Dit is service

Windows vond het sinds afgelopen september noodzakelijk om mij te voorzien van een nieuwe update waar mijn laptop beduidend minder zin in had. Gevolg: om de 2 dagen liep mijn computer vast. Onder het mom van service, vertelde Micro Soft mij (na een spoedcursus hoe word ik een computerexpert) dat er niks anders op zat dan Windows volledig opnieuw te installeren. Pardon!! Kunt u dat nog een keer herhalen? Volledig installeren betekent dat ik alle geïnstalleerde programma's kwijt ga raken, dat alle opgeslagen favoriete websites verdwijnen, dat alle automatische wachtwoorden (oké mijn fout, ook nergens anders opgeslagen) niet meer werken en geen idee wat mij nog meer te wachten staat. Jullie bieden iets aan wat niet werkt, geef mij dan minstens een mogelijkheid om nee te zeggen (het was update ja of ja, weigeren was niet mogelijk). Vervolgens bleef het akelig stil.

Na nog een paar weken aangemodderd te hebben, zat er niks anders op dan mijn laptop naar een winkel te brengen en Windows opnieuw te installeren. Ondanks de spoedcursus tot computerexpert zag ik het niet echt zitten om het zelf te doen. In het Nederlands is het echter al niet gemakkelijk om uit te leggen wat voor probleem je met je computer hebt, in het Spaans werd dat nog een stukje ingewikkelder. Terug naar de beproefde methode: het hele verhaal opschrijven in een mengsel van Spaans en Engels, vervolgens naar een collega voor de vertaling en met gecorrigeerd briefje naar de winkel.

Inderdaad bevestiging in de winkel dat ik alles kwijt ging raken behalve alle documenten, fotos en videos die ik op de laptop had staan. Weinig aan te doen dan te accepteren. Vervolgens kwam de vraag of het een probleem was dat de Spaanse Windows geïnstalleerd zou worden. Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan. Ik dacht dat Windows niet taalgebonden was en dat de taal van de laptop bepaalde in welke taal het geheel werkte. De meneer in de winkel legde uit dat ze de Spaanse Windows beschikbaar hadden en dat hij niet wist of hij aan de Nederlandse Windows kon komen. Ervan uitgaande dat mijn Spaans voldoende zou moeten zijn om (met behulp van internet) mijn laptop op een normale manier te blijven gebruiken, heb ik maar ingestemd.
Formulier ingevuld met paspoortnummer en handtekening dat mijn laptop in de winkel achterbleef en ik zou binnen een week wat horen.

Inmiddels zat ik een week zonder laptop en ik begon mij enigszins zorgen te maken (en omdat ik geen tv of radio heb, was het ook wel erg stil in mijn huisje). Ik bleek een telefoontje te hebben gemist, dus op weg van werk naar huis toch maar even langs de winkel. Sorry, sorry, sorry, maar kom even mee naar de werkplaats. Ik mee naar de werkplaats en daar waren ze bezig met mijn laptop en ik zag ook nog 2 andere schermen met een vertaalprogramma. Hadden ze besloten als service toch hun best te doen om de Nederlandse versie opnieuw te installeren :-). Wat direct de reden was waarom het zolang duurde want alles werd van het Nederlands naar het Engels vertaald en als dat niet hielp van het Engels naar het Spaans en vice versa.

Twee dagen later kreeg ik het telefoontje dat mijn laptop klaar was, in het Nederlands. Met het opnieuw installeren van verloren programma's ben ik daar erg blij mee. Ik kan nu in ieder geval de instructies lezen en begrijpen. Ik heb nog wel wat tijd nodig om te ontdekken wat ik kwijt ben geraakt aan opgeslagen websites en inloggegevens. Met name een aantal pagina's met recepten zullen niet gemakkelijk terug te vinden zijn. Maar ik ben superblij met de geleverde service.

De gynaecoloog

Nu ik qua leeftijd de 4 voor een 5 heb vervangen, in combinatie met een uitblijvende menstruatie hoewel mijn lichaam wel doet alsof het gaat komen, is het tijd om mij eens te verdiepen in iets wat menopauze of overgang heet. In Nederland is dit ook de periode waarop je de uitnodiging krijgt voor het borstkanker-bevolkingsonderzoek, een fenomeen wat in Spanje onbekend is.
Na met Spaanse man in een bar te zijn beland waarbij ik klaagde dat ik zo moeilijk in slaap kon komen en harde pijnlijke tepels, werd er direct op internet gekeken en werd de eerste fundering gelegd voor mijn Spaanse woordenschat inzake de menopauze. Ik ga ervan uit dat dit nog wel verder uitgebreid gaat worden ;-).

