Zo heb je een saai leven en zo is het ineens toch weer heel spannend.
Ik heb net een paar gezellige dagen met mijn vriendin gehad en ben nu bezig met de voorbereidingen van mijn weekje vakantie in Lissabon.
Met de hulp van mijn vriendin heb ik de site gevonden om online in te checken voor het vliegtuig en daarbij stuitte ik op de mededeling dat het cabine-personeel op 30 oktober en 1 november gaat staken. Laat ik nu net een vlucht geboekt hebben voor 1 november ;-).
En de busreis voor de terugweg is ook al geboekt. Ik kon gebruik maken van een aanbieding om voor € 5,00 een buskaartje te kopen onder de voorwaarden dat ik niet kon annuleren, niet kon omruilen en nog een voorwaarde die ik niet meer weet. Maar als ik niet terug kom op zaterdag dan heb ik toch een nieuw buskaartje nodig.
Voor meer informatie kan ik een nummer in Portugal bellen maar ik denk dat dat vanuit Spanje toch prijzig is en ik weet niet of ze ook Engels spreken. Ik ben rond 17.00 uur op het vliegveld in Malaga en moet rond 17.45 ingecheckt zijn. Misschien dat ik dan even tijd heb om te informeren wat er verder gaat gebeuren. En anders zal mijn eerste dag in Lissabon bestaan uit het regelen van een terugvlucht, indien nodig een extra overnachting in een hotel en een nieuwe busreis.
Ik hoop dat de regels zijn dat de extra kosten die ik dan moet maken voor de luchtmaatschappij zijn en heel stiekem hoop ik dat er geen plek meer in het vliegtuig is voor zondag. Ik wil niet op vrijdag al terug, dan blijft er weinig vakantie meer over. Dus zondag is de eerste optie. Maar ik zou het niet erg vinden als ik mijn baas zou moeten mailen met de mededeling dat ik vanwege de staking maandag niet op mijn werk kan komen.
zondag 26 oktober 2014
dinsdag 21 oktober 2014
Het leeft nog
Ik wist dat het al een tijdje geleden was dat ik iets op mijn blog had geschreven maar dat het bijna een maand geleden was, was even aan mijn aandacht ontsnapt. Sorry!!
Nu heb ik op dit moment ook een heel erg saai leven dus in die zin valt er niet veel te melden. Mijn leven staat in het teken van het examen Spaans op 22 november en mijn werk.
Op maandag werk ik van 08.30 tot 17.00, heb dan een pauze om iets te eten en iets aan mijn huiswerk te doen, van 18.30 tot 19.30 uur heb ik een intercambio (dan ga je met iemand ergens wat drinken en spreek je een half uur Spaans en een half uur Engels) en om 20.00 heb ik mijn Spaanse les. Ik verlaat mijn huis rond 08.00 uur en ben om 21.30 uur weer terug.
Dinsdag werk ik van 08.30 tot 17.00 uur en besteedt de avond aan het maken van het huiswerk dat woensdag klaar moet zijn.
Woensdag ziet er net zo uit als de maandag.
Donderdag heb ik late dienst en werk ik van 09.00 tot 18.00 met 1 uur pauze. Meestal ben ik dan tegen 19.00 uur thuis, maak iets te eten en dan heb ik het ook wel gehad.
Op vrijdag varieert mijn werktijd maar probeer ik wel te kijken of er 's avonds breigroepje is, wat tot nu toe niet het geval is. Maar het is niet verkeerd om op een terrasje thee te drinken.
Zaterdag is boodschappen, was en Spaans huiswerk en zondag is Spaans huiswerk met een klein wandelingetje om een frisse neus te halen (tenzij de regen met bakken uit de lucht valt).
Dit alles maakt dat ik best moe ben en ik allang blij ben als ik alles klaar krijg wat ik af moet krijgen. Bloggen schiet er dan als eerste bij in maar ik heb in mijn geheugen ook zeker 10 mails zitten die al meer dan 3 weken op een antwoord wachten.
Veel valt er dus niet te melden en te beleven en zeker niet als ik ook nog eens geveld wordt door een verkoudheid.
Afgelopen vrijdag was het even stressen omdat ik rond 13.00 uur de mail ontving met de betalingsgegevens voor het examen en het geld dezelfde dag op de rekening van de examenschool moest staan. Dat houdt in Spanje in: pinautomaat, zoeken naar een filiaal van de bank waar de school haar rekening heeft en voor sluitingstijd (is 14.00 uur)bij de goede bank het geld contant afgeven en op de juiste rekening laten storten. Maar dat was dan ook wel het meest spannende wat ik de afgelopen maand mee heb gemaakt.
Het Spaanse gezondheidssysteem heeft mij verblijd met 2 afspraken, podologia aan het einde van november en resonancia op een zaterdag in januari 2015. In ieder geval voordat ik de tweede afspraak bij de traumatologo heb. Maar ook aan die kant valt dus nog niet veel te melden.
Mijn huisbaas wil deze week langskomen zodat ik (eindelijk) het nieuwe huurcontract kan tekenen.Dat zal wel weer op zijn Spaans gaan maar dat is nog even afwachten.
Donderdag heb ik mijn mid-year functioneringsgesprek. Ik vind het wel heel erg spannend hoewel mijn teamcoördinator zegt dat ik mij geen zorgen hoef te maken.
