Toen ik in 2010 baanloos was, was 1 van de verplichtingen van het UWV dat ik een profiel aanmaakte op Linkedin. Gezien het feit dat dit iets was wat ze gemakkelijk konden controleren, was er geen ontkomen aan. Vervolgens heb ik dit profiel tijdens mijn loopbaantraject iets meer en beter vorm gegeven en daar hield mijn interesse op. Toen ik zo'n 3 maanden in Granada zat, leek het mij een goed idee om mijn profiel maar weer eens te actualiseren en dat was het dan. Alle berichten van Linkedin komen binnen op een e-mailadres wat ik amper gebruik, dus ik kan mijn leven leiden zonder mij bezig te moeten houden met wie allemaal naar mijn profiel heeft gekeken of "vriendjes" met mij wil zijn.
Mijn vorige HR-manager van mijn klant liet mij echter van de week weten dat ze een link-verzoek had gestuurd en omdat we in het jaar dat we samen hebben gewerkt een leuke band op hebben gebouwd vond ik dat wel een goede reden om weer eens op Linkedin te kijken en haar verzoek te accepteren. Naast een aantal andere verzoeken om te linken, waren er ook 3 e-mails met het verzoek om te laten weten of ik interesse had in een baan als payroll advisor (hetzelfde werk wat ik nu ook doe). 2x Barcelona en 1x in Engeland.
Hoewel Barcelona een mooie stad schijnt te zijn, denk ik niet dat een verhuizing van Granada naar Barcelona een handige zet is. Hoewel ik merk dat mijn gevoelens ten opzichte van Spanje aan het wijzigen zijn nu de scheiding definitief is, blijft nog steeds het feit staan dat ik in mijn hele leven nog nooit de behoefte heb gehad om een voet in Spanje te zetten. Vrijdag vertrek ik voor een lang weekend naar Madrid om bij de ambassade een paspoort te halen en ik heb nog steeds geen idee wat ik daar verder te doen heb. Dus de recruiters voor Barcelona heb ik vriendelijk laten weten dat ik geïnteresseerd ben in een andere baan maar niet in Spanje.
Blijft over Engeland, als ik het goed heb begrepen ergens in de buurt van Liverpool. In eerste instantie was ik van plan om ook die vriendelijk af te wijzen. Ik had niet de indruk dat een verhuizing van Granada naar Engeland iets zou kunnen bijdragen aan mijn plan om als lerares Engels in Latijns-Amerika te gaan werken, behalve dan dat ik niet constant hoef te schakelen tussen Nederlands, Engels en Spaans. Totdat ik mijn eerste week Engelse les erop had zitten en ik ontdekte dat de mogelijkheid om in september 2016 de CELTA te doen verschoven was naar oktober. Er zijn meer plekken in de wereld waar ik een CELTA kan doen. Mijn voorkeur is hier maar oktober 2016 is voor mij niet acceptabel.
Na 1 week Engelse les zit ik mij af te vragen of lesgeven wel is wat ik wil. Indien ja, in ieder geval niet op deze manier. Ik heb de indruk dat de nadruk vooral ligt op het klaar stomen voor het examen en niet op het leren van Engels. Ik moet toegeven dat mijn klasgenoten een grotere woordenschat hebben dan ik en beduidend beter uit de voeten kunnen met de opgaven (gebaseerd op wat we tijdens het examen moeten doen). Daar staat tegenover dat mijn spreek- en schrijfvaardigheid veel beter is. Na de eerste week en na het maken van de huiswerkopgaven voor maandag waar ik vreselijk mee aan het worstelen was (en dan ook nog eens volledig fout), stond ik op het punt de handdoek in de ring te gooien. En dan niet omdat ik de opdracht niet snap en mijn Engels niet voldoende is maar omdat ik het trucje niet onder de knie krijg. Wil ik als lerares Engels werk vinden dan blijft een certificaat echter een vereiste dus uiteindelijk heb ik besloten door te zetten en in november een besluit te nemen.
Deze ervaring heeft mij echter wel aan het denken gezet. Voordat ik besluit om mijn baan op te zeggen en de CELTA te gaan doen, wil ik zeker weten dat ik Engels ga geven en geen examentraining. Op dit moment weet ik niet of er banen bestaan die maken dat ik echt Engels ga geven. Nader onderzoek is dus nodig. En dat was het moment waarop ik bedacht dat ik de baan in Engeland misschien toch maar een kans moet geven. Vanuit Engeland kan ik ook werken aan een omscholing tot lerares Engels en mijn Engels zal er zeker op vooruit gaan. Als ik dan tot de ontdekking kom dat lerares Engels niet voor mij is weggelegd dan geldt nog steeds de regel van de sabatical met baangarantie van mijn huidige werk in Granada en kan ik altijd weer terug (of naar Barcelona) maar dan omdat ik zelf de keuze maak en er niet het gevoel heb dat ik er door de omstandigheden toe ben gedwongen.
zondag 20 september 2015
zondag 13 september 2015
Zou ik het willen?
Eigenlijk begon het al vanaf het moment dat mijn (nu) Ex en ik apart gingen wonen. "Wat als je nu een hele leuke man tegenkomt? Ga je dan scheiden?". Het antwoord daarop was heel simpel: voor mij is dit tijdelijk, ik weet dat Man van mij houdt en ik hou van hem. Dit is bedoeld om ons huwelijk goed te krijgen dus geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om iets met een ander te beginnen.
Met mijn vertrek naar Spanje werd er een dimensie aan toegevoegd. Nu de afstand zo groot was, zou er voldoende ruimte zijn om er een tweede relatie op na te houden. De kans dat Man het zou merken zou niet groot zijn en ik was nu al wel een hele tijd verstoken van seks. Met het idee in mijn hoofd dat dit (weer) tijdelijk zou zijn en genoeg dingen om te verwerken en mijn vertrouwen weer op te bouwen, kwam een extra of andere relatie niet eens in mijn hoofd op.
