volgend jaar het programma af te hebben en mijn certificaat te kunnen krijgen.

Dan blijven er nog 3 maanden over waarvan ik zo'n 1,5 week naar Nederland ga. En bij het nadenken over wat ik deze 3 maanden ga doen, stuitte ik op het fenomeen "regeltjes". Je kunt ze ook omschrijven als "moeten" maar dat klinkt dan direct weer minder aardig en aangenaam. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat mijn leven van "moetens" aan elkaar hangt en dat er daarnaast nog een categorie "mag niets" is, die misschien nog eens veel schadelijker is dan de "moetens".

Een deel van deze "moetens" zijn het resultaat van de tijd dat ik amper energie had om vooruit te komen en er zijn nu eenmaal dingen die moeten. Ik kan bijvoorbeeld wel zeggen dat het niet nodig is om naar de supermarkt te gaan (en er zullen best mensen zijn die hun leven kunnen leiden zonder naar de supermarkt te gaan) maar als ik iets te eten wil hebben dan is een bezoek aan de supermarkt toch wel noodzakelijk en in ieder geval minder duur dan elke maaltijd buiten de deur te eten. 
Gecombineerd met weinig energie door ziekte, is een vaste dag om naar de supermarkt te gaan heel handig. Het geeft de mogelijkheid om mijn energie te doseren en om dingen gedaan te krijgen. Dus zaterdag is boodschappendag, met planning voor de hele week omdat er geen energie voorhanden is om later in de week ook nog boodschappen te doen.
Dit werkte goed toen mijn ziekte nog niet ontdekt was en met een autistische echtgenoot nog beter. Tegenwoordig moet ik nog steeds wel rekening houden met mijn hoeveelheid energie maar om nu strak vast te houden aan zaterdag boodschappendag, inclusief het plannen van wat ik ga eten voor een hele week is waarschijnlijk niet echt meer nodig en ook zeker niet Spaans. Voor de komende 4 maanden kan ik dit zeker loslaten en ik denk dat mijn leven er een stuk leuker door gaat worden. Hoe ik dat dan ga doen wanneer ik weer aan het werk ga, zien we dan wel weer.

Heb ik voor de "moetens" van bovenstaande categorie nog een verklaring waarom ik ze toepas (een chronische ziekte die maakt dat ik minder energie heb dan andere mensen), de andere categorie "moetens" of "mag niets" moet het zonder redelijke verklaring doen. Het zijn normen en waarden die ik mijzelf opleg, die mijn leven soms helemaal niet leuk maken maar die ik dan toch niet verander. Hoewel ik moet zeggen dat er, doordat ik mij nu steeds meer bewust ben van alles wat ik moet, een begin gemaakt wordt om te veranderen. Het is echter geen eenvoudig proces.

Om een voorbeeld te geven (en terwijl ik het hier neerschrijf is het bijna te gek voor woorden)
Douchen is voor mij een van mijn ultieme vormen van ontspanning. Ik douche dan ook graag lang en zo heet mogelijk. Ieder mens heeft zo zijn gewoonten ;-). In mijn huis komt het warme water van een geiser die op een gasfles is aangesloten. Deze gasfles gebruik ik ook voor koken. Een gasfles gaat zo'n 6 weken mee, dan is hij leeg. Een gasfles kost, lichtgewicht model, € 16,90. Het is dus niet zo dat het om gigantische bedragen gaat.
Toch stap ik in week 5 en 6 niet meer met plezier onder de douche, bang om plotseling onder een koude douche te staan. Gegeven dat douchen voor mij echt ontspanning is, zou er dus niks op tegen zijn om de gasfles eerder te vervangen om mij deze ontspanning te gunnen. Maar dan is er een stemmetje dat zegt dat ik de gasfles niet mag vervangen want nog niet leeg. Tot op heden heb ik nog niet duidelijk waarom iets in mij vindt dat een gasfles pas vervangen mag worden als hij leeg is, maar het is wel erg onaardig naar mijzelf toe dat ik mij iets ontzeg wat belangrijk voor mij is.

De "moetens" en "mag niets" zijn op dit moment in onderzoek. Om te ontdekken dat ik kan besluiten dat ik "moetens" en "mag niets" los laat om ze dan vervolgens door andere regeltjes te vervangen. Het is in ieder geval wel fijn om te weten dat ik ze los kan laten en dat ik ze niet dwangmatig toepas. Het zal mij worst wezen of ik iets op manier A of manier B doe, als er maar wel duidelijkheid is hoe ik het moet doen.

