Het is nu zo'n 5,5 maand geleden dat ik met Spaanse Man in contact kwam. Voortgekomen uit een actie van mijn kant om een Spaanse vriendin te helpen om te ontdekken of de man waar ze verliefd op was oprechte bedoelingen had of niet. Spaanse man was degene die het initiatief nam door met mij contact op te nemen via de datingsite. Van beide kanten was het idee dat het leuk zou zijn zolang het duurde. En ik zal heel eerlijk zijn dat ik ervan uitging dat dat niet zo lang zou zijn.
Spaanse man, granadino all over. Amper zijn neus buiten Andalucia gestoken, spreekt alleen Spaans (beter gezegd Andalusisch), vindt alles wat van buiten komt maar raar (zeker op het gebied van eten) en geen enkele flexibiliteit in zijn gedachten. Is in staat om een monoloog van een half uur te houden als hij ergens van overtuigd is. Belezen ook. Je zou het kunnen vergelijken met een stugge uit de klei getrokken Groninger. Moeilijk om te doorgronden maar als ze je eenmaal geaccepteerd hebben dan is het ook voor altijd.
En daar sta ik dan tegenover. Open, nieuwsgierig, onafhankelijk, worstelend om mijn gevoelens en gedachten in het Spaans uit te drukken en om zijn dialect te verstaan. Meer van de wereld gezien en ervan overtuigd dat er meer is dan zijn vaste opvattingen. Minder belezen maar wel inzichten die ik in het leven heb opgedaan (alleen tellen die niet want niet onderbouwt met een stevige citatenlijst ;-) ). Een nuchtere, Nederlandse mentaliteit die beduidend minder claimend is dan de Spaanse vrouwen.
We gaan echter steeds vaker in het weekend samen op stap waarbij Spaanse man zijn best doet om mij de mooiste plekjes rondom Granada te laten zien. Soms gaat het wel eens mis als de keer dat hij mij mee zou nemen naar de zee bij Motril en we niet verder kwamen dan het restaurant bij de ferries naar Afrika en ik geen zee gezien heb. Afgelopen zaterdag hebben we samen in zijn huis doorgebracht waarbij ik kookles kreeg om Spaanse rijst te maken.
Ik heb een wereld aan boeken gekregen om te lezen en af en toe doen we een poging om elkaars filosofische standpunten onderuit te halen, hoewel ik meestal verlies wegens gebrek aan woordenschat. Ik leer over de Spaanse economie en de onontwikkelde welzijnsstaat. Spaanse man leert hoe een echte democratie zou moeten werken.
We hadden elkaar al een tijdje niet gezien omdat Spaanse man een paar dingen met zijn ex moest regelen wat niet helemaal liep zoals gepland. Hij nodigde mij uit om afgelopen zondag mee naar het strand te gaan en hij zou mij deze keer niet laten zitten. Alleen was hij de verjaardag van zijn moeder vergeten, die werd 85 jaar en er werd een etentje voor zondag georganiseerd als verrassing.
Zodoende vond ik het volgende berichtje in mijn telefoon, op zijn Spaans: vanzelfsprekend rekenen we op je komst. Om er zeker van te zijn dat ik het goed begreep: je nodigt mij uit om met jou en je familie de verjaardag van je moeder te vieren? Antwoord terug: als het je leuk lijkt dan nodig ik je uit.
Inmiddels was ik de kluts kwijt en voordat ik verder zou reageren leek het mij raadzaam om eerst maar even wat advies in te winnen. Ja het was echt een uitnodiging en het zou echt een belediging zijn om te weigeren. Met kerst kon ik er nog onderuit komen om zijn familie te ontmoeten maar nu werd het ingewikkelder.
Zodoende at ik afgelopen zondag in het huis van de oudste zus van Spaanse man met de rest van zijn broers en zussen, zijn moeder en een aantal kinderen van de broers en zussen. Het was gezellig en fantastisch niet georganiseerd. Zijn moeder was ontzettend blij mij te zien (Spaanse man had haar kennelijk wel verteld dat ik in zijn leven was verschijnen) en was heel blij dat Spaanse man nu niet meer alleen was en ik ook niet. Na afloop stond ik op ploffen van al het eten wat ik naar binnen moest werken.
En nu weet ik het even niet meer. Het voelt alsof Spaanse man en ik nu in een andere fase zijn beland waarvan ik niet weet of ik dat wel wil en daar al aan toe ben.
Elke keer denk ik dat ik weet wat ik voel en wat ik wil maar vervolgens gebeurt er weer iets en blijk ik alles toch niet zo zeker te weten.
maandag 20 maart 2017
woensdag 15 maart 2017
Stemmen
Tot op heden had ik mij nog niet veel bezig gehouden met de mogelijkheden die ik als Nederlandse in het buitenland had om mijn stem te laten gelden voor Nederlandse referenda en verkiezingen. Misschien ook wel omdat er in de 3 jaar dat ik hier ben, geen verkiezingen waren waar ik aan mee kon doen. Het heeft weinig zin om te gaan stemmen voor een gemeente of een provincie.
Er staat mij vaag iets bij dat ik mij kon registeren om te stemmen in het referendum over Oekraïne. Maar toen ik dat ontdekt had was de termijn om mij aan te melden al verstreken. Bovendien had ik ook geen goed beeld van alle voors en tegens.
Maar sinds ik, eerst met 2 en nu met 3 Nederlanders aan een bureaublok zit, zijn verkiezingen ineens belangrijk. Bovendien zijn die Nederlanders nog niet zolang in Spanje waardoor hun band met Nederland sterker is dan die van mij (als die al ooit sterk is geweest). Het gevolg is dat ik mij, hoewel redelijk last minute met 2 dagen voor het verstrijken van de uiterste inschrijfdatum, alsnog als kiezer voor de verkiezingen van vandaag heb laten registeren. Dit was eind januari.
Vervolgens nergens meer aan gedacht totdat mijn collega ons liet weten dat zij haar stemregistratie per email had ontvangen en ik mij realiseerde dat ik nog niks ontvangen had. Ik ging naar huis met het idee om mij eens in de ontvangen emails te verdiepen om te kijken wat voor actie ik moest ondernemen in geval van geen gehoor maar door allerlei afleiding kwam het er niet van. Mijn collega vertelde vervolgens dat er post zou moeten komen met het stembiljet en inmiddels waren we zo'n 2,5 week voor verkiezingsdatum.
Wetend dat de post er lang overdoet om in Spanje te komen, loonde het niet echt de moeite meer om te achterhalen wat er mis was gegaan met mijn stemregistratie.
Donderdag 2 maart kwam ik thuis tussen werk en een andere afspraak door en vond een grote envelop met Nederlands poststempel half uit mijn brievenbusje steken. Een beetje gehavend want groter dan mijn brievenbusje. Mijn stemregistratie met stembiljet.
Ik had een half uur voordat ik weer de deur uit moest dus snel lezen en kijken. Een boekje met alle deelnemende partijen en personen, een stemregistratieformulier om te tekenen 2 enveloppen (een witte voor het stembiljet en een oranje retourenvelop) en een stembiljet. Verder lezen: uw biljet moet woensdag 15 maart uiterlijk om 15.00 bij het stemregistratiekantoor ontvangen zijn.
Even snel rekenen: normale post doet er minstens 10 dagen over om van Spanje naar Nederland te komen. Het is nu 2 maart, als ik nu nog naar het postkantoor ga, dan komt mijn stembiljet op zijn vroegst op 13 maart aan want de buslichting van 2 maart is al geweest. Wil ik dus een stem uitbrengen die meetelt dan moet ik vandaag het biljet inleveren bij het postkantoor en voor snelle verzending kiezen.