Vanaf het moment dat duidelijk werd dat een scheiding onvermijdelijk was en nu dan ook definitief is, is het hebben van een nieuwe relatie ineens weer een heel hot item. Zelfs Coach doet er aan mee door te zeggen dat het enige wat nu nog in mijn leven ontbreekt een relatie is.
Nu kennelijk voor een hoop mensen een relatie zo belangrijk blijkt te zijn, zit ik mij af te vragen of ik wel weer (of ooit) een nieuwe relatie zou willen en hoe ik kan weten of ik daar dan ook aan toe ben. En als ik het zou willen, of ik dan actief op zoek wil gaan of dat ik het erop aan laat komen. Hoewel ik al een lange tijd over na heb kunnen denken, heb ik het antwoord op deze vragen nog niet gevonden.
Ten eerste heb ik mij voorgenomen om mijn huidige plannen om een tijdje (of voor langere tijd) als lerares Engels aan de andere kant van de oceaan te gaan werken niet door een relatie te laten beïnvloeden. In het verleden hebben relaties wel degelijk tot het afzien van een avontuur in het buitenland geleid. In die zin is het een stuk handiger om mij vooral op het studeren te richten dan mijzelf open te stellen voor een relatie (erop vertrouwend dat het dan ook niet op mijn pad gaat komen ;-) ). Daarbij heb ik het vanaf volgende week druk genoeg zodat ik er ook geen tijd voor zou hebben.
Ten tweede weet ik niet wat ik met de statistieken aanmoet. De kans dat een eerste relatie strandt is rond de 33%, de kans dat een tweede relatie strandt is meer dan 60%. Dit is meestal het gevolg van het feit dat mensen het mislukken van hun eerste relatie niet goed hebben verwerkt en in de tweede relatie dezelfde fouten maken of van hun nieuwe partner verwachten dat hij of zij goed maakt wat bij de eerste keer fout is gegaan. Nu heb ik tijdens mijn huwelijk heel veel aan mijzelf gewerkt en ik ga ervan uit dat ik de scheiding op een goede manier ga/zal verwerken. Of dat voldoende zal zijn om zonder al teveel bagage van mijn huwelijk een nieuwe relatie op een goede manier te beginnen is echter iets wat ik niet durf te zeggen.
Ten derde heb ik op dit moment een aantal mensen in mijn omgeving die aan het daten zijn. Eén doet dit via een gratis dating site en de ander heeft op een andere manier een man opgeduikeld. Ik zal heel eerlijk zijn dat ik dit vol verbazing aan zit te kijken. Het verloopt niet erg soepel en ik ben er nog niet achter of dat komt door de taal- en cultuurverschillen of dat vrouwen tegenwoordig veeleisender zijn. Het is in ieder geval behoorlijk ingewikkeld. Bovendien speelt leeftijd ook een rol. De kans is groot dat je inderdaad nummer 2 (of 3 of 4) bent wat de kans vergroot dat je je partner altijd zult moeten delen met een ex en kinderen
Ten vierde denk ik niet dat ik de rest van mijn leven heel ongelukkig ga doorbrengen als ik geen relatie heb. Ik heb geen relatie nodig om mij compleet te voelen en ik wil er ook zeker niet al teveel gedoe van hebben als het wel op mijn pad komt. Een aanvulling is leuk maar zonder is ook best.
Op dit moment neig ik dus meer naar voor mij hoeft het allemaal niet meer maar in hoeverre dit inderdaad mijn mening is of dat ik dit gebruik als excuus om mijzelf voor mogelijke pijn te beschermen weet ik niet.
Met mijn vertrek naar Spanje werd er een dimensie aan toegevoegd. Nu de afstand zo groot was, zou er voldoende ruimte zijn om er een tweede relatie op na te houden. De kans dat Man het zou merken zou niet groot zijn en ik was nu al wel een hele tijd verstoken van seks. Met het idee in mijn hoofd dat dit (weer) tijdelijk zou zijn en genoeg dingen om te verwerken en mijn vertrouwen weer op te bouwen, kwam een extra of andere relatie niet eens in mijn hoofd op.
Vanaf het moment dat duidelijk werd dat een scheiding onvermijdelijk was en nu dan ook definitief is, is het hebben van een nieuwe relatie ineens weer een heel hot item. Zelfs Coach doet er aan mee door te zeggen dat het enige wat nu nog in mijn leven ontbreekt een relatie is.
Nu kennelijk voor een hoop mensen een relatie zo belangrijk blijkt te zijn, zit ik mij af te vragen of ik wel weer (of ooit) een nieuwe relatie zou willen en hoe ik kan weten of ik daar dan ook aan toe ben. En als ik het zou willen, of ik dan actief op zoek wil gaan of dat ik het erop aan laat komen. Hoewel ik al een lange tijd over na heb kunnen denken, heb ik het antwoord op deze vragen nog niet gevonden.
Ten eerste heb ik mij voorgenomen om mijn huidige plannen om een tijdje (of voor langere tijd) als lerares Engels aan de andere kant van de oceaan te gaan werken niet door een relatie te laten beïnvloeden. In het verleden hebben relaties wel degelijk tot het afzien van een avontuur in het buitenland geleid. In die zin is het een stuk handiger om mij vooral op het studeren te richten dan mijzelf open te stellen voor een relatie (erop vertrouwend dat het dan ook niet op mijn pad gaat komen ;-) ). Daarbij heb ik het vanaf volgende week druk genoeg zodat ik er ook geen tijd voor zou hebben.