Wat in ieder geval wel duidelijk is, is dat ik op dit moment lichtelijk rebels wordt van alle beperkingen die ik heb en/of mijzelf opleg. Ik wil even geen rekening meer houden met het feit dat ik een chronische ziekte heb en daardoor mijn leven "moet" plannen (in ieder geval meer dan anderen). Ik wil onredelijke dingen doen, genieten en kijken wat het leven mij te bieden heeft. Ik wil op terrasjes zitten omdat ik daar zin in heb en er niet aan voorbij lopen omdat er iets in mij zegt dat het niet kan of niet hoort, dat ik al gegeten heb, dat het niet de juiste tijd voor een kop thee is, geldverspilling is of wat voor reden dan ook.
Ik wil doen waar ik zin in heb zonder stemmetje in mijn hoofd dat ik mijn tijd nuttig moet besteden. Ik heb het gevoel dat ik mijn hele leven braaf ben geweest (braaf naar school braaf mijn universitaire studie afgemaakt, braaf gewerkt, braaf getrouwd en braaf mij gedragen zoals van mij verwacht werd of zoals ik dacht dat het zou moeten (heb je er weer 1)) en ik heb geen zin meer om braaf te zijn.
3 maanden de tijd om te genieten en te leven (of minstens te leren hoe dat moet). Ik ben benieuwd.

Het is hier Pasen (ze kennen hier geen paasmaandag maar vieren de donderdag en vrijdag ervoor) en het centrum wordt weer onveilig gemaakt door de processies. Ik heb mijn "normale" laatste werkdag erop zitten en tijd om gestelde vragen te beantwoorden.

Het plan om Engelse les te geven (al dan niet als vrijwilliger en al dan niet in een ander land) staat nog steeds op mijn lijstje. Als ik dat echter nu zou gaan doen, dan voelt het als weglopen voor dingen die ik uit moet zoeken en oplossen. Vluchten van de dingen die op het werk gebeurd zijn maar die hoe dan ook op mijn bordje terecht gaan komen omdat je nu eenmaal niet voor jezelf weg kan lopen.
Zoals in veel dingen, voel ik me al snel (over)verantwoordelijk en doe ik meer dan nodig. Niet alleen in mijn werk maar ook in mijn privé-leven. Het wordt tijd om daar verandering in te brengen. Leren dat ik, als ik 80% geef met mijn capaciteiten, al meer dan voldoende geef. Met als hopelijk resultaat dat er dan naast werk energie overblijft voor leuke dingen en genieten (iets wat ik ook nog niet goed onder de knie heb omdat ik genieten en leuke dingen binnen no time in een verplichting heb veranderd).

Daarnaast ben ik tot de conclusie gekomen dat ik op dit moment gelukkig ben in Granada. Het enige wat Granada minder aangenaam maakt is het werk, of beter gezegd de manier waarop we binnen het bedrijf het werk moeten doen.
Het plan is dan ook om in september terug te keren naar het bedrijf om te leren wat ik moet leren en, hoewel er veel op het bedrijf aan te merken valt, het is de ideale plek om dat onder te knie te krijgen. Daarna kijk ik wel weer verder. Engels geven op een taalacademie of in de vorm van privé-lessen staat dan zeker op het lijstje. Het grootste nadeel van Engelse les geven is dat je van juni tot en met september zonder werk zit en je verdient niet genoeg om te sparen om die 4 maanden te overbruggen.
Bovendien heb ik het gevoel dat de menopauze, in ieder geval de meest heftige fase waar ik nu in zit, niet de juiste periode is om vergaande beslissingen te nemen (vrouwelijke midlife crisis).

Voor mensen die wat minder van mijn verleden kennen, ik ben altijd al met stofjes en naaien bezig geweest. Ik heb in Nederland 4 jaar opleiding gedaan als costumière en lingeriemaker en heb zelfs een tijdje geprobeerd als lingeriemaker mijn brood te verdienen, hoewel dat laatste om verschillende redenen geen succes was.
Mijn lerares in Nederland was goed in techniek maar behoorlijk streng in haar manier van les geven en was niet in staat om haar idee van stijl en manier van kleding opzij te zetten om naar de persoon te kijken die het kledingstuk maakte en zou dragen. Het gevolg was perfect zittende kleding maar nooit iets wat bij mij paste als persoonlijkheid. De lol in het naaien en zelf patronen maken was ik na 4 jaar opleiding dan ook wel kwijt.

