Als je met mijn leeftijd een man ontmoet, of misschien beter gezegd een nieuwe partner vindt, dan is de kans groot dat deze persoon een verleden mee brengt. Een verleden met andere partners en avonturen waar jij geen deel van uit hebt gemaakt maar die wel een effect op je nieuwe relatie hebben.
In die zin kan ik zeggen dat Vriend wel zijn leven geleefd heeft met 2x getrouwd en uit beide huwelijken een dochter, 1 van rond de 28 en 1 van zo'n 15 jaar oud. Daar voegen we dan aan toe dat het Spaanse sociale stelsel niet zo goed en uitgebreid is als het Nederlandse en dat kinderen, ook als ze allang volwassen zijn, afhankelijk blijven van hun ouders.
En daar hebben we een bron van discussie en soms problemen tussen Vriend en mij.
De oudste heeft jaren een relatie gehad met iemand die volgens Vriend een nietsnut was. Vanwege geldproblemen heeft oudste met kind en "nu ex" jaren bij Vriend, tweede vrouw en jongste kind in huis gewoond totdat het gedrag van "nu ex" dusdanig was dat Vriend dochter een ultimatum stelde: hij gaat de deur uit en je kunt kiezen of je met hem meegaat of dat je blijft maar hij is niet meer welkom.
Zoals verwacht ging dochter met "nu ex" mee en bekoelde de relatie tussen vader en dochter, zelfs tot wegkijken van haar kant en op de grond spugen als Vriend haar toevallig tegenkwam (versie van Vriend en zijn jongste dochter). Nu is het uit, zit dochter aan de anti-depressiva want "nu ex" heeft haar geestelijk mishandeld en ineens komt vader weer in beeld. Ze heeft haar school niet afgemaakt, heeft geen werk, slaapt het overgrote deel van de dag en we weten niet of ze haar kindje van ongeveer 4 verwaarloosd.
Een tijdje geleden dreigde ze zonder huis te komen te zitten en dan is het in Spanje heel gebruikelijk dat je bij je ouders in trekt en als er iets is wat Vriend niet wil dan is het dat. Af en toe helpen door boodschappen te doen of de apotheek te betalen is nog tot daar aan toe maar meer niet.
Het is duidelijk dat ze hulp nodig heeft en Vriend is van mening dat zeggen dat ze een baan moet zoeken en af en toe wat dingen voor haar te betalen voldoende is.
Ik probeer Vriend duidelijk te maken dat dit juist niet werkt. Waarschijnlijk weet dochter dat zelf ook wel maar dat het juist om meer praktische hulp moet gaan: helpen een baan te zoeken, stimuleren dat ze in actie komt, ervoor zorgen dat ze weer in een normaal leefritme komt door haar om 08:00 wakker te bellen, meegaan naar de huisarts om te kijken of de pillen afgebouwd kunnen worden e.d.
De maatschappelijk werkster zegt ook dat ze morele steun nodig heeft maar Vriend is (op dit moment) niet in staat om dat te geven. Ik ken alleen de versie van Vriend en doe mijn best geen onderdeel van het probleem te worden hoewel ik natuurlijk er niet op zit te wachten Vriend en huis chronisch te moeten delen met een dochter en kleinkind.
Dan is daar nog de jongste dochter. Oudste dochter is ver genoeg weg uit het leven van Vriend dat eventuele cultuurverschillen niet merkbaar zijn maar bij jongste dochter komen de verschillen tussen de Nederlandse manier van opvoeden en de Spaanse manier van opvoeden flink naar boven en daardoor ook de meningsverschillen. Temeer omdat dochter flink aan het puberen is en gewoon doet waar ze zin in heeft.
Met bijvoorbeeld als gevolg dat ex van Vriend ons om 01:30 midden in de nacht wakker belt omdat dochter tegen Vriend gezegd heeft dat ze bij haar moeder gaat slapen maar daar dan niet is als moeder terug komt van het werk. Of dat dochter om 02.00 uur aan het hek staat te roepen dat ze naar binnen wil om te slapen.
Ik snap dat Vriend en ex ongerust zijn maar als er iets is waar ik niet tegen kan is dat mijn slaap verstoord wordt. Voordeel is echter wel dat ze vooral bij vriendinnen slaapt en wij het huis van Vriend voor ons samen hebben.
Wat voor Spaanse begrippen bijzonder is, is dat ex en Vriend co-ouderschap hebben maar de manier waarop daar in Spanje invulling aan wordt gegeven is heel anders dan in Nederland. In mijn ogen houdt co-ouderschap in dat je overleg hebt (bij voorkeur in persoon), samen de strategie bepaald en je daar dan ook aan houdt. Dat is tussen Vriend en ex niet het geval. Vriend heeft een mening, ex heeft een mening en degene die uiteindelijk de tijd heeft om het te regelen doet zoals hij of zij goeddunkt. Zo zit dochter nu in het 3e jaar van het middelbaar onderwijs en zit ze op haar derde school (en doet ze het 2e jaar over omdat ze is blijven zitten). Vriend was tegen de eerste schoolwisseling en nog meer tegen de 2e schoolwisseling maar ex besloot anders. Vriend had geen tijd om de papieren te regelen zodat dochter op de oude school bleef, ex had tijd om de papieren te regelen voor het wisselen van school, dus werd er van school veranderd.
Vriend is van mening dat dochter financieel kort houden de manier is om haar gedrag in het gareel te houden terwijl ex dochter met regelmaat geld geeft ook al heeft dochter het huis van ex omgetoverd tot een zwijnenstal door niks schoon te maken of op te ruimen.
Wat de reden van Vriend is om dochter te verbieden vriendinnen mee naar huis te nemen omdat hij van mening is dat zij haar eigen rotzooi en die van haar vriendinnen op moet ruimen. Waar wij dan discussie over hebben is de tijd die Vriend aan dochter moet geven om te laten zien dat ze haar verantwoordelijkheid neemt. Vriend vindt per onmiddellijk na het eten terwijl ik dan van mening ben dat binnen 2 uur schappelijker is om haar tijd te geven om aan de nieuwe regels te wennen.
Iets anders waar we discussie over hebben is het betreden van haar slaapkamer. Vriend loopt regelmatig haar slaapkamer binnen als ze er niet is om te controleren of ze rookt (ja dus), om vuile kleren in de wasmand te gooien en om dingen te veranderen.
Hoewel ik het er niet mee eens ben, snap ik dat van het roken, temeer omdat ik aanwezig was bij de heftige discussie die plaats vond tussen vader en dochter waarin dochter ontkende dat ze rookte en dat het haar vriendin was.
Maar het in de was gooien van vuile kleren zou dochter inmiddels zelf moeten kunnen en indien nee en "niks" om aan te trekken is haar probleem.
En hoewel Vriend het met de beste bedoelingen doet, ik kan me niet indenken dat mijn ouders voor mijn slaapkamer een spiegel kopen, besluiten waar die het beste geplaatst kan worden, de inrichting van mijn slaapkamer veranderen en dan de spiegel ophangen. Zelfs niet als ik vaak heb gezegd dat ik een spiegel wil.
Vriend is van mening dat het zijn huis is en dat hij mag doen en laten wat hij wil terwijl ik van mening ben dat de slaapkamer een plek moet zijn waar zijn dochter zou moeten kunnen doen en laten (ok, met bepaalde grenzen) wat ze wil zonder controle.