Na mijn afspraak in de bus richting postkantoor (lang leve Spanje dat het (voor Nederlandse begrippen) elke avond koopavond is ;-) ). Gekozen voor een expreszending met track and trace. Gisteren even op de website gekeken en op 7 maart is mijn stembiljet in Den Haag aangekomen. Ervan uitgaande dat de Nederlandse post in staat moet zijn om in 7 dagen mijn stembiljet te bezorgen, zal mijn stem meetellen voor de gemeente Den Haag. Het was even stressen en het heeft mij € 10,85 gekost om mijn stem uit te brengen, maar elke stem telt.
Nu kijken of het gaat lukken om de verkiezingsuitslagen op de Nederlandse tv te kunnen volgen.
Er staat mij vaag iets bij dat ik mij kon registeren om te stemmen in het referendum over Oekraïne. Maar toen ik dat ontdekt had was de termijn om mij aan te melden al verstreken. Bovendien had ik ook geen goed beeld van alle voors en tegens.
Maar sinds ik, eerst met 2 en nu met 3 Nederlanders aan een bureaublok zit, zijn verkiezingen ineens belangrijk. Bovendien zijn die Nederlanders nog niet zolang in Spanje waardoor hun band met Nederland sterker is dan die van mij (als die al ooit sterk is geweest). Het gevolg is dat ik mij, hoewel redelijk last minute met 2 dagen voor het verstrijken van de uiterste inschrijfdatum, alsnog als kiezer voor de verkiezingen van vandaag heb laten registeren. Dit was eind januari.
Vervolgens nergens meer aan gedacht totdat mijn collega ons liet weten dat zij haar stemregistratie per email had ontvangen en ik mij realiseerde dat ik nog niks ontvangen had. Ik ging naar huis met het idee om mij eens in de ontvangen emails te verdiepen om te kijken wat voor actie ik moest ondernemen in geval van geen gehoor maar door allerlei afleiding kwam het er niet van. Mijn collega vertelde vervolgens dat er post zou moeten komen met het stembiljet en inmiddels waren we zo'n 2,5 week voor verkiezingsdatum.
Wetend dat de post er lang overdoet om in Spanje te komen, loonde het niet echt de moeite meer om te achterhalen wat er mis was gegaan met mijn stemregistratie.
Donderdag 2 maart kwam ik thuis tussen werk en een andere afspraak door en vond een grote envelop met Nederlands poststempel half uit mijn brievenbusje steken. Een beetje gehavend want groter dan mijn brievenbusje. Mijn stemregistratie met stembiljet.
Ik had een half uur voordat ik weer de deur uit moest dus snel lezen en kijken. Een boekje met alle deelnemende partijen en personen, een stemregistratieformulier om te tekenen 2 enveloppen (een witte voor het stembiljet en een oranje retourenvelop) en een stembiljet. Verder lezen: uw biljet moet woensdag 15 maart uiterlijk om 15.00 bij het stemregistratiekantoor ontvangen zijn.
Even snel rekenen: normale post doet er minstens 10 dagen over om van Spanje naar Nederland te komen. Het is nu 2 maart, als ik nu nog naar het postkantoor ga, dan komt mijn stembiljet op zijn vroegst op 13 maart aan want de buslichting van 2 maart is al geweest. Wil ik dus een stem uitbrengen die meetelt dan moet ik vandaag het biljet inleveren bij het postkantoor en voor snelle verzending kiezen.
Na mijn afspraak in de bus richting postkantoor (lang leve Spanje dat het (voor Nederlandse begrippen) elke avond koopavond is ;-) ). Gekozen voor een expreszending met track and trace. Gisteren even op de website gekeken en op 7 maart is mijn stembiljet in Den Haag aangekomen. Ervan uitgaande dat de Nederlandse post in staat moet zijn om in 7 dagen mijn stembiljet te bezorgen, zal mijn stem meetellen voor de gemeente Den Haag. Het was even stressen en het heeft mij € 10,85 gekost om mijn stem uit te brengen, maar elke stem telt.
Nu kijken of het gaat lukken om de verkiezingsuitslagen op de Nederlandse tv te kunnen volgen.
woensdag 8 maart 2017
Afscheid nemen
Van de week had ik het er nog over met een Nederlandse collega die eerst bij mij in het team zat maar die nu een andere positie binnen het bedrijf heeft. Dat het erop lijkt dat onze tijd in Spanje alleen maar bestaat uit afscheid nemen.
Collega´s of vrienden die weggaan naar andere landen of andere teams, mensen die je buiten je werk leert kennen en die weggaan of dingen die eerst leuk waren maar door allerlei omstandigheden niet meer leuk zijn. Niet dat dit in Nederland niet zo gebeuren maar waarschijnlijk wel in mindere mate dan nu.
Voor mij is de tijd aangebroken om afscheid te nemen van het koor.
2 weken geleden hadden we de algemene ledenvergadering en werd de nieuwe koers uitgelegd. Na de vergadering had ik al mijn vraagtekens of ik wel aan de nieuwe eisen wilde en kon voldoen. Natuurlijk is het fantastisch om het requiem van Mozart te zingen of de Messiah van Händel en ik weet ook wel dat ik dat zou kunnen maar niet met 2 maanden voorbereiding. En laat dat nu juist zijn wat met de nieuwe koers van mij verwacht zou worden.
Ik verliet de ledenvergadering met gemengde gevoelens en vervolgens kreeg ik het verzoek dat de dirigent en iemand van de technische commissie met mij wilden praten. Het leek erop dat de beslissing voor mij genomen zou worden. En ja, ik had gelijk. Ze hadden het gevoel dat het voor mij hard werken was en dat het alleen maar zwaarder zou worden. Het was niet zo dat ik slecht zong maar het was niet voldoende om het niveau te halen wat ze met de nieuwe koers willen bereiken.
Tijdens het gesprek was ik erg verdrietig. Niet omdat ik het erg vind om van de stress verlost te zijn en het schuldgevoel als ik thuis niet gestudeerd had omdat ik teveel andere dingen te doen had. Maar wel omdat het betekent dat ik alle aardige mensen achter moet laten die op bepalende momenten in mijn leven er voor mij waren en 2 jaar als een soort surrogaat broers en zussen lief en leed met mij gedeeld hebben.
Als service (er moeten waarschijnlijk nog meer mensen weg) gaat de dirigent bemiddelen om voor alle mensen die weg moeten een ander koor te vinden. Dus als ik eraan toe ben, kan ik hem benaderen en vragen om zijn hulp. Ik lever dan een lijstje aan met mijn wensen, bijvoorbeeld meer buitenlanders, meer niet-Spaanse muziek, niet thuis studeren en wat dan voor mij belangrijk zal zijn. Met deze wensen gaat de dirigent dan kijken welk koor het beste bij mij zal passen. Tijdens de ledenvergadering is gezegd dat Granada zo'n 35 koren heeft, dus er zal vast wel eentje zijn die meer geschikt voor mij is.
Dus is vandaag, in het kader van afscheid nemen, de tijd aangekomen om afscheid te nemen van het koor. Om het iets gemakkelijker te maken, heb ik in de whatsapp-groep van de alten al laten weten dat ik weg ga en de reacties waren hartverwarmend. Er is mij ook al meegedeeld dat ik de whatsapp-groep niet mag verlaten. Het is fijn om te ontdekken dat ik in die 2 jaar bij het koor, met mijn, zeker in het begin, gebrekkige Spaans mijn plekje heb veroverd.