Hoewel ik inmiddels heb geleerd dat het publieke gezondheidssysteem beter is dan het privé-gebeuren, maak ik toch gebruik van de privéverzekering die ik via mijn werk heb afgesloten waarbij ik bij privédokters terecht kan voor consulten en onderzoeken. Zodra ik in het ziekenhuis opgenomen moet worden is deze verzekering niet geldig maar op deze manier kan ik in ieder geval wel een wachttijd van 2 maanden of langer ontlopen.
Dus na mijn laatste menstruatie tot nu toe (die nogal heftig was) en het niet loskomen van de volgende menstruatie had ik een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Zeker nadat ik er achter was gekomen dat zij ook de taken uitvoeren die in Nederland tijdens de bevolkingsonderzoeken worden gedaan: uitstrijkje en mammografie.

Donderdag na werk richting ziekenhuis en werd ik met mijn neus weer eens op de cultuurverschillen tussen Spanje en Nederland gedrukt.
In Nederland ben ik ook wel eens bij de gynaecoloog geweest: je kunt je redelijk privé van onderen uitkleden maar vervolgens verschijn je wel in je blote kont voor de dokter, je kruipt op de stoel en als je hebt zicht op wat daar beneden gebeurt.
In Spanje is dat anders. Ik kreeg een hokje toegewezen met afsluitbare deur om mij van onderen uit te kleden en vervolgens moest ik een wegwerpdekentje om doen. Met dekentje om, moest ik mij op de stoel wurmen en werd het dekentje netjes over mij heen gedrapeerd zodat ik van alle verrichtingen niets te zien kreeg. Het duurde dan ook even voordat ik in de gaten had dat ik de echo op een beeldscherm kon volgen.

Uitslag: 2 vleesbomen in de baarmoeder en 1 cyste in een eierstok, normaal voor mijn leeftijd en (helaas voor mij) er komt nog minstens 1 menstruatie aan.
Ik vertelde dat ik eind december enorme buikkrampen had gehad alsof mijn menstruatie zou beginnen maar dat uiteindelijk niet deed en dat ik mij niet echt goed had gevoeld die dag. Vraag van de dokter of ik daarmee naar de urgencias (kruising tussen dokterspost en eerste hulp) was geweest. Volgens mij hebben we elkaar toen een tijdje van verbazing aangekeken. Zij omdat ik niet naar de dokter was gegaan en ik omdat het voor geen meter in mijn hoofd op zou komen om voor menstruatiekrampen naar de dokter te gaan.
Ik voelde me ellendig die dag, wist waardoor het kwam en voelde me thuis veel prettiger dan 5 uur bij de urgencias op een plastic stoeltje te zitten wachten om vervolgens met zware pijnstillers naar een apotheek gestuurd te worden. Waarschijnlijk zouden de bijwerkingen van die pijnstillers nog erger zijn dan "gewoon" een dagje bank houden.
Ik geloof dat de toon tussen dokter en mij nu wel gezet is en het zal mij benieuwen hoe dit verder gaat.

Het uitstrijkje is gemaakt, een Spaanse vriendin heeft de afspraak voor de mammografie gemaakt (ik had geen zin om een uur bij de balie te wachten om het zelf te doen dus haar aanbod om het telefonisch voor mij te doen werd dankbaar aangenomen) en ik moet nog een bloedonderzoek ondergaan om te testen op overgangshormonen. Dit moet op de tweede of derde dag van de menstruatie waar ik dus al 2 maanden op zit te wachten en die volgens de dokter redelijk binnenkort gaat komen. Afwachten wat dat betreft.

Vervolgens kom je thuis en bellen alle Spaanse vriendinnen op om te vragen hoe het gegaan was en wat er gezegd was. Daarbij wordt het je zeer kwalijk genomen als je het alleen maar houdt bij de simpele conclusie. Het hele verhaal van de hele afspraak in de vorm van zij zei, ik zei, met alle details. En als je dan vertelt van de vleesbomen en cyste en dat er niks aan de hand is (woorden van de gynaecoloog en bevestigd door internet) dan is Leiden in last en ben je al bijna het graf ingepraat omdat de gynaecoloog het volledig verkeerd ziet. Kennelijk kennen mijn Spaanse vriendinnen een hele hoop mensen want de lijst van mensen die zij kenden die hetzelfde hadden waar het volledig verkeerd mee af was gelopen leek wel oneindig.

