Spaanse man update

Er lag een verzoek voor een update over Spaanse man. En ik kwam tot de ontdekking dat het inderdaad al weer een tijdje geleden was en er valt wel weer het een en ander over te melden.

Ergens in januari kwam de vraag van Spaanse man: wanneer ik de foto op mijn Whatsapp profiel ging wijzigen want het dier wat ik nu als profielfoto heb is wel erg lelijk. Mijn favoriete dier is een zeekoe en die had ik als profielfoto dus het valt niet geheel goed als mijn favoriete dier voor lelijk wordt uitgemaakt. Mijn antwoord: Jij hebt beloofd dat je een foto van mij zou maken en als je dat hebt gedaan, dan wissel ik van foto. Dat was op een maandag, voor dinsdag stond er een afspraak geregeld. Kennelijk was de behoefte aan een foto van mijzelf erg groot. Omdat Spaanse man vanwege cultuur- en taalverschillen zich ongemakkelijk voelt als hij alleen met mij is gingen we eerst samen wat drinken en later schoof Lerares ook aan.
Het was een gezellige avond, we hebben ons goed vermaakt en ik heb er een leuke foto aan overgehouden. De dag erna een berichtje van Spaanse man: Wanneer nodig je me weer uit om wat te drinken. Ik die uit moet nodigen? Dat dacht ik dus even niet. Antwoord terug: ik kan op dinsdag- en donderdagavond dus kom maar met een voorstel. Vervolgens bleef het stil en bleef het nog meer stil. 

De zondag na mijn mondelinge examen ging ik naar een partijtje padel van mijn lerares. Na de stress van het examen, had ik wel even zin in een verzetje. Lerares zei dat we daarna nog even wat zouden drinken. Spaanse man was er ook. Hij was reserve en speelde niet. Na een wat moeilijke start (ik moest mijn hoofd omschakelen van Engels naar Spaans) hebben we samen genoeglijk zitten praten en gingen we uiteindelijk met z'n drieën uit voor tapas en daarna naar een pasteleria voor koffie/thee met gebak. Ik verliet mijn huis om 09.30 uur, kwam om 17.30 uur weer binnen en had mijn zondag zeer aangenaam doorgebracht. Deze keer was het Lerares en mij gelukt om ons deel zelf te betalen. Dat voelt voor mij toch prettiger dan dat Spaanse man elke keer alles betaald. Maar al met al nog steeds geen uitnodiging van Spaanse man om nog een keer wat te gaan drinken.

Tijd voor actie. Op internet een nieuwe foto van een zeekoe gezocht en mijn profielfoto gewijzigd. Binnen een half uur een reactie: Waarom ik weer dat beest als foto had. Uitgelegd dat ik mijn foto weer zou wijzigen als we wat gingen drinken zoals beloofd en hij een nieuwe foto zou hebben gemaakt. Poging voor een afspraak voor de dag erna maar die ging uiteindelijk niet door. Volgens zijn zeggen omdat hij het te druk had met zijn werk, volgens mij omdat mijn Lerares niet kon en hij nog niet alleen met mij wil zijn.

Sinds onze eerste kennismaking in november stond er een etentje bij mij thuis op het programma. De eerste keer werd uitgesteld vanwege het voetbal en de tweede keer was ook op een dag dat Granada thuis speelde (Spaanse man is fan van Granada, iets om rekening mee te houden). Uiteindelijk stond gisteren het etentje met Spaanse man en Lerares op het programma. Het was erg gezellig, gezelliger dan ik mij had voorgesteld, hooguit met een beetje teveel wijn. Spaanse man heeft zijn eerste "Nederlandse" maaltijd gegeten (nasi) en hij vond het lekker. Vervolgens hebben we nog een paar spelletjes gespeeld. Omdat hij gewonnen had, mocht hij een prijs kiezen en natuurlijk was dat het wijzigen van mijn profielfoto. Dus ik heb nu weer mijzelf als profielfoto en als er over 3 weken van zijn kant nog steeds geen datum gepland staat om weer uit te gaan, dan zijn er op het internet nog wel een aantal foto's van zeekoeien te vinden ;-)

Lerares en ik zijn beiden van mening dat Spaanse man er nog niet aan toe is om alleen met mij uit te gaan met als gevolg dat het op dit moment moeilijk is om een nieuwe afspraak te maken met ons drieën omdat zij het heel erg druk heeft. Lerares gaat donderdag op vakantie en daarna zullen we een strategie bedenken zodat Spaanse man zijn belofte na kan komen en Lerares ook (deels) van de partij zal zijn. 

