Niet handig

Hoewel op dit moment nog weinig concreet, ben ik toch bezig met een vertrek uit Spanje. Van de week heb ik een paar chats gewisseld met Coach en op zijn vraag waarom Spanje het niet is, was het eerste antwoord dat in mij opkwam te katholiek en religieus. En nu op de Spaanse televisie de serie Carlos Rey-Emperador (zijn zoon was Filips II die Alva op ons dak stuurde) wordt uitgezonden begin ik steeds meer te snappen waarom wij, Nederlanders, de 80-jarige oorlog zijn begonnen.

Daarnaast heb ik mijn week wel vol met 40 uur (of meer) werken, 2 uur Spaanse les, 4 uur Engelse les en 3 uur koor. Daarbij vergeet ik voor het gemak nog de huishoudelijke taken, het bijbehorende huiswerk en af en toe iets leuks voor mijzelf doen.
Waar ik dus niet op zit te wachten is om mijn leven nog ingewikkelder te maken en laat dat nu net zijn wat ik gedaan heb.

Vorige week ontving ik een chat van mijn lerares die ik volledig verkeerd begrepen heb. Zij was niet volledig en ik heb een werkwoord niet goed verwerkt. Hierdoor kreeg ik de indruk dat een aardige man die zij tijdens padel had ontmoet (een combinatie tussen tennis en squash) met haar uit wilde. Ik vraag naar zijn leeftijd en krijg als antwoord rond de 40. Oké, stuur hem maar een bericht dat hij veel te oud voor jou is maar dat je een Nederlandse leerlinge hebt die in staat is, hoewel met fouten, zich in het Spaans uit te drukken en die wel de juiste leeftijd heeft. Laten we eens kijken wat er gaat gebeuren.

Mijn lerares heeft lef, dus die stuurt een bericht met als gevolg dat er nu in Granada een Spaanse man rondloopt die mij wil leren kennen ;-). Voor volgende week zondag staat er een ontmoeting gepland. Mijn lerares, Spaanse man en nog minimaal 2 anderen gaan padel spelen terwijl ik als toeschouwer aanwezig ben en daarna gaan we met z'n drieën wat drinken/tapear. Spaanse man heeft ook al om mijn telefoonnummer gevraagd maar dat krijgt hij niet eerder dan dat ik hem in levende lijve gezien heb (als hij het dan nog wil hebben).

En nu ben ik heel zenuwachtig en onzeker. Mijn lerares chat regelmatig met hem en ik hoor alleen maar positieve berichten. Ik heb een foto gezien en hij ziet er ook nog eens goed uit. Ik kan me niet indenken dat iemand zo perfect kan zijn. En waar ik een tijdje geleden nog schreef dat een nieuwe relatie voor mij niet zo nodig hoefde, zit ik nu toch stiekem de bedenken hoe het zou zijn als er een klik zou zijn met alle vragen die daar aan vast zitten. Met name of mijn Spaans van voldoende niveau is om een gelijkwaardige relatie aan te gaan en of de cultuurverschillen niet te groot zullen zijn.Aan de andere kant zal de wereld ook niet vergaan als er geen klik is. Dan kan ik weer een ervaring/avontuur aan mijn leven toevoegen en zullen dingen weer een stuk duidelijker zijn.

En misschien is het voor Spaanse man ook beter als er geen klik is ;-). De mannen op het koor kwamen erachter dat er iets speelde en bij gebrek aan een vader hebben zij besloten dat ik "beschermd" moet worden dus er staan zo'n 20 mannen klaar om hem aan een streng onderzoek te onderwerpen voordat hij met mij uit mag. Lief bedoeld en ik zie het als een teken dat ik geaccepteerd ben in het koor. Maar ik zal ze, indien nodig, duidelijk maken dat ik als Nederlandse uitstekend in staat ben mijn eigen beslissingen te nemen.
Ik zou alleen willen dat ik de chat van mijn lerares niet verkeerd begrepen had zodat ik gewoon rustig door kon met mijn leven en dat het nu al volgende week zondag was zodat ik meer duidelijkheid heb.