De volgende keer ga ik dit anders aanpakken. 
Regel 1: vermijden om te zeggen dat je een afspraak dat ik een afspraak met een dokter heb (voor zover mogelijk en indien niet mogelijk, het algemeen houden en geen specialisatie vermelden).
Regel 2: verzin een verhaal waarmee ik weg kan komen zonder "dramatische" details te geven (bij mijn Spaanse vriendinnen, de "buitenlanders" reageren een stuk normaler).

Over een maand moet ik terugkomen (dat is als mijn menstruatie geweest is want zonder de uitslagen van het bloedonderzoek komen we niet verder) en vanwege een paar dagen vrij aan het einde van februari wilde ik een afspraak begin maart. Dit was echter nog niet mogelijk: de agenda van de dokter voor maart was nog niet beschikbaar.

Tegen de tijd dat ik mij over dit soort dingen niet meer verbaas, weet ik zeker dat ik kan zeggen dat ik mij aan Spanje en haar cultuur heb aangepast. Ik weet op dit moment alleen niet of dat reden tot een feestje zal zijn of niet.

Fijne feestdagen

Het is kerst en bij deze wens ik iedereen fijne feestdagen.

Gisteren heb ik voor het eerst mijn neus 's avonds buiten de deur gestoken op noche buena. Na lang wikken en wegen heb ik de uitnodiging om bij de ouders van mijn vriendin te komen eten aangenomen en daardoor liep ik om 21.00 uur door de stad richting het huis van haar ouders, want eten op Spaanse tijden. Tot mijn stomme verbazing waren alle bars en restaurants gesloten. In Nederland zou zoiets ondenkbaar zijn. Het was mij al eerder opgevallen dat op feestdagen veel eetgelegenheden gesloten zijn maar voor 24 december had ik dat niet verwacht. In Spanje is 24 december de belangrijkste dag waarop (met familie) kerst gevierd wordt, hoewel de restaurants kerstmenu's aanbieden voor 25 december.
Het was gezellig en het eten was lekker maar voor mij hoeft het niet zo. Ik had mij in mijn eentje thuis ook vermaakt met het kijken naar de afloop van Serious Request. Moet daarbij wel eerlijk toegeven dat ik mij niet kan herinneren dat ik kerst ooit leuk heb gevonden, in die zin is een verhuizing naar een ander land een heel gemakkelijke manier om onder tradities en verplichtingen uit te komen.

Het bezoek aan Nederland was vooral nuttig. Ik heb het heel leuk gevonden om iedereen weer eens te zien en te vertellen over mijn leven hier maar het maakte ook duidelijk dat mijn leven nu inderdaad in Spanje is. Wat erg grappig was, was dat iedereen het daar ook wel mee eens was. Op de vraag of ik nog weer terug zou komen naar Nederland, werd door veel mensen het antwoord zelf al gegeven voordat ik kon antwoorden: nee, jij komt niet meer terug. Of het voor de rest van mijn leven Spanje zal blijven, daar zijn de meningen over verdeeld, maar dat ik terug kom, nee.
Het voelde wel even ongemakkelijk om Ex terug te zien en flink huis te houden in zijn huis maar (oké, toegegeven mede dankzij Spaanse Man) het was al snel duidelijk dat er niet veel gevoelens meer over waren. Op een paar spullen na, heb ik voor het overgrote deel van mijn spullen besloten dat het opgestuurd moest worden, verkocht kon worden of naar de kringloop of de prullenbak kon. Het heeft geen zin om vast te houden aan meubels voor het geval ik die misschien ooit nog eens nodig zou hebben, hoewel het aan de andere kant ook wel een beetje eng voelde om ze weg te doen. Een soort van definitief doorsnijden van de band met Nederland.
Nu is het wachten op de dozen die vanuit Nederland naar Spanje opgestuurd moeten worden. Geen idee waar ik al die spullen in mijn kleine studio moet laten, dat zien we dan wel weer.