Morgen komt een vriendin uit Nederland voor een paar dagen over en maandag heb ik mijn vakantie en ga ik voor een kort weekje (maandag weg, zaterdag weer terug) naar Lissabon.
Kortom, een leven als ieder ander ;-).
Nu heb ik op dit moment ook een heel erg saai leven dus in die zin valt er niet veel te melden. Mijn leven staat in het teken van het examen Spaans op 22 november en mijn werk.
Op maandag werk ik van 08.30 tot 17.00, heb dan een pauze om iets te eten en iets aan mijn huiswerk te doen, van 18.30 tot 19.30 uur heb ik een intercambio (dan ga je met iemand ergens wat drinken en spreek je een half uur Spaans en een half uur Engels) en om 20.00 heb ik mijn Spaanse les. Ik verlaat mijn huis rond 08.00 uur en ben om 21.30 uur weer terug.
Dinsdag werk ik van 08.30 tot 17.00 uur en besteedt de avond aan het maken van het huiswerk dat woensdag klaar moet zijn.
Woensdag ziet er net zo uit als de maandag.
Donderdag heb ik late dienst en werk ik van 09.00 tot 18.00 met 1 uur pauze. Meestal ben ik dan tegen 19.00 uur thuis, maak iets te eten en dan heb ik het ook wel gehad.
Op vrijdag varieert mijn werktijd maar probeer ik wel te kijken of er 's avonds breigroepje is, wat tot nu toe niet het geval is. Maar het is niet verkeerd om op een terrasje thee te drinken.
Zaterdag is boodschappen, was en Spaans huiswerk en zondag is Spaans huiswerk met een klein wandelingetje om een frisse neus te halen (tenzij de regen met bakken uit de lucht valt).
Dit alles maakt dat ik best moe ben en ik allang blij ben als ik alles klaar krijg wat ik af moet krijgen. Bloggen schiet er dan als eerste bij in maar ik heb in mijn geheugen ook zeker 10 mails zitten die al meer dan 3 weken op een antwoord wachten.
Veel valt er dus niet te melden en te beleven en zeker niet als ik ook nog eens geveld wordt door een verkoudheid.
Afgelopen vrijdag was het even stressen omdat ik rond 13.00 uur de mail ontving met de betalingsgegevens voor het examen en het geld dezelfde dag op de rekening van de examenschool moest staan. Dat houdt in Spanje in: pinautomaat, zoeken naar een filiaal van de bank waar de school haar rekening heeft en voor sluitingstijd (is 14.00 uur)bij de goede bank het geld contant afgeven en op de juiste rekening laten storten. Maar dat was dan ook wel het meest spannende wat ik de afgelopen maand mee heb gemaakt.
Het Spaanse gezondheidssysteem heeft mij verblijd met 2 afspraken, podologia aan het einde van november en resonancia op een zaterdag in januari 2015. In ieder geval voordat ik de tweede afspraak bij de traumatologo heb. Maar ook aan die kant valt dus nog niet veel te melden.
Mijn huisbaas wil deze week langskomen zodat ik (eindelijk) het nieuwe huurcontract kan tekenen.Dat zal wel weer op zijn Spaans gaan maar dat is nog even afwachten.
Donderdag heb ik mijn mid-year functioneringsgesprek. Ik vind het wel heel erg spannend hoewel mijn teamcoördinator zegt dat ik mij geen zorgen hoef te maken.
Morgen komt een vriendin uit Nederland voor een paar dagen over en maandag heb ik mijn vakantie en ga ik voor een kort weekje (maandag weg, zaterdag weer terug) naar Lissabon.
Kortom, een leven als ieder ander ;-).
maandag 22 september 2014
Het ziekenhuis
Vandaag stond het bezoek aan de Traumatológo op het programma. Ik ben er nog steeds niet achter bij welke specialist ik in Nederland terecht zou komen voor een hernia, dus ik hou mij maar even bij de Spaanse naam.
De afspraak stond om 09.00 uur en Française en ik waren rond 08.30 uur bij het gebouw waarvan wij denken dat ik een afspraak heb. Ook hier geen enkele receptie te bekennen dus toen ik ergens achter een half open deur een glimp van iets wits opving, erheen en vragen. Nee verkeerde gebouw. Ik moest bij het kleine gebouw ernaast zijn, tweede verdieping. Wij naar het andere gebouw, met de lift naar de tweede verdieping en wachten totdat de receptie voor de ruimten 1 tot en met 5 openging om ons te melden. De afspraak was met degene in kamer 4. Aan de andere kant was ook een receptie maar dan voor de ruimten 6 tot en met 11 en die was ook gesloten. Kennelijk ging op een gegeven moment die receptie wel open, waar Française achter kwam, en dat ik mij daar ook had moeten melden. Tegen de tijd dat we dat doorhadden was de tijd van de afspraak al voorbij. Maar lang leve Spanje in dit geval, je wordt gewoon geholpen.