Ik denk dat in het algemeen wel gezegd kan worden dat wij in Nederland meer van het overleg zijn en in Spanje meer van autoriteit, in ieder geval bij de mensen van mijn leeftijd. Een beetje als mijn vorige manager: je moet me respecteren want ik ben je meerdere, einde discussie. En ik denk dat dit niet werkt.
Na chronisch spijbelen op haar nieuwe school heeft maatschappelijk werk ingegrepen en haar op een half gesloten internaat geplaatst. Dat houdt in dat ze maandag om 07.00 's morgens met haar koffer op de stoep moet staan en dat ze vrijdag vanaf 15.00 weer opgehaald kan worden. Ze heeft er net een week gezeten en vond dat ze nu al zoveel vooruit gegaan was dat ze niet meer terug hoefde. Als ik heel eerlijk ben dan breekt dat mijn hart. Ik geloof niet dat ze het verkeerd bedoelt.
Maar aan de andere kant kost het me moeite te accepteren dat de weekenden tussen Vriend en mij met dochter doorgebracht zullen worden en dat komt de sfeer niet ten goede.
Ik probeer mij er niet in te mengen en heb vanaf het begin duidelijk gemaakt aan Vriend dat mijn rol ten opzichte van zijn jongste dochter nooit die van moeder zal zijn omdat ze al een moeder heeft. Waar mijn mening gevraagd wordt, geef ik die of als ik zie dat iets verbeterd kan worden dan zeg ik dat ook. Voor de rest probeer ik mij zo afzijdig mogelijk te houden maar ik kan niet ontkennen dat ik mij vaak ongemakkelijk voel als jongste dochter in huis is.
Straks (we blijven optimistisch) heb ik mijn flatje op 15 minuten lopen van het huis van Vriend. Als de sfeer dan te slecht is in het huis van Vriend dan ga ik lekker naar mijn eigen plek, hoewel ik me wel schuldig voel dat ik af en toe zo denk.
zaterdag 29 december 2018
zondag 23 december 2018
De schoonfamilie ;-)
Op de een of andere manier kost het me erg veel moeite om mijn leven te organiseren tussen werk, Vriend, kopen huis, naaicursus, fysio, tijd voor mijzelf en tijd voor vriendinnen. Het gevolg is dat er veel dingen blijven liggen en dat ik erg moe ben. Ik heb, zoals altijd, de hoop dat het beter zal gaan als het wat rustiger is.
Update huis: na een hoop gedoe zijn alle documenten bij de bank aangekomen, de taxatie heeft de waarde opgeleverd die ik hebben moest en nu is het weer wachten op de bank. Ze zeggen dat ik in de eerste 2 weken van januari kan tekenen. Het einde lijkt in zicht.
En nu we dicht bij kerst zijn en iedereen bij familie op bezoek gaat, is het tijd om wat te schrijven over de familie van Vriend.
Vriend komt uit een klein dorpje dicht bij Madrid. Bij gebrek aan een auto: 30 minuten stadsbus, 5 uur bus richting Madrid, 20 minuten metro, 45 minuten streekbus (exclusief wachttijd). Niet een reis om in 1 dag te doen en hoewel Vriend zijn moeder graag vaker ziet, ook niet een reis om elke maand te maken.
In het dorp wonen zijn zussen, zijn moeder (94 jaar en in een verzorgingshuis) en neven en nichten. Vriend heeft vooral contact met 1 zus en de dochter van deze zus. Als hij bij moeder op bezoek gaat, slaapt hij altijd bij zijn nichtje. Zo ook in september en toen kwam de vraag: "Waarom heb je je vriendin niet meegenomen? We willen haar leren kennen."
Antwoord van vriend: "Jullie hebben voor dit weekend al meer logees en ik wilde jullie niet meer drukte bezorgen."
"De volgende keer komen jullie samen en met kerst komen jullie ook".
Eind oktober was er tijd om de reis richting Madrid weer te maken en omdat het mijn eerste keer was, had ik voor de maandag daarna een dag vrij gevraagd om bij te komen indien nodig. Bus gereserveerd voor zaterdag en zondag, nicht en zus geïnformeerd en we dachten dat alles geregeld was.
Totdat op woensdag Vriend een telefoontje kreeg van nicht: dat het toch beter was als we niet kwamen logeren want ze kenden me amper en het was toch wel erg snel want zolang waren Vriend en ik niet samen, en wat als hun dochtertje zich aan mij ging hechten en het ging alsnog uit ...."
Die woensdag was ik bij vriend en hadden we een lange discussie. Ik vond dat hij hoe dan ook moest gaan en dat ik mijn bus wel ging annuleren, zodat hij zijn moeder even kon zien. Vriend voelde zich beledigd en was van mening alles of niets.
Uiteindelijk een middenweg gevonden door last minute een hostal in Madrid te regelen voor de nacht van zaterdag op zondag. Op zich ook niet slecht want Madrid heeft een H.E:M.A die op zondag open is ;-).
Bewuste zaterdag ondernamen we de reis. We aten in een bar (stamkroeg zouden we in Nederland zeggen) waar iedereen Vriend kende en vervolgens gingen we naar het verzorgingstehuis waar zijn moeder verblijft. In de tussentijd had Vriend verscheidene malen met nicht gebeld om te zien of ze zin en tijd had om even langs te komen om kennis te maken en elke keer was er wel een reden waarom het niet kon.
Toen we bij zijn moeder waren kwam zijn zus wel langs en die was erg stug, pogingen van mijn kant om iets van een gesprek te beginnen strandden wegens gebrek aan reactie en ik was dan ook erg blij dat we weggingen om bij een vriend langs te gaan.
Dat was erg gezellig en deze vriend maakte mijn dag door te bevestigen dat zus van Vriend altijd zo was en dat het niet aan mij lag.
Tegen 20:00 verlieten we het dorp en hoewel nicht in die tijd waarschijnlijk op zo´n 500 meter langs de bar was gelopen waar wij een koffie zaten te drinken, hebben we haar niet gezien. Wat in ieder geval duidelijk maakte dat ik NIET bij hun de kerst door wilde brengen (naast dat ik op de 24e een halve dag moet werken dus het allemaal wel erg veel en druk zou worden). Vriend was het met mij eens en heeft de hele tijd achter mij gestaan, wat ik echt heel erg kon waarderen.
In al het contact daarna tussen Vriend en nicht heeft nicht geen enkele keer gesproken over wat er gebeurd was en is er ook niet meer gesproken over kerst, logeren en dergelijke.
Vorig weekend zijn we weer naar het dorp geweest om zijn moeder te bezoeken. Deze keer hadden we een auto geregeld zodat we in 1 dag heen en weer konden.
Zus, nicht en haar dochtertje waren in Madrid dus nicht had weer "geen tijd" om mij te leren kennen. Ik was dan ook verbaasd om zus te zien in het verzorgingstehuis. Kennelijk waren ze weer terug uit Madrid en als zus tijd had om langs te komen, moest het ook voor nicht mogelijk zijn als ze me echt wilde leren kennen. Nicht was echter weer in geen velden of wegen te bekennen. Zus was deze keer een stuk toegankelijker en het was gezellig.