Ik merk dat ik in ieder geval minder ermee bezig ben dan in het begin. Misschien ook wel omdat het zo vreselijk lang duurt voordat er duidelijkheid is of er meer is dan elkaar kennen of niet. We zijn nu bijna 3 maanden verder en hoewel het een goed teken is dat Spaanse man dingen uit mijn leven begint te onthouden en nog steeds contact zoekt, schiet het naar Nederlandse begrippen niet echt op. Voorlopig geniet ik van de leuke dingen als het uitgaan en dat er mensen komen eten zonder meer te verwachten dan een leuke tijd te hebben.

Neusje en feiten

Het is nu 14.45 uur en ik ben net een uur eerder vrijgelaten na de eerste 3 onderdelen van mijn CAE/C1-examen Engels. Van 09.00 tot 13.45 (het liep een kwartiertje uit): lezen en gebruik van Engels, schrijven en luisteren. Morgen nog een half uur voor het spreken en dan wachten op het resultaat. Het luisteren was moeilijk maar over het algemeen viel het me wel mee. De afgelopen 2 weken zouden dus in het teken van mijn examen Engels hebben moeten staan maar dat was niet het geval, hoewel ik wel braaf 1 week vrij had gevraagd om te studeren.

Als er iets in Nederland zou gebeuren waarvoor mijn aanwezigheid vereist is dan weet ik dat ik binnen een dag op plek van bestemming ben. Ik neem de eerste de beste bus naar Malaga, neem daar het eerste het beste vliegtuig naar Nederland en stap aldaar op de trein. Zo moeilijk is dat niet. Daardoor voelt Nederland ook niet als heel erg veel weg. Totdat er ineens dingen gebeuren.

Vorige week zaterdag kreeg ik een email van Ex: er was iemand binnen mijn schoonfamilie overleden. Desbetreffende vrouw was gevonden liggend op de keukenvloer. Voor zover ik weet werd ze al hard minder en mocht het van haar wel afgelopen zijn, maar persoonlijk zou ik het toch fijner hebben gevonden als ze niet in haar eentje was overleden en al zeker niet liggend op de keukenvloer. Het contact met bepaalde mensen binnen mijn schoonfamilie is nog steeds goed en als ik in Nederland zou zijn geweest dat was ik ook zeker naar de crematie gegaan. In ieder geval was ik persoonlijk even langs gegaan bij degene die haar heeft gevonden, want het lijkt me geen pretje om een huis binnen te gaan wetend dat je iets aan gaat treffen wat niet goed is.
En dan voelt Nederland ineens toch even heel erg ver weg. Natuurlijk heb ik via Whatsapp contact gezocht en iedereen veel sterkte gewenst en dat werd ook zeer op prijs gesteld maar dat is toch anders. 

Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat dit het tweede overlijden was in 3 dagen dus misschien was ik al gevoeliger dan anders. Afgelopen donderdag kreeg ik namelijk een telefoontje van een vriendin dat haar vader plotseling was overleden. Beiden wonend hier in Spanje, wat het dan weer iets gemakkelijker maakt maar Alicante is, zeker als je geen auto hebt, toch zo'n 8 uur reizen. Later bleek dat haar vader bij het zagen van een paar takken in een boom een elektriciteitskabel had geraakt. Stom ongeluk, fatale afloop en een hoop extra Spaanse bureaucratie. Van die kant uit heb ik het cultuurverschil meegemaakt tussen het regelen van een crematie in Nederland en Spanje. Zeker als je de taal dus niet voldoende machtig bent, gaat er een hoop niet zoals jij wilt. Uiteindelijk bestond mijn bijdrage aan het geheel aan uren via de Whatsapp steun geven. Zeker nuttig maar niet echt goed voor het concentreren op een examen Engels. Soms zijn er belangrijkere dingen in het leven.

