Financieel overzicht

Ergens in maart/april 2015 heb ik eens geschreven over mijn begroting van € 1000,00/maand. Dit was het bedrag dat (ongeveer) elke maand op mijn rekening werd geschreven nadat ik een vast contract had gekregen.
Na aftrek van huur, gas water licht, supermarkt en overige vaste uitgaven zou er zo'n € 160,00 per maand overblijven voor leuke dingen, kleding, noodzakelijke aankopen zoals gloeilampen en dergelijke. En op dat moment wist ik eigenlijk al wel dat dit niet te doen zou zijn. Hoewel een hoop dingen goedkoper zijn dan in Nederland, is het salaris hier natuurlijk ook lager waardoor het verhoudingsgewijs niet echt opschiet. Dat was ook het moment waarop regelmatig door mijn hoofd schoot dat goedkoper wonen waarschijnlijk wel een goede optie zou zijn. Maar elke keer als ik serieus aan verhuizen dacht, waren er zoveel factoren die onzeker waren dat ik het er weer bij liet zitten. Verhuizen met de kans dat het maar voor een maand of 2-3 zou zijn, zet geen zoden aan de dijk.

Tot op heden heb ik hier nog geen verslag gedaan van mijn pogingen om binnen mijn budget te blijven. Laat om te beginnen duidelijk zijn dat ik niet klaag. Ik wist van tevoren dat het zwaar zou zijn om in Spanje rond te komen van het salaris wat ik hier verdien en het is een van de voornaamste redenen voor mensen om uiteindelijk terug te gaan naar land van herkomst. Voor mij is het voor een deel ook een sport om te kijken of het gaat lukken of niet. Ik kan zeggen dat het voor 2015 niet gelukt is en waarschijnlijk voor 2016 ook niet gaat lukken. Gelukkig heb ik spaargeld om het verschil op te vangen en 2 Spaanse belastingteruggaves helpen ook om het gat weer een beetje te dichten. Al schrijvend bedenk ik ineens dat ik ook maar eens contact moet opnemen met de accountant die mijn belastingaangifte voor 2014 heeft gedaan. Die is ergens in november 2015 ingediend en tot op heden heb ik nog geen bedrag op mijn rekening binnen zien komen.

In 2015 heb ik zo'n € 1800,00 meer uitgegeven dan dat er binnen is gekomen. De grootste reden om niet binnen budget te blijven in 2015 was de aankoop van mijn brillen. De prijs van de glazen was goed voor 2 brillen (multifocaal, verkleurend als zonnebril en 2 monturen) en bedroeg zo'n € 900,00. Daar is de eerste helft al mee verklaard.
Een nieuw paspoort inclusief foto's kostte mij iets meer dan € 140,00 (want moest via de ambassade) en dan 2 kleine vakanties naar Sevilla en Madrid  (omdat ik naar de ambassade moest) die elk rond de € 200,00 hebben gekost. De opera in Sevilla kostte mij zo'n € 70,00.
Het laten repareren van mijn naaimachine en het herstellen van de naaimachine die ik van een vriendin heb gekregen was rond de € 325,00 en ben ik begonnen met het vervangen van kleding, zwarte kleding omdat ik bij het koor ging en omdat mijn kleding uit Nederland toen zo'n 3 jaar oud was. Daarmee is het verschil tussen inkomsten en uitgaven wel verklaard. In 2015 ging ik beduidend minder uit dan in 2016, wat zeker gescheeld heeft.

Hoewel ik ook in 2016 niet binnen budget zal blijven zal het dit jaar niet om zo'n groot bedrag gaan (als dat wel het geval is, dan heeft er een calamiteit plaats gevonden). Tot op heden gaat het om een vlucht naar Nederland in december van rond de € 100,00 en moest er vooral nieuwe kleding komen (met name schoenen). Daarnaast ga ik dus vaker uit ten opzichte van voorgaande jaren. Een weekendje strand met vriendinnen kost toch snel € 50,00 (3x uit eten, terrasjes en copas) mede door de Spaanse gewoonte om niet thuis te eten maar om uit eten te gaan. En met een vriendin die ik onlangs heb leren kennen, ga ik nu regelmatig naar de film.