Ik vind het best als nicht me niet wil leren kennen, haar keuze. Maar ik zie wel dat het voor Vriend niet gemakkelijk is en ik snap het ook niet. In september zeggen dat we vooral samen moeten komen logeren en kerst met de familie door moeten brengen om dan volledig om te draaien en mijn bestaan te negeren.
3x is scheepsrecht, dus wie weet de volgende keer.
Update huis: na een hoop gedoe zijn alle documenten bij de bank aangekomen, de taxatie heeft de waarde opgeleverd die ik hebben moest en nu is het weer wachten op de bank. Ze zeggen dat ik in de eerste 2 weken van januari kan tekenen. Het einde lijkt in zicht.
En nu we dicht bij kerst zijn en iedereen bij familie op bezoek gaat, is het tijd om wat te schrijven over de familie van Vriend.
Vriend komt uit een klein dorpje dicht bij Madrid. Bij gebrek aan een auto: 30 minuten stadsbus, 5 uur bus richting Madrid, 20 minuten metro, 45 minuten streekbus (exclusief wachttijd). Niet een reis om in 1 dag te doen en hoewel Vriend zijn moeder graag vaker ziet, ook niet een reis om elke maand te maken.
In het dorp wonen zijn zussen, zijn moeder (94 jaar en in een verzorgingshuis) en neven en nichten. Vriend heeft vooral contact met 1 zus en de dochter van deze zus. Als hij bij moeder op bezoek gaat, slaapt hij altijd bij zijn nichtje. Zo ook in september en toen kwam de vraag: "Waarom heb je je vriendin niet meegenomen? We willen haar leren kennen."
Antwoord van vriend: "Jullie hebben voor dit weekend al meer logees en ik wilde jullie niet meer drukte bezorgen."
"De volgende keer komen jullie samen en met kerst komen jullie ook".
Eind oktober was er tijd om de reis richting Madrid weer te maken en omdat het mijn eerste keer was, had ik voor de maandag daarna een dag vrij gevraagd om bij te komen indien nodig. Bus gereserveerd voor zaterdag en zondag, nicht en zus geïnformeerd en we dachten dat alles geregeld was.
Totdat op woensdag Vriend een telefoontje kreeg van nicht: dat het toch beter was als we niet kwamen logeren want ze kenden me amper en het was toch wel erg snel want zolang waren Vriend en ik niet samen, en wat als hun dochtertje zich aan mij ging hechten en het ging alsnog uit ...."
Die woensdag was ik bij vriend en hadden we een lange discussie. Ik vond dat hij hoe dan ook moest gaan en dat ik mijn bus wel ging annuleren, zodat hij zijn moeder even kon zien. Vriend voelde zich beledigd en was van mening alles of niets.
Uiteindelijk een middenweg gevonden door last minute een hostal in Madrid te regelen voor de nacht van zaterdag op zondag. Op zich ook niet slecht want Madrid heeft een H.E:M.A die op zondag open is ;-).
Bewuste zaterdag ondernamen we de reis. We aten in een bar (stamkroeg zouden we in Nederland zeggen) waar iedereen Vriend kende en vervolgens gingen we naar het verzorgingstehuis waar zijn moeder verblijft. In de tussentijd had Vriend verscheidene malen met nicht gebeld om te zien of ze zin en tijd had om even langs te komen om kennis te maken en elke keer was er wel een reden waarom het niet kon.
Toen we bij zijn moeder waren kwam zijn zus wel langs en die was erg stug, pogingen van mijn kant om iets van een gesprek te beginnen strandden wegens gebrek aan reactie en ik was dan ook erg blij dat we weggingen om bij een vriend langs te gaan.
Dat was erg gezellig en deze vriend maakte mijn dag door te bevestigen dat zus van Vriend altijd zo was en dat het niet aan mij lag.
Tegen 20:00 verlieten we het dorp en hoewel nicht in die tijd waarschijnlijk op zo´n 500 meter langs de bar was gelopen waar wij een koffie zaten te drinken, hebben we haar niet gezien. Wat in ieder geval duidelijk maakte dat ik NIET bij hun de kerst door wilde brengen (naast dat ik op de 24e een halve dag moet werken dus het allemaal wel erg veel en druk zou worden). Vriend was het met mij eens en heeft de hele tijd achter mij gestaan, wat ik echt heel erg kon waarderen.
In al het contact daarna tussen Vriend en nicht heeft nicht geen enkele keer gesproken over wat er gebeurd was en is er ook niet meer gesproken over kerst, logeren en dergelijke.
Vorig weekend zijn we weer naar het dorp geweest om zijn moeder te bezoeken. Deze keer hadden we een auto geregeld zodat we in 1 dag heen en weer konden.
Zus, nicht en haar dochtertje waren in Madrid dus nicht had weer "geen tijd" om mij te leren kennen. Ik was dan ook verbaasd om zus te zien in het verzorgingstehuis. Kennelijk waren ze weer terug uit Madrid en als zus tijd had om langs te komen, moest het ook voor nicht mogelijk zijn als ze me echt wilde leren kennen. Nicht was echter weer in geen velden of wegen te bekennen. Zus was deze keer een stuk toegankelijker en het was gezellig.
Ik vind het best als nicht me niet wil leren kennen, haar keuze. Maar ik zie wel dat het voor Vriend niet gemakkelijk is en ik snap het ook niet. In september zeggen dat we vooral samen moeten komen logeren en kerst met de familie door moeten brengen om dan volledig om te draaien en mijn bestaan te negeren.
3x is scheepsrecht, dus wie weet de volgende keer.
maandag 26 november 2018
Ik had inmiddels beter kunnen weten ;-)
Waarom ik in mijn vorige bericht redelijk optimistisch was dat de aankoop van het appartement vanaf nu snel zou gaan, is mij niet geheel duidelijk. Na meer dan 4,5 jaar in Spanje had ik beter kunnen weten ;-).
De bemiddelaar regelde een afspraak met de bank voor donderdag 8 november. De benodigde documenten werden besproken en ik kreeg instructies wat ik waar moest zeggen als het hoofdkantoor mij zou bellen om de hypotheekaanvraag te bevestigen want dat is de procedure: de lokale bank vraagt aan en dan belt het hoofdkantoor om de gegevens van de aanvraag te bevestigen.
Maandag 12 november belde het hoofdkantoor en na een telefoongesprek van een half uur was de aanvraag bevestigd en in wachtstand geplaatst. Reden? De bank wilde 2 loonstroken en omdat ik alleen een loonstrook van oktober had, moest ik wachten totdat de loonstrook van november beschikbaar was en dat duurde dus nog even.
En hoewel dit dus uitgebreid per telefoon besproken was, kreeg ik elke dag een email om mij eraan te herinneren dat de benodigde documenten om de hypotheekaanvraag in behandeling te nemen nog niet waren aangeleverd. En daarmee elke dag een herinnering dat er weer vertraging in het proces was opgetreden.
Maar goed, uiteindelijk was op 21 november de loonstrook beschikbaar en kon ik voor vrijdag een afspraak met de bemiddelaar maken. Bemiddelaar beweerde dat in het gesprek met de bank op 8 november gezegd was dat er 2 loonstroken nodig waren maar daar kan ik me echt niets van herinneren. Misschien is mijn Spaans voor dit soort zaken minder goed dan ik dacht ;-).
In ieder geval waren alle stukken nu beschikbaar en bemiddelaar zou alles opsturen naar de bank.