Dus uiteindelijk was ik blij dat ik maandag "gewoon" weer aan het werk kon en heb ik mijn examen gelaten voor wat het was. Mijn Engels is niet slecht en iedereen is ervan overtuigd dat ik het examen wel ga halen. We zullen over een tijdje wel weten wie gelijk heeft gehad. 
Mocht ik het halen dan heb ik weer een belangrijke stap gezet in het verwezenlijken van mijn droom om lerares Engels te worden.

Van alles en nog wat

Het kost mij veel tijd om mijn eigen leven bij te benen, wat natuurlijk niet handig is vooral omdat het over mijn leven gaat.

Inmiddels heb ik geleerd dat, afhankelijk van de leeftijd, in Spanje een man mee vragen om naar de film te gaan gelijk staat aan zeggen "ik hou van jou en ik wil een relatie met je." En laat dat nu net zijn wat ik gedaan heb. Naar mijn (Nederlandse) mening nog geen reden om direct mij in een seksueel getint gesprek te betrekken maar in ieder geval beter verklaarbaar. Zondag gaat mijn lerares weer een partijtje padel met Spaanse man spelen en dan hoop ik antwoord op een paar vragen te krijgen. 

Van koor-man heb ik inmiddels via een aantal mensen op het koor begrepen dat hij een paar jaar terug iets van een beroerte heeft gehad en dat hij daardoor wel veranderd is. Dat maakt bepaald gedrag beter verklaarbaar. Ik heb de eerste bijeenkomst van het groepje gescheiden mensen meegemaakt en het was een belevenis ;-). Het zou een soort van zelf-hulpgroep moeten zijn maar het lijkt tot op heden meer op een religieuze monoloog van koor-man die het heeft over begrippen die in het protestantisme niet bestaan (en als ze al bestaan een heel andere betekenis hebben). Ik weet eerlijk gezegd nog niet zo goed wat ik ervan moet vinden maar de tapas na afloop waren heel gezellig. In mijn directe omgeving maakt iedereen zich zorgen dat ik bij een soort van sekte terecht ben gekomen. Zelf denk ik dat het wel mee valt, bovendien is het voor mij onder normale omstandigheden al moeilijk om koor-man te verstaan, laat staan als hij een monoloog over misericordia aan het houden is (en ja, in Spanje kun je als vrouw Misericordia heten). Dus ik kom er voorlopig nog mee weg dat mijn Spaans niet goed genoeg is om alles goed te begrijpen.

Geen idee of ik het al verteld had, anders maar dubbel. Eind november had ik een paar dagen vrij en kreeg ik het verzoek van mijn back-up om samen koffie te gaan drinken. Nu zijn we niet de meest dikke vriendinnen en collega's dus ik was wel enigszins verbaasd. Bleek dat ze graag een maand onbetaald verlof wou in maart en dat mijn teamcoördinator en mijn teamleider de beslissing daarover bij mij hadden neergelegd want ze zou alleen maar weg kunnen als ik bereid zou zijn haar werk voor die maand over te nemen. Ik voelde mij wel enigszins voor het blok gezet en heel veel meer keuze dan ja zeggen heb je op zo'n moment ook niet. Als je nee zegt, heb je een probleem met iemand met wie je nauw moet samenwerken en als je ja zegt, weet je dat je een zware maand zult hebben waarin je voor 4 landen alles moet doen, inclusief de lonen. Een voordeel van ja zeggen is echter wel dat je zelf nog iets kunt sturen dus in maart draai ik 4 landen.