Vandaag heb ik de email verstuurd om de huur op te zeggen en mijn huisbaas heeft gezegd dat ik voor oktober een halve maand huur moet betalen (ik heb met ingang van 15 oktober opgezegd) en dat ik vanzelfsprekend mijn borg terug ga krijgen. Volgens het contract zou ik bij voortijdig opzeggen mijn borg kwijt raken dus ik ben hier erg blij mee. Het maakt dat de verhuizing mij wel geld gaat kosten maar in ieder geval minder dan ik had gedacht. Toch zal ik dit jaar nog niet de vruchten van de verlaging kunnen plukken omdat voor het nieuwe huisje nog de nodige dingen aangeschaft moeten worden. Voor 2017 ga ik dus hard mijn best doen om binnen de begroting te blijven en voor dit jaar vooral proberen de schade te beperken. Met zo'n € 1500,00 per jaar meer, heb ik goede hoop dat dat zal lukken.

Besluiten nemen

In augustus leek het nog alsof er heel veel mogelijkheden waren. Recruitment UK zou mij bellen om te overleggen voor een aantal banen aldaar en ik dacht dat ik een goede kans maakte op de quality baan. We zijn nu weer een paar weken verder en ik ben niet gekozen voor de quality baan en recruitment UK heeft ook nog steeds niet gebeld. Dus in die zin soort van terug bij af.

Aan de andere kant werd het ook steeds duidelijk dat ik mijn leven niet heel veel langer in deze patstelling door kon brengen, wachtend op het verlossende antwoord van de ene dan wel de andere baan. Tijd om na zo'n 2 jaar eens een woordje te wisselen met mijn coach in Nederland. En toen ging het hard. Soms kan het heel verhelderend zijn om met een onafhankelijk persoon te sparren die heel goed weet hoe ik in elkaar steek en wat ik nodig heb om mijzelf en mijn neusje in de juiste richting te krijgen. Hoewel al zijn opmerkingen heel nuttig waren, was ik vooral blij met zijn opmerking dat ik er in al de tijd dat hij mij kent (en dat is toch al wel zo'n 9 jaar) nog nooit zo goed en gelukkig uit heb gezien.

Na wat heen en weer gepraat en gevraag kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat ik er voor nu het meest gebaat ben om gewoon te blijven waar ik ben. Mijn leven wordt steeds leuker en omdat ik nogal eens de neiging heb om het kind met het badwater weg te gooien, hebben we ook gekeken wat ik kon doen om mijn leven hier nog leuker te maken. Daar horen wat vaker uitstapjes naar de grote stad bij om daar naar de opera te gaan. Hoe doen we dat financieel? Door goedkoper te gaan wonen.

Natuurlijk zijn er wel wat meer mogelijkheden om wat geld bij te verdienen, bijvoorbeeld door privéles Engels te geven. Ik ben er echter nog niet aan toe om na jaren elke avond na mijn werk nog in actie te moeten komen, mijn vrije dinsdag- en donderdagavond op te geven voor privélessen. Dus voor nu is dat nog even geen optie en dat houdt in dat ik nu mijn plan om te verhuizen eindelijk vorm ga geven, of beter gezegd, heb vorm gegeven.
Hoewel ik heel blij ben met mijn huis, is het met € 400,00/maand aan de dure kant. Niet voor wat ik voor dat bedrag krijg maar in verhouding met mijn salaris. Meer dan de helft gaat op aan vaste lasten en er blijft zo'n € 140,00/maand over voor kleding, aankopen voor in het huis en zakgeld. Zelfs voor Spaanse begrippen is dat niet veel.