Ten tweede weet ik niet wat ik met de statistieken aanmoet. De kans dat een eerste relatie strandt is rond de 33%, de kans dat een tweede relatie strandt is meer dan 60%. Dit is meestal het gevolg van het feit dat mensen het mislukken van hun eerste relatie niet goed hebben verwerkt en in de tweede relatie dezelfde fouten maken of van hun nieuwe partner verwachten dat hij of zij goed maakt wat bij de eerste keer fout is gegaan. Nu heb ik tijdens mijn huwelijk heel veel aan mijzelf gewerkt en ik ga ervan uit dat ik de scheiding op een goede manier ga/zal verwerken. Of dat voldoende zal zijn om zonder al teveel bagage van mijn huwelijk een nieuwe relatie op een goede manier te beginnen is echter iets wat ik niet durf te zeggen.
Ten derde heb ik op dit moment een aantal mensen in mijn omgeving die aan het daten zijn. Eén doet dit via een gratis dating site en de ander heeft op een andere manier een man opgeduikeld. Ik zal heel eerlijk zijn dat ik dit vol verbazing aan zit te kijken. Het verloopt niet erg soepel en ik ben er nog niet achter of dat komt door de taal- en cultuurverschillen of dat vrouwen tegenwoordig veeleisender zijn. Het is in ieder geval behoorlijk ingewikkeld. Bovendien speelt leeftijd ook een rol. De kans is groot dat je inderdaad nummer 2 (of 3 of 4) bent wat de kans vergroot dat je je partner altijd zult moeten delen met een ex en kinderen
Ten vierde denk ik niet dat ik de rest van mijn leven heel ongelukkig ga doorbrengen als ik geen relatie heb. Ik heb geen relatie nodig om mij compleet te voelen en ik wil er ook zeker niet al teveel gedoe van hebben als het wel op mijn pad komt. Een aanvulling is leuk maar zonder is ook best.
Op dit moment neig ik dus meer naar voor mij hoeft het allemaal niet meer maar in hoeverre dit inderdaad mijn mening is of dat ik dit gebruik als excuus om mijzelf voor mogelijke pijn te beschermen weet ik niet.
dinsdag 8 september 2015
De stad op een ander tijdstip
Normaal gesproken ga ik van mijn werk rechtstreeks naar huis of naar Spaanse les. Dan zie ik niet veel van wat er in de stad gebeurd. Ik werk via Europese tijden en niet via de Spaanse. Dus als ik om 17.00 of 18.00 uur klaar ben, dan lopen er wat toeristen in het centrum maar de meeste Spanjaarden zijn dan nog niet op pad. Hetzelfde geldt voor als ik 's morgens naar mijn werk ga.
Gisteren moest ik na Spaanse les naar de supermarkt. Normaal gesproken doe ik dat op zaterdag maar mijn maag was aan het protesteren (of omdat ik iets verkeerds had gegeten, of omdat ik de mededeling had ontvangen dat de scheiding officieel was of allebei), waardoor ik besloot om mij in leven te houden met de restanten die nog in de koelkast en vriezer aanwezig waren.
Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd iemand geweest die vroeg wakker is dus voor mij is het heel normaal dat ik rond 09.00/09.30 in de supermarkt ben. De supermarkt gaat hier om 09.00 uur open en ik ga niet zeggen dat ik 1 van de eersten ben maar druk is het ook niet en bij de kassa heb ik hooguit 1 iemand voor mij. Tegen de tijd dat ik alle boodschappen gedaan heb en mij thuis ga vermaken met huiswerk en andere dingen die nu ook eenmaal moeten gebeuren, dan is het 11.00 uur. Dat is de tijd waarop de meeste winkels besluiten open te gaan en de mensen op straat komen en ik geen reden meer heb om de deur uit te gaan.
Gisteren was ik rond 19.30 uur in de supermarkt en het was echt vreselijk druk. Met moeite kon ik een mandje bemachtigen, bij het afwegen van de groente stond een rij en hetzelfde gold voor de kassa. Ik woon hier nu iets meer dan 1,5 jaar en dit had ik nog niet meegemaakt. Ook op weg van supermarkt naar huis kwam ik meer mensen tegen dan anders en was het druk in de winkelstraat. De terrasjes zaten ook voller, hoewel het voor Spaanse begrippen nog geen etenstijd was.
Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat het in het geheel wel heel gezellig aandeed en niet te vergelijken met een zaterdag waarbij een groot deel van de winkels vanaf 14.00 uur gesloten is. En voor de zoveelste keer neem ik mij dan voor om op andere tijden van de dag mijn snufferdje eens buiten de deur te steken maar daar zal het toch wel niet van komen. Volgende week beginnen mijn lessen Engels (mijn werk betaalt inderdaad 75%) en dan zal ik heel blij zijn met de paar uur die ik tussen werk en les in mijn huis door kan brengen. Als de les is afgelopen zijn de winkels dicht of bezig dicht te gaan en zijn de mensen thuis om te eten.
Gisteren moest ik na Spaanse les naar de supermarkt. Normaal gesproken doe ik dat op zaterdag maar mijn maag was aan het protesteren (of omdat ik iets verkeerds had gegeten, of omdat ik de mededeling had ontvangen dat de scheiding officieel was of allebei), waardoor ik besloot om mij in leven te houden met de restanten die nog in de koelkast en vriezer aanwezig waren.
Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd iemand geweest die vroeg wakker is dus voor mij is het heel normaal dat ik rond 09.00/09.30 in de supermarkt ben. De supermarkt gaat hier om 09.00 uur open en ik ga niet zeggen dat ik 1 van de eersten ben maar druk is het ook niet en bij de kassa heb ik hooguit 1 iemand voor mij. Tegen de tijd dat ik alle boodschappen gedaan heb en mij thuis ga vermaken met huiswerk en andere dingen die nu ook eenmaal moeten gebeuren, dan is het 11.00 uur. Dat is de tijd waarop de meeste winkels besluiten open te gaan en de mensen op straat komen en ik geen reden meer heb om de deur uit te gaan.