Qua werk lijkt er nu ook wat beweging te komen. 19 december had ik weer een sollicitatiegesprek (kennelijk voor 2 posities) en van alle gesprekken tot nu toe was dit de beste die ik gedaan heb. Sollicitatiegesprekken zijn niet geschikt voor mensen die van nature introvert zijn en hoewel ik mijn mond wel open doe als ik het ergens niet mee eens ben, is dat toch heel anders dan jezelf presenteren. Vervolgens kwam daar een gesprek met mijn teamleider overheen en in dat gesprek is besloten dat ik, mocht ik niet voor de posities in aanmerking komen, ik naar een meer eenvoudige positie op mijn verdieping ga (mijn teamleider gaat daar in ieder geval erg haar best voor doen). Dus ik heb goede hoop dat ik over niet al te lange tijd iets anders ga doen zonder de stress van payroll.
Na bijna 3 jaar in de vuurlinie, wil ik even rust om bij te komen. Het lijkt mij zalig om thuis te komen en energie over te hebben voor andere dingen in plaats van volledig afgedraaid. En natuurlijk zit ik stiekem te denken over een opleiding. Gewoon omdat het leuk is.

Dit brengt mij bij het lijstje voor volgend jaar. Nee, ik doe niet aan goede voornemens maar omdat ik niet alles kan doen en de afgelopen maanden ook amper thuis was, heb ik een aantal dingen doorgeschoven naar volgend jaar.
Het zit mij dwars dat ik volgens de Spaanse doktoren niet naar Santiago mag lopen, zelfs niet met een lichte rugzak en in 9 afzonderlijke weken, alleen omdat ik een hernia heb. Ik kan mij vergissen, maar ik ben ervan overtuigd dat ik in Nederland daar wel toestemming voor zou krijgen, hoewel er misschien wel een lijst met voorwaarden aan zou zitten. Na lang zoeken heb ik een sportschool gevonden met daaraan verbonden een sportarts. Dus 1 van de eerste dingen die ik ga doen is een afspraak maken en kijken wat hun mening is.
Wat verder op het lijstje staat is een email sturen naar de school waar ik de opleiding wil gaan doen. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken hoe het Spaanse systeem van inschrijven werkt, dus daar wil ik duidelijkheid over hebben en ik wil weten of er eisen gesteld worden aan mijn Spaans. Als ik de opleiding alleen kan doen als mijn Spaans op C1-niveau is, dan heeft dat natuurlijk gevolgen voor mijn planning.
Ik ben gestopt met mijn Spaanse lessen bij mijn lerares Spaans en probeer nu via thuisstudie mijn Spaans bij te houden en op hoger plan te brengen. Mijn lerares Spaans is een goede lerares maar haar manier van lesgeven werkt niet meer bij mij met als gevolg dat ik steeds meer weerstand tegen het huiswerk kreeg en dat de voordelen van snel en goed de taal onder de knie krijgen niet meer opwogen tegen de stress en de energie die de manier van lesgeven en de manier waarop ik mijn huiswerk moest doen mij opleverden. Maar het verbeteren van mijn Spaans, met name sprekend, is nog steeds belangrijk en op mijn lijstje staat om mij serieuzer met deze thuisstudie bezig te houden.
Spaanse Man doet pogingen om mij de Spaanse cultuur te laten doorgronden en volgens hem is de beste manier daarvoor om mij te verdiepen in de economische en sociale ontwikkeling van Spanje. Dus staat op mijn lijstje ook het ophalen van mijn kennis over economie en de bijbehorende filosofieën (bij voorkeur in het Spaans). Vroeger had ik met vrienden urenlange discussies over van alles en nog wat. Ik vind het leuk om dit stuk weer terug te brengen in mijn leven, hoewel mijn Spaans nog niet voldoende is om Spaanse Man van voldoende repliek te dienen.

Kortom, genoeg plannen om mij bezig te houden. Maar nu eerst genieten van de top2000.

Bijna naar Nederland

Langzaamaan wordt alles weer wat rustiger. 