Requiem, requiem en nog eens requiem

Mijn Spaans is inmiddels van voldoende niveau dat ik bij het koor op de juiste tijd op de juiste plek ben en de instructies van de dirigent worden in het Spaans op mijn muziek gezet. Dat gaat sneller dan vertalen. Tot groot vermaak van de overige alten in het koor blijf ik wel hardnekkig in het Nederlands tellen omdat ik getallen in het Spaans nog steeds moeilijk vind. Voor de rest kom ik een eind in grote lijnen en is het vragen en veel geduld van de anderen als het op de details aankomt.

Met het koor doen we dus mee aan een project maar het hoe, wat en waarom wij aan dit project meedoen is mij niet geheel duidelijk. Na afgelopen weekend is het in ieder geval duidelijk dat het met jonge muzikanten is. Ik moet nog ontdekken waar die vandaag komen, conservatorium of elders. Samen met deze jonge muzikanten gaan we komend weekend 2 concerten geven, 1 in Granada en 1 in Illora.

Op het programma staan 3 stukken waaronder het requiem van Johan Michael Haydn. Omdat het handig is om voor het concert in ieder geval een paar keer gezamenlijk gerepeteerd te hebben, stond dat voor afgelopen weekend op de planning. Zaterdag van 16.00 tot 22.00 en zondag van 10.00 tot 14.00. Na dit weekend ben ik er niet zeker van of de toeschouwers iets anders dan het orkest zullen horen maar het orkest zal dat zeker goed maken in enthousiasme :-). Maandag, of na afloop van het concert, zal ik het wel horen want een aantal mensen van mijn werk kregen in de gaten dat ik mee zou doen aan een concert en wilden mij wel eens bekijken (wat dan voor mij weer niet zo nodig hoeft).

Als gevolg van dit weekend zit mijn hoofd nu vol met het requiem. Zelfs nu ik mij concentreer op het schrijven van dit stukje spoken flarden muziek door mijn hoofd. Ik ben daar niet echt gelukkig mee (hoewel het wel een mooi stuk is) omdat het mij niet lukt om de boel uit te schakelen. Volgens mijn collega's loop ik zelfs ineens met mijn arm te zwaaien, waarschijnlijk omdat de muziek in mijn hoofd dat toepasselijk vindt. En weer in slaap vallen kan ik op dit moment ook wel op mijn buik schrijven.
Volgende week woensdag beginnen we/gaan we verder met de kerstmuziek. Ik hoop dat ik dan het requiem met mooie herinneringen achter mij en uit mijn hoofd kan laten om dat te vervangen door de Spaanse stille nacht en de Latijnse komt allen te samen.

Ik voeg 2 video's toe. 1 van het requiem en 1 van preghiere semplice. Dat is het tweede stuk wat we gaan doen. Deze video is opgenomen tijdens een project in juli. Het koor wat het stuk uitvoert is een samenvoeging van alle deelnemende koren aan dat project. Omdat we nu een orkest tot onze beschikking hebben, voeren we nu de orkestversie uit. Ik moet eerlijk toegeven dat die stukken mooier is dan de versie met orgel maar daar is (nog) geen video van.

Geduld

Ik moet heel eerlijk toegeven dat geduld niet een van mijn goede eigenschappen is.
Mijn verblijf in Spanje heeft zijn langste tijd gehad  en hoewel ik weet dat op het juiste moment de mogelijkheid om Spanje te verlaten zich aan zal dienen, wil ik liever vandaag dan morgen weten hoe, wat en wanneer. En omdat ik graag iets van controle over mijn leven wil hebben en geduldig afwachten niet in mijn aard zit, leef ik mijn frustraties uit in computerspelletjes en chocolade. Geen van beiden erg gezond maar van het eerste kom ik in ieder geval niet aan :-). 

Als gevolg hiervan blijven een hoop dingen liggen, waaronder iets op mijn blog schrijven. Dat is in dit geval nog eens extra dom omdat ik weet dat ik al schrijvend mijn gedachten beter op een rij krijg dan wanneer ik een computerspelletje speel. 