Gisteren was ik rond 19.30 uur in de supermarkt en het was echt vreselijk druk. Met moeite kon ik een mandje bemachtigen, bij het afwegen van de groente stond een rij en hetzelfde gold voor de kassa. Ik woon hier nu iets meer dan 1,5 jaar en dit had ik nog niet meegemaakt. Ook op weg van supermarkt naar huis kwam ik meer mensen tegen dan anders en was het druk in de winkelstraat. De terrasjes zaten ook voller, hoewel het voor Spaanse begrippen nog geen etenstijd was.
Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat het in het geheel wel heel gezellig aandeed en niet te vergelijken met een zaterdag waarbij een groot deel van de winkels vanaf 14.00 uur gesloten is. En voor de zoveelste keer neem ik mij dan voor om op andere tijden van de dag mijn snufferdje eens buiten de deur te steken maar daar zal het toch wel niet van komen. Volgende week beginnen mijn lessen Engels (mijn werk betaalt inderdaad 75%) en dan zal ik heel blij zijn met de paar uur die ik tussen werk en les in mijn huis door kan brengen. Als de les is afgelopen zijn de winkels dicht of bezig dicht te gaan en zijn de mensen thuis om te eten.
zaterdag 29 augustus 2015
Bijna september
Nog een paar dagen en dan is het september en dan begint het gewone leven weer. Ik hoop dat ik daar weer iets van op knap.
Volgens iedereen was het deze zomer wel extreem warm en begon de warme periode ook al in mei in plaats van eind juni. We hadden temperaturen van in de 40C, wat inhoudt dat het in huis net boven de 30C is. Française is het niet met de lokale bewoners eens, ieder jaar klagen de inwoners van Granada dat het dit jaar een extreme zomer is. Feit is in ieder geval dat het , in tegenstelling tot vorig jaar, 's nachts minder afkoelde dan anders en dat iedereen nu met een slaaptekort rond loopt (en daardoor een korter lontje dan anders).
Augustus is ook de maand waarop mijn werk een "cadeautje" aan de werknemers geeft door een zomerrooster in te stellen. Dat houdt in dat we 7 uur per dag werken en 8 uur uitbetaald krijgen. Het idee is dat de bedrijven waarvoor wij werken ook vakantie hebben en dat er daardoor minder werk is. Daarbij wordt voor het gemak even vergeten dat het voor het draaien van de lonen niet uitmaakt of het zomer is of niet. 100 loonstroken is gewoon 100 loonstroken en de tijd die je nodig hebt om ze te controleren is niet anders. En als dat krap aan in 8 uur kan, dan heb je een probleem als je het in 7 uur moet doen. Ook vergeten ze dat de werknemers zelf ook op vakantie willen wat voor mij tot gevolg had dat ik de afgelopen 3 dagen mijn eigen werk moest doen en 2 collega's moest vervangen. Op zo'n moment kun je je tijd wel gebruiken. Bovendien functioneer ik in deze warmte beter als ik in een vast stramien zit en een wijziging in werktijden (of van 08.00 tot 15.00 of van 11.00 tot 18.00) is niet iets waar ik op zit te wachten.
Maar goed, vanaf dinsdag gaan we weer naar het normale rooster.
Iedereen die ik spreek is moe en dat geldt voor mij ook. De hoeveelheid werk, problemen met de betaling van mijn medewerkers en een onverwachte (tijdelijke) omslag van het weer maakten dat mijn grenzen bereikt waren met als gevolg dat de hoeveelheid huiswerk Spaans de beruchte druppel was. Ik had er al 2 uur aan besteed en was nog niet eens op de helft. Het idee dat ik nog een groot deel van de zondag aan mijn huiswerk moest besteden was teveel. Een flinke huilbui en een email naar mijn lerares waren het gevolg. Dus in plaats van zondag op tijd mijn bed in te kruipen werd het een terrasje ergens op het platteland met mijn lerares om dit uit te spreken. Als het goed is heb ik voor dit weekend minder huiswerk en indien nee, dan mag ik alles laten liggen wat ik niet in 3 uur af krijg.
Vanaf woensdag begint het koor weer. Ook veel (qua voorbereiding en aan stukken) en ik heb al gezien dat we de komende periode weer een stapel extra repetities op vrijdag gaan krijgen maar het is fijn om, naast werk en Spaanse les, andere mensen te spreken. Hoewel ik de indruk heb dat ze mij af en toe maar raar vinden, heb ik mijn plekje binnen het koor wel veroverd en zijn ze oprecht blij dat ik erbij ben. Het is vaak laat afgelopen maar over het algemeen krijg ik van het koor energie in plaats van dat het mij energie kost.
Ik heb nog 2 weken om de vermoeidheid van de zomer kwijt te raken en mijn ritme weer te vinden. Dan begint mijn cursus Engels en het zou fijn zijn als ik dan mijn eigen zelf weer ben.
Volgens iedereen was het deze zomer wel extreem warm en begon de warme periode ook al in mei in plaats van eind juni. We hadden temperaturen van in de 40C, wat inhoudt dat het in huis net boven de 30C is. Française is het niet met de lokale bewoners eens, ieder jaar klagen de inwoners van Granada dat het dit jaar een extreme zomer is. Feit is in ieder geval dat het , in tegenstelling tot vorig jaar, 's nachts minder afkoelde dan anders en dat iedereen nu met een slaaptekort rond loopt (en daardoor een korter lontje dan anders).