Vandaag weer een telefoontje van de bank: niet alle stukken waren binnen. Alleen de loonstrook van november en de bevestiging van de hypotheekaanvraag via de website. Weer allerlei ingewikkelde vragen waar ik een antwoord op moest geven terwijl ik zeker wist dat ik alles al beantwoord had.
Vervolgens een berichtje naar de bemiddelaar dat de bank niet alles ontvangen had met het verzoek om alles nog een keer op te sturen. Daarbij ook maar gevraagd of hij met de bank wil regelen dat ze mij niet meer bellen zonder zijn tussenkomst. Dat scheelt mij een hoop gedoe en stress en verkleint de kans dat ik iets verkeerds zeg. Bemiddelaar heeft toegezegd dat hij met de bank gaat overleggen dat ze hem eerst bellen zodat hij mij voor kan bereiden. Ik hoop dat de bank akkoord gaat.
Maar ik vind het allemaal knap ingewikkeld en zit mij af te vragen hoe "gewone" Spanjaarden dit doen. De aankoop van een huis en het aanvragen van een hypotheek zijn grote beslissingen met veel haken en ogen en het in de arm nemen van een bemiddelaar is niet gebruikelijk.
Nieuwe voorspelling: dat de hypotheek en de aankoop van het appartement in de week van 10 - 14 december rond zal zijn. Het zal mij benieuwen.
De bemiddelaar regelde een afspraak met de bank voor donderdag 8 november. De benodigde documenten werden besproken en ik kreeg instructies wat ik waar moest zeggen als het hoofdkantoor mij zou bellen om de hypotheekaanvraag te bevestigen want dat is de procedure: de lokale bank vraagt aan en dan belt het hoofdkantoor om de gegevens van de aanvraag te bevestigen.
Maandag 12 november belde het hoofdkantoor en na een telefoongesprek van een half uur was de aanvraag bevestigd en in wachtstand geplaatst. Reden? De bank wilde 2 loonstroken en omdat ik alleen een loonstrook van oktober had, moest ik wachten totdat de loonstrook van november beschikbaar was en dat duurde dus nog even.
En hoewel dit dus uitgebreid per telefoon besproken was, kreeg ik elke dag een email om mij eraan te herinneren dat de benodigde documenten om de hypotheekaanvraag in behandeling te nemen nog niet waren aangeleverd. En daarmee elke dag een herinnering dat er weer vertraging in het proces was opgetreden.
Maar goed, uiteindelijk was op 21 november de loonstrook beschikbaar en kon ik voor vrijdag een afspraak met de bemiddelaar maken. Bemiddelaar beweerde dat in het gesprek met de bank op 8 november gezegd was dat er 2 loonstroken nodig waren maar daar kan ik me echt niets van herinneren. Misschien is mijn Spaans voor dit soort zaken minder goed dan ik dacht ;-).
In ieder geval waren alle stukken nu beschikbaar en bemiddelaar zou alles opsturen naar de bank.
Vandaag weer een telefoontje van de bank: niet alle stukken waren binnen. Alleen de loonstrook van november en de bevestiging van de hypotheekaanvraag via de website. Weer allerlei ingewikkelde vragen waar ik een antwoord op moest geven terwijl ik zeker wist dat ik alles al beantwoord had.
Vervolgens een berichtje naar de bemiddelaar dat de bank niet alles ontvangen had met het verzoek om alles nog een keer op te sturen. Daarbij ook maar gevraagd of hij met de bank wil regelen dat ze mij niet meer bellen zonder zijn tussenkomst. Dat scheelt mij een hoop gedoe en stress en verkleint de kans dat ik iets verkeerds zeg. Bemiddelaar heeft toegezegd dat hij met de bank gaat overleggen dat ze hem eerst bellen zodat hij mij voor kan bereiden. Ik hoop dat de bank akkoord gaat.
Maar ik vind het allemaal knap ingewikkeld en zit mij af te vragen hoe "gewone" Spanjaarden dit doen. De aankoop van een huis en het aanvragen van een hypotheek zijn grote beslissingen met veel haken en ogen en het in de arm nemen van een bemiddelaar is niet gebruikelijk.
Nieuwe voorspelling: dat de hypotheek en de aankoop van het appartement in de week van 10 - 14 december rond zal zijn. Het zal mij benieuwen.
zondag 4 november 2018
Bijna rond
Het had wat voeten in de aarde maar de koop van het appartement is bijna rond. Maandag gaan de onderhandelingen met de bank beginnen.
Het proces om een huis te kopen is heel anders dan in Nederland en volgens mijn collega´s op het werk doen ze het hier in Andalucía nog weer anders dan in de rest van Spanje.
Om te beginnen heb je hier niet de mogelijkheid om een makelaar in te huren. Verkoop via een makelaar is in Spanje een relatief nieuw fenomeen hoewel het door steeds meer verkopers wordt gedaan. Voor mensen die beiden werken of die niet in de buurt van het te verkopen huis wonen, is verkoop via een makelaar een uitkomst.
Het zijn dus de verkopers die een makelaar in de arm nemen die daarnaast een poging doet een beetje de belangen van de koper te behartigen. Hij heeft er immers belang bij dat het huis verkocht wordt. Maar onafhankelijk zoals in Nederland, waarbij de koper zijn eigen makelaar heeft die alleen de belangen van de koper in het oog houdt, dat is hier niet het geval. Natuurlijk moet de verkoper de makelaar betalen voor het te koop zetten van het huis. Maar om het nog raarder te maken, als koper moet je de makelaar die de verkoper heeft ingeschakeld ook nog eens betalen :-o
Het zijn dus de verkopers die een makelaar in de arm nemen die daarnaast een poging doet een beetje de belangen van de koper te behartigen. Hij heeft er immers belang bij dat het huis verkocht wordt. Maar onafhankelijk zoals in Nederland, waarbij de koper zijn eigen makelaar heeft die alleen de belangen van de koper in het oog houdt, dat is hier niet het geval. Natuurlijk moet de verkoper de makelaar betalen voor het te koop zetten van het huis. Maar om het nog raarder te maken, als koper moet je de makelaar die de verkoper heeft ingeschakeld ook nog eens betalen :-o
In mijn geval € 3000,00 + BTW. Als ik dat omreken naar de tijd besteed komen we uit op een uurloon van ongeveer € 750,00 ex BTW of meer, bijna het maandsalaris wat ik verdien.
Het appartement stond al zo´n 4 maanden te koop. Eerst voor € 67.000 en toen ik van het appartement hoorde was de vraagprijs net verlaagd naar € 65.000,00. Bij de tweede bezichtiging vertelde de makelaar dat de verkoper wel akkoord zou gaan met een prijs van € 62.000,00 maar zeker niet lager. Na overleg met Vriend (er zijn nog wel wat werkzaamheden die verricht moeten worden, hoewel niet direct) besloten we om dan die € 62.000,00 te bieden.
Onderzoek had opgeleverd dat de meeste huizen in de buurt duurder zijn en omdat ik me heel prettig voel in het buurtje en een duurder huis niet kan betalen, voelde dit wel als een mogelijkheid om een huisje in deze buurt te bemachtigen.
Onderzoek had opgeleverd dat de meeste huizen in de buurt duurder zijn en omdat ik me heel prettig voel in het buurtje en een duurder huis niet kan betalen, voelde dit wel als een mogelijkheid om een huisje in deze buurt te bemachtigen.