Vervolgens duurde het even voordat mijn hersens begonnen te werken maar afgelopen week kwam dan toch ineens wel het besef: wat zij kan, kan ik ook. Totdat zij erover begon wist ik niet eens dat de mogelijkheid van een maand onbetaald verlof op ons werk bestond. Ik wil graag de 4 weken CELTA-training doen voor lerares Engels. Dat kan natuurlijk ook met een maand onbetaald verlof. Het is dus niet nodig dat ik een sabbatical aanvraag en een plan moet maken voor wat ik na de 4 weken training ga doen en misschien is het zelfs mogelijk om maar 2 weken onbetaald verlof te vragen en de andere 2 weken als vakantie op te nemen. Dus deze week maar even een gesprekje met mijn back-up gehad en daarna het verzoek ingediend voor een maand onbetaald verlof in juli, onder het voorbehoud dat ik op de opleiding word aangenomen. Het is nu wachten op de officiële goedkeuring van mijn teamleider maar die zal er wel komen. Als het niet van mijn huidige teamleider is, dan zeker wel van mijn toekomstige teamleider.
Mijn lerares Spaans gaat binnenkort met mij om de tafel zitten omdat ik volgens haar in april en mei flink kan bijverdienen met het geven van Engelse bijles aan Spaanse middelbare school leerlingen.

Hieruit blijkt dat ook op het werk weer van alles en nog wat in beweging is. Mijn teamleider gaat weg (haar man heeft een baan in Duitsland gekregen) en mijn huidige teamcoördinator gaat haar vervangen. Daarnaast heeft ook een andere teamcoördinator een andere functie binnen het bedrijf gekregen waardoor er in ons team weer eens met poppetjes wordt geschoven. Onze nieuwe teamcoördinator is op dit moment de advisor voor Spanje en Portugal. Ik heb al een paar keer problemen met haar gehad omdat haar Engels vreselijk slecht is en zeker omdat Nederland, in vergelijking met de andere landen, een redelijk complex land is, zie ik dit niet echt zitten. Vervolgens wordt naar mijn mening gevraagd en krijg ik als reactie te horen dat van mij verwacht wordt dat ik mijn teamcoördinator ga steunen. Maar ik heb het trucje inmiddels door: doen wat van je verwacht wordt en ondertussen stilletjes op zoek naar andere mogelijkheden. Als ik in augustus terugkom, met hopelijk mijn certificaat op zak, dan kijk ik met open blik weer verder.

Vorig weekend was ik in Fortuna waar iemand die ik kende uit Nederland een kleine 3 week verbleef. Het was mijn eerste kennismaking met een enclave overwinteraars uit Duitsland en Nederland. Ik heb mijn ogen uitgekeken en mij weer uitstekend vermaakt. 

En nu ga ik vrolijk verder met het studeren voor mijn C1-examen wat ik in het weekend van 6 en 7 februari heb. Iedereen is ervan overtuigd dat ik dit op mijn sloffen ga halen maar ik merk bij mijzelf toch wel een gebrek aan kennis van een aantal essentiële grammaticale regels. Deze week ben ik vrij en ik hoop een flinke inhaalslag te kunnen maken. Daarna is het hopen dat het examen over onderwerpen gaat die mij aanspreken. 

Af en toe...

Af en toe word ik er wel eens moe van dat ik mij regelmatig in situaties bevind die ik niet gewild of voorzien had, alleen omdat mijn Spaans niet voldoende is en de cultuur hier toch anders is. Soms is het lachwekkend, soms ongemakkelijk en soms op het randje van gevaarlijk (dat laatste vooral als het mannen betreft). 

Deze keer betrof het oud-en-nieuw. Koor-man had mij uitgenodigd voor een feest bij hem thuis. Wat ik echter niet doorhad, was dat hij mij de zaterdag dat we naar het concert waren geweest, had verteld dat er geen feest was. De dag voor oud-en-nieuw kwamen we beiden tot de ontdekking dat ik het niet goed had begrepen (of dat het niet duidelijk was uitgelegd, soms heb ik wel eens het gevoel dat dingen op mijn kennis van het Spaans worden geschoven terwijl dat niet geheel het geval is). Mij maakte het niet uit maar koor-man voelde zich vervelend. Hij zou oud-en-nieuw vieren bij zijn broer en heeft toen zijn uiterste best gedaan dat ik ook mocht komen.