Augustus is ook de maand waarop mijn werk een "cadeautje" aan de werknemers geeft door een zomerrooster in te stellen. Dat houdt in dat we 7 uur per dag werken en 8 uur uitbetaald krijgen. Het idee is dat de bedrijven waarvoor wij werken ook vakantie hebben en dat er daardoor minder werk is. Daarbij wordt voor het gemak even vergeten dat het voor het draaien van de lonen niet uitmaakt of het zomer is of niet. 100 loonstroken is gewoon 100 loonstroken en de tijd die je nodig hebt om ze te controleren is niet anders. En als dat krap aan in 8 uur kan, dan heb je een probleem als je het in 7 uur moet doen. Ook vergeten ze dat de werknemers zelf ook op vakantie willen wat voor mij tot gevolg had dat ik de afgelopen 3 dagen mijn eigen werk moest doen en 2 collega's moest vervangen. Op zo'n moment kun je je tijd wel gebruiken. Bovendien functioneer ik in deze warmte beter als ik in een vast stramien zit en een wijziging in werktijden (of van 08.00 tot 15.00 of van 11.00 tot 18.00) is niet iets waar ik op zit te wachten.
Maar goed, vanaf dinsdag gaan we weer naar het normale rooster.
Iedereen die ik spreek is moe en dat geldt voor mij ook. De hoeveelheid werk, problemen met de betaling van mijn medewerkers en een onverwachte (tijdelijke) omslag van het weer maakten dat mijn grenzen bereikt waren met als gevolg dat de hoeveelheid huiswerk Spaans de beruchte druppel was. Ik had er al 2 uur aan besteed en was nog niet eens op de helft. Het idee dat ik nog een groot deel van de zondag aan mijn huiswerk moest besteden was teveel. Een flinke huilbui en een email naar mijn lerares waren het gevolg. Dus in plaats van zondag op tijd mijn bed in te kruipen werd het een terrasje ergens op het platteland met mijn lerares om dit uit te spreken. Als het goed is heb ik voor dit weekend minder huiswerk en indien nee, dan mag ik alles laten liggen wat ik niet in 3 uur af krijg.
Vanaf woensdag begint het koor weer. Ook veel (qua voorbereiding en aan stukken) en ik heb al gezien dat we de komende periode weer een stapel extra repetities op vrijdag gaan krijgen maar het is fijn om, naast werk en Spaanse les, andere mensen te spreken. Hoewel ik de indruk heb dat ze mij af en toe maar raar vinden, heb ik mijn plekje binnen het koor wel veroverd en zijn ze oprecht blij dat ik erbij ben. Het is vaak laat afgelopen maar over het algemeen krijg ik van het koor energie in plaats van dat het mij energie kost.
Ik heb nog 2 weken om de vermoeidheid van de zomer kwijt te raken en mijn ritme weer te vinden. Dan begint mijn cursus Engels en het zou fijn zijn als ik dan mijn eigen zelf weer ben.
zaterdag 15 augustus 2015
Bijvoeglijk naamwoord
Afgelopen week heb ik een paar stevige discussie gehad met mijn lerares Spaans over het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Voorlopig hebben wij besloten dat het gebruik van het bijvoeglijk naamwoord taalgebonden is. Ik ben namelijk voorlopig nog wel even bezig met bijvoeglijke naamwoorden en dan is het handiger dat we niet elke keer deze discussie hoeven te voeren.
Voor degenen die niet zo taalkundig zijn (ik moest ook eerst zoeken op internet hoe dit ook alweer in het Nederlands heet), een bijvoeglijk naamwoord zegt iets over het zelfstandig naamwoord of onderwerp: de gouden ring. Gouden is hier het bijvoeglijk naamwoord.
Spanjaarden blijken gek te zijn op bijvoeglijke naamwoorden en ze gebruiken ze beduidend meer dan wij, Nederlanders. Als ik mijn Spaanse spreek- en schrijfvaardigheid wil verbeteren (en eventueel voor een B2-examen willen slagen) dan zal ik bijvoeglijke naamwoorden moeten gaan gebruiken. En dan niet alleen bij zelfstandige naamwoorden maar ook bij werkwoorden. Aan de andere kant, Spanjaarden schrijven ook rustig één zin die 5 regels lang is en waarbij je halverwege al kwijt bent waar het nu allemaal overgaat. Ik kan me nog herinneren tijdens het schrijven van een opstel in de lagere school dat het schrijven van lange zinnen verboden was. Dus ik wil niet helemaal vertrouwen op de manier waarop dingen nu eenmaal in Spanje gaan.
Vanaf nu mag ik dus niet meer schrijven of zeggen: De man legt het boek op de tafel. Het minimale wat ik ervan moet maken is: De slanke man legt voorzichtig het oude boek op de ronde tafel. En nog beter: De slanke veertigjarige sportieve man, legt voorzichtig het oude vergeelde in leer gebonden boek op de antieke ronde tafel met marmeren blad.
Het argument van mijn lerares is dat dit het verhaal spannender maakt en meer kleur toevoegt omdat een ronde tafel nu eenmaal een ander beeld oproept dan een tafel die rechthoekig is. Mijn argument is dat dit helemaal niks meer aan de verbeelding overlaat en dat als het voor het verhaal niets uitmaakt of de tafel rond is of niet, dat het niet nodig is om de lezer te vermoeien met overbodige informatie. Er is, naar mijn mening, niks mis mee met dat voor mij de tafel rond is en van metaal terwijl voor iemand anders de tafel vierkant is met slanke pootjes die in leeuwenkoppen eindigen.
Maar goed, wil ik mijn Spaans verbeteren dan heb ik weinig keuze dan te doen zoals gezegd. Ondertussen roept dit een filosofische vraag bij mij op: in hoeverre het gebruik van de taal de ontwikkeling van een land bepaald.
