Dat wist ik nog niet

Ik ben met mijn 4e jaar in Spanje begonnen en had de indruk dat ik nu wel zo´n beetje wist hoe het dagelijkse leven hier gaat en dat er niet veel meer was wat mij kon verbazen. Dat bleek dus verkeerd gedacht.

Afgelopen vrijdag kwam ik mijn huurbaas tegen die aan mij vroeg waarom ik de rekeningen van licht en water nog niet had betaald. Ik was verbaasd want die had ik per direct naar hem overgemaakt. Dat was niet goed. Ik had de rekeningen rechtstreeks aan het energie- en waterbedrijf over moeten maken. Oeps!!! In mijn vorige huis betaalde mijn huurbaas en maakte ik het geld aan haar over en ik was ervan uitgegaan dat dit algemeen geldend was. Niet dus.
Huurbaas beloofde dat hij zou kijken wat ik aan hem had overgemaakt en dat terug zou storten en ik beloofde dat ik het geld zo snel mogelijk zou overmaken aan de juiste instelling om te voorkomen dat ik afgesloten zou worden.

Ik open mijn laptop, pak de factuur om het rekeningnummer te vinden om tot de ontdekking te komen dat er geen rekeningnummer op staat. Niet bij het licht en ook niet bij het water. Op de website zag ik dat er wel een mogelijkheid was om via de website van de leverancier te betalen maar hoe ik mij daarvoor moest registreren was onduidelijk, temeer omdat de facturen op naam van de huurbaas staan. Een email en een contactformulier ingevuld maar omdat het vrijdag na 21.00 uur was, niet direct een antwoord.

Tijd voor het rondsturen van wat whatappjes. De betaaltermijn van de oudste factuur was ergens in januari en er waren al aanmaningen ontvangen. Lerares Spaans en de groep van het werk. Zaterdagmorgen een reactie van mijn lerares: je moet betalen op het kantoor van de leverancier. Dat kan niet waar zijn. Moet ik echt vrij vragen op mijn werk om mijn rekeningen voor water en licht te betalen?
Inmiddels lag er een uitnodiging van Spaanse Man om de zaterdag samen door te brengen en ik vertrok op mijn fietsje met de hoop dat hij mij verder kon helpen. En ja, dat was ook zo.
Nu weet ik hoe ik een factuur op z'n Spaans moet betalen.

Op de factuur staan de banken vermeld waar het bedrijf zijn bankrekeningen heeft. Ik moet naar een geldautomaat van die bank gaan. Afhankelijk van hoe modern die bank is, moet ik of eerst geld pinnen om de factuur te betalen of ik kan de betaling met mijn pinpas (die van een andere bank is) doen.
Ik selecteer op het scherm dat ik een factuur wil betalen en ik moet de barcode van de factuur onder de laser houden. Ik controleer de gegevens die op het scherm verschijnen, ik geef akkoord, ik leg het geld (in geval van contante betaling en alleen papiergeld) in het vakje wat opent. Mijn geld wordt geteld, ik druk op akkoord voor betaling, het wisselgeld wordt in muntjes teruggeven en ik krijg een bewijs dat ik betaald heb.

Het is nu zondagmorgen en ik heb er nog steeds moeite mee om dit te geloven. Ik hoop maandag een reactie te krijgen op de verzonden emails zodat ik de volgende keer de betaling via internet kan doen, hoewel het ook vreemd aanvoelt om een rekening niet via je eigen internetbankieren te betalen maar via de website van de leverancier.

Actief zijn

Met alles wat er hier gebeurd, is het er al een tijdje niet van gekomen om een update over de menopauze en dergelijke te geven. Want nadat ik mij bij de gynaecoloog had gemeld, kwamen er nog wat meer doktoren langs.