In Spanje begon het echter weer te kriebelen en al redelijk snel hebben Ex en Broer alle naaispullen (inclusief mijn naaimachines) overgestuurd. De stoffen zijn hier anders, de stijl is anders en hoewel er geen droog brood mee te verdienen valt, zijn er hier ook meer opleidingen tot mode-ontwerper dan in Nederland. Maar goed, uiterlijk is in Spanje ook veel belangrijker dan in Nederland. Geen enkele Spaanse vrouw zal het in haar hoofd halen het huis te verlaten zonder er tip-top uit te zien.

Ik ben met de cursus begonnen met als voornaamste doel het plezier in het naaien weer terug te krijgen en als ontspanning naast het werk. Even hoofd aan de kant zetten en creatief bezig zijn. Wat ik niet verwacht had, was dat ik een kant  van mijzelf zou ontdekken waarvan ik niet wist dat ik die in mij had. Tot nu toe heb ik mijzelf altijd gezien als een persoon die vooral heel goed was in de technische kant en het aanpassen/maken van patronen naar het idee van iemand anders, zelfs als dat onmogelijk leek.
Nu begin ik te ontdekken dat ik wel degelijk ideeën over ontwerp en stijl heb, misschien niet naar de smaak van iedereen maar het is wel mijn stijl. Ik heb zelfs dingen gemaakt waarvan iedereen in mijn cursus loopt te roepen dat ze het ook zoiets willen en 1 medecursist heeft inmiddels mijn ronde zakken overgenomen en toegepast op een eigen kledingstuk. Elke stof die ik zie levert een enorme inspiratie op voor meer ontdekkingen. Inmiddels heb ik meer ideeën dan tijd om alles uit te voeren ;-) en ik heb het gevoel dat dit nog maar het topje van de ijsberg is. Binnen de cursus krijg ik ook alle ruimte om dit te onderzoeken en te ontdekken. Techniek is belangrijk maar het ontwikkelen van je creativiteit staat bovenaan het lijstje.
Iedereen met wie ik over de cursus spreek en de projecten waar ik aan werk, zegt ook dat ik straal en dat ze me in tijden nog nooit zo blij hebben gezien.

Ik heb nog geen idee waartoe deze cursus mij zal leiden. Misschien tot de mogelijkheid om de 4 maanden zonder inkomen te overbruggen als ik besluit om Engelse les te gaan geven :-). Maar na jaren zonder echt creatief bezig zijn ben ik al blij dat mijn creativiteit weer tot bloei begint te komen.

Het aftellen is begonnen

Het had wat voeten en (weer) misverstanden in de aarde, maar mijn sabbatical is aangevraagd en goedgekeurd. HR wist niet zo goed wat ze ermee aan moesten dat ik mijn vakantiedagen op nam terwijl ik nog aan het werk was.

Kennelijk zijn er voor hun maar 2 opties mogelijk:
- je neemt je vakantiedagen op, op het moment  dat je wilt stoppen met werken waardoor je sabbatical pas ingaat nadat je je vakantiedagen hebt opgenomen.
Dus als je met ingang van 1 mei wilt stoppen met werken en je hebt nog 8 vakantiedagen, dan gaat je sabbatical in op 11 mei.
- je laat alle resterende vakantiedagen uitbetalen op je laatste werkdag.
De optie dat je je vakantiedagen gebruikt om in je laatste maand dat je aan het werk bent minder te werken blijkt niet gebruikelijk te zijn. Mijn managers en ik zijn nog wel even wat tijd kwijt geraakt met duidelijk te maken wat "ik" wilde. Maar goed, als alles goed is gegaan dan hebben ze het nu gesnapt. Of dat echt zo is, zullen we zien op mijn laatste werkdag.

