Cursus Londen

Nu ik zit te wachten op een bericht van de makelaar dat mijn bod op het appartement geaccepteerd is, heb ik tijd om iets te schrijven over de cursus die ik in juni deed aan de London College of Fashion: Fashion Design Intensive

Om te beginnen, intensive was niet te veel gezegd. Het was inderdaad veel en overweldigend. En belangrijker, het bracht me wat ik gehoopt had: een manier om mijn creativiteit tot uiting te brengen. Met wat oefening ben ik nu in staat om van een willekeurig object (of zoals onze lerares zei: een vlek op de vloer) een ontwerp voor een kledingstuk te maken. Maar deze methode is breder toepasbaar, het hoeft niet perse kleding te zijn, het kan ook een kunstobject zijn. Hoewel het me aan tijd ontbreekt om te oefenen, ben ik heel blij met deze uitkomst.

Maar het leren van een methode was echter niet het meest belangrijke. In mijn leven heb ik regelmatig geprobeerd het creatieve deel in mij tot uiting te brengen maar het gaf nooit het resultaat waar ik naar op zoek was. Bijvoorbeeld in een schilderscursus dat iedereen met fijn penseel zijn best deed om een stilleven zo natuurgetrouw na te maken, terwijl ik met mijn vingers in de verf zat om vervolgens het idee van een stilleven op het papier te zetten ;-). De meeste docenten van de cursussen die ik volgde waren niet echt in staat om hier waardering voor op te brengen, noch in staat om mij te begeleiden.

Hoewel ik er van te voren niet echt bij stil had gestaan, bleek dit ook tijdens de cursus in Londen het geval te zijn. Een groep van rond de 12 personen die allemaal deden wat de lerares zei dat we moesten doen en blij waren met het resultaat behalve ik. Gepriegel in de marge. Gesprek met de lerares: het is niet verkeerd wat ik doe maar dit is het gewoon niet. Lerares keek mij aan, keek naar wat ik aan het doen was en zei: Probeer het eens op deze manier. Een manier van grote gebaren, grote, felgekleurde lijnen en ik ging helemaal los. Meer suggesties van haar kant om het nog expressiever te maken en ik ging met een heel tevreden gevoel weer terug naar mijn hotel.

De dag daarna riep mijn lerares mij om mij een paar dingen op internet te laten zien. En waar ik altijd het gevoel had dat niemand me begreep en dat ik de enige persoon op de wereld was die de wereld op mijn manier zag, kwam ik er eindelijk achter dat er meer mensen zoals ik rondlopen. OK, we zijn een minderheid ten opzichte van de rest van de wereld, maar ik ben niet in ieder geval niet in mijn eentje. En met dat besef ging er een wereld voor mij open.

De rest van de 2 weken cursus kreeg ik alle ruimte en vrijheid om op mijn manier te werken, hoewel het een aanpassing van mijn lerares vroeg om 1 persoon te hebben die weliswaar het programma volgde maar daar een eigen draai aan gaf. Er waren nog wel een paar momenten waarop de emoties de overhand kregen na zoveel jaren van niet begrepen te zijn maar de blijdschap overheerste.
Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke ontwerpen hoewel die totaal verschillend waren van wat de rest van de groep had gedaan. Het verschil was dat ik me deze keer niet de vreemde eend in de bijt voelde. Ik mocht en kon zijn wie ik was.

Mijn lerares heeft me een stapel ideeën/manieren van patroontekenen gegeven om verder uit te zoeken en mijn inzichten te verdiepen. Hoewel op dit moment de tijd ontbreekt, ga ik daar zeker mee aan de slag. Volgens haar heb ik een talent op het gebied van patroontekenen wat niet veel mensen hebben en is het zonde om hier niets mee te doen. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft, voel ik me moreel verplicht om in ieder geval mijn talent te onderzoeken. Of ik daar in de toekomst verder nog iets mee ga doen, is iets wat de toekomst zal leren.

Alles tegelijk, zoals gebruikelijk ;-)

De onzekerheid over hoe nu verder bracht veel stress met zich mee en dat ging gepaard met een enorme vermoeidheid. Het heen en weer gereis tussen mijn huis en het huis van Vriend hielp ook niet mee.

Maar uiteindelijk was duidelijk dat het kopen van een huis wel erg belangrijk was, waardoor de beslissing werd genomen om te wachten totdat een positie binnen het bedrijf vrij zou komen. Na gesolliciteerd te hebben op zo´n 20 functies en gesprekken met de vakbond en hun advocaat werd dan ook met veel blijdschap de email ontvangen dat het sollicitatiegesprek wat ik gehad had, goed was verlopen en dat ik de positie had gekregen :-). Op 1 oktober beginnen (wat door de slechte organisatie uiteindelijk 1 dag later werd).