De gynaecoloog was uiteindelijk toch nog een probleem. Ik ging weg met een verwijsbriefje voor een mammografie en een bloedonderzoek. Met behulp van mijn Spaanse vriendin was de afspraak voor de mammografie zo gemaakt en voor het bloedonderzoek moest ik rond de 2e tot 4e dag van mijn menstruatie langs komen. Ook lag er de mededeling dat ik na 1 maand een afspraak voor de uitslagen moest maken.
Zonder bloedonderzoek geen afspraak en hoewel de gynaecoloog ervan overtuigd was dat mijn menstruatie snel zou komen, moest ik toch nog zo´n 6 weken wachten voordat het eindelijk zover was. Wat heftige dilemma's opleverde want moest ik nu wachten (wat als mijn menstruatie helemaal niet meer zou komen) of toch een afspraak maken voor over een maand zoals gezegd. En het valt dan niet mee om de Spaanse manier te ontdekken.
Maar goed, uiteindelijk had ik alles wat nodig was voor de afspraak en omdat ik had geluisterd naar mijn Spaanse vriendin was eind februari al de afspraak voor eind maart gemaakt. Anders had het allemaal nog langer geduurd.

Helaas ben ik nog net niet in de menopauze. Dus waarschijnlijk zal er nog 1 menstruatie volgen of iets wat ervoor door moet gaan. Voor de rest was alles goed. De gynaecoloog heeft mij een voedingssupplement met melatonine meegegeven om te kijken of ik daar beter door slaap (die regelmatig terugkerende chocoladeverslaving kan me niet zo heel veel deren ;-) ), waarbij ik er later achterkwam dat dit supplement wordt voorgeschreven aan vrouwen die zwanger willen worden. Ik geloof echter niet dat het een gevolg heeft op mijn hormoonhuishouding dus na wat zoekwerk wanneer ik het supplement het beste in kan nemen, krijg ik in het weekend tenminste redelijke voldoende slaap waardoor alles wat gemakkelijker wordt.

Verder zat het mij al een tijdje dwars dat ik in mijn hele doen en laten beperkt werd door de hernia die ik heb (geen idee of een hernia kan verdwijnen of dat alleen de pijn verdwijnt). De behandeling van een hernia hier is heel anders dan in Nederland en de opgelegde beperkingen zijn hier ook veel groter. In Nederland had ik mij nooit zo snel bij al die beperkingen neergelegd en was ik op zoek gegaan naar alternatieve manieren om toch te kunnen doen wat ik wil doen. Hier in Spanje was dat er nog niet van gekomen. Geheel tegen de Nederlandse mentaliteit in had ik mij neergelegd bij de Spaanse manier van doen door alle verantwoordelijkheid bij de artsen te leggen en niet zelf het heft in handen te nemen. 

Volgens de neurochirurg zou ik nooit meer een meerdaagse voettocht kunnen maken en hoewel hij misschien gelijk heeft, kan ik dit pas accepteren als ik voor mijn gevoel er zelf alles aan gedaan heb om te kijken of er toch geen andere mogelijkheden zijn.
Een zoektocht op internet leverde mij een centrum op waar ze een gecombineerde aanpak hadden in de vorm van een sportarts, een fysiotherapeut, een diëtiste en personal trainers. Iedereen staat met iedereen in contact en is beschikbaar voor overleg. Voor Nederlandse begrippen redelijk prijzig dus zeker voor Spaanse begrippen maar het leek veelbelovend.
Eerst een afspraak met de sportarts die mij een wereld van voedingssupplementen voorschreef om mijn nog steeds overbelaste spieren van mijn voettocht richting Rome de kans te geven zich te herstellen. Vervolgens 2x per week naar de personal trainer om allerlei spieren te versterken die ervoor kunnen zorgen dat mijn hernia mij niet gaat belemmeren in het maken van een nieuwe meerdaagse wandeltocht (ik wil nog steeds in 9 weken van Sevilla naar Santiago ;-) ). Die stuurde mij weer voor een paar sessies door naar de fysiotherapeut. En om alles compleet te maken, werden er ook een paar sessies met de diëtiste ingepland.