En wat er verder gaat gebeuren, zullen we wel zien. Broer gaat mijn basklarinet opsturen naar Spanje. Mijn gewone klarinet is na 40 jaar en zo'n 8 jaar niet meer op spelen overleden verklaard en om te voorkomen dat mijn basklarinet hetzelfde lot overkomt, zal ik daar toch iets aan moeten doen. En muzieknoten zijn overal ter wereld gelijk in tegenstelling tot songteksten waar ik in het Spaans en Latijn echt moeite mee heb om muziek en tekst bij elkaar te brengen.
Dus hoewel een afscheid, staat er ook weer iets nieuws te gebeuren (alleen de vorm is onbekend), totdat het moment aankomt dat ik daar ook weer afscheid van moet nemen ;-).
Collega´s of vrienden die weggaan naar andere landen of andere teams, mensen die je buiten je werk leert kennen en die weggaan of dingen die eerst leuk waren maar door allerlei omstandigheden niet meer leuk zijn. Niet dat dit in Nederland niet zo gebeuren maar waarschijnlijk wel in mindere mate dan nu.
Voor mij is de tijd aangebroken om afscheid te nemen van het koor.
2 weken geleden hadden we de algemene ledenvergadering en werd de nieuwe koers uitgelegd. Na de vergadering had ik al mijn vraagtekens of ik wel aan de nieuwe eisen wilde en kon voldoen. Natuurlijk is het fantastisch om het requiem van Mozart te zingen of de Messiah van Händel en ik weet ook wel dat ik dat zou kunnen maar niet met 2 maanden voorbereiding. En laat dat nu juist zijn wat met de nieuwe koers van mij verwacht zou worden.
Ik verliet de ledenvergadering met gemengde gevoelens en vervolgens kreeg ik het verzoek dat de dirigent en iemand van de technische commissie met mij wilden praten. Het leek erop dat de beslissing voor mij genomen zou worden. En ja, ik had gelijk. Ze hadden het gevoel dat het voor mij hard werken was en dat het alleen maar zwaarder zou worden. Het was niet zo dat ik slecht zong maar het was niet voldoende om het niveau te halen wat ze met de nieuwe koers willen bereiken.
Tijdens het gesprek was ik erg verdrietig. Niet omdat ik het erg vind om van de stress verlost te zijn en het schuldgevoel als ik thuis niet gestudeerd had omdat ik teveel andere dingen te doen had. Maar wel omdat het betekent dat ik alle aardige mensen achter moet laten die op bepalende momenten in mijn leven er voor mij waren en 2 jaar als een soort surrogaat broers en zussen lief en leed met mij gedeeld hebben.
Als service (er moeten waarschijnlijk nog meer mensen weg) gaat de dirigent bemiddelen om voor alle mensen die weg moeten een ander koor te vinden. Dus als ik eraan toe ben, kan ik hem benaderen en vragen om zijn hulp. Ik lever dan een lijstje aan met mijn wensen, bijvoorbeeld meer buitenlanders, meer niet-Spaanse muziek, niet thuis studeren en wat dan voor mij belangrijk zal zijn. Met deze wensen gaat de dirigent dan kijken welk koor het beste bij mij zal passen. Tijdens de ledenvergadering is gezegd dat Granada zo'n 35 koren heeft, dus er zal vast wel eentje zijn die meer geschikt voor mij is.
Dus is vandaag, in het kader van afscheid nemen, de tijd aangekomen om afscheid te nemen van het koor. Om het iets gemakkelijker te maken, heb ik in de whatsapp-groep van de alten al laten weten dat ik weg ga en de reacties waren hartverwarmend. Er is mij ook al meegedeeld dat ik de whatsapp-groep niet mag verlaten. Het is fijn om te ontdekken dat ik in die 2 jaar bij het koor, met mijn, zeker in het begin, gebrekkige Spaans mijn plekje heb veroverd.
En wat er verder gaat gebeuren, zullen we wel zien. Broer gaat mijn basklarinet opsturen naar Spanje. Mijn gewone klarinet is na 40 jaar en zo'n 8 jaar niet meer op spelen overleden verklaard en om te voorkomen dat mijn basklarinet hetzelfde lot overkomt, zal ik daar toch iets aan moeten doen. En muzieknoten zijn overal ter wereld gelijk in tegenstelling tot songteksten waar ik in het Spaans en Latijn echt moeite mee heb om muziek en tekst bij elkaar te brengen.
Dus hoewel een afscheid, staat er ook weer iets nieuws te gebeuren (alleen de vorm is onbekend), totdat het moment aankomt dat ik daar ook weer afscheid van moet nemen ;-).
zaterdag 4 maart 2017
Dit is service
Windows vond het sinds afgelopen september noodzakelijk om mij te voorzien van een nieuwe update waar mijn laptop beduidend minder zin in had. Gevolg: om de 2 dagen liep mijn computer vast. Onder het mom van service, vertelde Micro Soft mij (na een spoedcursus hoe word ik een computerexpert) dat er niks anders op zat dan Windows volledig opnieuw te installeren. Pardon!! Kunt u dat nog een keer herhalen? Volledig installeren betekent dat ik alle geïnstalleerde programma's kwijt ga raken, dat alle opgeslagen favoriete websites verdwijnen, dat alle automatische wachtwoorden (oké mijn fout, ook nergens anders opgeslagen) niet meer werken en geen idee wat mij nog meer te wachten staat. Jullie bieden iets aan wat niet werkt, geef mij dan minstens een mogelijkheid om nee te zeggen (het was update ja of ja, weigeren was niet mogelijk). Vervolgens bleef het akelig stil.
Na nog een paar weken aangemodderd te hebben, zat er niks anders op dan mijn laptop naar een winkel te brengen en Windows opnieuw te installeren. Ondanks de spoedcursus tot computerexpert zag ik het niet echt zitten om het zelf te doen. In het Nederlands is het echter al niet gemakkelijk om uit te leggen wat voor probleem je met je computer hebt, in het Spaans werd dat nog een stukje ingewikkelder. Terug naar de beproefde methode: het hele verhaal opschrijven in een mengsel van Spaans en Engels, vervolgens naar een collega voor de vertaling en met gecorrigeerd briefje naar de winkel.
Inderdaad bevestiging in de winkel dat ik alles kwijt ging raken behalve alle documenten, fotos en videos die ik op de laptop had staan. Weinig aan te doen dan te accepteren. Vervolgens kwam de vraag of het een probleem was dat de Spaanse Windows geïnstalleerd zou worden. Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan. Ik dacht dat Windows niet taalgebonden was en dat de taal van de laptop bepaalde in welke taal het geheel werkte. De meneer in de winkel legde uit dat ze de Spaanse Windows beschikbaar hadden en dat hij niet wist of hij aan de Nederlandse Windows kon komen. Ervan uitgaande dat mijn Spaans voldoende zou moeten zijn om (met behulp van internet) mijn laptop op een normale manier te blijven gebruiken, heb ik maar ingestemd.
Formulier ingevuld met paspoortnummer en handtekening dat mijn laptop in de winkel achterbleef en ik zou binnen een week wat horen.