Met mijn verstand weet ik het allemaal wel. Op het juiste moment dient zich de kans aan en die zal ik dan ook met beide handen aangrijpen. In de tussentijd ga ik door met de dingen waar ik mee bezig ben, zoals Spaanse en Engelse les. Het is niet verkeerd om een paar talen te beheersen en misschien ga ik het nodig hebben voor mijn nieuwe avontuur. In de schaarse vrije tijd die na werk en taallessen overblijft, probeer ik iets van huishouding te doen (ook geen goede eigenschap) en de muziek voor het koor voor te bereiden.
Helaas ben ik niet in staat om bovenstaande ook daadwerkelijk in de praktijk uit te voeren.

Voor zover mogelijk ben ik, op niet al te praktische wijze, bezig met een mogelijk vertrek. 
Zo heb ik besloten om geen geld uit te geven aan een nieuw boodschappenkarretje nadat mijn vorige het begeven heeft. Als gevolg daarvan verdeel ik mijn wekelijkse boodschappen over meerdere dagen en meerdere supermarkten. Om daardoor te ontdekken dat ik meer dan een jaar elke keer naar het andere einde van de centrum ging als ik iets van de chino nodig had terwijl er in de buurt een chino blijkt te zitten die vele malen groter is dan degene waar ik altijd heen ga.
Verder ben ik nog steeds met mijzelf in discussie of ik kruiden ga vervangen als ze op zijn en ben ik overgestapt op kleinere verpakkingseenheden voor zaken zoals shampoo en douchegel. Des te minder spullen hier, des te gemakkelijker het gaat worden om alles naar een ander land te verhuizen.

Mijn plan was om alle kleine gebreken in mijn huis te laten voor wat ze zijn maar nu het deurtje van de wasmachine het heeft begeven denk ik dat ik toch maar een email naar mijn huisbaas ga sturen. Een afvoer in de badkamer die lekt is voor mij geen probleem, kortsluiting in de lamp in de woonkeuken wordt al iets vervelender maar geen wasmachine is een grens.

En voordat nu iedereen in paniek raakt, over het algemeen leef ik mijn leven hier heel tevreden. Hoewel ik steeds meer moeite heb met hoe het bedrijf met ons als medewerkers omgaat, ga ik nog steeds met plezier naar het werk. Ik heb af en toe een verschil van mening met mijn lerares Spaans maar ik maak nog steeds vorderingen en in mijn groepje voor Engelse les heb ik mijn draai nu ook wel gevonden. Het koor is op dit moment een beetje veel maar er staan wel leuke projecten op stapel en ook hier heb ik op mijn manier mijn plekje gevonden en veroverd. Het enige wat jammer is in dit hele verhaal is dat het in Spanje is.

Terug bij af

Na lang nadenken heb ik besloten om op de baan in Engeland te solliciteren in de veronderstelling dat ik binnen een week wel bericht zou krijgen van de recruiter. Uit de ontvangen emails kreeg ik de indruk dat er redelijk wat haast was om de baan ingevuld te krijgen. We zijn nu bijna 4 weken verder en ik weet niet veel meer dan dat mijn sollicitatie is ontvangen.

Ondertussen ben ik naar Madrid geweest om een paspoort aan te vragen. Het was de zoveelste keer dat ik in Spanje een plaats ging bezoeken zonder enig idee te hebben van wat ik daar zou moeten doen. Behalve dat ik een kaartje voor de opera had geboekt, was er niet veel waar ik mij op liep te verheugen. Dat riep bij mij de vraag op of het in Zuid-Amerika niet anders zou zijn. Met het risico dat ik mijzelf herhaal: ik heb in mijn hele leven nog nooit de behoefte gehad om naar Spanje te gaan. Van alle landen in Europa was Spanje het land wat mij het meeste tegenstond. In die zin is het een wonder dat ik hier al meer dan 1,5 jaar woon. Misschien zijn mijn gevoelens voor Spanje ook wel iets meer op scherp gezet doordat ik de vraag voorgelegd kreeg wat het voordeel van Engeland boven Spanje zou zijn. Dichter bij een grote stad, dichter bij echte zee (niet het kalme kabbelen van de Middellandse zee maar branding en golven) en seizoenen. Behalve sneeuw op de bergen en een koudere temperatuur valt er weinig te merken van de seizoenen en dat mis ik af en toe echt.
Dit alles zo overdenkend zit ik mij sinds kort af te vragen of Zuid-Amerika niet meer van hetzelfde zal zijn als wat ik nu in Spanje heb.