Meneer Traumatológo was aardig en snapte niet waarom mijn huisarts mij naar de afdeling chirurgie had gestuurd. Als al sprake was van een hernia dan was opereren niet de eerste keus. Eerst oefeningen en fysiotherapie en dan zouden we wel eens verder kijken. Hij las aandachtig de brief met informatie door die ik in het Spaans in elkaar had geknutseld en vervolgens moest ik op de onderzoekstafel liggen en een paar testjes doen. Daarna nog een paar testjes op mijn voeten en ik kreeg de volgende conclusie: er is sprake van 2 afzonderlijke problemen. Er zit waarschijnlijk een kleine hernia onderin mijn rug die de pijn in mijn bil/heup veroorzaakt en er zit iets niet goed in mijn linkervoet waardoor ik problemen met mijn kuit heb. Hoewel ik van het laatste nog niet overtuigd ben van oorzaak en gevolg (eerder andersom) is dit een diagnose waar ik heel goed mee kon leven.
Zolang het geen pijn deed, mocht ik elke sport doen waar ik maar zin in had (wat niet echt opschiet want alles doet pijn), ik kreeg een lijst met 10 oefeningen mee die ik vanaf nu elke dag moet doen en ik moet naar de afdeling "Resonancia". Er was toch een wervel die aan de achterkant iets ingezakt was en dat moest nader bekeken worden. In de hoop dat Resonancia op tijd aanlevert, staat er voor de Traumatológo een nieuwe afspraak gepland voor eind januari volgend jaar. Tot op dit moment heb ik nog geen idee wat de afdeling Resonancia doet. Ze bellen om een afspraak te maken en dan hoop ik maar dat op dat moment een Spaanssprekende collega in de buurt is die de telefoon over kan nemen.
Voor het probleem met mijn kuit, oh nee, pardon, mijn voet, word ik doorverwezen naar de afdeling "Podologia". Geen idee wat ze daar doen en of dit uiteindelijk door meneer Traumatológo gecoördineerd gaat worden of niet. De afspraak zal tzt wel in mijn brievenbus verschijnen.
Ik ben dus iets opgeschoten en ben blij dat mijn gevoel van 2 afzonderlijke problemen klopt. Ik ben ook heel blij dat voorlopig van een operatie geen sprake is. Het is ook heel duidelijk dat dit een heel langdurig proces gaat worden. De Spaanse gezondheidszorg staat als erg goed bekend maar met deze wachttijden ben je al bijna dood tegen de tijd dat je geholpen wordt.
De afspraak stond om 09.00 uur en Française en ik waren rond 08.30 uur bij het gebouw waarvan wij denken dat ik een afspraak heb. Ook hier geen enkele receptie te bekennen dus toen ik ergens achter een half open deur een glimp van iets wits opving, erheen en vragen. Nee verkeerde gebouw. Ik moest bij het kleine gebouw ernaast zijn, tweede verdieping. Wij naar het andere gebouw, met de lift naar de tweede verdieping en wachten totdat de receptie voor de ruimten 1 tot en met 5 openging om ons te melden. De afspraak was met degene in kamer 4. Aan de andere kant was ook een receptie maar dan voor de ruimten 6 tot en met 11 en die was ook gesloten. Kennelijk ging op een gegeven moment die receptie wel open, waar Française achter kwam, en dat ik mij daar ook had moeten melden. Tegen de tijd dat we dat doorhadden was de tijd van de afspraak al voorbij. Maar lang leve Spanje in dit geval, je wordt gewoon geholpen.
Meneer Traumatológo was aardig en snapte niet waarom mijn huisarts mij naar de afdeling chirurgie had gestuurd. Als al sprake was van een hernia dan was opereren niet de eerste keus. Eerst oefeningen en fysiotherapie en dan zouden we wel eens verder kijken. Hij las aandachtig de brief met informatie door die ik in het Spaans in elkaar had geknutseld en vervolgens moest ik op de onderzoekstafel liggen en een paar testjes doen. Daarna nog een paar testjes op mijn voeten en ik kreeg de volgende conclusie: er is sprake van 2 afzonderlijke problemen. Er zit waarschijnlijk een kleine hernia onderin mijn rug die de pijn in mijn bil/heup veroorzaakt en er zit iets niet goed in mijn linkervoet waardoor ik problemen met mijn kuit heb. Hoewel ik van het laatste nog niet overtuigd ben van oorzaak en gevolg (eerder andersom) is dit een diagnose waar ik heel goed mee kon leven.
Zolang het geen pijn deed, mocht ik elke sport doen waar ik maar zin in had (wat niet echt opschiet want alles doet pijn), ik kreeg een lijst met 10 oefeningen mee die ik vanaf nu elke dag moet doen en ik moet naar de afdeling "Resonancia". Er was toch een wervel die aan de achterkant iets ingezakt was en dat moest nader bekeken worden. In de hoop dat Resonancia op tijd aanlevert, staat er voor de Traumatológo een nieuwe afspraak gepland voor eind januari volgend jaar. Tot op dit moment heb ik nog geen idee wat de afdeling Resonancia doet. Ze bellen om een afspraak te maken en dan hoop ik maar dat op dat moment een Spaanssprekende collega in de buurt is die de telefoon over kan nemen.
Voor het probleem met mijn kuit, oh nee, pardon, mijn voet, word ik doorverwezen naar de afdeling "Podologia". Geen idee wat ze daar doen en of dit uiteindelijk door meneer Traumatológo gecoördineerd gaat worden of niet. De afspraak zal tzt wel in mijn brievenbus verschijnen.