Inmiddels zat ik een week zonder laptop en ik begon mij enigszins zorgen te maken (en omdat ik geen tv of radio heb, was het ook wel erg stil in mijn huisje). Ik bleek een telefoontje te hebben gemist, dus op weg van werk naar huis toch maar even langs de winkel. Sorry, sorry, sorry, maar kom even mee naar de werkplaats. Ik mee naar de werkplaats en daar waren ze bezig met mijn laptop en ik zag ook nog 2 andere schermen met een vertaalprogramma. Hadden ze besloten als service toch hun best te doen om de Nederlandse versie opnieuw te installeren :-). Wat direct de reden was waarom het zolang duurde want alles werd van het Nederlands naar het Engels vertaald en als dat niet hielp van het Engels naar het Spaans en vice versa.
Twee dagen later kreeg ik het telefoontje dat mijn laptop klaar was, in het Nederlands. Met het opnieuw installeren van verloren programma's ben ik daar erg blij mee. Ik kan nu in ieder geval de instructies lezen en begrijpen. Ik heb nog wel wat tijd nodig om te ontdekken wat ik kwijt ben geraakt aan opgeslagen websites en inloggegevens. Met name een aantal pagina's met recepten zullen niet gemakkelijk terug te vinden zijn. Maar ik ben superblij met de geleverde service.
Na nog een paar weken aangemodderd te hebben, zat er niks anders op dan mijn laptop naar een winkel te brengen en Windows opnieuw te installeren. Ondanks de spoedcursus tot computerexpert zag ik het niet echt zitten om het zelf te doen. In het Nederlands is het echter al niet gemakkelijk om uit te leggen wat voor probleem je met je computer hebt, in het Spaans werd dat nog een stukje ingewikkelder. Terug naar de beproefde methode: het hele verhaal opschrijven in een mengsel van Spaans en Engels, vervolgens naar een collega voor de vertaling en met gecorrigeerd briefje naar de winkel.
Inderdaad bevestiging in de winkel dat ik alles kwijt ging raken behalve alle documenten, fotos en videos die ik op de laptop had staan. Weinig aan te doen dan te accepteren. Vervolgens kwam de vraag of het een probleem was dat de Spaanse Windows geïnstalleerd zou worden. Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan. Ik dacht dat Windows niet taalgebonden was en dat de taal van de laptop bepaalde in welke taal het geheel werkte. De meneer in de winkel legde uit dat ze de Spaanse Windows beschikbaar hadden en dat hij niet wist of hij aan de Nederlandse Windows kon komen. Ervan uitgaande dat mijn Spaans voldoende zou moeten zijn om (met behulp van internet) mijn laptop op een normale manier te blijven gebruiken, heb ik maar ingestemd.
Formulier ingevuld met paspoortnummer en handtekening dat mijn laptop in de winkel achterbleef en ik zou binnen een week wat horen.
Inmiddels zat ik een week zonder laptop en ik begon mij enigszins zorgen te maken (en omdat ik geen tv of radio heb, was het ook wel erg stil in mijn huisje). Ik bleek een telefoontje te hebben gemist, dus op weg van werk naar huis toch maar even langs de winkel. Sorry, sorry, sorry, maar kom even mee naar de werkplaats. Ik mee naar de werkplaats en daar waren ze bezig met mijn laptop en ik zag ook nog 2 andere schermen met een vertaalprogramma. Hadden ze besloten als service toch hun best te doen om de Nederlandse versie opnieuw te installeren :-). Wat direct de reden was waarom het zolang duurde want alles werd van het Nederlands naar het Engels vertaald en als dat niet hielp van het Engels naar het Spaans en vice versa.
Twee dagen later kreeg ik het telefoontje dat mijn laptop klaar was, in het Nederlands. Met het opnieuw installeren van verloren programma's ben ik daar erg blij mee. Ik kan nu in ieder geval de instructies lezen en begrijpen. Ik heb nog wel wat tijd nodig om te ontdekken wat ik kwijt ben geraakt aan opgeslagen websites en inloggegevens. Met name een aantal pagina's met recepten zullen niet gemakkelijk terug te vinden zijn. Maar ik ben superblij met de geleverde service.
zaterdag 28 januari 2017
De gynaecoloog
Nu ik qua leeftijd de 4 voor een 5 heb vervangen, in combinatie met een uitblijvende menstruatie hoewel mijn lichaam wel doet alsof het gaat komen, is het tijd om mij eens te verdiepen in iets wat menopauze of overgang heet. In Nederland is dit ook de periode waarop je de uitnodiging krijgt voor het borstkanker-bevolkingsonderzoek, een fenomeen wat in Spanje onbekend is.
Na met Spaanse man in een bar te zijn beland waarbij ik klaagde dat ik zo moeilijk in slaap kon komen en harde pijnlijke tepels, werd er direct op internet gekeken en werd de eerste fundering gelegd voor mijn Spaanse woordenschat inzake de menopauze. Ik ga ervan uit dat dit nog wel verder uitgebreid gaat worden ;-).
Hoewel ik inmiddels heb geleerd dat het publieke gezondheidssysteem beter is dan het privé-gebeuren, maak ik toch gebruik van de privéverzekering die ik via mijn werk heb afgesloten waarbij ik bij privédokters terecht kan voor consulten en onderzoeken. Zodra ik in het ziekenhuis opgenomen moet worden is deze verzekering niet geldig maar op deze manier kan ik in ieder geval wel een wachttijd van 2 maanden of langer ontlopen.
Dus na mijn laatste menstruatie tot nu toe (die nogal heftig was) en het niet loskomen van de volgende menstruatie had ik een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Zeker nadat ik er achter was gekomen dat zij ook de taken uitvoeren die in Nederland tijdens de bevolkingsonderzoeken worden gedaan: uitstrijkje en mammografie.
Donderdag na werk richting ziekenhuis en werd ik met mijn neus weer eens op de cultuurverschillen tussen Spanje en Nederland gedrukt.
In Nederland ben ik ook wel eens bij de gynaecoloog geweest: je kunt je redelijk privé van onderen uitkleden maar vervolgens verschijn je wel in je blote kont voor de dokter, je kruipt op de stoel en als je hebt zicht op wat daar beneden gebeurt.
In Spanje is dat anders. Ik kreeg een hokje toegewezen met afsluitbare deur om mij van onderen uit te kleden en vervolgens moest ik een wegwerpdekentje om doen. Met dekentje om, moest ik mij op de stoel wurmen en werd het dekentje netjes over mij heen gedrapeerd zodat ik van alle verrichtingen niets te zien kreeg. Het duurde dan ook even voordat ik in de gaten had dat ik de echo op een beeldscherm kon volgen.
Uitslag: 2 vleesbomen in de baarmoeder en 1 cyste in een eierstok, normaal voor mijn leeftijd en (helaas voor mij) er komt nog minstens 1 menstruatie aan.
Ik vertelde dat ik eind december enorme buikkrampen had gehad alsof mijn menstruatie zou beginnen maar dat uiteindelijk niet deed en dat ik mij niet echt goed had gevoeld die dag. Vraag van de dokter of ik daarmee naar de urgencias (kruising tussen dokterspost en eerste hulp) was geweest. Volgens mij hebben we elkaar toen een tijdje van verbazing aangekeken. Zij omdat ik niet naar de dokter was gegaan en ik omdat het voor geen meter in mijn hoofd op zou komen om voor menstruatiekrampen naar de dokter te gaan.
Ik voelde me ellendig die dag, wist waardoor het kwam en voelde me thuis veel prettiger dan 5 uur bij de urgencias op een plastic stoeltje te zitten wachten om vervolgens met zware pijnstillers naar een apotheek gestuurd te worden. Waarschijnlijk zouden de bijwerkingen van die pijnstillers nog erger zijn dan "gewoon" een dagje bank houden.