Het forum voor mensen die Engelse les in het buitenland willen gaan geven en waar ik eerst zoveel positieve energie uithaalde, is ook niet meer wat het is geweest. Ik krijg steeds meer negatieve reacties op mijn berichten en ik weet niet of dat te maken heeft met mijn Engels en dat de manier waarop ik mij uitdruk niet begrepen wordt of dat er iets anders speelt. Ik weet ook nog steeds niet wat ik van de Engelse lessen vind, die ik nu volg.
Hoewel ik ervan overtuigd ben dat ik het niet slecht zal doen als lerares, maakt alles dat ik mij toch wel afvraag of werken als lerares Engels in Zuid-Amerika, op dit moment, wel een goed idee is.

Bij terugkomst uit Madrid bleek ik een stevige verkoudheid opgelopen te hebben en heb ik mijn eerste ervaring met het ziek melden op het werk meegemaakt. Een ervaring waar ik niet veel vrolijker van werd. Hoewel ik officieel een back-up heb die mijn werk moet overnemen in geval van ziekte of vakantie, weet iedereen dat dit systeem in de praktijk niet werkt. Met als gevolg dat ik op van de zenuwen terugging naar mijn werk, wetend dat ik in 1 dag 1,5 week in moest halen om ervoor te zorgen dat alles voor de lonen goed bij de loonverwerker terecht zou komen. Om er daarnaast ook nog achter te komen dat mijn teamcoördinator niet echt meewerkt.
Daarnaast hebben we sinds een week een grote computer storing waardoor het onmogelijk is om ons werk fatsoenlijk te doen. Ik ben wel in staat mijn documenten van de server op te halen en te openen maar ik kan niks op de server bewaren. Hierdoor kan ik geen cases sluiten terwijl dat wel moet omdat we vanaf november overgaan op een ander software-programma. En dit allemaal terwijl de periode van de lonen in volle gang is.
Mijn weerstand tegen de manier waarop alles op het werk geregeld is neemt met de dag toe en het idee om nog bijna een jaar hier te moeten werken totdat ik in oktober de CELTA in Granada kan doen, is meer dan ik kan hebben.

Een collega van mij wil terug naar Engeland en was sinds de zomer druk bezig met solliciteren. Zijn advies was om nog even te wachten met sollicitaties totdat we 2 maanden met Succes Factors gewerkt hebben. Dit is een nieuw programma waar wereldwijd een hoop loonadministrateurs reikhalzend naar uit zitten te kijken. Omdat het nieuw is, zijn er nog niet veel mensen die ermee gewerkt hebben en mijn klant heeft de licentie gekocht. In eerste instantie was het de bedoeling dat we er in december mee zouden gaan werken maar dat is uitgesteld tot februari. Een reden voor mijn collega om daar uiteindelijk niet op te zitten wachten. Volgens hem is mijn Engels meer dan voldoende om een Engelstalige baan in Engeland te krijgen. Ik weet echter niet of mijn kennis van de Engelse loonadministratie voldoende is om ook daadwerkelijk een kans te maken. Nu de komst van Succes Factors met twee maanden is uitgesteld, weet ik niet of ik daarop wil wachten. Ik heb, in tegenstelling tot mijn collega, wel de mogelijkheid om daarop te wachten maar ik weet niet of dat voor mij, als Nederlandse, een optie is tenzij ik terug zou willen naar Nederland en dat wil ik niet.

Dus ik ben weer terug bij af en heb geen idee wat ik nu het beste kan doen. Het enige wat ik zeker weet is dat ik hier weg wil en het liefste zo snel mogelijk. Blij dat ik in ieder geval iets weet ;-) .