Ik ben dus iets opgeschoten en ben blij dat mijn gevoel van 2 afzonderlijke problemen klopt. Ik ben ook heel blij dat voorlopig van een operatie geen sprake is. Het is ook heel duidelijk dat dit een heel langdurig proces gaat worden. De Spaanse gezondheidszorg staat als erg goed bekend maar met deze wachttijden ben je al bijna dood tegen de tijd dat je geholpen wordt.
zondag 21 september 2014
Naar de grenzen van de stad
Eén van de dingen die ik mij elke keer weer voorneem als ik mijn neus buiten Granada heb gestoken, is dat ik dat vaker moet doen. Dan wel in de vorm van een wandeling, dan wel in de vorm van een weekendje weg. Ten eerste wordt het leven daar iets leuker van en ten tweede is het voor mijn gezondheid ook wel goed om af en toe even iets langer dan een weekend vrij te zijn van mijn werk. Maar zoals zo vaak blijft het bij goede voornemens. Gisteren ben ik naar de noordwest rand van de stad geweest.
Ik zit er nog steeds over te denken om mijn naaimachine vanuit Nederland op te sturen naar hier. Hoewel ik twijfel of ik tijd heb om heb te gebruiken, voelt het toch wel fijn om hem hier te hebben. Afgelopen zaterdag ben ik naar een winkel geweest waar ze stoffen verkopen om kleding van te maken, gewoon om te zien wat voor stoffen ze hebben. De stoffen zijn echt heel anders dan in Nederland maar ik heb genoeg gezien waarvan ik dacht: daar kan ik wel iets mee.
De kosten van het opsturen zullen ongeveer zo'n € 60,00 bedragen en voor dat bedrag heb ik hier geen nieuwe. Ik heb echter twijfel of mijn machine het gaat overleven. Zelfs als je "Fragile" op de doos zet, is het niet zeker of de transporteurs er netjes en fatsoenlijk mee omgaan. Aan de andere kant heb ik dit type machine (een luxe elektronische Ber.ni.na) hier nog nergens gezien. Het is dus maar zeer de vraag of ik bij problemen ergens terecht kan om de machine te laten verhelpen. Daarnaast is de machine al 14 jaar oud en ik heb ergens gelezen dat elektronische machines een minder lang leven hebben dan de ouderwetse mechanische machines.
Tijd om toch maar eens richting de M-markt te gaan en die zit in Granada aan de rand van de stad (evenals de hyper-supermarkten, sportzaken en discount-supermarkten). Vanwege de "verbetering" van de buslijnen, moest ik 10 minuten lopen om bij de bushalte te komen die mij in de richting van het winkelcentrum zou brengen en daar had ik de keuze om over te stappen op een andere lijn om via een omweg bij de halte te komen die het dichtste bij het winkelcentrum ligt of het laatste stuk te gaan lopen. Het weer was redelijk dus ik koos voor het laatste. Of het omrijden met de tweede bus sneller zou zijn geweest weet ik niet, maar uiteindelijk was het een wandeling van 20 min.
De wandeling ging over een avenue met in het midden een voetgangersgedeelte wat veel gebruikt wordt voor hardlopen of sportief wandelen. Voor de rest was het vooral een weg langs dorre verlaten vlaktes met hier en daar een gebouw. Mocht ik al besluiten om te verhuizen dan zeker niet die kant op.
Mijn inspanningen om bij het winkelcentrum te komen zijn niet voor niets geweest. Het is duidelijk dat ik voor tussen de € 180,00 en € 230,00 een naaimachine kan krijgen die aan mijn eisen voldoet. Voor mijn salaris een behoorlijke uitgave maar ik weet nu in ieder geval waar ik aan toe ben en of ik het risico van het opsturen wil lopen.
In het centrum zit een klein zaakje dat handelt in tweedehands naaimachines. Ook die staat nog op mijn lijstje om te bekijken maar dan moet ik wel mijn Spaanse woordenschat uitbreiden met woorden als steeklengte, verwisselbare naald, knoopsgat-mogelijkheid en dergelijke.
Verder was in het winkelcentrum een grote doe-het-zelf-zaak. Broer heeft een klein petroleumkacheltje over en wil die met alle plezier opsturen. Ik moet dan wel de mogelijkheid hebben om de juiste brandstof te kunnen kopen. Het is mij gelukt om duidelijk te maken wat ik zocht en voor welk merk en ze bleken het spul te verkopen. Tot mijn verbazing is het bijna net zo duur als in Nederland.
Nu alleen nog bedenken hoe ik met 20 liter brandstof van het winkelcentrum naar mijn huis ga komen want ik ga daar echt niet 10 min mee lopen om bij de dichtstbijzijnde bushalte te komen, lopen naar de overstaphalte en vervolgens nog eens 10 min om bij mijn huis te komen en het spul twee verdiepingen op te slepen.
Ik zit er nog steeds over te denken om mijn naaimachine vanuit Nederland op te sturen naar hier. Hoewel ik twijfel of ik tijd heb om heb te gebruiken, voelt het toch wel fijn om hem hier te hebben. Afgelopen zaterdag ben ik naar een winkel geweest waar ze stoffen verkopen om kleding van te maken, gewoon om te zien wat voor stoffen ze hebben. De stoffen zijn echt heel anders dan in Nederland maar ik heb genoeg gezien waarvan ik dacht: daar kan ik wel iets mee.