Of er verder bij het aanvragen van mijn sabbatical dingen niet goed zijn gegaan merken we dan ook. Op zijn minst zou je van een bedrijf wat veel buitenlanders in dienst heeft verwachten dat er een Engelse vertaling beschikbaar is van de papieren die je moet invullen en ondertekenen. Dat bleek verkeerd gedacht. Het document waarmee ik de sabbatical aan moest vragen was in het Spaans en geen vertaling of handleiding beschikbaar. Nu is mijn Spaans na 4 jaar wonen in Spanje wel dusdanig dat ik de grote lijnen kan snappen maar dat wil nog niet zeggen dat ik in detail snap wat er staat. En zeker bij het invullen van de dagen/termijn van de sabbatical zit er nog wel een verschil in tussen "tot en met" of "tot".

De managers van mijn managers waren er heel snel van overtuigd dat ik vervangen moest worden dus binnen een uur nadat ik mijn verzoek tot sabbatical had ingediend was de vacature geopend en goedgekeurd. Er zijn zelfs al een paar gesprekken geweest, dus met een beetje mazzel kan ik op mijn 4 vrijdagen in april mijn kennis overdragen aan de nieuwe collega. Het is hoe dan ook duidelijk dat ik niet meer bang hoef te zijn dat ik terug moet komen in mijn oude plek.

Dus nog 12 dagen en dan houdt het op. 8 dagen in maart (vanwege Pasen) en 4 vrijdagen in april. Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik echt voor bijna 5 maanden van mijn werk verlost ben. Tijd die ik moet en ga gebruiken om mijn leven weer op zijn pootjes te zetten.

In april en mei ga ik mij bijna fulltime storten op mijn cursus. Ik had de hoop dat ik de gemiste tijd in zou kunnen halen door ook op de morgen naar de school te gaan maar de ochtendcursussen zitten vol dus dat is helaas niet mogelijk. Het zal dan neerkomen op zelfdiscipline om mijzelf in de ochtend op tijd mijn bed uit te sturen en achter de naaimachine te zetten om dan 's middags naar school te gaan, uitleg te vragen over waar ik 's morgens tegenaan ben gelopen en die dingen te doen waarvoor ik mijn lerares nodig heb om het "stomme" werk thuis te doen. Het is zonde om een middag (geen idee of van 16.00 - 21.00 onder middag valt) bezig te zijn met het met de hand zomen van een kledingstuk. Dat is iets wat thuis ook kan. Controleren of het patroon goed getekend is voordat ik de stof knip, is iets waarvoor ik wel mijn lerares nodig heb. Om maar even een simpel voorbeeld te geven.

Er staat in die periode ook een bezoekje naar de speciale stoffenwinkel in Antequera op de planning. Nadat de 3 kledingstukken die ik voor module 4 moet maken af zijn, wil ik met mijn lerares en overzicht maken van de resterende projecten en een grove berekening maken van hoeveel stof ik daarvoor nodig heb. Met dat boodschappenlijstje ga ik dan naar deze stoffenwinkel. Wat deze stoffenwinkel zo speciaal maakt is dat ze restanten opkopen bij de grote mode-ontwerpers zoals Dior en dergelijke. Tenminste, dat is wat mijn mede-cursisten zeggen waardoor je er stoffen vindt die je niet snel elders tegenkomt. Wat ik aan stoffen bij 1 van mijn mede-cursisten gezien heb, lijkt het wel de moeite waard.
Het idee was om met de hele school op een zaterdag naar deze stoffenwinkel toe te gaan maar dat is nog steeds niet gepland. Ik heb ontdekt dat ik er met de bus kan komen en een retourtje kost rond de € 15,00. Misschien ook met de "trein", dat is iets wat ik nog moet onderzoeken. Trein tussen aanhalingstekens want Granada is al sinds 2012 niet per trein bereikbaar. Er rijden bussen van Granada naar het station in Antequera en misschien hebben die een betere frequentie dan de normale busdienst. 

Na mei volgen 3 maanden volledig vrij en ik ben met een coach bezig om die maanden een beetje structuur te geven om te voorkomen dat ik 3 maanden loop te lanterfanten om dan eind augustus te ontdekken dat mijn tijd heb lopen verdoen. Bijkomen van 4 jaren hard werken en het afbouwen van de medicijnen die ik nu nog steeds slik vanwege de menopauze staat zeker op het lijstje. De rest moet nog ingevuld worden met de juiste mix van ontspanning, sociale dingen en "nuttige" dingen.
En hoewel ik er een bloedhekel aan heb, ben ik bang dat ik er niet aan ga ontsnappen dat een grondige schoonmaakbeurt van mijn huisje op het lijstje terecht gaat komen ;-).