Engeland

Toen ik in 2010 baanloos was, was 1 van de verplichtingen van het UWV dat ik een profiel aanmaakte op Linkedin. Gezien het feit dat dit iets was wat ze gemakkelijk konden controleren, was er geen ontkomen aan. Vervolgens heb ik dit profiel tijdens mijn loopbaantraject iets meer en beter vorm gegeven en daar hield mijn interesse op. Toen ik zo'n 3 maanden in Granada zat, leek het mij een goed idee om mijn profiel maar weer eens te actualiseren en dat was het dan. Alle berichten van Linkedin komen binnen op een e-mailadres wat ik amper gebruik, dus ik kan mijn leven leiden zonder mij bezig te moeten houden met wie allemaal naar mijn profiel heeft gekeken of "vriendjes" met mij wil zijn.

Mijn vorige HR-manager van mijn klant liet mij echter van de week weten dat ze een link-verzoek had gestuurd en omdat we in het jaar dat we samen hebben gewerkt een leuke band op hebben gebouwd vond ik dat wel een goede reden om weer eens op Linkedin te kijken en haar verzoek te accepteren. Naast een aantal andere verzoeken om te linken, waren er ook 3 e-mails met het verzoek om te laten weten of ik interesse had in een baan als payroll advisor (hetzelfde werk wat ik nu ook doe). 2x Barcelona en 1x in Engeland.

Hoewel Barcelona een mooie stad schijnt te zijn, denk ik niet dat een verhuizing van Granada naar Barcelona een handige zet is. Hoewel ik merk dat mijn gevoelens ten opzichte van Spanje aan het wijzigen zijn nu de scheiding definitief is, blijft nog steeds het feit staan dat ik in mijn hele leven nog nooit de behoefte heb gehad om een voet in Spanje te zetten. Vrijdag vertrek ik voor een lang weekend naar Madrid om bij de ambassade een paspoort te halen en ik heb nog steeds geen idee wat ik daar verder te doen heb. Dus de recruiters voor Barcelona heb ik vriendelijk laten weten dat ik geïnteresseerd ben in een andere baan maar niet in Spanje. 

Blijft over Engeland, als ik het goed heb begrepen ergens in de buurt van Liverpool. In eerste instantie was ik van plan om ook die vriendelijk af te wijzen. Ik had niet de indruk dat een verhuizing van Granada naar Engeland iets zou kunnen bijdragen aan mijn plan om als lerares Engels in Latijns-Amerika te gaan werken, behalve dan dat ik niet constant hoef te schakelen tussen Nederlands, Engels en Spaans. Totdat ik mijn eerste week Engelse les erop had zitten en ik ontdekte dat de mogelijkheid om in september 2016 de CELTA te doen verschoven was naar oktober. Er zijn meer plekken in de wereld waar ik een CELTA kan doen. Mijn voorkeur is hier maar oktober 2016 is voor mij niet acceptabel. 

Na 1 week Engelse les zit ik mij af te vragen of lesgeven wel is wat ik wil. Indien ja, in ieder geval niet op deze manier. Ik heb de indruk dat de nadruk vooral ligt op het klaar stomen voor het examen en niet op het leren van Engels. Ik moet toegeven dat mijn klasgenoten een grotere woordenschat hebben dan ik en beduidend beter uit de voeten kunnen met de opgaven (gebaseerd op wat we tijdens het examen moeten doen). Daar staat tegenover dat mijn spreek- en schrijfvaardigheid veel beter is. Na de eerste week en na het maken van de huiswerkopgaven voor maandag waar ik vreselijk mee aan het worstelen was (en dan ook nog eens volledig fout), stond ik op het punt de handdoek in de ring te gooien. En dan niet omdat ik de opdracht niet snap en mijn Engels niet voldoende is maar omdat ik het trucje niet onder de knie krijg. Wil ik als lerares Engels werk vinden dan blijft een certificaat echter een vereiste dus uiteindelijk heb ik besloten door te zetten en in november een besluit te nemen.