De kosten van het opsturen zullen ongeveer zo'n € 60,00 bedragen en voor dat bedrag heb ik hier geen nieuwe. Ik heb echter twijfel of mijn machine het gaat overleven. Zelfs als je "Fragile" op de doos zet, is het niet zeker of de transporteurs er netjes en fatsoenlijk mee omgaan. Aan de andere kant heb ik dit type machine (een luxe elektronische Ber.ni.na) hier nog nergens gezien. Het is dus maar zeer de vraag of ik bij problemen ergens terecht kan om de machine te laten verhelpen. Daarnaast is de machine al 14 jaar oud en ik heb ergens gelezen dat elektronische machines een minder lang leven hebben dan de ouderwetse mechanische machines.
Tijd om toch maar eens richting de M-markt te gaan en die zit in Granada aan de rand van de stad (evenals de hyper-supermarkten, sportzaken en discount-supermarkten). Vanwege de "verbetering" van de buslijnen, moest ik 10 minuten lopen om bij de bushalte te komen die mij in de richting van het winkelcentrum zou brengen en daar had ik de keuze om over te stappen op een andere lijn om via een omweg bij de halte te komen die het dichtste bij het winkelcentrum ligt of het laatste stuk te gaan lopen. Het weer was redelijk dus ik koos voor het laatste. Of het omrijden met de tweede bus sneller zou zijn geweest weet ik niet, maar uiteindelijk was het een wandeling van 20 min.
De wandeling ging over een avenue met in het midden een voetgangersgedeelte wat veel gebruikt wordt voor hardlopen of sportief wandelen. Voor de rest was het vooral een weg langs dorre verlaten vlaktes met hier en daar een gebouw. Mocht ik al besluiten om te verhuizen dan zeker niet die kant op.
Mijn inspanningen om bij het winkelcentrum te komen zijn niet voor niets geweest. Het is duidelijk dat ik voor tussen de € 180,00 en € 230,00 een naaimachine kan krijgen die aan mijn eisen voldoet. Voor mijn salaris een behoorlijke uitgave maar ik weet nu in ieder geval waar ik aan toe ben en of ik het risico van het opsturen wil lopen.
In het centrum zit een klein zaakje dat handelt in tweedehands naaimachines. Ook die staat nog op mijn lijstje om te bekijken maar dan moet ik wel mijn Spaanse woordenschat uitbreiden met woorden als steeklengte, verwisselbare naald, knoopsgat-mogelijkheid en dergelijke.
Verder was in het winkelcentrum een grote doe-het-zelf-zaak. Broer heeft een klein petroleumkacheltje over en wil die met alle plezier opsturen. Ik moet dan wel de mogelijkheid hebben om de juiste brandstof te kunnen kopen. Het is mij gelukt om duidelijk te maken wat ik zocht en voor welk merk en ze bleken het spul te verkopen. Tot mijn verbazing is het bijna net zo duur als in Nederland.
Nu alleen nog bedenken hoe ik met 20 liter brandstof van het winkelcentrum naar mijn huis ga komen want ik ga daar echt niet 10 min mee lopen om bij de dichtstbijzijnde bushalte te komen, lopen naar de overstaphalte en vervolgens nog eens 10 min om bij mijn huis te komen en het spul twee verdiepingen op te slepen.
woensdag 10 september 2014
Weer terug
Afgelopen maandag kwam ik weer aan in Granada met de aangename ontdekking dat het weer in Granada koeler en aangenamer is dan in Malaga.
Dinsdag weer naar het werk en direct vol aan de bak. Back-up moest vanwege familie-omstandigheden naar Nederland dus vanaf vandaag sta ik er weer in mijn eentje voor terwijl het cut off day voor de loonstroken is en ik druk bezig ben met ontdekken wat er allemaal tijdens mijn afwezigheid gebeurd is (en waar back-up geen tijd voor heeft gehad).
Het houdt ook in dat er tijdelijk weer lange dagen gemaakt moeten worden en mijn eten en het voorbereiden van de Spaanse lessen schiet er dan als eerste bij in. Gisteren wel een fatsoenlijke lunch maar 's avonds een soort van (vet) bladerdeegding met kaas en ham en vandaag als diner een Mexicaanse tortilla met een plakje kaas en tijdens het werk redelijk wat speculaasjes.
Het is traditie binnen ons team dat je trakteert als je terugkomt van vakantie met een specialiteit van het land waar je geweest bent. Van tevoren had ik al even rondgevraagd wat favoriet was en dat waren stroopwafels en "hondenbrokken". Met hondenbrokken worden pepernoten bedoeld. Voor pepernoten vond ik het nog veel te vroeg dus werden het speculaasjes.Die waren nog niet op en daardoor heel geschikt om tijdens het werk naar binnen te snaaien.
Hoewel het dus erg druk is en ik wat dat betreft niet zo heel erg blij ben, ben ik wel blij dat ik weer terug ben in Spanje. Natuurlijk was het leuk om familie en vrienden te zien en spreken. Het was leuk om weer echt groene weilanden met zwart-witte koeien te zien. Het was zelfs leuk om weer even op de fiets te zitten maar het was voor mij ook heel duidelijk dat ik Nederland in het afgelopen half jaar niet heb gemist.