Afgelopen maandagavond had ik het gesprek met Coach en vanmorgen heb ik een studio gevonden die mij wel aanstaat. Het is dicht bij waar ik nu woon, wat als voordeel heeft dat ik mij niet weer een buurt eigen moet maken. Ik ga straks een huurcontract tekenen met ingang van 1 oktober en hoop mijn huidige huis met ingang van 15 oktober op te zeggen. Als het eerder kan, dan doen we dat op z'n Spaans en komen we er vast wel uit. Het huis staat nu al leeg, dus ik zou er per direct al in kunnen maar ik wil mijn huidige huisbaas niet voor het hoofd stoten en een redelijke opzegtermijn in acht nemen.
Als er iets is wat ik hier geleerd heb, is dat het in stand houden van relaties heel nuttig en waardevol is.

Met Coach heb ik afgesproken dat ik mijn leven nu eerst op orde ga brengen en dan na een maand of 2 uit ga stralen dat ik open sta voor een nieuwe uitdaging op werkgebied. Volgens hem komt er dan vanzelf wel iets op mijn pad, intern of extern. Dat zien we dan wel weer, eerst verhuizen.
De huur van de studio bedraagt € 300,00/maand dus € 100,00 goedkoper. Verder is dit bedrag inclusief internet waardoor ik ook nog eens rond de € 25,00/maand op mijn telefoonrekening ga besparen. Of ik uiteindelijk ook zal besparen op elektriciteit en verwarming durf ik op dit moment nog niet te zeggen. Maar met een besparing van € 125,00/maand ben ik al heel blij. Het zal het leven een stuk gemakkelijker maken.

Nu ga ik mij eerst eens bezig houden met mijn eerste verhuizing op zijn Spaans. Het zal mij benieuwen wat ik daar weer mee ga beleven.

Stroomversnelling

Het plan leek heel redelijk: ik doe de cursus (ja gehaald :-) ), ga in augustus vooral even genieten van de vrije tijd naast mijn werk (we werken in augustus 7 uur per dag dus tijd voor leuke dingen) en in september zou ik gaan nadenken over hoe en wat nu verder.
Hier blijven, naar een andere stad in Spanje, naar Engeland of een jaar vrijwilligerswerk als lerares Engels in Latijns-Amerika en wat voor opties er nog meer mogelijk zouden zijn.
Ik heb eindelijk mijn leven soort van op orde na eerst de scheiding en de problemen met Ex en vervolgens keihard studeren om mijn Engelse grammatica enigszins op orde te krijgen. Dat maakt dat er ruimte is voor ontspanning en genieten. 
De voordelen van hier blijven zijn duidelijk, ik woon hier nu 2,5 jaar en heb met hard werken een leuk leven opgebouwd. Ik heb mijn koor en via de website om met mensen leuke dingen te ondernemen, ga ik nu regelmatig uit en ontmoet ik mensen buiten de site om, om af en toe naar de film te gaan of een terrasje te pakken. Dingen die ik in Nederland door allerlei omstandigheden niet echt heb gedaan. 
Het nadeel van hier blijven is mijn werk. Na 2,5 jaar heb ik mijn huidige werk wel gezien, loop ik voor de zoveelste keer tegen de maandelijkse problemen met mijn payroll vendor aan en ga ik voor de derde keer de pensioenen draaien met weer een wijziging in procedures omdat ze van pensioenfonds gaan veranderen. Ik heb het wat dat betreft wel gehad en binnen het bedrijf zijn niet echt veel doorgroeimogelijkheden.
Een ander nadeel is overduidelijk het weer. De zomermaanden van ongeveer half juni tot en met half september zijn voor mij te warm. Hoewel ik wel moet toegeven dat het minder warm is dan vorig jaar en daardoor dragelijker.

Voordeel van vrijwilligerswerk is dat ik met een sabbatical zo'n 14 maanden vrij kan nemen met baangarantie bij terugkeer. Dan kan ik een jaar lang werken en nadenken over wat ik nu verder wil en moet. Mijn probleem op dit moment is dat ik mij nog niet zeker genoeg vind in mijn Spaans en dat ik graag mijn B2-examen (gepland in maart/april 2017) gedaan wil hebben voordat ik ga solliciteren op een vrijwilligers baan in Latijns-Amerika. Daarbij ben ik er ook nog niet helemaal uit of ik in staat ben om een jaar lang een slaapkamer met iemand anders te delen. Het zal geen verrassing zijn als ik zeg dat ik mijzelf heel goed in mijn eentje kan vermaken en ook echt tijd in mijn eentje nodig heb om mijzelf op te laden voor weer een lange tijd met anderen.