Dus de 31-ste ging ik eten bij de broer van koor-man, de vriendin van broer, een Argentijn, 2 andere vrijgezelle mannen en koor-man. Broer, koor-man en vriendin in de keuken en ik werd voor de tv gezet in de woonkamer want ik was gast. De 2 vrijgezelle mannen kwamen binnen en hadden alleen maar oog voor elkaar en hun mobiel (ook tijdens het eten). Argentijn kwam te laat en was de jongste van het stel. Als dank voor de uitnodiging had ik een huzarensalade gemaakt dus het voorgerecht bestond uit mijn salade en gamba's. Vervolgens was er iets van gevulde kip met ijs na. 

Vriendin zat openlijk met Argentijn te flirten, de vrijgezelle mannen waren druk bezig met hun mobiel, broer zat koor-man openlijk te beledigen door alle slechte eigenschappen van hem op te noemen om vervolgens een poging te doen om koor-man en mij te koppelen en koor-man hield hele monologen waar niemand naar luisterde en waar ik al helemaal geen touw aan vast kon knopen. Ik voelde mij heel erg ongemakkelijk.

Rond kwart voor 12 was iedereen ineens druk bezig om jassen en tassen te pakken en stapten we in de auto richting Granada. Ik was er al bijna zeker van dat we om 12.00 in de auto zouden zitten en heel oud-en-nieuw zouden missen. We kwamen uit bij een bar in Zaidin (een wijk in Granada) waar broer eigenaar van bleek te zijn. Er was nog net voldoende tijd om de druiven voor te bereiden, voor elke klokslag 1 druif, en via de mobiel van 1 van de 2 mannen hebben we druiven gegeten en elkaar gelukkig nieuwjaar gewenst.

Na de druiven kwam koor-man met de vraag of ik de avond in de bar wilde doorbrengen of dat ik op Plaza Carmen wilde gaan kijken, dat is het plein waar op kosten van de gemeente  traditioneel oud-en-nieuw wordt gevierd in het centrum. Mij maakte het niet uit en het leek mij geen gek idee om koor-man uit dit gezelschap te halen. Dus ik koos Plaza Carmen waar we op ons gemak heen zijn gewandeld, een rondje plein hebben gedaan en daarna ben ik netjes voor de deur van mijn huis afgezet. 

Ik geloof dat ik vooral medelijden met koor-man heb. Het is een hele aardige man maar met zijn 63 jaar te oud voor mij. Daarnaast is hij behoorlijk religieus en conservatief. Dingen die ook niet goed samen gaan met mij. Maar hij gedraagt zich als een heer (wat ik na maandag niet van Spaanse man kan zeggen) en volgens mij is hij vooral eenzaam en grijpt hij elke mogelijkheid aan om maar niet alleen thuis te hoeven zijn. 

Wat Spaanse man betreft, hij zal wel dronken zijn geweest. Hij vond het kennelijk nodig om mij uit de tent te lokken op het gebied van seks, dus voordat ik maandag naar mijn werk ging waren al heel wat ontoepasselijke berichtjes gestuurd waarbij ik mijn best heb gedaan om die zo goed mogelijk te pareren en van repliek te dienen. Volgens mijn lerares Spaans ben ik vooruit gegaan maar heb ik mijzelf toch in een moeilijke positie gebracht met bepaalde antwoorden (taal, cultuur en onervarenheid). Met als gevolg dat ik het wel heb even met Spaanse man. Het is niet mijn schuld dat ik niet veel ervaring op dat gebied heb, gecombineerd met een paar vervelende ervaringen. Ik kan het dan ook niet waarderen dat iemand mij willens en wetens in een spel betrekt waarvan hij kan weten dat ik daar niet goed in zal zijn.

Dus ik ga mij de komende periode gezellig in mijn eentje vermaken, zonder mannen en uitgaan. In februari heb ik mijn C1-examen Engels en ik heb nog wel wat studie te verrichten.

Druk

Nog een paar dagen en dan is december weer voorbij. Hoewel het niet 1 van de beroerdste december van mijn leven is geweest, ben ik toch blij dat snel het normale leven weer van start gaat. Niet helemaal waar, want ze vieren hier driekoningen dus tot en met 6 januari is het hier koopstress en gedoe. Maar daarna gaan we over tot de orde van de dag.