Ik geloof dat de toon tussen dokter en mij nu wel gezet is en het zal mij benieuwen hoe dit verder gaat.
Het uitstrijkje is gemaakt, een Spaanse vriendin heeft de afspraak voor de mammografie gemaakt (ik had geen zin om een uur bij de balie te wachten om het zelf te doen dus haar aanbod om het telefonisch voor mij te doen werd dankbaar aangenomen) en ik moet nog een bloedonderzoek ondergaan om te testen op overgangshormonen. Dit moet op de tweede of derde dag van de menstruatie waar ik dus al 2 maanden op zit te wachten en die volgens de dokter redelijk binnenkort gaat komen. Afwachten wat dat betreft.
Vervolgens kom je thuis en bellen alle Spaanse vriendinnen op om te vragen hoe het gegaan was en wat er gezegd was. Daarbij wordt het je zeer kwalijk genomen als je het alleen maar houdt bij de simpele conclusie. Het hele verhaal van de hele afspraak in de vorm van zij zei, ik zei, met alle details. En als je dan vertelt van de vleesbomen en cyste en dat er niks aan de hand is (woorden van de gynaecoloog en bevestigd door internet) dan is Leiden in last en ben je al bijna het graf ingepraat omdat de gynaecoloog het volledig verkeerd ziet. Kennelijk kennen mijn Spaanse vriendinnen een hele hoop mensen want de lijst van mensen die zij kenden die hetzelfde hadden waar het volledig verkeerd mee af was gelopen leek wel oneindig.
De volgende keer ga ik dit anders aanpakken.
Regel 1: vermijden om te zeggen dat je een afspraak dat ik een afspraak met een dokter heb (voor zover mogelijk en indien niet mogelijk, het algemeen houden en geen specialisatie vermelden).
Regel 2: verzin een verhaal waarmee ik weg kan komen zonder "dramatische" details te geven (bij mijn Spaanse vriendinnen, de "buitenlanders" reageren een stuk normaler).
Over een maand moet ik terugkomen (dat is als mijn menstruatie geweest is want zonder de uitslagen van het bloedonderzoek komen we niet verder) en vanwege een paar dagen vrij aan het einde van februari wilde ik een afspraak begin maart. Dit was echter nog niet mogelijk: de agenda van de dokter voor maart was nog niet beschikbaar.
Tegen de tijd dat ik mij over dit soort dingen niet meer verbaas, weet ik zeker dat ik kan zeggen dat ik mij aan Spanje en haar cultuur heb aangepast. Ik weet op dit moment alleen niet of dat reden tot een feestje zal zijn of niet.
Na met Spaanse man in een bar te zijn beland waarbij ik klaagde dat ik zo moeilijk in slaap kon komen en harde pijnlijke tepels, werd er direct op internet gekeken en werd de eerste fundering gelegd voor mijn Spaanse woordenschat inzake de menopauze. Ik ga ervan uit dat dit nog wel verder uitgebreid gaat worden ;-).
Hoewel ik inmiddels heb geleerd dat het publieke gezondheidssysteem beter is dan het privé-gebeuren, maak ik toch gebruik van de privéverzekering die ik via mijn werk heb afgesloten waarbij ik bij privédokters terecht kan voor consulten en onderzoeken. Zodra ik in het ziekenhuis opgenomen moet worden is deze verzekering niet geldig maar op deze manier kan ik in ieder geval wel een wachttijd van 2 maanden of langer ontlopen.
Dus na mijn laatste menstruatie tot nu toe (die nogal heftig was) en het niet loskomen van de volgende menstruatie had ik een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Zeker nadat ik er achter was gekomen dat zij ook de taken uitvoeren die in Nederland tijdens de bevolkingsonderzoeken worden gedaan: uitstrijkje en mammografie.
Donderdag na werk richting ziekenhuis en werd ik met mijn neus weer eens op de cultuurverschillen tussen Spanje en Nederland gedrukt.
In Nederland ben ik ook wel eens bij de gynaecoloog geweest: je kunt je redelijk privé van onderen uitkleden maar vervolgens verschijn je wel in je blote kont voor de dokter, je kruipt op de stoel en als je hebt zicht op wat daar beneden gebeurt.
In Spanje is dat anders. Ik kreeg een hokje toegewezen met afsluitbare deur om mij van onderen uit te kleden en vervolgens moest ik een wegwerpdekentje om doen. Met dekentje om, moest ik mij op de stoel wurmen en werd het dekentje netjes over mij heen gedrapeerd zodat ik van alle verrichtingen niets te zien kreeg. Het duurde dan ook even voordat ik in de gaten had dat ik de echo op een beeldscherm kon volgen.
Uitslag: 2 vleesbomen in de baarmoeder en 1 cyste in een eierstok, normaal voor mijn leeftijd en (helaas voor mij) er komt nog minstens 1 menstruatie aan.
Ik vertelde dat ik eind december enorme buikkrampen had gehad alsof mijn menstruatie zou beginnen maar dat uiteindelijk niet deed en dat ik mij niet echt goed had gevoeld die dag. Vraag van de dokter of ik daarmee naar de urgencias (kruising tussen dokterspost en eerste hulp) was geweest. Volgens mij hebben we elkaar toen een tijdje van verbazing aangekeken. Zij omdat ik niet naar de dokter was gegaan en ik omdat het voor geen meter in mijn hoofd op zou komen om voor menstruatiekrampen naar de dokter te gaan.
Ik voelde me ellendig die dag, wist waardoor het kwam en voelde me thuis veel prettiger dan 5 uur bij de urgencias op een plastic stoeltje te zitten wachten om vervolgens met zware pijnstillers naar een apotheek gestuurd te worden. Waarschijnlijk zouden de bijwerkingen van die pijnstillers nog erger zijn dan "gewoon" een dagje bank houden.
Ik geloof dat de toon tussen dokter en mij nu wel gezet is en het zal mij benieuwen hoe dit verder gaat.
Het uitstrijkje is gemaakt, een Spaanse vriendin heeft de afspraak voor de mammografie gemaakt (ik had geen zin om een uur bij de balie te wachten om het zelf te doen dus haar aanbod om het telefonisch voor mij te doen werd dankbaar aangenomen) en ik moet nog een bloedonderzoek ondergaan om te testen op overgangshormonen. Dit moet op de tweede of derde dag van de menstruatie waar ik dus al 2 maanden op zit te wachten en die volgens de dokter redelijk binnenkort gaat komen. Afwachten wat dat betreft.
Vervolgens kom je thuis en bellen alle Spaanse vriendinnen op om te vragen hoe het gegaan was en wat er gezegd was. Daarbij wordt het je zeer kwalijk genomen als je het alleen maar houdt bij de simpele conclusie. Het hele verhaal van de hele afspraak in de vorm van zij zei, ik zei, met alle details. En als je dan vertelt van de vleesbomen en cyste en dat er niks aan de hand is (woorden van de gynaecoloog en bevestigd door internet) dan is Leiden in last en ben je al bijna het graf ingepraat omdat de gynaecoloog het volledig verkeerd ziet. Kennelijk kennen mijn Spaanse vriendinnen een hele hoop mensen want de lijst van mensen die zij kenden die hetzelfde hadden waar het volledig verkeerd mee af was gelopen leek wel oneindig.
De volgende keer ga ik dit anders aanpakken.
Regel 1: vermijden om te zeggen dat je een afspraak dat ik een afspraak met een dokter heb (voor zover mogelijk en indien niet mogelijk, het algemeen houden en geen specialisatie vermelden).