Maar goed, nog 8 dagen tropenrooster en dan 1 maand bijna volledig vrij om vervolgens 4 maanden onbetaald verlof te hebben. Het einde is in zicht en gaat vast sneller dan gedacht.

Tijd om beslissingen te nemen

Oeps, bijna 2 maanden zonder enig teken van leven van mijn kant.. Na 5 dagen vakantie in Valencia met een vriendin uit Nederland en haar man, kwam ik op 8 januari weer op het werk om in 15 uur (3 dagen van 5 uur) de lonen voor mijn klant voor België en Nederland op de rit te krijgen. Gecombineerd met een zware verkoudheid die niet echt beter werd, zat ik weer eens aan mijn grens en zat er weinig anders op dan mijn dagen te laten bestaan uit werk en bed en kon ik 3 weken niet naar de cursus.

Hoewel ik mijn uiterste best deed om fouten te voorkomen, zijn er toch dingen verkeerd gegaan en op mijn verklaring waarom ik fouten had gemaakt werd mijn uitleg dat ik in mijn eentje was en dat 15 uur te kort is om de lonen goed voor te bereiden afgedaan als een leugen omdat er 2 collega's geholpen hadden (ja, maar pas een week later omdat ze in de week van het aanleveren van de loongegevens op vakantie waren). 

Ik begin het te leren en laat de discussie voor wat hij is maar de maat was vol. Mijn werk biedt de mogelijkheid/het recht op een sabbatical van minimaal 4 maanden en ik vind dat ik wel recht heb op een beetje meer rust. Ik snap ook dat mijn managers er niet om hebben gevraagd dat een reorganisatie werd teruggedraaid waardoor ik 40 uur in 27 uur moet doen. Zij kunnen het ook niet helpen dat ze op het kantoor niet snappen dat wij voor mijn klant anders werken dan in de rest van alle andere teams en dat ze de hoeveelheid werk dus niet af kunnen meten aan de hoeveelheid e-mails die wij verwerken gecombineerd met de hoeveelheid werknemers van de klant. Gooien we daar nog bij op dat het 3 maanden minimaal kost om een vacature goedgekeurd te krijgen (en daarna nog 2 maanden voordat een nieuw iemand het team komt versterken die eerst nog een maand training moet krijgen voordat hij echt mag werken), dan is het denk ik wel duidelijk onder wat voor omstandigheden ik (en met mij de rest van mijn team) mijn werk moet doen.

Dus, 4 maanden sabbatical. Na enig rekenwerk en ik wil mijn managers ook niet voor het blok zetten, heb ik op 26 januari laten weten dat ik met ingang van april 4 maanden sabbatical wilde. Personeelszaken had mij al eerder laten weten dat ik met mijn managers moest praten, dus bij deze gedaan ;-). Er is nog wat duidelijkheid over of mijn managers moeten goedkeuren of niet maar daar kom ik nog wel achter.
Bij een snelle reactie zouden ze 2 maanden hebben om het verzoek tot een vacature te openen, zou er tijd zijn voor enige kennisoverdracht en zou ik vanaf april 2 maanden volledig de tijd hebben om mij met mijn cursus bezig te houden om te zien of ik die in mei af kan sluiten.

Vrijdag 2 februari zullen we een gesprek hebben zei mijn teamlead, maar geen gesprek. Uiteindelijk werd dat 5 februari en was er al meer dan een week verstreken.Veel dank vanuit de kant van mijn managers dat ik dit zo ruim op tijd had aangegeven zodat ze ruimte hadden om een oplossing te zoeken. Vervolgens kwamen ze met een tegenvoorstel: ik had nog voldoende overuren om te compenseren en in combinatie met vakantiedagen, zou het misschien mogelijk kunnen zijn om in april 4 vrijdagen te werken en de rest van de maand vol te maken met het opnemen van vakantiedagen en overuren. In april zou ik dan nog gewoon mijn loon ontvangen en dan zou mijn sabbatical in mei ingaan.
Na overleg met de cursus, besloot ik dat dit geen slecht voorstel was.
Dinsdag 6 februari aan het rekenen geslagen of het voorstel haalbaar was, gebaseerd op de resterende vakantiedagen en overuren en een email gestuurd naar mijn managers: dit is mijn berekening, mijn lerares van de cursus zegt dat op deze manier nog steeds mogelijk is om de cursus op tijd af te krijgen, dus als jullie akkoord gaan met de berekening dan zal ik met ingang van mei de sabbatical aanvragen en kom ik in april 4 dagen helpen om vragen te beantwoorden. 