Voor een baan in Engeland of elders in Spanje, geldt het omgekeerde van hier blijven. Het overgrote voordeel is dat ik in aanmerking kan komen voor meer inhoudelijk werk wat een groter beroep doet op mijn intelligentie en capaciteiten. Waarschijnlijk zal het ook wel iets beter betalen. Het lukt mij hier net om rond te komen en dat zal, zeker in Engeland, wel anders zijn. Aan de andere kant betekent het weer volledig overnieuw beginnen en hoewel mijn broer mij bewonderd voor het in staat zijn om telkens weer overnieuw te beginnen, moet ik eerlijk toegeven dat ik daar op dit moment wel even klaar mee ben. Weer verhuizen, je eigen plekje op je werk veroveren, een nieuw sociaal leven opbouwen...
Het kost allemaal heel veel energie en ik weet niet of ik daar op dit moment wel zoveel zin in heb.

Maar goed, in september zou ik daar op mijn gemak eens allemaal over na gaan denken. Voor nu stond genieten op het programma. Totdat ik mijn eerste werkweek achter de rug had. Sinds april heb ik een nieuwe teamcoördinator en het lukt mij niet om met haar samen te werken. Voor mij een vreemde situatie omdat ik nog nooit problemen heb gehad in samenwerking met anderen. Afgelopen maandag knalde de boel weer eens en dat was voor mij de druppel. Dit zou niet gaan werken en omdat het probleem vooral bij haar ligt, kan ik er ook weinig aan veranderen.
Ik ben regelmatig benaderd voor de functie van quality analyst en die functie stond weer open. De reden waarom ik daar tot op heden niet op gesolliciteerd heb, is omdat ik niet zeker weet of het wel zo leuk is om 8 uur per dag te controleren of mensen hun werk goed doen of niet. Voor een halve dag lijkt het mij wel wat maar een hele dag lijkt mij teveel. Mijn back-up wist mij te vertellen dat in juni 2 sollicitaties waren ontvangen en nadat ze iemand hadden aangenomen werd die ontslagen, waardoor de vacature nu weer open was gesteld. Solliciteren op deze functie zou waarschijnlijk de snelste manier zijn om mijn team te verlaten en dus heb ik toch maar een 3-talige brief en cv in elkaar geknutseld.

Nu zit ik dus met spanning op een reactie te wachten terwijl ik vrijdag ontdekt heb dat er ook beweging in mijn sollicitaties in Engeland is gekomen. Voor mijn eigen gezondheid moet ik weg uit mijn team en het liefst zo snel mogelijk. En misschien is het ook maar goed dat ik nu gedwongen word een beslissing te nemen. Ik loop al tijden met de vraag rond "En wat nu?" wat ook niet echt rustgevend is. Het is in ieder geval niet saai te noemen.

Laatste dag

Vandaag is de laatste dag van de training en hebben we een gesprek met de moderator. Helaas zit ik in de laatste groep en ben pas om 14.30 uur aan de beurt met het groepsgesprek met 2 medestudenten. Daarna heb ik wel het geluk dat ik de eerste van de 3 ben die het individuele gesprek heeft dus ik hoef niet, zoals mijn huisgenoot, bijna een uur te wachten (na het groepsgesprek).