Regel 2: verzin een verhaal waarmee ik weg kan komen zonder "dramatische" details te geven (bij mijn Spaanse vriendinnen, de "buitenlanders" reageren een stuk normaler).
Over een maand moet ik terugkomen (dat is als mijn menstruatie geweest is want zonder de uitslagen van het bloedonderzoek komen we niet verder) en vanwege een paar dagen vrij aan het einde van februari wilde ik een afspraak begin maart. Dit was echter nog niet mogelijk: de agenda van de dokter voor maart was nog niet beschikbaar.
Tegen de tijd dat ik mij over dit soort dingen niet meer verbaas, weet ik zeker dat ik kan zeggen dat ik mij aan Spanje en haar cultuur heb aangepast. Ik weet op dit moment alleen niet of dat reden tot een feestje zal zijn of niet.
zondag 25 december 2016
Fijne feestdagen
Het is kerst en bij deze wens ik iedereen fijne feestdagen.
Gisteren heb ik voor het eerst mijn neus 's avonds buiten de deur gestoken op noche buena. Na lang wikken en wegen heb ik de uitnodiging om bij de ouders van mijn vriendin te komen eten aangenomen en daardoor liep ik om 21.00 uur door de stad richting het huis van haar ouders, want eten op Spaanse tijden. Tot mijn stomme verbazing waren alle bars en restaurants gesloten. In Nederland zou zoiets ondenkbaar zijn. Het was mij al eerder opgevallen dat op feestdagen veel eetgelegenheden gesloten zijn maar voor 24 december had ik dat niet verwacht. In Spanje is 24 december de belangrijkste dag waarop (met familie) kerst gevierd wordt, hoewel de restaurants kerstmenu's aanbieden voor 25 december.
Het was gezellig en het eten was lekker maar voor mij hoeft het niet zo. Ik had mij in mijn eentje thuis ook vermaakt met het kijken naar de afloop van Serious Request. Moet daarbij wel eerlijk toegeven dat ik mij niet kan herinneren dat ik kerst ooit leuk heb gevonden, in die zin is een verhuizing naar een ander land een heel gemakkelijke manier om onder tradities en verplichtingen uit te komen.
Het bezoek aan Nederland was vooral nuttig. Ik heb het heel leuk gevonden om iedereen weer eens te zien en te vertellen over mijn leven hier maar het maakte ook duidelijk dat mijn leven nu inderdaad in Spanje is. Wat erg grappig was, was dat iedereen het daar ook wel mee eens was. Op de vraag of ik nog weer terug zou komen naar Nederland, werd door veel mensen het antwoord zelf al gegeven voordat ik kon antwoorden: nee, jij komt niet meer terug. Of het voor de rest van mijn leven Spanje zal blijven, daar zijn de meningen over verdeeld, maar dat ik terug kom, nee.
Het voelde wel even ongemakkelijk om Ex terug te zien en flink huis te houden in zijn huis maar (oké, toegegeven mede dankzij Spaanse Man) het was al snel duidelijk dat er niet veel gevoelens meer over waren. Op een paar spullen na, heb ik voor het overgrote deel van mijn spullen besloten dat het opgestuurd moest worden, verkocht kon worden of naar de kringloop of de prullenbak kon. Het heeft geen zin om vast te houden aan meubels voor het geval ik die misschien ooit nog eens nodig zou hebben, hoewel het aan de andere kant ook wel een beetje eng voelde om ze weg te doen. Een soort van definitief doorsnijden van de band met Nederland.
Nu is het wachten op de dozen die vanuit Nederland naar Spanje opgestuurd moeten worden. Geen idee waar ik al die spullen in mijn kleine studio moet laten, dat zien we dan wel weer.
Qua werk lijkt er nu ook wat beweging te komen. 19 december had ik weer een sollicitatiegesprek (kennelijk voor 2 posities) en van alle gesprekken tot nu toe was dit de beste die ik gedaan heb. Sollicitatiegesprekken zijn niet geschikt voor mensen die van nature introvert zijn en hoewel ik mijn mond wel open doe als ik het ergens niet mee eens ben, is dat toch heel anders dan jezelf presenteren. Vervolgens kwam daar een gesprek met mijn teamleider overheen en in dat gesprek is besloten dat ik, mocht ik niet voor de posities in aanmerking komen, ik naar een meer eenvoudige positie op mijn verdieping ga (mijn teamleider gaat daar in ieder geval erg haar best voor doen). Dus ik heb goede hoop dat ik over niet al te lange tijd iets anders ga doen zonder de stress van payroll.
Na bijna 3 jaar in de vuurlinie, wil ik even rust om bij te komen. Het lijkt mij zalig om thuis te komen en energie over te hebben voor andere dingen in plaats van volledig afgedraaid. En natuurlijk zit ik stiekem te denken over een opleiding. Gewoon omdat het leuk is.
Dit brengt mij bij het lijstje voor volgend jaar. Nee, ik doe niet aan goede voornemens maar omdat ik niet alles kan doen en de afgelopen maanden ook amper thuis was, heb ik een aantal dingen doorgeschoven naar volgend jaar.
Het zit mij dwars dat ik volgens de Spaanse doktoren niet naar Santiago mag lopen, zelfs niet met een lichte rugzak en in 9 afzonderlijke weken, alleen omdat ik een hernia heb. Ik kan mij vergissen, maar ik ben ervan overtuigd dat ik in Nederland daar wel toestemming voor zou krijgen, hoewel er misschien wel een lijst met voorwaarden aan zou zitten. Na lang zoeken heb ik een sportschool gevonden met daaraan verbonden een sportarts. Dus 1 van de eerste dingen die ik ga doen is een afspraak maken en kijken wat hun mening is.
Wat verder op het lijstje staat is een email sturen naar de school waar ik de opleiding wil gaan doen. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken hoe het Spaanse systeem van inschrijven werkt, dus daar wil ik duidelijkheid over hebben en ik wil weten of er eisen gesteld worden aan mijn Spaans. Als ik de opleiding alleen kan doen als mijn Spaans op C1-niveau is, dan heeft dat natuurlijk gevolgen voor mijn planning.
Ik ben gestopt met mijn Spaanse lessen bij mijn lerares Spaans en probeer nu via thuisstudie mijn Spaans bij te houden en op hoger plan te brengen. Mijn lerares Spaans is een goede lerares maar haar manier van lesgeven werkt niet meer bij mij met als gevolg dat ik steeds meer weerstand tegen het huiswerk kreeg en dat de voordelen van snel en goed de taal onder de knie krijgen niet meer opwogen tegen de stress en de energie die de manier van lesgeven en de manier waarop ik mijn huiswerk moest doen mij opleverden. Maar het verbeteren van mijn Spaans, met name sprekend, is nog steeds belangrijk en op mijn lijstje staat om mij serieuzer met deze thuisstudie bezig te houden.
Spaanse Man doet pogingen om mij de Spaanse cultuur te laten doorgronden en volgens hem is de beste manier daarvoor om mij te verdiepen in de economische en sociale ontwikkeling van Spanje. Dus staat op mijn lijstje ook het ophalen van mijn kennis over economie en de bijbehorende filosofieën (bij voorkeur in het Spaans). Vroeger had ik met vrienden urenlange discussies over van alles en nog wat. Ik vind het leuk om dit stuk weer terug te brengen in mijn leven, hoewel mijn Spaans nog niet voldoende is om Spaanse Man van voldoende repliek te dienen.
Kortom, genoeg plannen om mij bezig te houden. Maar nu eerst genieten van de top2000.