Volgens mij weten ze niet helemaal goed wat ze met me aanmoeten, door taal- en cultuurverschillen en omdat mijn lichaam, zoals gebruikelijk, niet reageert zoals normaal. Bovendien komen de meeste Spanjaarden bij dit centrum terecht vanwege esthetische redenen (uiterlijk is hier extreem belangrijk), terwijl mij dat nou echt niks kan schelen. Mijn doel is om, ondanks een hernia, 7 dagen met een rugzak op door de wereld te trekken. Maar mijn personal trainer en ik hebben wel veel lol, mijn uitspraak wordt gecorrigeerd en ik leer nieuwe woorden. Inmiddels ben ik ook zo'n 3,5 kilo kwijtgeraakt.

Het vinden van een acceptabel dieet wat een mengsel moet zijn van Spaanse en Nederlandse gewoonten heeft nog wat voeten in de aarde maar ik ga ervan uit dat we daar uiteindelijk ook wel uit zullen komen. Het lukt me nog niet helemaal om de diëtiste duidelijk te maken dat ik om 17.00 uur honger heb en dat, als ik om 18.00 een uur moet trainen, een appel of wat nootjes niet voldoende is. En dat als ik na de training om 19.30 uur thuis kom, ik geen energie (en zin) meer heb om dan nog eens een volledige maaltijd in elkaar te knutselen.

Kortom, druk bezig om, na mentaal beter in mijn velletje te komen, nu ook fysiek beter in mijn velletje te komen. Het is niet gemakkelijk maar uiteindelijk kom ik daar waar ik wezen wil.

Een moestuin en een fiets

Spaanse man stuurde mij een paar whatsapps. Een voorstel dat hij had gedaan aan zijn familie om met z´n allen 50m2 moestuin te huren. De eigenaar van het complex zorgde voor het water geven, er was een wc, een plek om laarzen en kleding te bewaren en er is tuingereedschap voor algemeen gebruik. Hij was erg teleurgesteld dat tot dan toe zijn familie nog niet had gereageerd.

Wetend dat Spaanse man begin 2016 een zware depressie heeft gehad en ik hem niet zo vaak ergens enthousiast over heb gezien, was mijn reactie: "Als je familie niet reageert, dan spreken we hierover.".
Natuurlijk reageerde zijn familie niet en zodoende stond ik afgelopen zondag op het tuincomplex om de sfeer te proeven, met de eigenaar kennis te maken (Spaanse man deed het woord) en nu huren wij dus een moestuin van 40m2 voor € 40,00/maand.

Op het complex zitten meer buitenlanders, zo kwam ik daar de Amerikaanse vriend tegen van mijn Nederlandse teamgenote en volgens de eigenaar zijn er meer mensen van mijn werk die er een moestuin hebben. Er wordt dan ook volop geëxperimenteerd met groenten die van oorsprong niet Spaans zijn. Daarbij is het de bedoeling dat er ecologisch getuinierd wordt waardoor ik het gevoel heb dat ik er wel meer mensen tegen zal komen die iets meer open-minded zijn dan de gemiddelde Spanjaard in Andalucia.

Gisteren ben ik langs een winkel geweest die plantjes verkoopt om te kijken wat er te koop is (7 soorten tomaten, 8 soorten paprika, Spaanse komkommer, courgettes en nog veel meer) en de prijs per plantje varieert van € 0,25 tot € 0,50 per stuk. Ik wist niet wat ik hoorde. Volgens mij is het in Nederland echt wel veel duurder.
Vandaag ga ik een berichtje sturen naar de eigenaar om te vragen hoeveel plantjes we van wat moeten hebben. Spaanse man heeft mij de vrije hand gegeven om te kiezen wat ik wil (naast de verplichte tomaten, paprika om te koken en Spaanse komkommers) met de mededeling dat ik er niet aan moest wennen dat ik mocht beslissen wat er in de tuin kwam te staan.

En omdat de moestuin een beetje buiten Granada ligt (vanaf mijn werk zo'n 30 minuten lopen, zo'n 50 vanaf mijn huis) heb ik eindelijk de knoop doorgehakt om een fiets te kopen. Al vanaf het allereerste moment dat ik hier woon loop ik over een fiets na te denken. De belangrijkste redenen om er steeds vanaf te zien waren vooral: hoe krijg ik die fiets zonder lift naar de verdieping waar ik woon en waar laat ik hem?
Inmiddels heb ik in die tijd zoveel geld uitgegeven aan bussen dat ik er ruim een fiets van had kunnen kopen.