Vervolgens bleef het stil. Afgelopen dinsdag maar eens een herinnering ertegen aangegooid: ik snap dat jullie het druk hebben maar in het team merken ze dat er iets gaande is en ik vind het heel vervelend om te moeten liegen. Totdat jullie akkoord hebben gegeven, hou ik mij echter stil. Er zal binnen mijn team volledige paniek uitbreken als ze erachter komen dat ik weg ga, dus wacht ik liever totdat het officieel is.
Frankrijk moet door 2 personen gedaan worden en vanwege vertrek van de 2 huidige advisors, zit er nu 1 nieuweling die aan het verzuipen is. Duitsland moet door 5 advisors gedaan worden en die zijn op dit moment nog maar met 3 omdat 2 mensen vertrokken zijn Afgelopen vrijdag kwam ik erachter dat de advisor voor Spanje en Portugal ook een andere positie binnen het bedrijf heeft gevonden en dan is er in augustus vorig jaar een advisor is vertrokken die ook nog steeds niet vervangen is.
Ons team kampt met een groot personeelstekort en hoewel ik mij ongemakkelijk voel over de extra werkdruk die ik mijn teamleden ga bezorgen door mijn vertrek en dat mijn managers er ook niets aan kunnen doen dat het bedrijf handelt zoals het handelt, is het tijd om voor mijzelf te kiezen en zorgen.

Na het versturen van mijn herinnering kwam van mijn operational manager het verzoek aan mijn treamlead om het aantal overuren door te geven. Die kwamen een dag later binnen, ik laat weten dat gebaseerd op de uren die mijn manager gemeld heeft, het voorstel om in april 4 vrijdagen te werken inderdaad uitgevoerd kan worden en vervolgens bleef het weer stil. We zijn nu dus 3 weken verder, 3 weken waarin ik mijn 4 maanden sabbatical al aan had kunnen vragen,het verzoek voor een vacature ingediend had kunnen worden en ik had kunnen beginnen met het overdragen van kennis.

Officieel hebben we een opzegtermijn van 2 weken en af en toe ben ik het zo zat dat ik er aan zit te denken om op 15 maart mijn sabbatical aan te vragen met ingang van 1 april, mijn resterende vakantiedagen per direct op te nemen en midden in de loon periode vanaf 19 maart niet meer op het werk te verschijnen.
Maar dan denk ik aan mijn collega's die het ook niet kunnen helpen dat het bedrijf werkt zoals het werkt dus dan toch maar niet. Morgen zal ik kijken of de operational manager gereageerd heeft en een email sturen naar personeelszaken om te vragen of er een deadline is waarop ik mijn sabbatical aan kan vragen.

Maar het idee dat het over minder dan 2 maanden op gaat houden (en dan tel ik de 4 dagen in april niet mee) is een heel prettig vooruitzicht en een enorme opluchting. Het enige wat ik moet voorkomen is dat ik in augustus of september (afhankelijk of ik in april nu wel of niet werk) niet weer in mijn oude team terug kom.
Officieel ben ik mijn plek in mijn team kwijt (een extra reden om 4 maanden sabbatical aan te vragen) maar met de traagheid van het goedkeuren van vacatures en het vinden van een nieuwe medewerker, vrees ik dat mijn positie tegen die tijd nog lang niet ingevuld zal zijn.

Ik haat de menopauze

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik iets van mij heb laten horen. Dat heeft van alles te maken met de menopauze.