Zelfs tijdens mijn 2 bezoeken aan een supermarkt, kwam ik geen dingen tegen waarvan ik dacht: "Oh leuk/lekker, dat heb ik nu echt gemist."Natuurlijk heb ik dropjes gegeten en gevulde koeken. En ik heb genoten van kip in satésaus en nasi rames. Maar voor voorlopig heb ik daar mijn buik wel weer meer dan vol van en ik heb het hier ook niet gemist.
Wat iets minder is, is dat ik tijdens mijn afwezigheid een huisdier heb gekregen in de vorm van een muis. Geen idee hoe dat beest in mijn huis terecht is gekomen.
Ik kwam gisteravond van de wc en ik was op weg naar het raam om dat te sluiten voordat ik het licht aan zou doen (heb hier nog geen steekmug gezien maar sommige gewoonten blijven hangen). Voor het aanrecht zag ik iets donkers op de vloer en ik zat mij af te vragen waarom ik iets op de grond had gegooid en niet direct had opgepakt. Ik buk mij om het alsnog op te rapen en op het moment dat ik het aanraak schiet het weg en rent onder de koelkast. Ik weet niet wie harder schrok.
Vandaag op de terugweg even langs de ferreteria (soort van ijzerwinkel) voor dodelijke korrels en dan hoop ik dat ik muis niet weer tegenkom.
Dinsdag weer naar het werk en direct vol aan de bak. Back-up moest vanwege familie-omstandigheden naar Nederland dus vanaf vandaag sta ik er weer in mijn eentje voor terwijl het cut off day voor de loonstroken is en ik druk bezig ben met ontdekken wat er allemaal tijdens mijn afwezigheid gebeurd is (en waar back-up geen tijd voor heeft gehad).
Het houdt ook in dat er tijdelijk weer lange dagen gemaakt moeten worden en mijn eten en het voorbereiden van de Spaanse lessen schiet er dan als eerste bij in. Gisteren wel een fatsoenlijke lunch maar 's avonds een soort van (vet) bladerdeegding met kaas en ham en vandaag als diner een Mexicaanse tortilla met een plakje kaas en tijdens het werk redelijk wat speculaasjes.
Het is traditie binnen ons team dat je trakteert als je terugkomt van vakantie met een specialiteit van het land waar je geweest bent. Van tevoren had ik al even rondgevraagd wat favoriet was en dat waren stroopwafels en "hondenbrokken". Met hondenbrokken worden pepernoten bedoeld. Voor pepernoten vond ik het nog veel te vroeg dus werden het speculaasjes.Die waren nog niet op en daardoor heel geschikt om tijdens het werk naar binnen te snaaien.
Hoewel het dus erg druk is en ik wat dat betreft niet zo heel erg blij ben, ben ik wel blij dat ik weer terug ben in Spanje. Natuurlijk was het leuk om familie en vrienden te zien en spreken. Het was leuk om weer echt groene weilanden met zwart-witte koeien te zien. Het was zelfs leuk om weer even op de fiets te zitten maar het was voor mij ook heel duidelijk dat ik Nederland in het afgelopen half jaar niet heb gemist.
Zelfs tijdens mijn 2 bezoeken aan een supermarkt, kwam ik geen dingen tegen waarvan ik dacht: "Oh leuk/lekker, dat heb ik nu echt gemist."Natuurlijk heb ik dropjes gegeten en gevulde koeken. En ik heb genoten van kip in satésaus en nasi rames. Maar voor voorlopig heb ik daar mijn buik wel weer meer dan vol van en ik heb het hier ook niet gemist.
Wat iets minder is, is dat ik tijdens mijn afwezigheid een huisdier heb gekregen in de vorm van een muis. Geen idee hoe dat beest in mijn huis terecht is gekomen.
Ik kwam gisteravond van de wc en ik was op weg naar het raam om dat te sluiten voordat ik het licht aan zou doen (heb hier nog geen steekmug gezien maar sommige gewoonten blijven hangen). Voor het aanrecht zag ik iets donkers op de vloer en ik zat mij af te vragen waarom ik iets op de grond had gegooid en niet direct had opgepakt. Ik buk mij om het alsnog op te rapen en op het moment dat ik het aanraak schiet het weg en rent onder de koelkast. Ik weet niet wie harder schrok.
Vandaag op de terugweg even langs de ferreteria (soort van ijzerwinkel) voor dodelijke korrels en dan hoop ik dat ik muis niet weer tegenkom.
vrijdag 29 augustus 2014
Financiën juli
Hoewel ik weet dat ik zondag op het vliegtuig richting Nederland stap, valt hier nog niet veel aan voorbereidingen te bespeuren. "Mijn" pelgrim annex zwerver krijgt zaterdag alle restanten uit mijn koelkast en verder is het de bedoeling om mijn koffer zo leeg mogelijk richting Nederland te brengen. Ik heb vandaag late dienst (van 11.00 tot 18.00 uur) en heb tijd om de financiën van juli nog even in mijn blog te vermelden.