Twee dagen onderzoek naar vouwfietsen op internet (ervan uitgaande dat die het lichtste zijn en gemakkelijker 3 hoog de trap op te tillen) en gisteren bij een fietsenwinkel de fiets gekocht. De fiets werd direct afgemonteerd in de winkel, er moest nog licht bijgekocht worden (werd er ook direct opgezet) en een helm (verplicht buiten de stad) en ik op de fiets weer terug naar huis.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het fijn vond om te fietsen hoewel ik er geen enkel probleem mee had om alles lopend te doen. Het enige waar ik wel aan moet wennen is dat ik mij nu aan het eenrichtingsverkeer moet houden wat in de binnenstad van toepassing is. Het zal dan ook nog wel even duren voordat ik de snelste weg van A naar B per fiets heb gevonden. Of ik doe wat alle Spanjaarden doen: over de stoep ;-).
Wat ook nog ontdekt moet worden is hoe de fiets te parkeren. Er is hier geen cultuur van fietsenstalling op straat en ik wil hem graag wel ergens aan vast kunnen zetten zodat hij niet gestolen kan worden. Op het werk is er een plek gereserveerd in de parkeergarage van het kantoor.

Vrijdag gaan Spaanse man en ik plantjes kopen en dan ga ik zaterdag mijn eerste "lange" rit op de fiets maken richting moestuin om de plantjes te planten.
Het zal mij benieuwen hoe het hebben van een moestuin op zijn Spaans gaat.

Zo werkt dat dus

Afgelopen vrijdag was ik uitgenodigd op een feestje van een vriendin om het begin van de lente te vieren en daar raakte ik in gesprek met een Amerikaanse Cubaan. Hij vertelde mij dat hij een neef had die in Nederland bij een farmaceutisch bedrijf werkte en dat hij het zo jammer vond dat hij daar geen contact mee had. Ik bood aan (geheel tegen de regels in, ik weet het) om bij ons op kantoor in een database te zoeken. Er werden nummers uitgewisseld.

Zodoende kreeg ik zaterdag allemaal berichtjes in mijn whatsapp met darling, mi amor, sweetheart, cariño etc. Dat ik zo bijzonder was en dat hij sinds vrijdag constant aan mij liep te denken. Degenen die mij nu wel een beetje kennen, weten dat dit soort acties juist de tegengestelde reactie bij mij oproepen ;-). Hij wilde met mij uit. Nou, ik ook wel met hem, om hem duidelijk te maken dat ik dit soort berichtjes onzin vind,
Met als gevolg dat ik met Spaanse man een gesprek moest hebben, hoewel de timing niet geheel handig was omdat ik door slaapgebrek in combinatie met melatonine (voorgeschreven door de gynaecoloog, alleen niet werkend op het moment dat het moest werken) en overgangshormonen niet in mijn beste doen was.

Na een emotioneel gesprek met Spaanse man waarin ik de ruimte kreeg om te ontdekken wat ik moest ontdekken (onder de voorwaarde dat de seks tussen ons afgelopen zou zijn als er een andere man in het spel kwam maar dat onze vriendschap zou blijven), bleef het zondag stil vanuit de kant van de Cubaan. Ik kreeg een berichtje dat hij onderweg was naar Granada, dat hij binnen een half uur thuis zo zijn en dat hij dan iets van zich zou laten horen. Geen reactie.

Maandagmorgen, een stroom aan berichtjes, nu werden ook het arsenaal van smileys en plaatjes opgetrokken. Vooral de rozen haalden bij mij het slechtste naar boven. En of ik de mogelijkheid had om die avond uit te gaan. Best, ik ben beschikbaar na mijn gecombineerde fysio/personal trainer. In mijn pauze laten weten dat ik zijn neef niet in de database kon vinden. Geen reactie. Vreemd want als je op zoek bent naar je familie en die is niet gevonden, dan is er teleurstelling of op zijn minst een bedankje voor de moeite. Er begon iets te knagen.