Wat mij heel erg dwars zit is dat mijn managers op het werk dit niet als een lichamelijk probleem zien  maar als een persoonlijk probleem en daardoor ook niet erg veel begrip tonen voor de hormoonschommelingen waar ik last van heb. Dat kan zijn omdat ze, gezien hun leeftijd, geen idee hebben waar ik doorheen moet. Tijdens mijn halfjaarlijkse functioneringsgesprek heb ik te horen gekregen dat ik een half jaar heb om mijn "wangedrag" te verbeteren en indien nee, dan zouden er consequenties zijn. Hoewel het niet met zoveel woorden is gezegd, weet ik uit ervaring dat het dan of een verplichte overplaatsing of ontslag zal worden (hoewel dat laatste door HR zoveel mogelijk tegengehouden wordt omdat dat geld kost). Ik zal hoe dan ook niet ontsnappen aan een slechte beoordeling tijdens mijn jaarlijkse evaluatie ;-).

Eind november was het even helemaal op en moest ik naar de dokter om mijn verklaring van ziek zijn op te halen. Hoewel ik ervan uitging dat het de gebruikelijke 3 dagen zou zijn, was mijn huisarts zo geschrokken van hoe ik eruit zag, dat ik direct (op z'n Spaans) een stapel medicijnen voorgeschreven kreeg, dat ik volgens haar vanwege de menopauze een hormonale depressie heb en dat ik minstens een week thuis moest blijven.
Met als gevolg dat ik mij nu elke maand bij mijn dokter moet melden.
Volgens mij heb ik helemaal geen last van een depressie, alleen maar heel erg moe vanwege gebrek aan slaap maar mijn Spaans is niet voldoende om met mijn huisarts hierover in discussie te gaan.

Inmiddels ben ik weer voldoende opgeknapt en op 5 december was ik weer aan het werk.
Nu geniet ik van een lang weekend wat ik vooral van plan ben om lekker lui in mijn bed door te brengen ;-). Op dit moment heb ik serious request op de radio (laptop) en maandag schakel ik door naar de Top2000.

Het lijkt erop dat Spaanse man uit mijn leven aan het verdwijnen is. In oktober is hij begonnen met het afkicken van zijn alcoholverslaving en daardoor is op dit moment voor mij geen plaats in zijn leven. Ik vind het wel even best. In mijn eentje heb ik, met de menopauze en de problemen op het werk, wel genoeg op mijn bordje.
Op dit moment wil ik vooral rust en dat is wat ik mijzelf de komende dagen ga geven.

Ik wens iedereen een fijne kerst.

Wereldburger of niet?

Na het lezen van een reactie op mijn vorige bericht, zit ik na te denken over het zijn van wereldburger. Geen eenvoudige vraag, en nu ik 5 uur per dag werk en 5 uur per dag cursus heb (op vrijdag 7 uur werk en 5 uur cursus) blijft er ook niet veel tijd over om over dit soort vraagstukken mijn licht te laten schijnen.

Ik woon nu al weer meer dan 3,5 jaar in Spanje en het is duidelijk dat ik voor de Spanjaarden altijd een buitenlander zal blijven, hoewel ik absoluut hun respect heb verdiend door de taal te leren en mij aan te passen aan hun gewoonten en cultuur. Aan de andere kant zijn er reacties van mijn kant die zo ingebakken zijn dat ik niet eens zie dat ze, zeker in ogen van een Spanjaard, zo vreselijk direct Nederlands zijn. Het is de cultuur waarin ik ben opgegroeid en het kost heel erg veel tijd en vooral tact om van beide kanten begrip te kweken. In hoeverre dat begrip mogelijk is, is afhankelijk van de achtergrond van de desbetreffende Spanjaard.

Veel Spanjaarden, zeker die van mijn leeftijd en meer nog in Andalucia (als zijnde de meest arme regio in Spanje), zijn nog nooit in het buitenland geweest. Soms zelfs nog niet eens buiten hun regio. Spaanse Man is 1x in Duitsland geweest voor zijn werk maar verder niet en ook voor hem gaat er niks boven Andalucia. Eén van zijn dooddoeners als ik iets vertel over hoe het in Nederland gaat, is: Je bent nu in Spanje/Andalucia. Einde discussie.
Voordeel is dat Spaanse Man in ieder geval veel gelezen heeft en daardoor in staat is iets verder te kijken dan neus lang is. Anders zou onze vriendschap ook niet meer dan een jaar overleeft hebben.