In Spanje beschrijven de mensen de dingen dus veel meer dan in Nederland en laten ze veel minder aan de verbeelding over. Spanjaarden zijn heel gelaten en tonen weinig initiatief om iets aan bestaande situaties te veranderen. Ik kan me indenken dat, als je niet gestimuleerd wordt om je verbeelding te gebruiken dat dit gedrag daar een gevolg van kan zijn.
In Nederland laten we veel meer dingen open. Dat leidt tot discussie (grappig dat jij een vierkante tafel in je hoofd hebt terwijl ik een ronde tafel in mijn hoofd heb) en discussie leidt tot nieuwe ideeën en initiatief.
Voorlopig kauw ik even op de vraag in hoeverre taal hier een rol in speelt en indien ja, hoe groot die rol is.
Voor degenen die niet zo taalkundig zijn (ik moest ook eerst zoeken op internet hoe dit ook alweer in het Nederlands heet), een bijvoeglijk naamwoord zegt iets over het zelfstandig naamwoord of onderwerp: de gouden ring. Gouden is hier het bijvoeglijk naamwoord.
Spanjaarden blijken gek te zijn op bijvoeglijke naamwoorden en ze gebruiken ze beduidend meer dan wij, Nederlanders. Als ik mijn Spaanse spreek- en schrijfvaardigheid wil verbeteren (en eventueel voor een B2-examen willen slagen) dan zal ik bijvoeglijke naamwoorden moeten gaan gebruiken. En dan niet alleen bij zelfstandige naamwoorden maar ook bij werkwoorden. Aan de andere kant, Spanjaarden schrijven ook rustig één zin die 5 regels lang is en waarbij je halverwege al kwijt bent waar het nu allemaal overgaat. Ik kan me nog herinneren tijdens het schrijven van een opstel in de lagere school dat het schrijven van lange zinnen verboden was. Dus ik wil niet helemaal vertrouwen op de manier waarop dingen nu eenmaal in Spanje gaan.
Vanaf nu mag ik dus niet meer schrijven of zeggen: De man legt het boek op de tafel. Het minimale wat ik ervan moet maken is: De slanke man legt voorzichtig het oude boek op de ronde tafel. En nog beter: De slanke veertigjarige sportieve man, legt voorzichtig het oude vergeelde in leer gebonden boek op de antieke ronde tafel met marmeren blad.
Het argument van mijn lerares is dat dit het verhaal spannender maakt en meer kleur toevoegt omdat een ronde tafel nu eenmaal een ander beeld oproept dan een tafel die rechthoekig is. Mijn argument is dat dit helemaal niks meer aan de verbeelding overlaat en dat als het voor het verhaal niets uitmaakt of de tafel rond is of niet, dat het niet nodig is om de lezer te vermoeien met overbodige informatie. Er is, naar mijn mening, niks mis mee met dat voor mij de tafel rond is en van metaal terwijl voor iemand anders de tafel vierkant is met slanke pootjes die in leeuwenkoppen eindigen.
Maar goed, wil ik mijn Spaans verbeteren dan heb ik weinig keuze dan te doen zoals gezegd. Ondertussen roept dit een filosofische vraag bij mij op: in hoeverre het gebruik van de taal de ontwikkeling van een land bepaald.
In Spanje beschrijven de mensen de dingen dus veel meer dan in Nederland en laten ze veel minder aan de verbeelding over. Spanjaarden zijn heel gelaten en tonen weinig initiatief om iets aan bestaande situaties te veranderen. Ik kan me indenken dat, als je niet gestimuleerd wordt om je verbeelding te gebruiken dat dit gedrag daar een gevolg van kan zijn.
In Nederland laten we veel meer dingen open. Dat leidt tot discussie (grappig dat jij een vierkante tafel in je hoofd hebt terwijl ik een ronde tafel in mijn hoofd heb) en discussie leidt tot nieuwe ideeën en initiatief.
Voorlopig kauw ik even op de vraag in hoeverre taal hier een rol in speelt en indien ja, hoe groot die rol is.
dinsdag 11 augustus 2015
Weer iemand die weg gaat
Het is niet de eerste keer dat ik schrijf over het grote verloop binnen het bedrijf waar ik werk en in mijn team en het zal ook niet de laatste keer zijn (denk ik).
Ik ben hier zo'n 1,5 jaar geleden begonnen met werken. Mijn trainingsgroep bestond uit iets meer dan 30 mensen waarvan ongeveer de helft Nederlanders. Daarvan ben ik de enige die nog over is. De overige nationaliteiten uit mijn trainingsgroep (met name Spanjaarden of getrouwd met een Spanjaard) werken hier nog wel maar hebben ook niet veel keuze omdat de mogelijkheden op ander werk, zeker in Granada, niet groot zijn.
Mijn team bestaat uit 25 mensen (waarbij ik het nieuwe Duitse team en de teamleden in andere landen buiten beschouwing laat). Wij zijn opgedeeld in 3 mini-teams. Van de mensen die in mijn team werkten op het moment dat ik hier ben begonnen zijn 12 mensen overgebleven. Niet allemaal meer op dezelfde positie maar ze zijn er nog wel. Dat houdt ook in dat er in die 1,5 jaar 12 mensen zijn vertrokken. Ook hier, de Spanjaarden of relatie met een Spanjaard hebben een andere positie binnen het bedrijf gevonden en de buitenlanders zijn weer teruggegaan.
Hoewel het met de werkdruk op dit moment redelijk meevalt, dus ik wel wat kan hebben, hou ik het meest van een rustige en stabiele werkomgeving. Al die wijzigingen in het team van mensen die vertrekken, mensen die solliciteren op de open gekomen plekken en daardoor van mini-team veranderen, nieuwkomers die getraind moeten worden, mensen die dubbel werk moeten doen totdat een nieuwe medewerker gevonden is en voldoende training heeft gehad om zelfstandig te kunnen werken, ik vind het 100% niks.