Terugkomend van de fysio/personal trainer, stuurde ik een berichtje met tijd en plaats om te ontmoeten. Kreeg een berichtje terug: "Ik vind dit vreselijk moeilijk om te zeggen maar ik kan niet met je uit of we moeten afspreken bij jou of bij mij thuis want mijn bankrekeningen zijn geblokkeerd." "Dan gaan we uit op Nederlandse manier en betaal ik." was mijn reactie terug. Het duurde even voordat hij overstag ging, maar de afspraak was gemaakt.

Redelijk op de afgesproken tijd kwam hij opdagen wat voor Spaanse begrippen heel netjes is. Hij vond zichzelf wel heel belangrijk, liep constant te praten over zijn zakelijke avonturen en zijn leven en leek niet echt geïnteresseerd in mijn verhaal. Daarbij reacties die nergens op sloegen als ik iets vertelde, gebaseerd op de obligate/gebruikelijke manier van reageren zonder te kijken/voelen hoe ik iets vertelde. En bij het verhaal van de kangoeroe als huisdier met foto's, waren bij mij de grenzen wel bereikt. Op dat moment was het nog steeds een aardige man met een hoop fantastische verhalen die allemaal waar zouden kunnen zijn maar het geheel riep toch een bepaald gevoel van wantrouwen bij mij op. Alles had een verklaring of werd verklaard en hij had toch wel een hoop ellendige dingen meegemaakt. Temeer omdat hij ook nog eens € 140.000,00 had verloren tijdens het zaken doen hier in Spanje. Nou, ik heb ook een hoop ellendige dingen meegemaakt maar daar loop ik niet te mee te koop en al zeker niet bij een eerste afspraak.

Dinsdag vroeg ik vriendelijk of het gelukt was om zijn bankrekeningen te deblokkeren. "Nee, helaas niet want mijn paspoort is verlopen." kreeg ik als reactie terug. "Ik moet naar Madrid om dit te regelen met de ambassade." Op dat moment wist ik het zeker. Hier werd een spelletje gespeeld. Best, maar niet met mij. Een sterkte van mijn kant leek mij redelijk gepast en daarna heb ik het er bij laten zitten. Rond half 7 's avonds de vraag hoe mijn dag was, waar ik niet op gereageerd heb. Tijd om te bedenken hoe ik dit op een nette manier af kon handelen.
Bovendien werd ook steeds duidelijker dat mijn gevoelens voor Spaanse man sterker waren dan ik gedacht had (waar hormoonschommelingen al niet goed voor zijn ;-) ), hoewel ik niet verliefd op hem ben.

Op woensdagmorgen een berichtje gestuurd dat er op dit moment nog een man in mijn leven is, dat ik op beiden niet verliefd ben en dat ik daarom niets anders aan kan bieden dan mijn vriendschap. Het antwoord terug was veelzeggend: "goedendag".
Vervolgens aan Spaanse man bekennen dat het een fout was geweest om met Cubaan uit te gaan en na, vooral voor mij, een paar moeilijke dagen lijkt het erop dat Spaanse man en ik gewoon verder gaan waar we voor zondag gebleven waren, genietend van wat er op dit moment is maar geen vaste relatie omdat Spaanse man, na een zware depressie, eerst nog een hoop dingen voor zichzelf uit moet zoeken en ik er (nog) niet aan toe ben om mijn vrijheid op te geven.

Al met al een zeer nuttige actie, in de zin dat het veel dingen duidelijk heeft gemaakt, en met mijn vriendinnen heb ik heel hartelijk om het gebeuren gelachen. Vooral die kangoeroe deed het er goed. Toch hoop ik zoiets niet nog een keer mee te maken.

En nu?

Het is nu zo'n 5,5 maand geleden dat ik met Spaanse Man in contact kwam. Voortgekomen uit een actie van mijn kant om een Spaanse vriendin te helpen om te ontdekken of de man waar ze verliefd op was oprechte bedoelingen had of niet. Spaanse man was degene die het initiatief nam door met mij contact op te nemen via de datingsite. Van beide kanten was het idee dat het leuk zou zijn zolang het duurde. En ik zal heel eerlijk zijn dat ik ervan uitging dat dat niet zo lang zou zijn.