Door een samenloop van omstandigheden denkt man dat ik een feestbeest ben omdat ik in januari elk weekend iets te doen heb. Niet helemaal eerlijk maar met kerst vertel ik wel eens een leugentje om bestwil. Hoewel ik het helemaal niet erg vind om met de kerst in mijn eentje te zijn, voelen heel veel mensen zich daar heel erg ongemakkelijk onder wat weer tot gevolg heeft dat ik in een lastige situatie word gebracht met uitnodigingen die ik niet wil. Dus ik zeg dat ik iets heb en vervolgens is er altijd wel een reden te verzinnen waarom ik uiteindelijk niet gegaan ben.

Man vroeg met wie ik uit eten ging (al dan niet bij iemand thuis). Ik gaf aan dat ik dat nog niet wist. Met wie hij ging eten. Met mijn nichten en moeder. Met hoeveel zijn jullie dan? Met een stuk of acht. Gezellig, als ik uitga zijn we ook met zo'n 8 tot 10 personen (kan ik via mijn werk wel hard maken als ik zou willen). Vervolgens was man stomverbaasd dat ik zoveel mensen kende. Geen idee waar hij het idee vandaan heeft dat ik de hele tijd in mijn eentje in mijn huis zit.

Vervolgens moest er in januari een etentje gepland worden met hem en mijn lerares Spaans. Vanwege voetbal alleen op zondag en niet als Granada speelt. Best. Ik kijk in mijn agenda en zie dat in het eerste echte weekend van januari misschien iemand uit Nederland in de buurt is, dus dat is een weekend vrijhouden. Daarna hebben we op vrijdag etentje van het werk, de vrijdag daarna een ander etentje en in het laatste weekend van januari ga ik (ja ik ga!!!) naar Madrid voor de theatervoorstelling. Bleven er 2 zondagen over. Dus een berichtje richting man. Ik heb het heel druk in januari dus je kunt kiezen uit deze 2 mogelijkheden. Vervolgens kwam er een raar berichtje terug en als ik het goed heb begrepen, staat het etentje voor zondag 24 gepland maar ik moet het nog zien gebeuren.

Dit heeft echter wel tot gevolg dat man denkt dat ik heel erg veel uitga en dat hij mij gevraagd heeft hoe het met het feestbeest gaat. Hij zal over een tijdje er wel achter komen dat mijn leven beduidend saaier is dan hij denkt. Of misschien ook niet want een man van het koor heeft gevraagd of ik bij hem thuis oud-en-nieuw te vieren met andere gescheiden/vrijgezelle mensen. Afgelopen zaterdag heb ik aangegeven dat ik graag wilde komen. Naar aanleiding daarvan belde hij mij op en zat ik een paar uur later met koor-man, en een andere vrouw bij een concert. Na afloop gingen we nog wat drinken met nog iemand die ook bij het concert was. Ik geloof dat ik de keuring heb doorstaan en dat ik mij mag aansluiten bij de groep. Dat houdt in dat ik regelmatig uitnodigingen kan krijgen om met elkaar te gaan eten, naar de film te gaan of om samen andere dingen te gaan doen.
Dus waar ik denk dat mijn leven in februari weer normaal gaat zijn, kan het zijn dat het volledig anders zal zijn omdat ik ineens deel uitmaak van een groep leeftijdsgenoten die met elkaar leuke dingen doen.

2 weken in een notendop

Het was even erg druk met overwerk, verjaardag en kerstconcerten zodat ik elke dag heel blij was dat ik thuis was en mijn bed in kon duiken. Morgen nog een halve dag (van 9 tot 2) en dan een lang weekend.