Vooral afgelopen weekend was heel zwaar met veel assessments die af moesten maar de laatste week was vooral puntjes op de i zetten en minder stress. Ik weet nu al dat ik voldoende heb op:
- learner profile (het analyseren van een student en een 1-op-1 les met voorstel voor wat te behandelen voor 5 opvolgende lessen)
- unknown language journal (mijn verslag van de 4 lessen Grieks als leerling van een taal die ik niet ken)
- teaching practice (mijn overzicht van de 7 lessen die ik heb moeten geven en een verslag van de ontwikkeling die ik daardoor privé en professioneel heb doorgemaakt met als ultieme hoogtepunt een "above standard" voor de laatste les die ik heb gegeven
- guided observation (mijn verslag van 3 lessen die ik bij moest wonen en observeren om te kijken hoe ervaren leraren les geven)
- phonymic test (die mijn kennis van de uitspraak heeft getest)
- language awareness test (die mijn grammaticale kennis heeft getest)

Vandaag mijn beoordeling van de materialen die ik in een specifieke les gebruikt heb en het interview met de moderator. Met mijn hoofd weet ik dat ik geslaagd ben maar mijn gevoel wil het nog niet geloven.

Vanavond gaan we met z'n allen vieren dat we het gehaald hebben en dan ga ik morgen weer terug richting Granada. Ik was graag nog een nacht langer gebleven maar helaas moeten we morgen al het appartement uit.

Dinsdag ga ik weer aan het werk en dan zien we wel verder. Mijn back-up heeft laten weten dat ze die week ook weer mag beginnen (en heeft direct al weer voor een lang weekend vrij gevraagd, waar ik niet zo blij mee ben hoewel ik niet kan weigeren, maar ik ben echt niet tevreden over haar steun gedurende de tijd dat ik de training deed). Dus met een beetje mazzel kom ik in niet al te grote chaos terecht.

En dan gaat het grote nadenken weer beginnen: Wat wil ik nu verder?
Ik moet dan steeds aan de woorden van mijn broer denken die zegt dat als ik niet weet wat ik wil, het heel erg goed met me gaat. Maar goed, daar ga ik later wel over "zeuren". Nu nog iets meer dan een uur te gaan voordat ik mijn mondeling heb.

TEFL bootcamp

Van tevoren had ik er al over gelezen en tijdens het intake-gesprek was het ook al benadrukt: de cursus is 4 weken heel hard werken en heel erg intensief. Dus ik dacht dat ik voorbereid was maar nu bijna aan het einde van de derde week, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het onmogelijk is om je hierop voor te bereiden.

De eerste week was vooral zwaar door een overload aan informatie, het voorbereiden van de twee lessen die we in de eerste week al moesten geven en opdracht die we in het weekend moesten schrijven. Zwaar maar er was nog een beetje ruimte voor iets anders of een uurtje ontspanning.

Dat was na de tweede week wel anders. Dagen van 08.00 tot 23.30 werden eerder regel dan uitzondering, hoewel ik al snel de beslissing nam dat ik liever om 22.00 naar bed ging en dan om 05.00 eruit dan lang doorwerken. En waar ik in het eerste weekend nog tijd had om naar een open tai-chi groep te gaan, kon ik dat afgelopen weekend wel vergeten. Maar je doet je best om je er doorheen te slaan want (zeggen ze) na de tweede week wordt het gemakkelijker.

En nu is de derde week bijna afgelopen en het is helemaal niks niet gemakkelijker. Vrijdag moet ik 2 lessen geven (1 voor de klas en 1 les aan een privé-leerling) en dan moet ik van het weekend de volgende documenten in elkaar draaien: mijn materiaal-assessment, mijn learner-profile, de language awareness test en de phonemic test. Als er nog ergens tijd over is (als!!!) dan zou het ook zeer op prijs gesteld worden dat ik mijn laatste les voor woensdag in ieder geval heb overdacht en mijn idee voor de materialen klaar heb.
Ik zit er over te denken om mijzelf komend weekend een uurtje vrij te geven om mijzelf weer op te laden door een toeristische rondrit te maken want veel heb ik van Malaga nog niet gezien.