Spaanse man, granadino all over. Amper zijn neus buiten Andalucia gestoken, spreekt alleen Spaans (beter gezegd Andalusisch), vindt alles wat van buiten komt maar raar (zeker op het gebied van eten) en geen enkele flexibiliteit in zijn gedachten. Is in staat om een monoloog van een half uur te houden als hij ergens van overtuigd is. Belezen ook. Je zou het kunnen vergelijken met een stugge uit de klei getrokken Groninger. Moeilijk om te doorgronden maar als ze je eenmaal geaccepteerd hebben dan is het ook voor altijd.
En daar sta ik dan tegenover. Open, nieuwsgierig, onafhankelijk, worstelend om mijn gevoelens en gedachten in het Spaans uit te drukken en om zijn dialect te verstaan. Meer van de wereld gezien en ervan overtuigd dat er meer is dan zijn vaste opvattingen. Minder belezen maar wel inzichten die ik in het leven heb opgedaan (alleen tellen die niet want niet onderbouwt met een stevige citatenlijst ;-) ). Een nuchtere, Nederlandse mentaliteit die beduidend minder claimend is dan de Spaanse vrouwen.

We gaan echter steeds vaker in het weekend samen op stap waarbij Spaanse man zijn best doet om mij de mooiste plekjes rondom Granada te laten zien. Soms gaat het wel eens mis als de keer dat hij mij mee zou nemen naar de zee bij Motril en we niet verder kwamen dan het restaurant bij de ferries naar Afrika en ik geen zee gezien heb. Afgelopen zaterdag hebben we samen in zijn huis doorgebracht waarbij ik kookles kreeg om Spaanse rijst te maken.

Ik heb een wereld aan boeken gekregen om te lezen en af en toe doen we een poging om elkaars filosofische standpunten onderuit te halen, hoewel ik meestal verlies wegens gebrek aan woordenschat. Ik leer over de Spaanse economie en de onontwikkelde welzijnsstaat. Spaanse man leert hoe een echte democratie zou moeten werken.

We hadden elkaar al een tijdje niet gezien omdat Spaanse man een paar dingen met zijn ex moest regelen wat niet helemaal liep zoals gepland. Hij nodigde mij uit om afgelopen zondag mee naar het strand te gaan en hij zou mij deze keer niet laten zitten. Alleen was hij de verjaardag van zijn moeder vergeten, die werd 85 jaar en er werd een etentje voor zondag georganiseerd als verrassing.
Zodoende vond ik het volgende berichtje in mijn telefoon, op zijn Spaans: vanzelfsprekend rekenen we op je komst. Om er zeker van te zijn dat ik het goed begreep: je nodigt mij uit om met jou en je familie de verjaardag van je moeder te vieren? Antwoord terug: als het je leuk lijkt dan nodig ik je uit.
Inmiddels was ik de kluts kwijt en voordat ik verder zou reageren leek het mij raadzaam om eerst maar even wat advies in te winnen. Ja het was echt een uitnodiging en het zou echt een belediging zijn om te weigeren. Met kerst kon ik er nog onderuit komen om zijn familie te ontmoeten maar nu werd het ingewikkelder.

Zodoende at ik afgelopen zondag in het huis van de oudste zus van Spaanse man met de rest van zijn broers en zussen, zijn moeder en een aantal kinderen van de broers en zussen. Het was gezellig en fantastisch niet georganiseerd. Zijn moeder was ontzettend blij mij te zien (Spaanse man had haar kennelijk wel verteld dat ik in zijn leven was verschijnen) en was heel blij dat Spaanse man nu niet meer alleen was en ik ook niet. Na afloop stond ik op ploffen van al het eten wat ik naar binnen moest werken.

En nu weet ik het even niet meer. Het voelt alsof Spaanse man en ik nu in een andere fase zijn beland waarvan ik niet weet of ik dat wel wil en daar al aan toe ben.
Elke keer denk ik dat ik weet wat ik voel en wat ik wil maar vervolgens gebeurt er weer iets en blijk ik alles toch niet zo zeker te weten.