Bod gedaan en in Nederland gaat dan de makelaar naar de verkoper en beginnen de onderhandelingen en vervolgens wordt een contract getekend. Hier niet.
Maandag 15 oktober het huis voor de tweede keer bekeken en het bod gedaan, woensdag naar de makelaar om een contract te ondertekenen voor de offerte en een aanbetaling doen van € 2000,00 (die aanbetaling blijkt echt iets van hier te zijn). Vervolgens gaat de makelaar met het getekende aanbod naar de verkoper. Omdat de verkoper niet in de buurt woonde, duurde dat uiteindelijk 2 weken ;-).
30 Oktober kreeg ik een berichtje: Ik heb met de verkoper gesproken en alles is goed gegaan, er is alleen een klein dingetje wat we moeten bespreken. Kun je langskomen op kantoor? Ik en Vriend naar kantoor om te horen dat de verkoper de prijs met € 1000,00 heeft verhoogd. Vriend ploft bijna van verontwaardiging en dat maakte het niet gemakkelijk voor mij om met de makelaar te overleggen. Met een " we gaan er even over nadenken en daarna laat ik weten wat ik ga doen." verlieten we het kantoor om in een nabij gelegen bar wat te drinken.
Vriend is van mening dat de makelaar aan de verkoper heeft gezegd dat het vast mogelijk is om iets te verhogen en dat er spelletjes gespeeld worden. Hij wil er om wedden dat als ik nee zeg,de verkoper uiteindelijk akkoord gaat met mijn bod. Bovendien kan ik die € 1000,00 goed gebruiken voor bijvoorbeeld het vervangen van de deuren (om maar iets te noemen van de dingen die gedaan moeten worden in de loop van de tijd).
Ik snap de redenering van Vriend maar wil aan de andere kant deze mogelijkheid niet verliezen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ik dit huis echt heel graag wil en dat ik het tegenbod van de verkoper zou accepteren.
Vriend richting bushalte om naar zijn huis te gaan en ik terug naar de makelaar om het tegenbod te tekenen.
Vriend is van mening dat de makelaar aan de verkoper heeft gezegd dat het vast mogelijk is om iets te verhogen en dat er spelletjes gespeeld worden. Hij wil er om wedden dat als ik nee zeg,de verkoper uiteindelijk akkoord gaat met mijn bod. Bovendien kan ik die € 1000,00 goed gebruiken voor bijvoorbeeld het vervangen van de deuren (om maar iets te noemen van de dingen die gedaan moeten worden in de loop van de tijd).
Ik snap de redenering van Vriend maar wil aan de andere kant deze mogelijkheid niet verliezen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ik dit huis echt heel graag wil en dat ik het tegenbod van de verkoper zou accepteren.
Vriend richting bushalte om naar zijn huis te gaan en ik terug naar de makelaar om het tegenbod te tekenen.
Maandag gaat een financiële bemiddelaar de onderhandelingen met de bank beginnen en zich bezig houden met alle andere zaken die geregeld moeten worden bij de aankoop van een huis. Zelfs voor Nederlandse begrippen is de prijs die ik hiervoor moet betalen hoog (€ 4000,00) en ik blijf me daar ongemakkelijk onder voelen. Aan de andere kant, het gemak dat ik niet zelf in het Spaans al dit soort dingen hoef te regelen en vrij moeten vragen voor elk ding wat gedaan moet worden, voelt toch wel als erg fijn. Een beetje gemengde gevoelens dus.
Nu ben ik bezig met een lijst van alle dingen die in de loop van de tijd vervangen moeten worden, een berekening van hoeveel geld ik na de aankoop over hou en wat voor mij het meest belangrijk is om te vervangen.
Op dit moment gaat het om het vervangen van de keuken of het kopen van nieuwe meubels. In Spanje verkopen ze met meubels, dus ik hoef niet direct meubels te kopen, aan de andere kant is het niet echt mijn stijl wat er nu in het huis staat. De keuken staat lichtelijk op instorten maar relatief gezien breng ik daar minder tijd door dan in de woonkamer en slaapkamer.
Op dit moment gaat het om het vervangen van de keuken of het kopen van nieuwe meubels. In Spanje verkopen ze met meubels, dus ik hoef niet direct meubels te kopen, aan de andere kant is het niet echt mijn stijl wat er nu in het huis staat. De keuken staat lichtelijk op instorten maar relatief gezien breng ik daar minder tijd door dan in de woonkamer en slaapkamer.
De verwachting is dat over 3 weken de hypotheek rond is en dan weet ik precies hoeveel geld ik over heb gehouden. Nog even geduld hebben dus. En ondertussen surf ik op internet om te zien wat op het gebied van meubels en keukens verkocht wordt.
dinsdag 23 oktober 2018
Cursus Londen
Nu ik zit te wachten op een bericht van de makelaar dat mijn bod op het appartement geaccepteerd is, heb ik tijd om iets te schrijven over de cursus die ik in juni deed aan de London College of Fashion: Fashion Design Intensive
Om te beginnen, intensive was niet te veel gezegd. Het was inderdaad veel en overweldigend. En belangrijker, het bracht me wat ik gehoopt had: een manier om mijn creativiteit tot uiting te brengen. Met wat oefening ben ik nu in staat om van een willekeurig object (of zoals onze lerares zei: een vlek op de vloer) een ontwerp voor een kledingstuk te maken. Maar deze methode is breder toepasbaar, het hoeft niet perse kleding te zijn, het kan ook een kunstobject zijn. Hoewel het me aan tijd ontbreekt om te oefenen, ben ik heel blij met deze uitkomst.
Maar het leren van een methode was echter niet het meest belangrijke. In mijn leven heb ik regelmatig geprobeerd het creatieve deel in mij tot uiting te brengen maar het gaf nooit het resultaat waar ik naar op zoek was. Bijvoorbeeld in een schilderscursus dat iedereen met fijn penseel zijn best deed om een stilleven zo natuurgetrouw na te maken, terwijl ik met mijn vingers in de verf zat om vervolgens het idee van een stilleven op het papier te zetten ;-). De meeste docenten van de cursussen die ik volgde waren niet echt in staat om hier waardering voor op te brengen, noch in staat om mij te begeleiden.
Hoewel ik er van te voren niet echt bij stil had gestaan, bleek dit ook tijdens de cursus in Londen het geval te zijn. Een groep van rond de 12 personen die allemaal deden wat de lerares zei dat we moesten doen en blij waren met het resultaat behalve ik. Gepriegel in de marge. Gesprek met de lerares: het is niet verkeerd wat ik doe maar dit is het gewoon niet. Lerares keek mij aan, keek naar wat ik aan het doen was en zei: Probeer het eens op deze manier. Een manier van grote gebaren, grote, felgekleurde lijnen en ik ging helemaal los. Meer suggesties van haar kant om het nog expressiever te maken en ik ging met een heel tevreden gevoel weer terug naar mijn hotel.
De dag daarna riep mijn lerares mij om mij een paar dingen op internet te laten zien. En waar ik altijd het gevoel had dat niemand me begreep en dat ik de enige persoon op de wereld was die de wereld op mijn manier zag, kwam ik er eindelijk achter dat er meer mensen zoals ik rondlopen. OK, we zijn een minderheid ten opzichte van de rest van de wereld, maar ik ben niet in ieder geval niet in mijn eentje. En met dat besef ging er een wereld voor mij open.