Om 3 voorbeelden te geven van cultuurverschillen die ik recent tegen kwam:
Op het werk
Mijn manager (Spaanse) eist respect van mij, alleen omdat ze hoger in rang is. In Spanje heel normaal maar ik moet in Nederland de eerste manager nog tegenkomen die dit in zijn hoofd zal halen. In Nederland moet je als manager respect verdienen door hoe je je werk doet.
Een discussie in de moestuin:
Als een vriendje blijft slapen in huis van ouders en dochter, dan moet dat in aparte slaapkamers. Einde discussie. Ik herinner mij nog een discussie met mijn moeder toen mijn eerste serieuze vriendje bleef slapen. Zij vroeg waar ik het extra matras in mijn slaapkamer wilde hebben terwijl ik heel verontwaardigd zei dat hij op de zolderkamer moest slapen. Nu is Andalucia wel meer conservatief dan andere regio's in Spanje, maar het geeft wel aan hoe diep cultuur in ons geworteld is.
Op de cursus:
Ik kwam op de cursus na het werk (vanwege een vergadering met mijn klant waren mijn werkuren verschoven en ging ik direct door) en was gaar. Komt mijn lerares vragen waar ze mij mee kon helpen en mijn reactie was: laat me even alleen. In Nederland kun je dit maken, maar iedereen op mijn cursus was geschokt. Voordeel was dat ik merkte dat mijn reactie kennelijk niet zo gepast was, dus dan zijn excuses snel gemaakt en kun je afspraken maken over een volgende keer.

En ook als ik aan Nederland denk, ik heb de Nederlandse nationaliteit, ik ben er geboren en getogen. Maar ik voel mij meer noorderling dan Nederlander, inclusief het wantrouwen tegen de regering die, in mijn mening, ervan uitgaat dat Nederland de Randstad is en dat de wereld bij Zwolle ophoudt. Ook op het werk, waar we met zo'n 150/200 Nederlanders zijn is het verschil tussen westerlingen, zuiderlingen en noorderlingen merkbaar.

Met hard werken denk ik dat het mogelijk is om je bewust te worden van het effect dat cultuur heeft op onze gedachten en gedragingen. Maar ik denk niet dat het helemaal uit te bannen is. In zoverre weet ik ook niet of het mogelijk is om echt wereldburger te zijn. Zolang het mogelijk is om van beide kanten om respect op te brengen, kun je een eind komen maar er zijn dingen die waarschijnlijk nooit te begrijpen zijn en het is de vraag of je in staat bent om daar op zijn minst niet veroordelend tegenover te staan of begrip voor op te brengen.

Als je maar lang genoeg het gevoel hebt dat je niet mag zijn wie je bent (en dat is het gevoel wat veel Catalanen hebben) dan komt er een moment dat je in opstand komt. Hoewel de meerderheid van de Catalanen geen onafhankelijkheid wil maar wel meer zeggenschap over hoe zij dingen in hun autonome provincie willen regelen (in Spanje hebben de provincies meer zeggenschap over hoe zij dingen willen regelen dan in Nederland) en hoe de verdeling van het geld tussen de staat en de provincies moet plaats vinden. In die zin is het ook een economische discussie.

In hoeverre een situatie uit de hand loopt, hangt van veel factoren af.
Nu ik ook voor het Belgische kantoor van mijn klant werkt met het kantoor in Brussel, krijg ik af en toe e-mails van medewerkers dat zij, omdat het kantoor in Brussel staat, in hun taal van keuze aangesproken willen worden. Dat is wettelijk geregeld en daar zit een groot verschil met Spanje, voor zover ik dat kan zien vanuit hier. In België zijn de rechten van Vlamingen en Walen vastgelegd en in het beleid wordt (misschien niet naar de zin van iedereen) rekening gehouden met het feit dat er Walen en Vlamingen zijn.

In Spanje is vastgelegd dat Spanje 1 is, zonder enige uitzondering, terwijl Spanje als land nooit 1 land geweest is. En dat is waar de problemen voor een groot deel vandaan komen en wat de belangrijkste politieke vraag is: hoe zien wij, als Spaanse regering, Spanje en hoe gaan wij dat vormgeven?
Tot op heden heb ik niet de indruk dat dit een vraag is die de Spaanse regering bezig houdt. Die zien het meer als een schending van de wet dan als een politieke kwestie.
Maar vanwege mijn rooster, moet ik heel eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maand niet heel erg het nieuws heb bijgehouden. Het lezen van Spaanse kranten kost energie en tijd en van beiden heb ik op dit moment te weinig.