Stemmen

Tot op heden had ik mij nog niet veel bezig gehouden met de mogelijkheden die ik als Nederlandse in het buitenland had om mijn stem te laten gelden voor Nederlandse referenda en verkiezingen. Misschien ook wel omdat er in de 3 jaar dat ik hier ben, geen verkiezingen waren waar ik aan mee kon doen. Het heeft weinig zin om te gaan stemmen voor een gemeente of een provincie.
Er staat mij vaag iets bij dat ik mij kon registeren om te stemmen in het referendum over Oekraïne. Maar toen ik dat ontdekt had was de termijn om mij aan te melden al verstreken. Bovendien had ik ook geen goed beeld van alle voors en tegens.

Maar sinds ik, eerst met 2 en nu met 3 Nederlanders aan een bureaublok zit, zijn verkiezingen ineens belangrijk. Bovendien zijn die Nederlanders nog niet zolang in Spanje waardoor hun band met Nederland sterker is dan die van mij (als die al ooit sterk is geweest). Het gevolg is dat ik mij, hoewel redelijk last minute met 2 dagen voor het verstrijken van de uiterste inschrijfdatum, alsnog als kiezer voor de verkiezingen van vandaag heb laten registeren. Dit was eind januari.

Vervolgens nergens meer aan gedacht totdat mijn collega ons liet weten dat zij haar stemregistratie per email had ontvangen en ik mij realiseerde dat ik nog niks ontvangen had. Ik ging naar huis met het idee om mij eens in de ontvangen emails te verdiepen om te kijken wat voor actie ik moest ondernemen in geval van geen gehoor maar door allerlei afleiding kwam het er niet van. Mijn collega vertelde vervolgens dat er post zou moeten komen met het stembiljet en inmiddels waren we zo'n 2,5 week voor verkiezingsdatum.
Wetend dat de post er lang overdoet om in Spanje te komen, loonde het niet echt de moeite meer om te achterhalen wat er mis was gegaan met mijn stemregistratie.

Donderdag 2 maart kwam ik thuis tussen werk en een andere afspraak door en vond een grote envelop met Nederlands poststempel half uit mijn brievenbusje steken. Een beetje gehavend want groter dan mijn brievenbusje. Mijn stemregistratie met stembiljet.
Ik had een half uur voordat ik weer de deur uit moest dus snel lezen en kijken. Een boekje met alle deelnemende partijen en personen, een stemregistratieformulier om te tekenen 2 enveloppen (een witte voor het stembiljet en een oranje retourenvelop) en een stembiljet. Verder lezen: uw biljet moet woensdag 15 maart uiterlijk om 15.00 bij het stemregistratiekantoor ontvangen zijn.

Even snel rekenen: normale post doet er minstens 10 dagen over om van Spanje naar Nederland te komen. Het is nu 2 maart, als ik nu nog naar het postkantoor ga, dan komt mijn stembiljet op zijn vroegst op 13 maart aan want de buslichting van 2 maart is al geweest. Wil ik dus een stem uitbrengen die meetelt dan moet ik vandaag het biljet inleveren bij het postkantoor en voor snelle verzending kiezen.

Na mijn afspraak in de bus richting postkantoor (lang leve Spanje dat het (voor Nederlandse begrippen) elke avond koopavond is ;-) ). Gekozen voor een expreszending met track and trace. Gisteren even op de website gekeken en op 7 maart is mijn stembiljet in Den Haag aangekomen. Ervan uitgaande dat de Nederlandse post in staat moet zijn om in 7 dagen mijn stembiljet te bezorgen, zal mijn stem meetellen voor de gemeente Den Haag. Het was even stressen en het heeft mij € 10,85 gekost om mijn stem uit te brengen, maar elke stem telt.

Nu kijken of het gaat lukken om de verkiezingsuitslagen op de Nederlandse tv te kunnen volgen.