Op dezelfde dag begon mijn naaicursus met 2 dagen per week en 1 dag laat thuis vanwege fisio-training. Wennen aan weer terug naar een ritme van 07,00 uur opstaan, eten koken/lunch maken, ontbijten, de deur uit, werken in een nieuw team, het leren van nieuwe werkzaamheden, niet werkende programma´s op de computer, vervolgens door naar cursus, langs een winkel om iets van avondeten mee te nemen, niet erg vervelend maar het kost wel veeñ energie. En dan heb ik nog niet gesproken over Vriend die ineens wennen moest aan het feit dat ik niet meer alle dagen beschikbaar was om samen dingen te doen ;-).

Hoewel het dus op de lijst stond  om een huis te zoeken, leek het mij niet het beste idee om dat nu ook al aan mijn activiteiten toe te voegen. Dus afgelopen weekend keken Vriend en ik alleen maar op de huizensite om te oriënteren, welke buurten wel en welke buurten niet todat we een appartement tegenkwamen wat er wel heel erg goed uitzag. En van het 1 kwam het ander.
Afgelopen week werd dus aan de lijst met activiteiten het bekijken van huizen toegevoegd. Maandag en woensdag. De makelaar van woensdag adviseerde een gesprek met hun finaniceel adviseur om te kijken of er een mogelijkheid was om mijn budget op te rekken.

Dat gesprek stond gepland voor donderdag, mijn budget kon inderdaad opgerekt worden en met het nieuwe budget werd gekeken of ze een huisje in portefeuille hadden. Makelaar gebeld en direct een bezichtiging geregeld. En direct bij het binnekomen werd duidelijk dat dit mijn huisje/appartement moest worden. Helaas kon Vriend niet met mij mee, wat in dit geval dus lichtelijk onhandig was ;-)

Vrijdag feestdag waardoor Vriend en ik tijd hadden om de buurt van ¨mijn¨ huisje aan een nader onderzoek te onderwerpen. Het huisje werd er alleen maar leuker op.
Hoewel een hoop mensen zeggen dat ik meerdere huizen moet bekijken, voelt dit zo goed dat ik voor maandag een nieuwe bezichtiging heb aangevraagd. Vriend gaat dan mee en hij gaat onderhandelen om te kijken of er iets aan de prijs gedaan kan worden.
En dan ga ik kijken hoe het is om op zijn Spaans een huisje te kopen.

Dus op dit moment is het allemaal wel heel erg veel, hoewel ik er dus deels zelf schuldig aan ben dat alles tegelijk komt. Maar zoals altijd, blijf ik optimistisch denken dat het over een tijdje wel beter zal gaan om me dan waarschijnlijk weer iets nieuws op de hals te halen.

Onzekerheid

Eerst was ik druk met de cursus Fashion Design Intensive in Londen gevolgd door verliefd worden. Vervolgens ging ik voor een 1,5 week naar Nederland om de 75-ste verjaardag van mijn moeder te vieren en vlak voordat ik vertrok kreeg ik van diverse collega's te horen dat mijn bedrijf erg veel moeite heeft om werk te vinden voor de mensen die terugkomen van sabbatical.

De onzekerheid die dat met zich meebrengt (heb ik met ingang van september wel werk en indien nee, wat dan?) heb ik redelijk van mij af kunnen zetten maar met nog maar een week te gaan komt de onzekerheid met harde vaart aangesneld.
Temeer omdat de Spaanse wetgeving heel anders in elkaar zit dan de Nederlandse dus het is niet gemakkelijk om mijn rechten en plichten te ontdekken.

Nu weet ik wel dat het bedrijf waarvoor ik werkte (of nog steeds als onbetaald op de loonlijst staat) niet het meest leuke bedrijf ter wereld is en de verhalen die ik gehoord heb van vrienden die er nog werken of recent zijn vertrokken zijn niet echt fijn om aan te horen. Wat echter een belangrijke reden is om terug te willen naar het bedrijf is het hebben van een vaste contract en de mogelijkheid om een klein appartementje te kopen.

Ik geloof niet dat ik het kopen van een appartementje al eerder heb genoemd dus even een kleine update. Elk jaar dat ik niet in Nederland werk, wordt ik 2% op mijn AOW gekort. Met geen extra pensioen (wat ik had is afgekocht of het bedrijf waar ik werkte had geen aanvullende pensioenvoorziening voor zijn medewerkers) is duidelijk dat ik een probleem ga hebben als ik ooit met pensioen mag. Als ik tot mijn pensionering in Spanje blijf wonen en werken dan zal ik hier ook vast wel iets opbouwen maar veel zal dat niet zijn (ik geloof dat de Spaanse AOW iets van € 600,00 bruto per maand is en ik zal geen recht hebben op volledige Spaanse AOW). Tijd om eens serieus na te denken, vooral toen ik erachter kwam dat een aantal van mijn collega's, met hetzelfde salaris als ik, in staat waren om een huisje te kopen.

Als ik een klein appartementje kan kopen dan is dat tegen de tijd dat ik met pensioen ga (bijna) volledig afbetaald en hoef ik van mijn AOW "alleen nog maar" mijn eten en vaste lasten te betalen. Dat zou te doen moeten zijn, het zal geen vetpot wezen maar dat zou het in Nederland met alleen AOW (en aanvullende bijstand als dat tegen die tijd nog bestaat) ook niet zijn.