Het is niet zo dat ik mij er niks bij voor kan stellen. De meeste mensen die hier komen werken zijn minstens 20 jaar jonger dan ik ben en voor hun is dit een leuke buitenlandse ervaring die het goed doet op hun cv. Ze komen net van school, hebben niet altijd een goed beeld van wat ze willen en zijn van een generatie dat job-hoppen heel normaal is op hun leeftijd. En laten we eerlijk zijn, met het salaris wat wij verdienen blijf je in leven maar er blijft niet veel over om te sparen en leuke dingen te doen.
Nu vertrekken er binnen korte tijd 2 mensen uit het team (beter gezegd, 1 is eind vorige maand vertrokken en de andere gaat eind deze maand) en ik merk dat ik daar meer moeite mee heb dan bij de anderen. Waarom? Omdat ze na mij gekomen zijn.
Kennelijk heb ik in mijn hoofd een soort van ongeschreven wet die vindt dat mensen die na mij gekomen zijn niet voor mij mogen vertrekken. Onzin natuurlijk. Iedereen heeft het recht om te doen en te laten wat hij of zij wil. Het maakt me ook iets onzeker en bozig. Het maakt dat ik me afvraag of ik wel goed bezig ben. Dit is niet de ideale baan en de ideale werkgever maar het is een baan en maakt dat ik zelfstandig kan leven zonder mijn hand op te hoeven houden. En ja, ook ik ben druk bezig mijn leven, op mijn manier, te veranderen naar iets wat waarschijnlijk beter bij mij zal passen met als doel om mijn baan op te zeggen. Ik weet dat dit tijd nodig heeft en dat ik daar echt keihard voor moet gaan werken. Dan voelt het niet eerlijk dat iemand in iets meer dan een jaar "zomaar" een leuke baan vindt en vertrekt.
Ik heb geen idee of ik met bovenstaande mijn gevoelens voldoende heb verwoord of mijzelf goed genoeg uit heb gedrukt. Daarnaast is het ook heel dubbel want ik gun al mijn teamleden natuurlijk een fijn leven. Dus dit zal, op een gegeven ogenblik, wel weer vervolgd worden.
Ik ben hier zo'n 1,5 jaar geleden begonnen met werken. Mijn trainingsgroep bestond uit iets meer dan 30 mensen waarvan ongeveer de helft Nederlanders. Daarvan ben ik de enige die nog over is. De overige nationaliteiten uit mijn trainingsgroep (met name Spanjaarden of getrouwd met een Spanjaard) werken hier nog wel maar hebben ook niet veel keuze omdat de mogelijkheden op ander werk, zeker in Granada, niet groot zijn.
Mijn team bestaat uit 25 mensen (waarbij ik het nieuwe Duitse team en de teamleden in andere landen buiten beschouwing laat). Wij zijn opgedeeld in 3 mini-teams. Van de mensen die in mijn team werkten op het moment dat ik hier ben begonnen zijn 12 mensen overgebleven. Niet allemaal meer op dezelfde positie maar ze zijn er nog wel. Dat houdt ook in dat er in die 1,5 jaar 12 mensen zijn vertrokken. Ook hier, de Spanjaarden of relatie met een Spanjaard hebben een andere positie binnen het bedrijf gevonden en de buitenlanders zijn weer teruggegaan.
Hoewel het met de werkdruk op dit moment redelijk meevalt, dus ik wel wat kan hebben, hou ik het meest van een rustige en stabiele werkomgeving. Al die wijzigingen in het team van mensen die vertrekken, mensen die solliciteren op de open gekomen plekken en daardoor van mini-team veranderen, nieuwkomers die getraind moeten worden, mensen die dubbel werk moeten doen totdat een nieuwe medewerker gevonden is en voldoende training heeft gehad om zelfstandig te kunnen werken, ik vind het 100% niks.
Het is niet zo dat ik mij er niks bij voor kan stellen. De meeste mensen die hier komen werken zijn minstens 20 jaar jonger dan ik ben en voor hun is dit een leuke buitenlandse ervaring die het goed doet op hun cv. Ze komen net van school, hebben niet altijd een goed beeld van wat ze willen en zijn van een generatie dat job-hoppen heel normaal is op hun leeftijd. En laten we eerlijk zijn, met het salaris wat wij verdienen blijf je in leven maar er blijft niet veel over om te sparen en leuke dingen te doen.
Nu vertrekken er binnen korte tijd 2 mensen uit het team (beter gezegd, 1 is eind vorige maand vertrokken en de andere gaat eind deze maand) en ik merk dat ik daar meer moeite mee heb dan bij de anderen. Waarom? Omdat ze na mij gekomen zijn.
Kennelijk heb ik in mijn hoofd een soort van ongeschreven wet die vindt dat mensen die na mij gekomen zijn niet voor mij mogen vertrekken. Onzin natuurlijk. Iedereen heeft het recht om te doen en te laten wat hij of zij wil. Het maakt me ook iets onzeker en bozig. Het maakt dat ik me afvraag of ik wel goed bezig ben. Dit is niet de ideale baan en de ideale werkgever maar het is een baan en maakt dat ik zelfstandig kan leven zonder mijn hand op te hoeven houden. En ja, ook ik ben druk bezig mijn leven, op mijn manier, te veranderen naar iets wat waarschijnlijk beter bij mij zal passen met als doel om mijn baan op te zeggen. Ik weet dat dit tijd nodig heeft en dat ik daar echt keihard voor moet gaan werken. Dan voelt het niet eerlijk dat iemand in iets meer dan een jaar "zomaar" een leuke baan vindt en vertrekt.