De rest van de 2 weken cursus kreeg ik alle ruimte en vrijheid om op mijn manier te werken, hoewel het een aanpassing van mijn lerares vroeg om 1 persoon te hebben die weliswaar het programma volgde maar daar een eigen draai aan gaf. Er waren nog wel een paar momenten waarop de emoties de overhand kregen na zoveel jaren van niet begrepen te zijn maar de blijdschap overheerste.
Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke ontwerpen hoewel die totaal verschillend waren van wat de rest van de groep had gedaan. Het verschil was dat ik me deze keer niet de vreemde eend in de bijt voelde. Ik mocht en kon zijn wie ik was.
Mijn lerares heeft me een stapel ideeën/manieren van patroontekenen gegeven om verder uit te zoeken en mijn inzichten te verdiepen. Hoewel op dit moment de tijd ontbreekt, ga ik daar zeker mee aan de slag. Volgens haar heb ik een talent op het gebied van patroontekenen wat niet veel mensen hebben en is het zonde om hier niets mee te doen. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft, voel ik me moreel verplicht om in ieder geval mijn talent te onderzoeken. Of ik daar in de toekomst verder nog iets mee ga doen, is iets wat de toekomst zal leren.
Om te beginnen, intensive was niet te veel gezegd. Het was inderdaad veel en overweldigend. En belangrijker, het bracht me wat ik gehoopt had: een manier om mijn creativiteit tot uiting te brengen. Met wat oefening ben ik nu in staat om van een willekeurig object (of zoals onze lerares zei: een vlek op de vloer) een ontwerp voor een kledingstuk te maken. Maar deze methode is breder toepasbaar, het hoeft niet perse kleding te zijn, het kan ook een kunstobject zijn. Hoewel het me aan tijd ontbreekt om te oefenen, ben ik heel blij met deze uitkomst.
Maar het leren van een methode was echter niet het meest belangrijke. In mijn leven heb ik regelmatig geprobeerd het creatieve deel in mij tot uiting te brengen maar het gaf nooit het resultaat waar ik naar op zoek was. Bijvoorbeeld in een schilderscursus dat iedereen met fijn penseel zijn best deed om een stilleven zo natuurgetrouw na te maken, terwijl ik met mijn vingers in de verf zat om vervolgens het idee van een stilleven op het papier te zetten ;-). De meeste docenten van de cursussen die ik volgde waren niet echt in staat om hier waardering voor op te brengen, noch in staat om mij te begeleiden.
Hoewel ik er van te voren niet echt bij stil had gestaan, bleek dit ook tijdens de cursus in Londen het geval te zijn. Een groep van rond de 12 personen die allemaal deden wat de lerares zei dat we moesten doen en blij waren met het resultaat behalve ik. Gepriegel in de marge. Gesprek met de lerares: het is niet verkeerd wat ik doe maar dit is het gewoon niet. Lerares keek mij aan, keek naar wat ik aan het doen was en zei: Probeer het eens op deze manier. Een manier van grote gebaren, grote, felgekleurde lijnen en ik ging helemaal los. Meer suggesties van haar kant om het nog expressiever te maken en ik ging met een heel tevreden gevoel weer terug naar mijn hotel.
De dag daarna riep mijn lerares mij om mij een paar dingen op internet te laten zien. En waar ik altijd het gevoel had dat niemand me begreep en dat ik de enige persoon op de wereld was die de wereld op mijn manier zag, kwam ik er eindelijk achter dat er meer mensen zoals ik rondlopen. OK, we zijn een minderheid ten opzichte van de rest van de wereld, maar ik ben niet in ieder geval niet in mijn eentje. En met dat besef ging er een wereld voor mij open.
De rest van de 2 weken cursus kreeg ik alle ruimte en vrijheid om op mijn manier te werken, hoewel het een aanpassing van mijn lerares vroeg om 1 persoon te hebben die weliswaar het programma volgde maar daar een eigen draai aan gaf. Er waren nog wel een paar momenten waarop de emoties de overhand kregen na zoveel jaren van niet begrepen te zijn maar de blijdschap overheerste.
Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke ontwerpen hoewel die totaal verschillend waren van wat de rest van de groep had gedaan. Het verschil was dat ik me deze keer niet de vreemde eend in de bijt voelde. Ik mocht en kon zijn wie ik was.
Mijn lerares heeft me een stapel ideeën/manieren van patroontekenen gegeven om verder uit te zoeken en mijn inzichten te verdiepen. Hoewel op dit moment de tijd ontbreekt, ga ik daar zeker mee aan de slag. Volgens haar heb ik een talent op het gebied van patroontekenen wat niet veel mensen hebben en is het zonde om hier niets mee te doen. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft, voel ik me moreel verplicht om in ieder geval mijn talent te onderzoeken. Of ik daar in de toekomst verder nog iets mee ga doen, is iets wat de toekomst zal leren.
zondag 14 oktober 2018
Alles tegelijk, zoals gebruikelijk ;-)
De onzekerheid over hoe nu verder bracht veel stress met zich mee en dat ging gepaard met een enorme vermoeidheid. Het heen en weer gereis tussen mijn huis en het huis van Vriend hielp ook niet mee.
Maar uiteindelijk was duidelijk dat het kopen van een huis wel erg belangrijk was, waardoor de beslissing werd genomen om te wachten totdat een positie binnen het bedrijf vrij zou komen. Na gesolliciteerd te hebben op zo´n 20 functies en gesprekken met de vakbond en hun advocaat werd dan ook met veel blijdschap de email ontvangen dat het sollicitatiegesprek wat ik gehad had, goed was verlopen en dat ik de positie had gekregen :-). Op 1 oktober beginnen (wat door de slechte organisatie uiteindelijk 1 dag later werd).
Op dezelfde dag begon mijn naaicursus met 2 dagen per week en 1 dag laat thuis vanwege fisio-training. Wennen aan weer terug naar een ritme van 07,00 uur opstaan, eten koken/lunch maken, ontbijten, de deur uit, werken in een nieuw team, het leren van nieuwe werkzaamheden, niet werkende programma´s op de computer, vervolgens door naar cursus, langs een winkel om iets van avondeten mee te nemen, niet erg vervelend maar het kost wel veeñ energie. En dan heb ik nog niet gesproken over Vriend die ineens wennen moest aan het feit dat ik niet meer alle dagen beschikbaar was om samen dingen te doen ;-).
Hoewel het dus op de lijst stond om een huis te zoeken, leek het mij niet het beste idee om dat nu ook al aan mijn activiteiten toe te voegen. Dus afgelopen weekend keken Vriend en ik alleen maar op de huizensite om te oriënteren, welke buurten wel en welke buurten niet todat we een appartement tegenkwamen wat er wel heel erg goed uitzag. En van het 1 kwam het ander.
Afgelopen week werd dus aan de lijst met activiteiten het bekijken van huizen toegevoegd. Maandag en woensdag. De makelaar van woensdag adviseerde een gesprek met hun finaniceel adviseur om te kijken of er een mogelijkheid was om mijn budget op te rekken.