Deze ervaring heeft mij echter wel aan het denken gezet. Voordat ik besluit om mijn baan op te zeggen en de CELTA te gaan doen, wil ik zeker weten dat ik Engels ga geven en geen examentraining. Op dit moment weet ik niet of er banen bestaan die maken dat ik echt Engels ga geven. Nader onderzoek is dus nodig. En dat was het moment waarop ik bedacht dat ik de baan in Engeland misschien toch maar een kans moet geven. Vanuit Engeland kan ik ook werken aan een omscholing tot lerares Engels en mijn Engels zal er zeker op vooruit gaan. Als ik dan tot de ontdekking kom dat lerares Engels niet voor mij is weggelegd dan geldt nog steeds de regel van de sabatical met baangarantie van mijn huidige werk in Granada en kan ik altijd weer terug (of naar Barcelona) maar dan omdat ik zelf de keuze maak en er niet het gevoel heb dat ik er door de omstandigheden toe ben gedwongen.

Zou ik het willen?

Eigenlijk begon het al vanaf het moment dat mijn (nu) Ex en ik apart gingen wonen. "Wat als je nu een hele leuke man tegenkomt? Ga je dan scheiden?". Het antwoord daarop was heel simpel: voor mij is dit tijdelijk, ik weet dat Man van mij houdt en ik hou van hem. Dit is bedoeld om ons huwelijk goed te krijgen dus geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om iets met een ander te beginnen.

Met mijn vertrek naar Spanje werd er een dimensie aan toegevoegd. Nu de afstand zo groot was, zou er voldoende ruimte zijn om er een tweede relatie op na te houden. De kans dat Man het zou merken zou niet groot zijn en ik was nu al wel een hele tijd verstoken van seks. Met het idee in mijn hoofd dat dit (weer) tijdelijk zou zijn en genoeg dingen om te verwerken en mijn vertrouwen weer op te bouwen, kwam een extra of andere relatie niet eens in mijn hoofd op. 

Vanaf het moment dat duidelijk werd dat een scheiding onvermijdelijk was en nu dan ook definitief is, is het hebben van een nieuwe relatie ineens weer een heel hot item. Zelfs Coach doet er aan mee door te zeggen dat het enige wat nu nog in mijn leven ontbreekt een relatie is. 

Nu kennelijk voor een hoop mensen een relatie zo belangrijk blijkt te zijn, zit ik mij af te vragen of ik wel weer (of ooit) een nieuwe relatie zou willen en hoe ik kan weten of ik daar dan ook aan toe ben. En als ik het zou willen, of ik dan actief op zoek wil gaan of dat ik het erop aan laat komen. Hoewel ik al een lange tijd over na heb kunnen denken, heb ik het antwoord op deze vragen nog niet gevonden.

Ten eerste heb ik mij voorgenomen om mijn huidige plannen om een tijdje (of voor langere tijd) als lerares Engels aan de andere kant van de oceaan te gaan werken niet door een relatie te laten beïnvloeden. In het verleden hebben relaties wel degelijk tot het afzien van een avontuur in het buitenland geleid. In die zin is het een stuk handiger om mij vooral op het studeren te richten dan mijzelf open te stellen voor een relatie (erop vertrouwend dat het dan ook niet op mijn pad gaat komen ;-) ). Daarbij heb ik het vanaf volgende week druk genoeg zodat ik er ook geen tijd voor zou hebben.

Ten tweede weet ik niet wat ik met de statistieken aanmoet. De kans dat een eerste relatie strandt is rond de 33%, de kans dat een tweede relatie strandt is meer dan 60%. Dit is meestal het gevolg van het feit dat mensen het mislukken van hun eerste relatie niet goed hebben verwerkt en in de tweede relatie dezelfde fouten maken of van hun nieuwe partner verwachten dat hij of zij goed maakt wat bij de eerste keer fout is gegaan. Nu heb ik tijdens mijn huwelijk heel veel aan mijzelf gewerkt en ik ga ervan uit dat ik de scheiding op een goede manier ga/zal verwerken. Of dat voldoende zal zijn om zonder al teveel bagage van mijn huwelijk een nieuwe relatie op een goede manier te beginnen is echter iets wat ik niet durf te zeggen.