Afscheid nemen

Van de week had ik het er nog over met een Nederlandse collega die eerst bij mij in het team zat maar die nu een andere positie binnen het bedrijf heeft. Dat het erop lijkt dat onze tijd in Spanje alleen maar bestaat uit afscheid nemen.
Collega´s of vrienden die weggaan naar andere landen of andere teams, mensen die je buiten je werk leert kennen en die weggaan of dingen die eerst leuk waren maar door allerlei omstandigheden niet meer leuk zijn. Niet dat dit in Nederland niet zo gebeuren maar waarschijnlijk wel in mindere mate dan nu.

Voor mij is de tijd aangebroken om afscheid te nemen van het koor.
2 weken geleden hadden we de algemene ledenvergadering en werd de nieuwe koers uitgelegd. Na de vergadering had ik al mijn vraagtekens of ik wel aan de nieuwe eisen wilde en kon voldoen. Natuurlijk is het fantastisch om het requiem van Mozart te zingen of de Messiah van Händel en ik weet ook wel dat ik dat zou kunnen maar niet met 2 maanden voorbereiding. En laat dat nu juist zijn wat met de nieuwe koers van mij verwacht zou worden.

Ik verliet de ledenvergadering met gemengde gevoelens en vervolgens kreeg ik het verzoek dat de dirigent en iemand van de technische commissie met mij wilden praten. Het leek erop dat de beslissing voor mij genomen zou worden. En ja, ik had gelijk. Ze hadden het gevoel dat het voor mij hard werken was en dat het alleen maar zwaarder zou worden. Het was niet zo dat ik slecht zong maar het was niet voldoende om het niveau te halen wat ze met de nieuwe koers willen bereiken.
Tijdens het gesprek was ik erg verdrietig. Niet omdat ik het erg vind om van de stress verlost te zijn en het schuldgevoel als ik thuis niet gestudeerd had omdat ik teveel andere dingen te doen had. Maar wel omdat het betekent dat ik alle aardige mensen achter moet laten die op bepalende momenten in mijn leven er voor mij waren en 2 jaar als een soort surrogaat broers en zussen lief en leed met mij gedeeld hebben.

Als service (er moeten waarschijnlijk nog meer mensen weg) gaat de dirigent bemiddelen om voor alle mensen die weg moeten een ander koor te vinden. Dus als ik eraan toe ben, kan ik hem benaderen en vragen om zijn hulp. Ik lever dan een lijstje aan met mijn wensen, bijvoorbeeld meer buitenlanders, meer niet-Spaanse muziek, niet thuis studeren en wat dan voor mij belangrijk zal zijn. Met deze wensen gaat de dirigent dan kijken welk koor het beste bij mij zal passen. Tijdens de ledenvergadering is gezegd dat Granada zo'n 35 koren heeft, dus er zal vast wel eentje zijn die meer geschikt voor mij is.

Dus is vandaag, in het kader van afscheid nemen, de tijd aangekomen om afscheid te nemen van het koor. Om het iets gemakkelijker te maken, heb ik in de whatsapp-groep van de alten al laten weten dat ik weg ga en de reacties waren hartverwarmend. Er is mij ook al meegedeeld dat ik de whatsapp-groep niet mag verlaten. Het is fijn om te ontdekken dat ik in die 2 jaar bij het koor, met mijn, zeker in het begin, gebrekkige Spaans mijn plekje heb veroverd.

En wat er verder gaat gebeuren, zullen we wel zien. Broer gaat mijn basklarinet opsturen naar Spanje. Mijn gewone klarinet is na 40 jaar en zo'n 8 jaar niet meer op spelen overleden verklaard en om te voorkomen dat mijn basklarinet hetzelfde lot overkomt, zal ik daar toch iets aan moeten doen. En muzieknoten zijn overal ter wereld gelijk in tegenstelling tot songteksten waar ik in het Spaans en Latijn echt moeite mee heb om muziek en tekst bij elkaar te brengen.

Dus hoewel een afscheid, staat er ook weer iets nieuws te gebeuren (alleen de vorm is onbekend), totdat het moment aankomt dat ik daar ook weer afscheid van moet nemen ;-).