Dat gesprek stond gepland voor donderdag, mijn budget kon inderdaad opgerekt worden en met het nieuwe budget werd gekeken of ze een huisje in portefeuille hadden. Makelaar gebeld en direct een bezichtiging geregeld. En direct bij het binnekomen werd duidelijk dat dit mijn huisje/appartement moest worden. Helaas kon Vriend niet met mij mee, wat in dit geval dus lichtelijk onhandig was ;-)
Vrijdag feestdag waardoor Vriend en ik tijd hadden om de buurt van ¨mijn¨ huisje aan een nader onderzoek te onderwerpen. Het huisje werd er alleen maar leuker op.
Hoewel een hoop mensen zeggen dat ik meerdere huizen moet bekijken, voelt dit zo goed dat ik voor maandag een nieuwe bezichtiging heb aangevraagd. Vriend gaat dan mee en hij gaat onderhandelen om te kijken of er iets aan de prijs gedaan kan worden.
En dan ga ik kijken hoe het is om op zijn Spaans een huisje te kopen.
Dus op dit moment is het allemaal wel heel erg veel, hoewel ik er dus deels zelf schuldig aan ben dat alles tegelijk komt. Maar zoals altijd, blijf ik optimistisch denken dat het over een tijdje wel beter zal gaan om me dan waarschijnlijk weer iets nieuws op de hals te halen.
Maar uiteindelijk was duidelijk dat het kopen van een huis wel erg belangrijk was, waardoor de beslissing werd genomen om te wachten totdat een positie binnen het bedrijf vrij zou komen. Na gesolliciteerd te hebben op zo´n 20 functies en gesprekken met de vakbond en hun advocaat werd dan ook met veel blijdschap de email ontvangen dat het sollicitatiegesprek wat ik gehad had, goed was verlopen en dat ik de positie had gekregen :-). Op 1 oktober beginnen (wat door de slechte organisatie uiteindelijk 1 dag later werd).
Op dezelfde dag begon mijn naaicursus met 2 dagen per week en 1 dag laat thuis vanwege fisio-training. Wennen aan weer terug naar een ritme van 07,00 uur opstaan, eten koken/lunch maken, ontbijten, de deur uit, werken in een nieuw team, het leren van nieuwe werkzaamheden, niet werkende programma´s op de computer, vervolgens door naar cursus, langs een winkel om iets van avondeten mee te nemen, niet erg vervelend maar het kost wel veeñ energie. En dan heb ik nog niet gesproken over Vriend die ineens wennen moest aan het feit dat ik niet meer alle dagen beschikbaar was om samen dingen te doen ;-).
Hoewel het dus op de lijst stond om een huis te zoeken, leek het mij niet het beste idee om dat nu ook al aan mijn activiteiten toe te voegen. Dus afgelopen weekend keken Vriend en ik alleen maar op de huizensite om te oriënteren, welke buurten wel en welke buurten niet todat we een appartement tegenkwamen wat er wel heel erg goed uitzag. En van het 1 kwam het ander.
Afgelopen week werd dus aan de lijst met activiteiten het bekijken van huizen toegevoegd. Maandag en woensdag. De makelaar van woensdag adviseerde een gesprek met hun finaniceel adviseur om te kijken of er een mogelijkheid was om mijn budget op te rekken.
Dat gesprek stond gepland voor donderdag, mijn budget kon inderdaad opgerekt worden en met het nieuwe budget werd gekeken of ze een huisje in portefeuille hadden. Makelaar gebeld en direct een bezichtiging geregeld. En direct bij het binnekomen werd duidelijk dat dit mijn huisje/appartement moest worden. Helaas kon Vriend niet met mij mee, wat in dit geval dus lichtelijk onhandig was ;-)
Vrijdag feestdag waardoor Vriend en ik tijd hadden om de buurt van ¨mijn¨ huisje aan een nader onderzoek te onderwerpen. Het huisje werd er alleen maar leuker op.
Hoewel een hoop mensen zeggen dat ik meerdere huizen moet bekijken, voelt dit zo goed dat ik voor maandag een nieuwe bezichtiging heb aangevraagd. Vriend gaat dan mee en hij gaat onderhandelen om te kijken of er iets aan de prijs gedaan kan worden.
En dan ga ik kijken hoe het is om op zijn Spaans een huisje te kopen.
Dus op dit moment is het allemaal wel heel erg veel, hoewel ik er dus deels zelf schuldig aan ben dat alles tegelijk komt. Maar zoals altijd, blijf ik optimistisch denken dat het over een tijdje wel beter zal gaan om me dan waarschijnlijk weer iets nieuws op de hals te halen.
vrijdag 24 augustus 2018
Onzekerheid
Eerst was ik druk met de cursus Fashion Design Intensive in Londen gevolgd door verliefd worden. Vervolgens ging ik voor een 1,5 week naar Nederland om de 75-ste verjaardag van mijn moeder te vieren en vlak voordat ik vertrok kreeg ik van diverse collega's te horen dat mijn bedrijf erg veel moeite heeft om werk te vinden voor de mensen die terugkomen van sabbatical.
De onzekerheid die dat met zich meebrengt (heb ik met ingang van september wel werk en indien nee, wat dan?) heb ik redelijk van mij af kunnen zetten maar met nog maar een week te gaan komt de onzekerheid met harde vaart aangesneld.
Temeer omdat de Spaanse wetgeving heel anders in elkaar zit dan de Nederlandse dus het is niet gemakkelijk om mijn rechten en plichten te ontdekken.
Nu weet ik wel dat het bedrijf waarvoor ik werkte (of nog steeds als onbetaald op de loonlijst staat) niet het meest leuke bedrijf ter wereld is en de verhalen die ik gehoord heb van vrienden die er nog werken of recent zijn vertrokken zijn niet echt fijn om aan te horen. Wat echter een belangrijke reden is om terug te willen naar het bedrijf is het hebben van een vaste contract en de mogelijkheid om een klein appartementje te kopen.
Ik geloof niet dat ik het kopen van een appartementje al eerder heb genoemd dus even een kleine update. Elk jaar dat ik niet in Nederland werk, wordt ik 2% op mijn AOW gekort. Met geen extra pensioen (wat ik had is afgekocht of het bedrijf waar ik werkte had geen aanvullende pensioenvoorziening voor zijn medewerkers) is duidelijk dat ik een probleem ga hebben als ik ooit met pensioen mag. Als ik tot mijn pensionering in Spanje blijf wonen en werken dan zal ik hier ook vast wel iets opbouwen maar veel zal dat niet zijn (ik geloof dat de Spaanse AOW iets van € 600,00 bruto per maand is en ik zal geen recht hebben op volledige Spaanse AOW). Tijd om eens serieus na te denken, vooral toen ik erachter kwam dat een aantal van mijn collega's, met hetzelfde salaris als ik, in staat waren om een huisje te kopen.
Als ik een klein appartementje kan kopen dan is dat tegen de tijd dat ik met pensioen ga (bijna) volledig afbetaald en hoef ik van mijn AOW "alleen nog maar" mijn eten en vaste lasten te betalen. Dat zou te doen moeten zijn, het zal geen vetpot wezen maar dat zou het in Nederland met alleen AOW (en aanvullende bijstand als dat tegen die tijd nog bestaat) ook niet zijn.
Daarom wil ik graag in september weer gaan werken voor mijn bedrijf zodat ik de tijd heb om een huisje te zoeken en te kopen om daarna weer verder te zien. Maar dan moet er wel werk zijn.