Spaanse man en ik hebben elkaar nu 3 zondagen achter elkaar gezien en het is leuk maar een relatie zal het niet worden. Dat geeft rust en duidelijkheid. We genieten van elkaars gezelschap voor zolang als het duurt en dan zien we wel weer verder. Gisteren kreeg ik de uitnodiging om 24 december bij zijn familie kerst te vieren maar ik denk dat ik dat aanbod maar af ga slaan. Het voelt heel raar om zijn hele familie te leren kennen zonder dat er sprake is van een relatie, hoewel het aardig aangeboden is. Van een vriendin ligt er ook een uitnodiging om die dag bij haar en haar ouders te komen (die ik ook al 2x ontmoet heb) en dat voelt prettiger.
Gelukkig kan ik lekker op zijn Spaans dit nog 1 dag van tevoren kenbaar maken dus ik ga mijn hoofd op dit moment niet over breken.

Werk blijft een chaos en ik blijf op zoek naar een andere functie binnen het bedrijf. Tot op heden zijn alle gesprekken op niets uitgelopen maar ik blijf zoeken. Maandag 19 december heb ik weer een gesprek. Ondertussen ben ik blij voor alle leuke mensen uit mijn team die het wel gelukt is om weg te komen maar ook wel een beetje jaloers omdat het mij niet lukt.
Na 3 maanden kwamen ze er ineens achter dat ik geen back-up meer heb. Er was iemand in training maar door werkdruk van beide kanten kwamen we daar niet verder mee. Daarnaast was mij duidelijk gezegd dat zij geen payroll hoefde te weten. Ik wil niet weten hoe ze dat op gaan lossen maar ik weet wel dat ik op mijn vrije dagen NIET bereikbaar ben voor vragen, hoewel ze dat wel van mij verwachten.
(Geen idee of ik het al een keer gemeld had maar het bedrijf is de hele organisatiestructuur aan het veranderen, waar op zich niks mis mee is, maar ze hebben het traject in gang gezet zonder er van tevoren goed over na te denken en het hele project kost meer geld dan gedacht. Dus nu zijn we soort van halverwege, niemand weet wat zijn taken zijn, mensen die weggingen zijn niet vervangen en het project ligt stil.)

Vrijdag vlieg ik naar Nederland om daar mijn 50-ste verjaardag te vieren. Volgens traditie vier ik elke 5 jaar mijn verjaardag met alle mensen die ik in de loop van mijn leven heb opgeduikeld en die zijn blijven hangen. Het onderhouden van de contacten is niet mijn sterkste kant maar het blijft altijd goed om te zien dat we toch elke 5 jaar weer bij elkaar zijn. De voorbereidingen laat ik aan mijn broer en schoonzus over, het enige wat ik hoef te doen is voldoende wakker te zijn om met iedereen te praten (wetend dat ik vrijdag om 06.30 uur opsta en waarschijnlijk om 03.00 een bed ga zien, zal dat nog niet meevallen).
Een kleine domper op de vreugde was het bericht dat een goede vriendin was overleden en omdat haar vriend geen contactgegevens van mij kon vinden, had ik de begrafenis gemist. Het zou een heel gedoe zijn geweest maar ik had het er wel voor over gehad.

In Nederland ligt er een druk programma met vooral een lange lijst van dingen die ik moet kopen. Vanuit Spanje liggen er verzoeken van Spaanse vriendinnen voor speculaaskruiden en nasi-kruiden en voor sommige dingen heb ik toch moeite met de Spaanse maten, zoals panties en leggings. De lengte red ik dan nog wel maar met onze Hollandse bovenbenen blijft het worstelen.
Verder moeten er nog een paar zaken met Ex geregeld worden en staan er spullen in het huis die ik hier wil hebben. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel spullen die in september 2014 nog niet weg konden maar nu wel.

Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik mij dat ik inderdaad voor het laatst in september 2014 in Nederland ben geweest. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik in maart 2014 op het vliegtuig stapte om voor een jaar naar Spanje te gaan. Nu alweer bijna 3 jaar geleden. Is Spanje mijn thuis, nee, waarschijnlijk niet. Maar het is op dit moment wel de plek waar ik het meest gelukkig ben en voor voorlopig is dat genoeg.