Inkomsten: € 1200,37
Uitgaven: € 881,19
Huur: € 399,00
Verzekeringen: € 32,32
Internet ed: € 33,55
Buskosten: € 22,81 (bus voor zondag en mijn retour naar Lanjaron)
Diversen: € 82,99 waarvan € 32,07 aan extra beschermende zonnebrandcrème en € 11,90 voor een boodschappenkarretje (om mijn rug te ontlasten)
Supermarkt: € 120,81
Zakgeld: € 178,89 waarvan € 138,85 aan sandalen en kleding
Medicijnen tegen de pijn in mijn been: € 10,83
Hoewel deze maand een behoorlijk positief resultaat laat zien ben ik gematigd tevreden. Ten eerste zit in mijn inkomsten een extra uitbetaling van de "minimal service day". Dat is een soort van overwerktoeslag die wij krijgen als we werken op een officiële Spaanse feestdag maar onze klant die feestdag niet heeft. Mijn normale loon is lager. In augustus krijg ik voor het eerst mijn normale loon uitbetaald en dan weet ik hoeveel ik, onder normale omstandigheden, netto verdien.
Ten tweede had ik mij ten doel gesteld om voordat mijn tweede contract in zou gaan op een uitgavenpatroon van rond de € 950,00 te zitten. Als ik hier mijn inschatting van € 75,00 energie per maand bij op tel dan kom ik daar deze maand net boven en in de maanden mei en juni heb ik dat bedrag ook niet gehaald. Hoewel de uitgaven allemaal verklaarbaar zijn is duidelijk dat er nog wat werk te verzetten is.
Ik zou in februari (als ik hier dan nog langer blijf) op zoek kunnen gaan naar een goedkopere woning maar heel veel minder dan wat ik nu betaal is niet echt mogelijk, hoewel € 50,00 per maand minder voor hier een heel bedrag is. Aan de andere kant ben ik volgens iedereen met mijn kleine cv-keteltje in de winter stukken goedkoper uit dan als een elektrische blazer mij van warmte moet voorzien. Ik heb mensen gesproken die in de winter, met 4 kinderen en 2 volwassenen, € 500,00 per maand kwijt zijn aan energiekosten om het huis een beetje redelijk warm te krijgen. Het is dus nog maar de vraag of ik in een ander huis goedkoper uit ben.
Ik heb nog een half jaar om mijn uitgaven op rond de € 950,00 te krijgen. Voor de maand augustus ga ik het in ieder geval niet halen want ik heb net mijn telefoonrekening ontvangen en dat was even slikken. Maar dat komt in het financiële overzicht van augustus wel.
Inkomsten: € 1200,37
Uitgaven: € 881,19
Huur: € 399,00
Verzekeringen: € 32,32
Internet ed: € 33,55
Buskosten: € 22,81 (bus voor zondag en mijn retour naar Lanjaron)
Diversen: € 82,99 waarvan € 32,07 aan extra beschermende zonnebrandcrème en € 11,90 voor een boodschappenkarretje (om mijn rug te ontlasten)
Supermarkt: € 120,81
Zakgeld: € 178,89 waarvan € 138,85 aan sandalen en kleding
Medicijnen tegen de pijn in mijn been: € 10,83
Hoewel deze maand een behoorlijk positief resultaat laat zien ben ik gematigd tevreden. Ten eerste zit in mijn inkomsten een extra uitbetaling van de "minimal service day". Dat is een soort van overwerktoeslag die wij krijgen als we werken op een officiële Spaanse feestdag maar onze klant die feestdag niet heeft. Mijn normale loon is lager. In augustus krijg ik voor het eerst mijn normale loon uitbetaald en dan weet ik hoeveel ik, onder normale omstandigheden, netto verdien.
Ten tweede had ik mij ten doel gesteld om voordat mijn tweede contract in zou gaan op een uitgavenpatroon van rond de € 950,00 te zitten. Als ik hier mijn inschatting van € 75,00 energie per maand bij op tel dan kom ik daar deze maand net boven en in de maanden mei en juni heb ik dat bedrag ook niet gehaald. Hoewel de uitgaven allemaal verklaarbaar zijn is duidelijk dat er nog wat werk te verzetten is.
Ik zou in februari (als ik hier dan nog langer blijf) op zoek kunnen gaan naar een goedkopere woning maar heel veel minder dan wat ik nu betaal is niet echt mogelijk, hoewel € 50,00 per maand minder voor hier een heel bedrag is. Aan de andere kant ben ik volgens iedereen met mijn kleine cv-keteltje in de winter stukken goedkoper uit dan als een elektrische blazer mij van warmte moet voorzien. Ik heb mensen gesproken die in de winter, met 4 kinderen en 2 volwassenen, € 500,00 per maand kwijt zijn aan energiekosten om het huis een beetje redelijk warm te krijgen. Het is dus nog maar de vraag of ik in een ander huis goedkoper uit ben.
Ik heb nog een half jaar om mijn uitgaven op rond de € 950,00 te krijgen. Voor de maand augustus ga ik het in ieder geval niet halen want ik heb net mijn telefoonrekening ontvangen en dat was even slikken. Maar dat komt in het financiële overzicht van augustus wel.
woensdag 27 augustus 2014
Een maaltijd
Granada (maar ik denk dat dat voor veel Spaanse steden geld) heeft enorm veel bedelaars. De meesten hebben hun vaste plek en sommigen vallen je meer op dan anderen. Zo had ik al een tijdje in de buurt van een supermarkt waar ik veel kom een man zien zitten die er anders uitzag dan de andere bedelaars die ik tot nu toe tegen was gekomen en waarvan ik een paar weken geleden ontdekte dat hij Duits sprak.