Ik weet dat HR (personeelszaken) er ook niet veel aan kan doen. Zij zitten met zo'n 300 mensen met onbetaald verlof die ze een baan aan moeten bieden terwijl ergens (waarschijnlijk Amerika) besloten is dat er geen mensen meer aangenomen mogen worden om het vastgestelde budget te halen.
Gevolg is dat steeds minder mensen dezelfde hoeveelheid werk moeten doen (wat de sfeer niet ten goede komt) en dat de OR overuren draait om ervoor te zorgen dat het bedrijf de wet naleeft. In Spanje wordt de OR vooral door de vakbond samengesteld en om ruggensteun te krijgen, ben ik lid geworden van de vakbond. Ik hoop dat zij mij kunnen uitleggen wat mijn rechten en plichten zijn.
HR heeft mij gezegd dat ik op de "vele en gevarieerde" banen moet solliciteren en dat doe ik dan ook braaf. Inmiddels heb ik op 10 functies gesolliciteerd en ben ik voor 1 van de functies afgewezen. Er is 1 functie waarbij ik hoop heb een kans te maken hoewel dat geen eenvoudige functie zal zijn. Maar ik heb in dat team een oud teamgenoot zitten die bij zijn chef een goed woordje voor mij heeft gedaan en mij tips heeft gegeven wat ik kan verwachten als ik voor een gesprek wordt uitgenodigd.
En als ik een goede indruk maak tijdens het gesprek moet ik daarna vooral hopen dat de andere kandidaten niet ook geschikt zijn en langer zitten te wachten op een baan dan ik (datum einde sabbatical is doorslaggevend in geval van gelijke geschiktheid en de vakbond heeft er dan ook nog iets over te zeggen).
Wat mij extra druk geeft is dat in september de taalacademies op zoek gaan naar leraren Engels. Als ik besluit niet te wachten totdat mijn bedrijf mij een functie aanbiedt, dan zou dat een optie kunnen zijn. Het zal dan in ieder geval geen vast contract worden, geen mogelijkheid meer om een huisje te kopen en de kans om ooit terug te komen bij mijn bedrijf zal dan zeker verkeken zijn.
Toen ik in Nederland was, moesten veel vrienden lachen toen ik de verhalen vertelde over mijn werk omdat ik bijna mijn hele leven al problemen heb gehad met werk en iedereen was vol vertrouwen dat het op de een of andere manier wel goed zou komen.
Ik zou willen dat ik op dit moment hetzelfde vertrouwen zou hebben.
De onzekerheid die dat met zich meebrengt (heb ik met ingang van september wel werk en indien nee, wat dan?) heb ik redelijk van mij af kunnen zetten maar met nog maar een week te gaan komt de onzekerheid met harde vaart aangesneld.
Temeer omdat de Spaanse wetgeving heel anders in elkaar zit dan de Nederlandse dus het is niet gemakkelijk om mijn rechten en plichten te ontdekken.
Nu weet ik wel dat het bedrijf waarvoor ik werkte (of nog steeds als onbetaald op de loonlijst staat) niet het meest leuke bedrijf ter wereld is en de verhalen die ik gehoord heb van vrienden die er nog werken of recent zijn vertrokken zijn niet echt fijn om aan te horen. Wat echter een belangrijke reden is om terug te willen naar het bedrijf is het hebben van een vaste contract en de mogelijkheid om een klein appartementje te kopen.
Ik geloof niet dat ik het kopen van een appartementje al eerder heb genoemd dus even een kleine update. Elk jaar dat ik niet in Nederland werk, wordt ik 2% op mijn AOW gekort. Met geen extra pensioen (wat ik had is afgekocht of het bedrijf waar ik werkte had geen aanvullende pensioenvoorziening voor zijn medewerkers) is duidelijk dat ik een probleem ga hebben als ik ooit met pensioen mag. Als ik tot mijn pensionering in Spanje blijf wonen en werken dan zal ik hier ook vast wel iets opbouwen maar veel zal dat niet zijn (ik geloof dat de Spaanse AOW iets van € 600,00 bruto per maand is en ik zal geen recht hebben op volledige Spaanse AOW). Tijd om eens serieus na te denken, vooral toen ik erachter kwam dat een aantal van mijn collega's, met hetzelfde salaris als ik, in staat waren om een huisje te kopen.
Als ik een klein appartementje kan kopen dan is dat tegen de tijd dat ik met pensioen ga (bijna) volledig afbetaald en hoef ik van mijn AOW "alleen nog maar" mijn eten en vaste lasten te betalen. Dat zou te doen moeten zijn, het zal geen vetpot wezen maar dat zou het in Nederland met alleen AOW (en aanvullende bijstand als dat tegen die tijd nog bestaat) ook niet zijn.
Daarom wil ik graag in september weer gaan werken voor mijn bedrijf zodat ik de tijd heb om een huisje te zoeken en te kopen om daarna weer verder te zien. Maar dan moet er wel werk zijn.
Ik weet dat HR (personeelszaken) er ook niet veel aan kan doen. Zij zitten met zo'n 300 mensen met onbetaald verlof die ze een baan aan moeten bieden terwijl ergens (waarschijnlijk Amerika) besloten is dat er geen mensen meer aangenomen mogen worden om het vastgestelde budget te halen.
Gevolg is dat steeds minder mensen dezelfde hoeveelheid werk moeten doen (wat de sfeer niet ten goede komt) en dat de OR overuren draait om ervoor te zorgen dat het bedrijf de wet naleeft. In Spanje wordt de OR vooral door de vakbond samengesteld en om ruggensteun te krijgen, ben ik lid geworden van de vakbond. Ik hoop dat zij mij kunnen uitleggen wat mijn rechten en plichten zijn.
HR heeft mij gezegd dat ik op de "vele en gevarieerde" banen moet solliciteren en dat doe ik dan ook braaf. Inmiddels heb ik op 10 functies gesolliciteerd en ben ik voor 1 van de functies afgewezen. Er is 1 functie waarbij ik hoop heb een kans te maken hoewel dat geen eenvoudige functie zal zijn. Maar ik heb in dat team een oud teamgenoot zitten die bij zijn chef een goed woordje voor mij heeft gedaan en mij tips heeft gegeven wat ik kan verwachten als ik voor een gesprek wordt uitgenodigd.
En als ik een goede indruk maak tijdens het gesprek moet ik daarna vooral hopen dat de andere kandidaten niet ook geschikt zijn en langer zitten te wachten op een baan dan ik (datum einde sabbatical is doorslaggevend in geval van gelijke geschiktheid en de vakbond heeft er dan ook nog iets over te zeggen).
Wat mij extra druk geeft is dat in september de taalacademies op zoek gaan naar leraren Engels. Als ik besluit niet te wachten totdat mijn bedrijf mij een functie aanbiedt, dan zou dat een optie kunnen zijn. Het zal dan in ieder geval geen vast contract worden, geen mogelijkheid meer om een huisje te kopen en de kans om ooit terug te komen bij mijn bedrijf zal dan zeker verkeken zijn.
Toen ik in Nederland was, moesten veel vrienden lachen toen ik de verhalen vertelde over mijn werk omdat ik bijna mijn hele leven al problemen heb gehad met werk en iedereen was vol vertrouwen dat het op de een of andere manier wel goed zou komen.
Ik zou willen dat ik op dit moment hetzelfde vertrouwen zou hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)