Hoewel het veel en zwaar is, heb ik er geen spijt van. Ik vind het leuk om mijn hersens even op een andere manier aan het werk te hebben en hoewel het in het begin heel erg spannend was om voor een groep mensen te staan, vindt iedereen dat ik het goed doe en de leerlingen vinden mij aardig. Het is interessant om te zien hoe iedereen zijn eigen persoonlijkheid meebrengt in de les. Ik moet het vooral van hard werken hebben en een hele goede voorbereiding maar krijg dan wel geleerd wat de leerlingen moeten leren. Anderen hebben van nature meer aanleg om voor een groep mensen te staan maar raken dan zo op zijsporen dat de grote lijn van de les niet overkomt en de uitvoering niet goed is. 

We zijn met een groep van 11 en ik deel mijn huis met een andere Nederlandse en een Amerikaanse. Sinds gisteravond is de Amerikaanse uit het huis vertrokken en wordt zij vervangen door de lerares die ons Grieks heeft gegeven. Snap het waarom niet helemaal maar het zal wel een reden hebben. Oh, en voor degenen die zich af zitten te vragen: Grieks?. Wij moeten inzicht hebben hoe een leerling van een andere taal zich voelt als hij die taal niet spreekt en omdat niemand in de groep Grieks sprak, kregen wij 4 lessen Grieks zodat wij een idee hebben hoe het is om een uur lang een vreemde taal te horen die je niet kent en proberen te snappen wat de lerares ons uitlegt.

En nu is het tijd om op te staan voor weer een hele, hele, hele, hele lange dag.

Bijna naar Malaga

Vandaag begon officieel mijn vakantie maar in maart kwam het verzoek of ik vandaag, 1 juli, de berekeningen wilde maken om te zien of we aan de eisen van de klant hadden voldaan. Afspraak was dat dit dan niet als een vakantiedag zou worden gerekend maar als een werkdag en dat ik van mijn enorme lijst van overuren dan een paar uren af zou halen. Dat leek mij geen verkeerd idee. Een werkplek geregeld op een andere verdieping zodat mijn collega's niet zouden weten dat ik aan het werk was en de bedoeling was dat het niet langer dan 3 uur zou duren. Uiteindelijk werden het er 3,5 omdat elke keer een programma vast liep en omdat mijn teamcoördinator niet wist wat ze met bepaalde emails aan moest. Hoewel het te verwachten was, was ik er niet blij mee.

Waar ik wel blij mee was, was de lidmaatschapskaart van de ziektekostenverzekering. 
Een paar dagen geleden kregen we een email waarin ons werd meegedeeld dat wij voor € 10,00/maand kunnen deelnemen aan een particuliere verzekering. Dekt alles behalve ziekenhuisopnames. Met de enorm lange wachtlijsten nog in het geheugen met mijn hernia, vond ik dat ik met € 10,00 niet veel risico zou lopen. Het is een verzekering met vaste artsen en gezondheidscentra maar volgens mijn lerares Spaans waren dat (voor Granada) geen slechte centra.
Aangemeld, een ingewikkeld vragenformulier ingevuld (medische termen zijn ook in het Engels niet te begrijpen), formulier opgestuurd, een telefoongesprek met verzekeringsmevrouw in het Spaans (medische termen zijn in het Spaans nog minder te begrijpen) en ik mocht meedoen met de verzekering. De kaart zou zo snel mogelijk opgestuurd worden.
Ik had als postadres mijn werkadres opgegeven zodat de kaart niet zoek kan raken in de Spaanse post. Mijn verbazing was dan ook groot om te ontdekken dat de kaart vandaag op mijn huisadres was gearriveerd. Verbaasd dat het niet naar het postadres was gestuurd en verbaasd dat het aan was gekomen ;-)
Maar in ieder geval fijn dat het aangekomen is.Vanaf nu niet meer 14 maanden of langer wachten totdat de fysiotherapeut tijd heeft (indien nodig).