Hoe staat het met de man?
Af en toe laat hij iets van zich horen en ik ben nog bezig mijn positie te bepalen. Vorige week ben ik met mijn lerares Spaans uit eten geweest en hebben we een aantal berichtjes over en weer geanalyseerd. Daarbij werd duidelijk dat mijn kennis over de Spaanse cultuur tekort schiet waardoor ik dingen anders opvat dan bedoeld. Daardoor krijgt man de indruk dat ik wanhopig op zoek ben naar een partner wat weer niet het geval is maar wel tot gevolg heeft dat hij zich terugtrekt. Maar mijn lerares heeft me wat trucjes geleerd om mij in die zin meer te gedragen als een Spaanse. Het is nu wachten om dat wat meer in de praktijk te brengen want man hult zich sinds zaterdag weer in stilzwijgen.
Mijn lerares heeft zich ook even ingespannen om man ervan te overtuigen om met ons, na ons etentje en zijn kerstdiner met het werk, uit te gaan. Dus afgelopen vrijdag stond ik om 01.15 uur met de eerste gintonic uit mijn leven in een soort van discotheek met man en lerares. Man en ik hebben af en toe samen gedanst en volgens mijn lerares waren de blikken die wij daarbij wisselden veelzeggend, een begrijpen zonder woorden. Ik was om 04.30 uur thuis en de hele afgelopen zaterdag heb ik als een zombie door de wereld gelopen want natuurlijk was ik om 08.15 uur al wel weer wakker.
Of het nu wel of niet wat gaat worden weet ik niet, maar het was in ieder geval wel weer een hele leuke belevenis die ik aan mijn ervaringen toe kan voegen. Nu ben ik aan het worstelen of ik wel of niet degene zal zijn die het weer eerste contact gaat leggen. Ik heb het gevoel dat ik degene ben die het meest het initiatief neemt. Aan de andere kant snap ik ook wel dat december niet de meest handige maand is om tijd te hebben om een contact op te bouwen. 

Verder hadden we 2 kerstconcerten en ik kan nu ook echt geen herdertjes, zingende engelen en huilende kindjes Manuel meer zien. Tot oktober volgend jaar ben ik er weer vanaf.
Het eerste kerstconcert was op mijn verjaardag, zaterdag een week geleden. Normaal gesproken krijgen mensen die jarig zijn in het koor een heleboel felicitaties via de whatsapp-groep van het koor maar deze keer bleef het stil. Gecombineerd met een kaart van ex-man die helemaal verkeerd viel, begon mijn verjaardag niet zo succesvol. Tijdens de repetie voor dat het concert begon, kregen mensen in de gaten dat ik jarig was met als gevolg dat de dirigent het heel subtiel voor elkaar kreeg dat het koor voor mij happy birthday in het Spaans zong. Veel felicitaties, na afloop van het concert een cadeautje van mijn lerares Spaans en daarna uit eten met een groepje alten. Ik heb in het restaurant Rudolf the rednosed reindeer gezongen omdat ik uiteindelijk de enige was die de tekst uit mijn hoofd wist, met een vilten rendiergewei met belletjes op mijn hoofd (en nee, ik had niet gedronken). Uiteindelijk werd het een van de leukste verjaardagen ooit. Na een paar dagen stilzwijgen liet Spaanse man ook iets van zich horen dus mijn geluk kon niet meer op.

Het tweede kerstconcert was afgelopen zondag (nadat ik dus vrijdag tot 04.30 uur uit was geweest) in Albuñuelas, een dorpje hier een 45 minuten vandaan. Eerst met de bus heen wat altijd gezellig is, na het concert had het dorp een tapas-etentje georganiseerd waar we het kerstconcert nog eens soort van over hebben gedaan voor de mensen die ook in de bar aanwezig waren en daarna weer al zingend in de bus terug. Sinds maandag komt er niet veel geluid meer uit mijn keel maar ik heb heel veel gelachen en ik ben echt blij dat ik bij dit koor terecht ben gekomen. Daarbij ben ik uitgenodigd door iemand van het koor om bij hem nieuwjaar te vieren. Als ik het goed heb begrepen maakt hij deel uit van een groepje alleenstaande mensen die regelmatig iets leuks met elkaar doen. Ik moet nog even op zoek naar het telefoonnummer van deze man zodat ik zondag om nadere informatie kan vragen. Hier is nieuwjaar vieren pas rond 01.00 uur wat toch wel even anders is dan in Nederland en ik wil weten of ik nog iets mee moet nemen of niet.