Ten derde heb ik op dit moment een aantal mensen in mijn omgeving die aan het daten zijn. Eén doet dit via een gratis dating site en de ander heeft op een andere manier een man opgeduikeld. Ik zal heel eerlijk zijn dat ik dit vol verbazing aan zit te kijken. Het verloopt niet erg soepel en ik ben er nog niet achter of dat komt door de taal- en cultuurverschillen of dat vrouwen tegenwoordig veeleisender zijn. Het is in ieder geval behoorlijk ingewikkeld. Bovendien speelt leeftijd ook een rol. De kans is groot dat je inderdaad nummer 2 (of 3 of 4) bent wat de kans vergroot dat je je partner altijd zult moeten delen met een ex en kinderen

Ten vierde denk ik niet dat ik de rest van mijn leven heel ongelukkig ga doorbrengen als ik geen relatie heb. Ik heb geen relatie nodig om mij compleet te voelen en ik wil er ook zeker niet al teveel gedoe van hebben als het wel op mijn pad komt. Een aanvulling is leuk maar zonder is ook best.

Op dit moment neig ik dus meer naar voor mij hoeft het allemaal niet meer maar in hoeverre dit inderdaad mijn mening is of dat ik dit gebruik als excuus om mijzelf voor mogelijke pijn te beschermen weet ik niet. 

De stad op een ander tijdstip

Normaal gesproken ga ik van mijn werk rechtstreeks naar huis of naar Spaanse les. Dan zie ik niet veel van wat er in de stad gebeurd. Ik werk via Europese tijden en niet via de Spaanse. Dus als ik om 17.00 of 18.00 uur klaar ben, dan lopen er wat toeristen in het centrum maar de meeste Spanjaarden zijn dan nog niet op pad. Hetzelfde geldt voor als ik 's morgens naar mijn werk ga.

Gisteren moest ik na Spaanse les naar de supermarkt. Normaal gesproken doe ik dat op zaterdag maar mijn maag was aan het protesteren (of omdat ik iets verkeerds had gegeten, of omdat ik de mededeling had ontvangen dat de scheiding officieel was of allebei), waardoor ik besloot om mij in leven te houden met de restanten die nog in de koelkast en vriezer aanwezig waren. 

Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd iemand geweest die vroeg wakker is dus voor mij is het heel normaal dat ik rond 09.00/09.30 in de supermarkt ben. De supermarkt gaat hier om 09.00 uur open en ik ga niet zeggen dat ik 1 van de eersten ben maar druk is het ook niet en bij de kassa heb ik hooguit 1 iemand voor mij. Tegen de tijd dat ik alle boodschappen gedaan heb en mij thuis ga vermaken met huiswerk en andere dingen die nu ook eenmaal moeten gebeuren, dan is het 11.00 uur. Dat is de tijd waarop de meeste winkels besluiten open te gaan en de mensen op straat komen en ik geen reden meer heb om de deur uit te gaan.

Gisteren was ik rond 19.30 uur in de supermarkt en het was echt vreselijk druk. Met moeite kon ik een mandje bemachtigen, bij het afwegen van de groente stond een rij en hetzelfde gold voor de kassa. Ik woon hier nu iets meer dan 1,5 jaar en dit had ik nog niet meegemaakt. Ook op weg van supermarkt naar huis kwam ik meer mensen tegen dan anders en was het druk in de winkelstraat. De terrasjes zaten ook voller, hoewel het voor Spaanse begrippen nog geen etenstijd was.

Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat het in het geheel wel heel gezellig aandeed en niet te vergelijken met een zaterdag waarbij een groot deel van de winkels vanaf 14.00 uur gesloten is. En voor de zoveelste keer neem ik mij dan voor om op andere tijden van de dag mijn snufferdje eens buiten de deur te steken maar daar zal het toch wel niet van komen. Volgende week beginnen mijn lessen Engels (mijn werk betaalt inderdaad 75%) en dan zal ik heel blij zijn met de paar uur die ik tussen werk en les in mijn huis door kan brengen. Als de les is afgelopen zijn de winkels dicht of bezig dicht te gaan en zijn de mensen thuis om te eten.