Druk

De titel van deze update zal niemand verbazen, denk ik. 
Na eens goed in mijn agenda gekeken te hebben kwam ik tot de ontdekking dat ik sinds het weekend van 15 oktober aan het daten ben, met een vriendin naar Malaga ben geweest, een weekend tot over mijn oren in de repetities zat vanwege een concert op 31 oktober, vervolgens een weekend op bezoek moest bij een kennis en vorig weekend met een groepje vriendinnen een weekend naar het strand ben geweest. Dat zijn 5 weekenden waarin ik amper thuis was. Ik kan vertellen dat dit niet zo heel goed voor mij is, ik snak naar een beetje rust en tijd om mijn huis en mijn leven weer een beetje op de rit te krijgen.
Zeker als we daar een oorontsteking bij op tellen en een aanhoudende hoest.

Zit die rust er voorlopig aan te komen? Ik ben bang van niet hoewel er tot aan mijn verjaardag in Nederland geen weekenden meer op het programma staan waarvoor ik een heel weekend op pad moet.
Maar komend weekend: vrijdag weer een verplicht etentje van het werk (en als ik zou willen had ik ook nog naar een verjaardag gekund en bij vrienden gepofte kastanjes eten) en zondag ga ik met zelfde man van vorige keer weer een wandeling maken. Ik hoop zaterdag even bij te kunnen tanken.
Het weekend daarop ga ik vrijdag naar de opera in Madrid (moest vrije dagen opmaken), onderdeel van het experiment is om met de bus van 13.00 uur heen te gaan en met de bus van 01.30 in de ochtend weer terug te gaan. Op zaterdag heb ik de verjaardag van een vriendin en waarschijnlijk gaan we dat ergens buiten Granada vieren. De zondag staat nog leeg en ik hoop dat dit zo blijft maar ik weet zeker dat als er een weer een uitnodiging komt om te wandelen dat ik dan weer ja ga zeggen.

In de tussentijd heb ik een nieuw sollicitatiegesprek gehad maar daar heb ik tot op heden niks meer van gehoord hoewel ze gezegd hadden dat ze me na een week wat zouden laten weten. Volgende week donderdag heb ik een ander sollicitatiegesprek en ik hoop dat dit wel resultaat op zal leveren (beide functies binnen hetzelfde bedrijf). De sfeer in het team is inmiddels heel erg gedaald dus hoe sneller ik er weg ben hoe beter. Zeker in combinatie met de ingewikkelde dingen die mijn klant nu weer voor Nederland heeft verzonnen of laten gebeuren. Het is moeilijk om enthousiast over te komen als je het even helemaal gehad hebt met het bedrijf en je team.

Update over de mannen: van de twee die er eind vorige maand nog over waren, heb ik nog met 1 contact. Voor mij is het wel duidelijk dat dit niet een man is om een relatie mee te beginnen maar het is gezellig om samen te zijn en we hebben veel lol samen. De andere heeft tot op heden niks meer van zich laten horen en ik ga er niet achteraan.
Via de website (ja, ik weet het, ik had gezegd dat ik er niet meer op zou kijken) ben ik nu wel in contact met een andere man die een profiel heeft wat mij zeer aanspreekt. Het onhandige is dat we elkaar steeds mislopen zodat er niet echt een langdurige berichtenwisseling op gang komt. Maar het is wel leuk om elke morgen even te kijken of er een berichtje is gekomen.

Afgelopen maandag was ik bij een vriendin die mijn hulp nodig had (dezelfde als van de 2 jaar durende relatie die uiteindelijk geen relatie was) en heb ik bij toeval kennis gemaakt met haar ouders. Van het een kwam het ander en ik heb nu een uitnodiging liggen om alle 3 (!) de kerstdagen bij haar ouders door te brengen. Normaal gesproken is kerst hier maar 1 dag met de avond van 24 december maar omdat 25 december op een zondag valt, is 26 december dit jaar ook een vrije dag. Ik ben druk aan het bedenken hoe ik hier op een beleefde manier onderuit kan komen, hoewel het heel aardig is om mij uit te nodigen. Mijn vriendin is ernstig ziek en het is voor haar ouders een manier om mij te bedanken voor mijn vriendschap met haar.

Ik denk dat ik aan iedereen ga zeggen dat ik een week op vakantie en onbereikbaar ben om mij vervolgens alleen in mijn huis op te sluiten. 