Vandaag kreeg ik ook een berichtje van de school waar ik de cursus ga doen. Ze lieten me weten wie mijn flatgenote zal zijn met een e-mailadres en de mededeling dat ze om 4 uur in het appartement zal zijn zodat ze voor mij de deur kan openen. De bus komt om 15.45 in Malaga aan en het appartement is direct tegenover het busstation. Scheelt in ieder geval een hoop gesleep met bagage (in Malaga dan). Email gestuurd en we hebben wat heen en weer geappt. Ze is ook Nederlandse en we hebben besloten dat dit een voordeel gaat zijn voor als we 's avonds moeten studeren. Het lijkt erop dat ze dit serieus neemt en dat voelt wel goed.

Morgen komt een collega langs die de komende 4 weken in mijn huis gaat wonen zodat ik die nog wat dingen uit kan leggen. Hoewel het waarschijnlijk op zijn Spaans gaat en hij uiteindelijk niet komt want druk bezig met van alles en nog wat. Inmiddels begin ik de Spaanse manier van doen te snappen.
Verder nog een laatste was, iets wat schoonmaken heet en kijken of ik alles wat ik mee wil/moet nemen in een koffer krijg. Het zal zoeken worden naar een evenwicht. Aan de ene kant weet ik dat ik in geval van nood altijd wel iets bij een chino kan kopen, aan de andere kant voelt het wel als geld over de balk gooien als ik dingen koop die ik mee had kunnen nemen en vervolgens amper gebruikt daar achter moet laten (bijvoorbeeld wasmiddel, olie, kruiden en dergelijke). Verder is het mij ook nog niet geheel duidelijk wat er aan kleding mee moet. Met de temperaturen die we nu hebben, is 1 set kleding (in ieder geval aan t-shirts en hemdjes) per dag wel een minimaal vereiste. Ik weet ook niet of er nog eisen aan de kleding gesteld worden als we voor de klas moeten staan dus er moet ook iets fatsoenlijks mee (lees: niet te kort en te bloot).

Hoewel ik moe ben van het werk van de afgelopen maand en daardoor moeilijk loop te doen over dingen waar ik anders niet moeilijk over zou doen, kijk ik uit naar maandag.

Complete chaos

Zoals gebruikelijk was het niet mijn bedoeling om zo lang te wachten met weer een verslag vanuit Spanje te geven. Maar zoals de titel al zegt, het was (en is) complete chaos, en dan met name op het werk.

Het begon er al mee dat onze quality manager een maand eerder met ziekteverlof (wegens zwangerschap) ging dan gepland. De bedoeling was juni maar het werd per direct in mei. In Spanje heb je zwangerschapsverlof na de bevalling en is het eigenlijk de bedoeling dat je werkt tot aan de bevalling. Omdat dat in de meeste gevallen niet mogelijk is, meldt je je ziek en moet je elke week bij de dokter een bewijs halen dat je de komende week echt niet kunt werken. De baby wordt verwacht ergens in augustus, dan heb je 16 weken zwangerschapsverlof dus tegen de tijd dat ze weer terugkomt is het ergens eind november/begin december. 

Samen met een collega neem ik haar werk over, maar die collega is bijna de hele maand juni op vakantie. In mei hebben we het soort van samen gedaan en deze maand sta ik er bijna alleen voor (hoewel mijn collega in de 5 dagen dat ze wel op kantoor was echt een hele grote hulp was). Dat is 1 ding wat wel te overleven valt.

Daarna kreeg onze teamlead een miskraam. Voordeel is dat ze daardoor niet in augustus (ook) met zwangerschapsverlof gaat maar het is natuurlijk erg verdrietig allemaal. Als gevolg hiervan was onze teamlead dus ook onverwacht niet meer aanwezig en bij het verdelen van haar werkzaamheden kwamen alle rapporten die in Success Factors (opnieuw) getest moeten worden op mijn bordje terecht. Success Factors is het nieuwe programma waarin mijn klant alle personeelsgegevens bijhoudt en ik heb nu eenmaal de meeste ervaring in het testen van die rapporten. Voordat mijn teamlead de miskraam kreeg, werkten we samen aan dat project en ik ben inmiddels binnen het team de expert in het draaien van rapporten in het nieuwe systeem. Dermate dat de grote HR-baas van mijn klant mijn mening als waar aanneemt. Dus als ik iets zeg of vind heb ik automatisch gelijk :-o
Naast het opnieuw testen van de rapporten, ben ik daarnaast ook de vraagbaak voor al mijn collega's die een rapport krijgen wat niet lijkt op wat ze hebben moeten.