Ik heb geen idee of ik met bovenstaande mijn gevoelens voldoende heb verwoord of mijzelf goed genoeg uit heb gedrukt. Daarnaast is het ook heel dubbel want ik gun al mijn teamleden natuurlijk een fijn leven. Dus dit zal, op een gegeven ogenblik, wel weer vervolgd worden.
woensdag 5 augustus 2015
Bruiloften
Ik heb mij ingeschreven bij de school en het verzoek ingediend bij mijn teamleider om mijn lessen Engels goed te keuren. De lessen beginnen op 14 september dus heel veel meer dan wachten kan ik niet doen.
Afgelopen zaterdag moest ik met het koor weer zingen tijdens een bruiloft, mijn tweede hier in Spanje.
De eerste stond mij nog redelijk vers in het geheugen. Een dramatisch formeel gebeuren van 1,5 uur waarbij de koninklijke huwelijken die ik op tv heb gezien in het niets verdwenen. Het is sowieso moeilijk hier in het dialect mensen te verstaan en als er dan ook nog een microfoon wordt gebruikt dan wordt het nog moeilijker maar voor zover ik er iets uit op kon maken was het niet erg persoonlijk (bevestigd door mijn mede-koorleden).
Aan de ene kant van het gangpad zat de familie van de bruid en aan de andere kant de familie van de bruidegom, en dan net tegengesteld als dat de bruid en bruidegom voor het altaar stonden. De volgorde is als volgt (met gezicht naar de priester) moeder bruidegom, bruid, bruidegom, vader bruid. Er zal vast nog wel een moeder en een vader zijn maar die spelen in het hele gebeuren geen rol.
Zowel de moeder als de vader moeten een soort van welkom in de familie wens uitspreken.
In beide bruiloften hadden de moeders van de bruidegom zo'n kanten hoofddoek met haarkam op hun hoofd.
Gelukkig kwam ik er zaterdag achter dat het ook een stuk informeler en leuker kon. Ook hier was het moeilijk te verstaan wat er gezegd werd maar er werd in ieder geval gelachen en de stukken die wij moesten zingen waren ook meer persoonlijk en vrolijker. Na afloop kregen alle mensen een cadeautje (net als vaak in Nederland na afloop van het feest) en daarbij werd het koor niet overgeslagen. Het is altijd leuk om te merken dat je inspanningen gewaardeerd worden.
Als ik mijn mede-koorleden goed heb begrepen, volgt na de kerkdienst het diner met feest. Iedereen die bij de kerkdienst aanwezig is, is ook uitgenodigd voor het eten met feest en dat zijn (afhankelijk van de grootte van de familie) minimaal 300 mensen. Want naast vrienden en de meest directe familie ben je ook verplicht om alle neefjes, nichtjes en ooms van ooms en tantes uit te nodigen. Kortom, iedereen die via de stamboom op de een of andere manier aan jou verwant is.
Mijn mening over Spaanse bruiloften is na deze tweede ervaring positief bijgesteld, hoewel ik een uur nog steeds erg lang vind. Ik heb alleen moeite met het idee dat ik verplicht mijn hele familie uit moet nodigen terwijl ik er helemaal geen band mee heb, alleen omdat het familie is.
Afgelopen zaterdag moest ik met het koor weer zingen tijdens een bruiloft, mijn tweede hier in Spanje.
De eerste stond mij nog redelijk vers in het geheugen. Een dramatisch formeel gebeuren van 1,5 uur waarbij de koninklijke huwelijken die ik op tv heb gezien in het niets verdwenen. Het is sowieso moeilijk hier in het dialect mensen te verstaan en als er dan ook nog een microfoon wordt gebruikt dan wordt het nog moeilijker maar voor zover ik er iets uit op kon maken was het niet erg persoonlijk (bevestigd door mijn mede-koorleden).
Aan de ene kant van het gangpad zat de familie van de bruid en aan de andere kant de familie van de bruidegom, en dan net tegengesteld als dat de bruid en bruidegom voor het altaar stonden. De volgorde is als volgt (met gezicht naar de priester) moeder bruidegom, bruid, bruidegom, vader bruid. Er zal vast nog wel een moeder en een vader zijn maar die spelen in het hele gebeuren geen rol.
Zowel de moeder als de vader moeten een soort van welkom in de familie wens uitspreken.
In beide bruiloften hadden de moeders van de bruidegom zo'n kanten hoofddoek met haarkam op hun hoofd.
Gelukkig kwam ik er zaterdag achter dat het ook een stuk informeler en leuker kon. Ook hier was het moeilijk te verstaan wat er gezegd werd maar er werd in ieder geval gelachen en de stukken die wij moesten zingen waren ook meer persoonlijk en vrolijker. Na afloop kregen alle mensen een cadeautje (net als vaak in Nederland na afloop van het feest) en daarbij werd het koor niet overgeslagen. Het is altijd leuk om te merken dat je inspanningen gewaardeerd worden.
Als ik mijn mede-koorleden goed heb begrepen, volgt na de kerkdienst het diner met feest. Iedereen die bij de kerkdienst aanwezig is, is ook uitgenodigd voor het eten met feest en dat zijn (afhankelijk van de grootte van de familie) minimaal 300 mensen. Want naast vrienden en de meest directe familie ben je ook verplicht om alle neefjes, nichtjes en ooms van ooms en tantes uit te nodigen. Kortom, iedereen die via de stamboom op de een of andere manier aan jou verwant is.
Mijn mening over Spaanse bruiloften is na deze tweede ervaring positief bijgesteld, hoewel ik een uur nog steeds erg lang vind. Ik heb alleen moeite met het idee dat ik verplicht mijn hele familie uit moet nodigen terwijl ik er helemaal geen band mee heb, alleen omdat het familie is.
Abonneren op:
Posts (Atom)