Voor de kerst zijn er geen plannen. Ik had het er vandaag nog met een collega over. Dat het heel fijn is om met kerst alleen te zijn (wat hier in Spanje vooral voor 24 december geldt) en dat het vooral de anderen zijn die zich daar vervelend over voelen. Als ik zin heb, kan ik 25 december naar een theatervoorstelling. In Granada zit een theatergroep die veel met poppen en marionetten werkt (Titeres Etcétera) en in een museum heb ik vorig jaar een overzichtstentoonstelling van hun werk gezien. Dus nu er een kans is om ze in het echt te bekijken, wil ik dat niet laten lopen. Als ik het leuk vind, ga ik in januari op 1 dag een retourtje Madrid doen om ook daar een voorstelling te bekijken.

Ik wil hierbij iedereen een hele fijne kerst wensen.

De eerste date met z'n tweeën

Tijd voor een update over de Spaanse man. 

De stand van zaken was dat ik zijn nummer had en hij mijn. Zondag hebben we nog even wat heen en weer ge-appt en dat werd elke dag een beetje meer. Wel met een beetje diepgang om elkaar wat beter te leren kennen maar niets wat zou wijzen op een snelle afspraak.

Vorige week woensdag kwam het berichtje binnen dat we "op een dag" wel iets samen zouden kunnen gaan drinken. Op donderdag werd het al: noem een dag en vervolgens zijn we de rest van de week en weekend bezig geweest om alles duidelijk te krijgen: dinsdag na mijn werk wat wandelen, daarna naar zijn padel-gebeuren en vervolgens nog wat drinken. 

Ik vond het eng en hij kennelijk ook want hij heeft nog aan mijn lerares Spaans gevraagd of zij ook mee zou komen. Maar zij was op vakantie (lang weekend in verband met feestdagen) dus we moesten het samen zien te redden. Gezien de taalbarrière, geloof ik dat we het niet verkeerd gedaan hebben maar het is gemakkelijker om elkaar te schrijven. Hij met zijn enorme dialect en ik mijn mijn verkeerde klemtonen en gebrek aan woordenschat.

We waren met de auto en hij stond erop om mij op een plek af te zetten vanwaar ik zeker veilig naar huis zou kunnen lopen. Omdat ik in het centrum woon, is het niet gemakkelijk om mij dicht bij mijn huis af te zetten. Dat vond ik echt heel attent.

Daarna hebben we een paar dagen misverstanden gehad. Omdat ik direct vanuit het werk naar de afspraak ging, had ik mij dus al voor de date aangekleed wat bij mijn collega's vele wenkbrauwen deed rijzen. Ik zag er niet alleen anders uit maar straalde ook. Dat heb ik man uitgelegd waardoor hij de vraag stelde of ik verliefd was. Ik was te perplex om daar op te antwoorden en dan ook nog eens in een andere taal dan mijn eigen. 
Omdat ik vond dat ik toch moest reageren, heb ik woensdagmorgen een verklaring ge-appt die waarschijnlijk voor hem te recht door zee is geweest waardoor hij weer niet wist hoe te reageren.

Daarnaast had ik hem voor de zondag uitgenodigd om een van mijn taarten te proberen in verband met mijn verjaardag, wat hij had geaccepteerd, om vervolgens van mijn lerares Spaans te horen dat hij zondag padel ging spelen en daarna nog wat ging drinken met de groep. 

Dus toen ik vanmorgen ontdekte dat hij niet gereageerd had, had ik het wel even met mannen gehad. Terwijl ik (ja, slecht) op het werk met mijn lerares Spaans aan het appen was omdat ik niet zo goed wist wat ik nu moest doen, kwamen er weer ineens berichtjes van man binnen: of ik aan het werk was? Want ik was wel erg lang online.
Het lijkt erop dat we voorlopig nog wel even verder gaan. Ik heb geantwoord, hij heeft gelachen dat ik strafhuiswerk van mijn lerares heb gekregen, ik heb gevraagd hoe het met hem ging.

En nu is het weer wachten op een reactie van zijn kant. Die zal wel weer rond een uur of twaalf vannacht binnenkomen.