Gisteren heb ik voor het eerst mijn neus 's avonds buiten de deur gestoken op noche buena. Na lang wikken en wegen heb ik de uitnodiging om bij de ouders van mijn vriendin te komen eten aangenomen en daardoor liep ik om 21.00 uur door de stad richting het huis van haar ouders, want eten op Spaanse tijden. Tot mijn stomme verbazing waren alle bars en restaurants gesloten. In Nederland zou zoiets ondenkbaar zijn. Het was mij al eerder opgevallen dat op feestdagen veel eetgelegenheden gesloten zijn maar voor 24 december had ik dat niet verwacht. In Spanje is 24 december de belangrijkste dag waarop (met familie) kerst gevierd wordt, hoewel de restaurants kerstmenu's aanbieden voor 25 december.
Het was gezellig en het eten was lekker maar voor mij hoeft het niet zo. Ik had mij in mijn eentje thuis ook vermaakt met het kijken naar de afloop van Serious Request. Moet daarbij wel eerlijk toegeven dat ik mij niet kan herinneren dat ik kerst ooit leuk heb gevonden, in die zin is een verhuizing naar een ander land een heel gemakkelijke manier om onder tradities en verplichtingen uit te komen.
Het bezoek aan Nederland was vooral nuttig. Ik heb het heel leuk gevonden om iedereen weer eens te zien en te vertellen over mijn leven hier maar het maakte ook duidelijk dat mijn leven nu inderdaad in Spanje is. Wat erg grappig was, was dat iedereen het daar ook wel mee eens was. Op de vraag of ik nog weer terug zou komen naar Nederland, werd door veel mensen het antwoord zelf al gegeven voordat ik kon antwoorden: nee, jij komt niet meer terug. Of het voor de rest van mijn leven Spanje zal blijven, daar zijn de meningen over verdeeld, maar dat ik terug kom, nee.
Het voelde wel even ongemakkelijk om Ex terug te zien en flink huis te houden in zijn huis maar (oké, toegegeven mede dankzij Spaanse Man) het was al snel duidelijk dat er niet veel gevoelens meer over waren. Op een paar spullen na, heb ik voor het overgrote deel van mijn spullen besloten dat het opgestuurd moest worden, verkocht kon worden of naar de kringloop of de prullenbak kon. Het heeft geen zin om vast te houden aan meubels voor het geval ik die misschien ooit nog eens nodig zou hebben, hoewel het aan de andere kant ook wel een beetje eng voelde om ze weg te doen. Een soort van definitief doorsnijden van de band met Nederland.
Nu is het wachten op de dozen die vanuit Nederland naar Spanje opgestuurd moeten worden. Geen idee waar ik al die spullen in mijn kleine studio moet laten, dat zien we dan wel weer.
Qua werk lijkt er nu ook wat beweging te komen. 19 december had ik weer een sollicitatiegesprek (kennelijk voor 2 posities) en van alle gesprekken tot nu toe was dit de beste die ik gedaan heb. Sollicitatiegesprekken zijn niet geschikt voor mensen die van nature introvert zijn en hoewel ik mijn mond wel open doe als ik het ergens niet mee eens ben, is dat toch heel anders dan jezelf presenteren. Vervolgens kwam daar een gesprek met mijn teamleider overheen en in dat gesprek is besloten dat ik, mocht ik niet voor de posities in aanmerking komen, ik naar een meer eenvoudige positie op mijn verdieping ga (mijn teamleider gaat daar in ieder geval erg haar best voor doen). Dus ik heb goede hoop dat ik over niet al te lange tijd iets anders ga doen zonder de stress van payroll.
Na bijna 3 jaar in de vuurlinie, wil ik even rust om bij te komen. Het lijkt mij zalig om thuis te komen en energie over te hebben voor andere dingen in plaats van volledig afgedraaid. En natuurlijk zit ik stiekem te denken over een opleiding. Gewoon omdat het leuk is.
Dit brengt mij bij het lijstje voor volgend jaar. Nee, ik doe niet aan goede voornemens maar omdat ik niet alles kan doen en de afgelopen maanden ook amper thuis was, heb ik een aantal dingen doorgeschoven naar volgend jaar.
Het zit mij dwars dat ik volgens de Spaanse doktoren niet naar Santiago mag lopen, zelfs niet met een lichte rugzak en in 9 afzonderlijke weken, alleen omdat ik een hernia heb. Ik kan mij vergissen, maar ik ben ervan overtuigd dat ik in Nederland daar wel toestemming voor zou krijgen, hoewel er misschien wel een lijst met voorwaarden aan zou zitten. Na lang zoeken heb ik een sportschool gevonden met daaraan verbonden een sportarts. Dus 1 van de eerste dingen die ik ga doen is een afspraak maken en kijken wat hun mening is.
Wat verder op het lijstje staat is een email sturen naar de school waar ik de opleiding wil gaan doen. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken hoe het Spaanse systeem van inschrijven werkt, dus daar wil ik duidelijkheid over hebben en ik wil weten of er eisen gesteld worden aan mijn Spaans. Als ik de opleiding alleen kan doen als mijn Spaans op C1-niveau is, dan heeft dat natuurlijk gevolgen voor mijn planning.
Ik ben gestopt met mijn Spaanse lessen bij mijn lerares Spaans en probeer nu via thuisstudie mijn Spaans bij te houden en op hoger plan te brengen. Mijn lerares Spaans is een goede lerares maar haar manier van lesgeven werkt niet meer bij mij met als gevolg dat ik steeds meer weerstand tegen het huiswerk kreeg en dat de voordelen van snel en goed de taal onder de knie krijgen niet meer opwogen tegen de stress en de energie die de manier van lesgeven en de manier waarop ik mijn huiswerk moest doen mij opleverden. Maar het verbeteren van mijn Spaans, met name sprekend, is nog steeds belangrijk en op mijn lijstje staat om mij serieuzer met deze thuisstudie bezig te houden.
Spaanse Man doet pogingen om mij de Spaanse cultuur te laten doorgronden en volgens hem is de beste manier daarvoor om mij te verdiepen in de economische en sociale ontwikkeling van Spanje. Dus staat op mijn lijstje ook het ophalen van mijn kennis over economie en de bijbehorende filosofieën (bij voorkeur in het Spaans). Vroeger had ik met vrienden urenlange discussies over van alles en nog wat. Ik vind het leuk om dit stuk weer terug te brengen in mijn leven, hoewel mijn Spaans nog niet voldoende is om Spaanse Man van voldoende repliek te dienen.
Kortom, genoeg plannen om mij bezig te houden. Maar nu eerst genieten van de top2000.
maandag 5 december 2016
Bijna naar Nederland
Langzaamaan wordt alles weer wat rustiger.
Spaanse man en ik hebben elkaar nu 3 zondagen achter elkaar gezien en het is leuk maar een relatie zal het niet worden. Dat geeft rust en duidelijkheid. We genieten van elkaars gezelschap voor zolang als het duurt en dan zien we wel weer verder. Gisteren kreeg ik de uitnodiging om 24 december bij zijn familie kerst te vieren maar ik denk dat ik dat aanbod maar af ga slaan. Het voelt heel raar om zijn hele familie te leren kennen zonder dat er sprake is van een relatie, hoewel het aardig aangeboden is. Van een vriendin ligt er ook een uitnodiging om die dag bij haar en haar ouders te komen (die ik ook al 2x ontmoet heb) en dat voelt prettiger.
Gelukkig kan ik lekker op zijn Spaans dit nog 1 dag van tevoren kenbaar maken dus ik ga mijn hoofd op dit moment niet over breken.