Het werd in mijn tijdsplanning al een beetje krapjes.Ik werk officieel maar 40 uur en zat nu al het werk van 2 anderen te doen (hoewel 1 natuurlijk niet volledig maar rapporten testen vraagt veel tijd).

Vervolgens kwam ik op 6 juni op het werk en zag ik mijn back-up met 1 hand werken terwijl ze haar andere hand zoveel mogelijk probeerde te ontzien. Dat zag er niet goed uit en haar maar richting huisarts gestuurd,vervolgens naar het ziekenhuis en de constatering dat ze een scheur in een bot heeft. Gips en minimaal 25 dagen niet werken. Nu is het in Spanje zo dat als de dokter zegt dat je niet mag werken dan mag je ook niet werken. Je mag echt helemaal niets doen. Dus uitgeschakeld tot 18 juli of nog langer. Lullig voor haar en een probleem voor mijn team en mij.
Voor mij omdat ik ineens haar werk er ook bij moet doen deze maand en ik daardoor tot over mijn oren in 4 payrolls zat (mijn eigen 2 landen en de 2 van haar) en voor het team omdat het de bedoeling was dat mijn back-up mij zou vervangen tijdens mijn maand verlof en dus niet aanwezig is in juli (in ieder geval niet in de eerste 2 weken). Wie gaat dan de lonen van haar en mijn landen doen? Mijn teamcoördinator heeft toen besloten dat zij de lonen van België en Nederland gaat doen en ik ben haar nu halsoverkop aan het trainen. Ze spreekt echter geen woord Nederlands en haar Engels is ook niet denderend. Het zal mij dus benieuwen wat er komende maand gaat gebeuren.
Ik probeer nu wel om zoveel mogelijk voor te bereiden en af te hebben te zodat ze het zo gemakkelijk mogelijk krijgt maar dat is nog niet zo eenvoudig.

En alsof dat nog niet genoeg is, hebben een aantal mensen in ons team besloten om weg te gaan: 2 omdat ze een master aan een universiteit gaan doen, 1 omdat ze een andere positie in het bedrijf heeft gevonden en 1 omdat ze een baan in Zwitserland heeft gekregen. Dat houdt in dat in dat in de eerste 2 weken van juli in mijn kleine team van 5 mensen, 2 mensen op vakantie zijn (ik de hele maand), 1 met ziekteverlof is en 1 ontslag heeft genomen omdat hij een master gaat doen. Ik heb medelijden met het teamlid wat in zijn eentje achterblijft. En in de andere teams is het, zeker in combinatie met de vakantieperiode, niet veel beter.

Daarnaast zit de kans erin dat als mijn back-up terugkomt, ze met ingang van september ontslag gaat nemen. Ze heeft het helemaal gehad met de manier waarop het bedrijf mensen behandeld en heeft voor de tweede keer een slechte beoordeling gehad in haar jaarlijkse evaluatie. Ik had weer exceeded expectations maar begin nu langzaamaan het systeem te snappen en zie hoe dingen werken. Ik ga niet zeggen dat mijn manier van dingen doen ertoe heeft geleid dat mijn back-up een slechte beoordeling heeft gehad maar geholpen heeft het zeker ook niet.

Ik ben te pro-actief en nu ik het systeem een beetje door begin te krijgen, zit ik mij nog meer af te vragen of ik hier wel op mijn plaats ben omdat ik door deze houding het voor mijn teammembers moeilijker maak. Maar goed, dat is voor een volgende keer.

Nu nog 6,5 dag werken, dit weekend keihard studeren en dan koffers pakken voor een maand Malága. Ook keihard werken maar in ieder geval anders en afleiding.