De datingsite

Een Spaanse vriendin dacht 2 jaar lang een relatie te hebben terwijl dat waarschijnlijk niet het geval was. Ik had al mijn vraagtekens bij de verhalen die ik van haar hoorde en toen we ontdekten dat deze man nog steeds met zekere regelmaat inlogde op de datingsite waar ze elkaar ontmoet hadden, was voor haar de maat vol en verbrak ze de "relatie". Persoonlijk zou ik het al veel eerder hebben gedaan, maar daarvoor ben ik misschien te Nederlands.
Zoals wel vaker, vinden mannen het niet altijd even leuk als een vrouw hen de deur wijst en deze man was daarop geen uitzondering. De liefdesbetuigingen blijven binnenstromen.

Waarop het vriendelijke verzoek kwam of ik mij wilde inschrijven op deze gratis datingsite en te kijken of ik informatie van deze man los kon peuteren. Niet al te hard bij nadenkend wat dat precies in zou houden en ziend dat mijn vriendin er echt slecht aan toe was, heb ik mij ingeschreven. Binnen een uur hadden 15 mannen mij een berichtje gestuurd terwijl ik nog niet eens een foto had geplaatst.
Dat is nu zo'n 3 weken geleden en er hebben meer dan 100 mannen aangegeven dat ze mij beter willen leren kennen.

De ontvangen berichten variëren van alleen "Hola" tot "Ik heb een open huwelijk, heb je zin in sex". Maar er zijn ook originelere openingen. Zeker in de periode dat ik mijn zeekoe als profielfoto had geplaatst (die vervolgens elke keer werd verwijderd omdat hij niet aan de eisen voldeed). Op zoek naar de man van mijn vriendin is het natuurlijk wel erg onaardig om berichtjes te negeren, dus van het een komt het ander.
Inmiddels ben ik 4x uit geweest en leer ik Spaanse woorden die waarschijnlijk niet echt voor dagelijks gebruik geschikt zijn. En omdat de Spaanse man erg hard zijn best moet doen om een vrouw van zijn goede bedoelingen te overtuigen, pakken ze ook vol uit. Bovendien willen ze allemaal aan die Nederlandse laten zien hoe mooi en leuk Granada wel niet is.

Zo ben ik al een avond achter op een motor meegenomen naar een fantastisch uitzichtpunt, een ritje door de Albaicin (de oude Moorse wijk) en daarna naar de film. Een andere man heeft mij als gids lopend meegenomen naar de Albaicin en vervolgens naar een restaurant om (iets minder geslaagd) gefrituurde vogeltjes te eten. En soms is het gewoon op een terrasje zitten met wat drinken en tapas.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik met volle teugen aan het genieten ben, hoewel ik het ook ingewikkeld vind om in de overvloed aan reacties te bepalen waar wel en waar niet op te reageren. Soms filtert het zich ook vanzelf wel uit. Dan stuur je 3 berichtjes heen en weer en dat is het dan. Tot op heden heb ik de man van mijn vriendin nog niet ontdekt en ik denk dat ik voor voorlopig de zoektocht even op ga geven. Met 2 mannen (van de 4) heb ik nog contact. Van de overige 2 liet 1 weten dat hij iemand had ontdekt die beter bij hem paste (wat ook beter was omdat deze man vooral iemand zocht om niet alleen te hoeven zijn) en de andere bleek (ontdekte ik vanmorgen) nog in een relatie te zitten. In dat geval lijkt het mij niet netjes om op een datingsite contact te zoeken met anderen.
Met de overgebleven mannen ga ik eerst maar eens uitzoeken wat de mogelijkheden zijn voordat ik weer nieuwe aan mijn lijstje toe ga voegen. 2 is al ingewikkeld genoeg.
De man die mij lopend naar door de Albaicin had meegenomen, neemt mij zondag mee uit wandelen en de andere, met wie ik na mijn koorrepetitie wat ben wezen drinken, hoopt een gaatje te vinden om mij nog een keer te ontmoeten.

En dan zien we wel wat er verder gaat gebeuren. Want ja, ik heb natuurlijk ook nog mijn werk, mijn koor, mijn vriendinnen, mijn cursus mindfulness en het dagelijkse huishouden dus veel tijd heb ik niet ;-).

Even helemaal zat

Op mijn vorige berichtje kwam de vraag hoe het in het nieuwe huisje bevalt en op dit moment kan ik daar niet zo 1-2-3 een antwoord opgeven.