Werk blijft een chaos en ik blijf op zoek naar een andere functie binnen het bedrijf. Tot op heden zijn alle gesprekken op niets uitgelopen maar ik blijf zoeken. Maandag 19 december heb ik weer een gesprek. Ondertussen ben ik blij voor alle leuke mensen uit mijn team die het wel gelukt is om weg te komen maar ook wel een beetje jaloers omdat het mij niet lukt.
Na 3 maanden kwamen ze er ineens achter dat ik geen back-up meer heb. Er was iemand in training maar door werkdruk van beide kanten kwamen we daar niet verder mee. Daarnaast was mij duidelijk gezegd dat zij geen payroll hoefde te weten. Ik wil niet weten hoe ze dat op gaan lossen maar ik weet wel dat ik op mijn vrije dagen NIET bereikbaar ben voor vragen, hoewel ze dat wel van mij verwachten.
(Geen idee of ik het al een keer gemeld had maar het bedrijf is de hele organisatiestructuur aan het veranderen, waar op zich niks mis mee is, maar ze hebben het traject in gang gezet zonder er van tevoren goed over na te denken en het hele project kost meer geld dan gedacht. Dus nu zijn we soort van halverwege, niemand weet wat zijn taken zijn, mensen die weggingen zijn niet vervangen en het project ligt stil.)
Vrijdag vlieg ik naar Nederland om daar mijn 50-ste verjaardag te vieren. Volgens traditie vier ik elke 5 jaar mijn verjaardag met alle mensen die ik in de loop van mijn leven heb opgeduikeld en die zijn blijven hangen. Het onderhouden van de contacten is niet mijn sterkste kant maar het blijft altijd goed om te zien dat we toch elke 5 jaar weer bij elkaar zijn. De voorbereidingen laat ik aan mijn broer en schoonzus over, het enige wat ik hoef te doen is voldoende wakker te zijn om met iedereen te praten (wetend dat ik vrijdag om 06.30 uur opsta en waarschijnlijk om 03.00 een bed ga zien, zal dat nog niet meevallen).
Een kleine domper op de vreugde was het bericht dat een goede vriendin was overleden en omdat haar vriend geen contactgegevens van mij kon vinden, had ik de begrafenis gemist. Het zou een heel gedoe zijn geweest maar ik had het er wel voor over gehad.
In Nederland ligt er een druk programma met vooral een lange lijst van dingen die ik moet kopen. Vanuit Spanje liggen er verzoeken van Spaanse vriendinnen voor speculaaskruiden en nasi-kruiden en voor sommige dingen heb ik toch moeite met de Spaanse maten, zoals panties en leggings. De lengte red ik dan nog wel maar met onze Hollandse bovenbenen blijft het worstelen.
Verder moeten er nog een paar zaken met Ex geregeld worden en staan er spullen in het huis die ik hier wil hebben. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel spullen die in september 2014 nog niet weg konden maar nu wel.
Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik mij dat ik inderdaad voor het laatst in september 2014 in Nederland ben geweest. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik in maart 2014 op het vliegtuig stapte om voor een jaar naar Spanje te gaan. Nu alweer bijna 3 jaar geleden. Is Spanje mijn thuis, nee, waarschijnlijk niet. Maar het is op dit moment wel de plek waar ik het meest gelukkig ben en voor voorlopig is dat genoeg.
Spaanse man en ik hebben elkaar nu 3 zondagen achter elkaar gezien en het is leuk maar een relatie zal het niet worden. Dat geeft rust en duidelijkheid. We genieten van elkaars gezelschap voor zolang als het duurt en dan zien we wel weer verder. Gisteren kreeg ik de uitnodiging om 24 december bij zijn familie kerst te vieren maar ik denk dat ik dat aanbod maar af ga slaan. Het voelt heel raar om zijn hele familie te leren kennen zonder dat er sprake is van een relatie, hoewel het aardig aangeboden is. Van een vriendin ligt er ook een uitnodiging om die dag bij haar en haar ouders te komen (die ik ook al 2x ontmoet heb) en dat voelt prettiger.
Gelukkig kan ik lekker op zijn Spaans dit nog 1 dag van tevoren kenbaar maken dus ik ga mijn hoofd op dit moment niet over breken.
Werk blijft een chaos en ik blijf op zoek naar een andere functie binnen het bedrijf. Tot op heden zijn alle gesprekken op niets uitgelopen maar ik blijf zoeken. Maandag 19 december heb ik weer een gesprek. Ondertussen ben ik blij voor alle leuke mensen uit mijn team die het wel gelukt is om weg te komen maar ook wel een beetje jaloers omdat het mij niet lukt.
Na 3 maanden kwamen ze er ineens achter dat ik geen back-up meer heb. Er was iemand in training maar door werkdruk van beide kanten kwamen we daar niet verder mee. Daarnaast was mij duidelijk gezegd dat zij geen payroll hoefde te weten. Ik wil niet weten hoe ze dat op gaan lossen maar ik weet wel dat ik op mijn vrije dagen NIET bereikbaar ben voor vragen, hoewel ze dat wel van mij verwachten.
(Geen idee of ik het al een keer gemeld had maar het bedrijf is de hele organisatiestructuur aan het veranderen, waar op zich niks mis mee is, maar ze hebben het traject in gang gezet zonder er van tevoren goed over na te denken en het hele project kost meer geld dan gedacht. Dus nu zijn we soort van halverwege, niemand weet wat zijn taken zijn, mensen die weggingen zijn niet vervangen en het project ligt stil.)
Vrijdag vlieg ik naar Nederland om daar mijn 50-ste verjaardag te vieren. Volgens traditie vier ik elke 5 jaar mijn verjaardag met alle mensen die ik in de loop van mijn leven heb opgeduikeld en die zijn blijven hangen. Het onderhouden van de contacten is niet mijn sterkste kant maar het blijft altijd goed om te zien dat we toch elke 5 jaar weer bij elkaar zijn. De voorbereidingen laat ik aan mijn broer en schoonzus over, het enige wat ik hoef te doen is voldoende wakker te zijn om met iedereen te praten (wetend dat ik vrijdag om 06.30 uur opsta en waarschijnlijk om 03.00 een bed ga zien, zal dat nog niet meevallen).
Een kleine domper op de vreugde was het bericht dat een goede vriendin was overleden en omdat haar vriend geen contactgegevens van mij kon vinden, had ik de begrafenis gemist. Het zou een heel gedoe zijn geweest maar ik had het er wel voor over gehad.
In Nederland ligt er een druk programma met vooral een lange lijst van dingen die ik moet kopen. Vanuit Spanje liggen er verzoeken van Spaanse vriendinnen voor speculaaskruiden en nasi-kruiden en voor sommige dingen heb ik toch moeite met de Spaanse maten, zoals panties en leggings. De lengte red ik dan nog wel maar met onze Hollandse bovenbenen blijft het worstelen.
Verder moeten er nog een paar zaken met Ex geregeld worden en staan er spullen in het huis die ik hier wil hebben. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel spullen die in september 2014 nog niet weg konden maar nu wel.
Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik mij dat ik inderdaad voor het laatst in september 2014 in Nederland ben geweest. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik in maart 2014 op het vliegtuig stapte om voor een jaar naar Spanje te gaan. Nu alweer bijna 3 jaar geleden. Is Spanje mijn thuis, nee, waarschijnlijk niet. Maar het is op dit moment wel de plek waar ik het meest gelukkig ben en voor voorlopig is dat genoeg.
Abonneren op:
Posts (Atom)