Vandaag liep ik een andere weg naar huis dan normaal omdat ik samen liep met een collega die bijna dezelfde kant op moest dan ik. Ik liep langs deze man en hij sprak mij aan. Hij had een behoorlijke kegel hoewel hij verzekerde dat hij, vanwege het warme weer, alleen maar water en cola dronk met heel af en toe een biertje. Hij was al 10 jaar alle pelgrimswegen in Europa aan het lopen en deed nu de Camino Plata (de zilverroute) die via Granada loopt.
Toen hij hoorde dat ik geprobeerd had naar Rome te lopen werd direct een tasje uit zijn rugzak gehaald met alle stempelkaarten en reisboekjes die hij in de loop van die 10 jaar verzameld had. Hij toonde mij vol trots het stempelboekje van zijn route naar Rome.
Maar nu zat hij vast in Granada. De volgende overnachtingsplek is 25 km verderop en de temperaturen zijn op dit moment te hoog om verder te kunnen. Dus via een priester heeft hij als pelgrim een gratis slaapplek in het klooster kunnen regelen en nu zit hij te bedelen en op een speciale fluit te spelen om voldoende geld te verdienen om in Granada te zitten wachten op beter weer. En spreekt hij af en toe voorbijgangers aan ;-).
Aan de ene kant ben ik dan jaloers, dat je in staat bent je hele leven in een rugzakje te stoppen (zijn rugzak was echt kleiner dan degene die ik toen meezeulde) en gewoon daar heen te gaan waar je gevoel zegt dat je heen moet. Aan de andere kant heb ik bij dit soort mensen ook het gevoel dat sprake is van een soort van vlucht. Dat er iets gebeurd is waar ze liever niet aan willen denken en mee dealen en dat pelgrimsroutes lopen dan een ideale manier is om daaraan te ontsnappen (en dat denk ik nog harder als ze een gigantische kegel hebben).
Afgezien van de onenigheid of Oekraïne naast Polen in Rusland ligt of meer zuidelijker, was het een leuk gesprek en vond ik het ook leuk om weer eens iemand te ontmoeten die weet hoe het is om al lopend door de wereld te trekken. Normaal gesproken werkt hij hier en daar onderweg als hulp bij het oogsten van allerlei gewassen en dan verdient hij weer voldoende om een tijdje verder te kunnen.
Ik geef nooit geld aan bedelaars maar toch wilde ik deze man op de een of andere manier helpen. Dus toen ik weer thuis kwam, heb ik voor 2 personen een pastamaaltijd in elkaar gedraaid en heb ik die even langs gebracht. Hij was er erg blij mee. Als het goed is krijg ik morgen het bakje met de lepel schoon weer terug, als ik hem tenminste kan vinden ;-)
Vandaag liep ik een andere weg naar huis dan normaal omdat ik samen liep met een collega die bijna dezelfde kant op moest dan ik. Ik liep langs deze man en hij sprak mij aan. Hij had een behoorlijke kegel hoewel hij verzekerde dat hij, vanwege het warme weer, alleen maar water en cola dronk met heel af en toe een biertje. Hij was al 10 jaar alle pelgrimswegen in Europa aan het lopen en deed nu de Camino Plata (de zilverroute) die via Granada loopt.
Toen hij hoorde dat ik geprobeerd had naar Rome te lopen werd direct een tasje uit zijn rugzak gehaald met alle stempelkaarten en reisboekjes die hij in de loop van die 10 jaar verzameld had. Hij toonde mij vol trots het stempelboekje van zijn route naar Rome.
Maar nu zat hij vast in Granada. De volgende overnachtingsplek is 25 km verderop en de temperaturen zijn op dit moment te hoog om verder te kunnen. Dus via een priester heeft hij als pelgrim een gratis slaapplek in het klooster kunnen regelen en nu zit hij te bedelen en op een speciale fluit te spelen om voldoende geld te verdienen om in Granada te zitten wachten op beter weer. En spreekt hij af en toe voorbijgangers aan ;-).
Aan de ene kant ben ik dan jaloers, dat je in staat bent je hele leven in een rugzakje te stoppen (zijn rugzak was echt kleiner dan degene die ik toen meezeulde) en gewoon daar heen te gaan waar je gevoel zegt dat je heen moet. Aan de andere kant heb ik bij dit soort mensen ook het gevoel dat sprake is van een soort van vlucht. Dat er iets gebeurd is waar ze liever niet aan willen denken en mee dealen en dat pelgrimsroutes lopen dan een ideale manier is om daaraan te ontsnappen (en dat denk ik nog harder als ze een gigantische kegel hebben).
Afgezien van de onenigheid of Oekraïne naast Polen in Rusland ligt of meer zuidelijker, was het een leuk gesprek en vond ik het ook leuk om weer eens iemand te ontmoeten die weet hoe het is om al lopend door de wereld te trekken. Normaal gesproken werkt hij hier en daar onderweg als hulp bij het oogsten van allerlei gewassen en dan verdient hij weer voldoende om een tijdje verder te kunnen.
Ik geef nooit geld aan bedelaars maar toch wilde ik deze man op de een of andere manier helpen. Dus toen ik weer thuis kwam, heb ik voor 2 personen een pastamaaltijd in elkaar gedraaid en heb ik die even langs gebracht. Hij was er erg blij mee. Als het goed is krijg ik morgen het bakje met de lepel schoon weer terug, als ik hem tenminste kan vinden ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)