In augustus voelde ik mij grieperig, 1 dag thuis gebleven en het briefje van de huisarts gehaald. Geen van beiden hadden we reden om aan te nemen dat het meer of iets anders zou zijn dan een verkoudheid. Vooral niet omdat verkouden zijn aan het einde van augustus hier heel normaal is.
Na zo'n 6 weken op en af met de verkoudheid bereikte ik het punt dat ik het zat was. Mijn stem was bijna verdwenen en op deze manier was het maar de vraag of ik in staat zou zijn om mee te doen met het concert van 31 oktober. Nieuw bezoek aan huisarts, oké waarschijnlijk was het geen verkoudheid geweest maar een allergie (heersen ook in augustus/september) in combinatie met een enorme hoeveelheid stof vanwege werkzaamheden in mijn vorige woonblok. Tijd voor Spaanse maatregelen waarvan het altijd maar de vraag is of de remedie niet erger is dan de kwaal.
Vitamine A-pillen voor mijn keel, een ontstekingsremmer en een anti-allergiemiddel en ik voel me nog ellendiger dan daarvoor. Nee, niet helemaal waar, de keelpijn is verdwenen maar is nu wel vervangen door een constant droog gevoel in mijn mond. Zeker omdat de dosering/samenstelling van medicijnen veel hoger is dan gewend in Nederland en omdat ik in Nederland amper medicijnen gebruikte, ben ik hier kennelijk behoorlijk gevoelig voor de bijwerkingen die op kunnen treden.
Nieuw bezoek aan de huisarts en de mededeling dat ik niet met de medicijnen mag stoppen en de kuur af moet maken. Dat houdt voor de vitamine en de ontstekingsremmer in dat ik nog 5 dagen moet afzien en voor het anti-allergiemiddel nog 15. Nu vooral hopen dat de bijwerkingen door de ontstekingsremmer worden veroorzaakt maar ik heb er een hard hoofd in. Eén van de bijwerkingen is een wijziging van humeur en ik moet eerlijk toegeven dat ik een humeur heb om op te schieten.

Daar tellen we dus een verhuizing bij op en de problemen om op zijn Spaans het grote meubel met naaimachine weer uit mijn huis te krijgen. Leuk om cadeau te krijgen maar als je gaat verhuizen en je huis zo op moet leveren als dat je er ingetrokken bent, dan heb je ineens een probleem. Maar goed, gisteren heeft een collega de naaimachine uit het meubel verwijderd en het meubel meegenomen. Ik moet nu alleen nog de naaimachine 2 verdiepingen naar beneden brengen en in de straat achterlaten. En dat na 2 weken toezeggingen van een liefdadigheidsinstelling dat ze me zullen bellen om het op te laten halen en het vervolgens niet doen.
Verder is alles over en het oude huis is schoon. Nu alleen nog een afspraak om de sleutels in te leveren en dat is het dan.

Ondertussen ben ik bezig met de enorme bureaucratische papierwinkel om niet alleen mijn adreswijziging in Spanje maar ook in Nederland door te geven. Met name de belastingdienst is vanuit het buitenland niet bereikbaar maar waarschijnlijk moeten er ook nog pensioenfondsen geïnformeerd worden. De Nederlandse banken zijn ook niet erg toeschietelijk en ik ben vandaag begonnen met een lijst van Spaanse instanties die ook mijn adreswijziging moeten hebben. Het zal mij benieuwen hoeveel post er in de komende periode kwijt gaat raken.

Persoonlijk vind ik dat al wel genoeg maar we zijn er nog niet. Ik werk voor een multinational en ergens in het hoofdkantoor is besloten om de werkstructuur wereldwijd te veranderen. Gecombineerd met een afdelingschef die zijn baan niet aan zijn communicatieve vaardigheden heeft te danken, is dat een recept voor chaos en onduidelijkheid. Ik ben nu al 3x van bureau veranderd in 2 weken, ik moet training ontvangen voor andere klanten en ik moet training geven aan andere Nederlanders over mijn klant. Daarbij is besloten dat vanwege de wijzigingen, mijn back-up die het bedrijf heeft verlaten, niet vervangen gaat worden dus mijn werk is toegenomen. Elke dag is weer een verrassing wat er nu weer gaat gebeuren of wat al had moeten gebeuren. Zeker in combinatie met de bijwerkingen een licht explosieve situatie. 

Kortom, ik ben het even helemaal zat ;-). Maar zodra ik een realistischer beeld van het wonen in mijn nieuwe huisje kan geven, dan zal ik het doen.