Daarom wil ik graag in september weer gaan werken voor mijn bedrijf zodat ik de tijd heb om een huisje te zoeken en te kopen om daarna weer verder te zien. Maar dan moet er wel werk zijn.
Ik weet dat HR (personeelszaken) er ook niet veel aan kan doen. Zij zitten met zo'n 300 mensen met onbetaald verlof die ze een baan aan moeten bieden terwijl ergens (waarschijnlijk Amerika) besloten is dat er geen mensen meer aangenomen mogen worden om het vastgestelde budget te halen.

Gevolg is dat steeds minder mensen dezelfde hoeveelheid werk moeten doen (wat de sfeer niet ten goede komt) en dat de OR overuren draait om ervoor te zorgen dat het bedrijf de wet naleeft. In Spanje wordt de OR vooral door de vakbond samengesteld en om ruggensteun te krijgen, ben ik lid geworden van de vakbond. Ik hoop dat zij mij kunnen uitleggen wat mijn rechten en plichten zijn.

HR heeft mij gezegd dat ik op de "vele en gevarieerde" banen moet solliciteren en dat doe ik dan ook braaf. Inmiddels heb ik op 10 functies gesolliciteerd en ben ik voor 1 van de functies afgewezen. Er is 1 functie waarbij ik hoop heb een kans te maken hoewel dat geen eenvoudige functie zal zijn. Maar ik heb in dat team een oud teamgenoot zitten die bij zijn chef een goed woordje voor mij heeft gedaan en mij tips heeft gegeven wat ik kan verwachten als ik voor een gesprek wordt uitgenodigd.
En als ik een goede indruk maak tijdens het gesprek moet ik daarna vooral hopen dat de andere kandidaten niet ook geschikt zijn en langer zitten te wachten op een baan dan ik (datum einde sabbatical is doorslaggevend in geval van gelijke geschiktheid en de vakbond heeft er dan ook nog iets over te zeggen).

Wat mij extra druk geeft is dat in september de taalacademies op zoek gaan naar leraren Engels. Als ik besluit niet te wachten totdat mijn bedrijf mij een functie aanbiedt, dan zou dat een optie kunnen zijn. Het zal dan in ieder geval geen vast contract worden, geen mogelijkheid meer om een huisje te kopen en de kans om ooit terug te komen bij mijn bedrijf zal dan zeker verkeken zijn. 

Toen ik in Nederland was, moesten veel vrienden lachen toen ik de verhalen vertelde over mijn werk omdat ik bijna mijn hele leven al problemen heb gehad met werk en iedereen was vol vertrouwen dat het op de een of andere manier wel goed zou komen.
Ik zou willen dat ik op dit moment hetzelfde vertrouwen zou hebben.

En toen ging ik naar Londen voor een cursus en het eindigde anders dan gedacht

Ik ben nu bijna 2 weken terug van de cursus die in alle opzichten aan de verwachtingen heeft voldaan. Misschien zelfs nog wel meer dan dat, maar daarover een andere keer meer.
De naam van de cursus was Fashion Design intensive en intensive was het, en niet alleen de cursus.

Ik vloog vanaf Madrid (was goedkoper dan vanaf Málaga) en tijdens de 5 uur durende busreis kwam ik aan de praat met mijn buurman. Vlak voor aankomst bij het busstation wisselden we nummers uit om iets te gaan drinken voor als ik terug zou zijn in Granada.
Na een lange reis kwam ik doodmoe aan in mijn "hotel" om te ontdekken dat deze man mij al 3 berichtjes had gestuurd.

Dit was het begin van een zeer intensief whatsapp-contact voor 2 weken, hoewel we steeds op onderwerpen stuitten die beter uitgelegd konden worden in echt contact. Soms een beetje teveel van het goede, Spaanse mannen kunnen erg aanhoudend zijn in vragen of je al gegeten hebt, indien nee, wanneer je dat gaat doen, en even later wat je gegeten hebt. En hetzelfde voor als je gaat slapen, wanneer ga je dat doen, je mag niet slapen zonder gegeten te hebben etc.. Verder zijn ze erg goed in het versturen van berichtjes om iets te zeggen ook al is er geen enkele reden om een berichtje te sturen: ik ben nu in de supermarkt, ik zit nu in de bus naar huis, ik drink een biertje met de buren.
Maar buiten deze, in Nederlandse ogen, ietwat overdreven reacties, was de rest van het contact goed en kwamen we tot de ontdekking dat we redelijk wat gemeenschappelijke dingen hadden. Daarnaast was het fijn om iemand te hebben met wie ik alles wat in de cursus gebeurde kon delen.

Bij terugkomst stond hij mij bij het busstation op te wachten en ging in fysiek contact iets over de schreef om direct de dag daarna zijn excuses aan te bieden. En zodoende ga ik nu al 2 weken uit met deze man. Hij belt (zoals dat hoort in Spanje) minimaal 5x per dag om te vragen hoe het met me gaat, me een standje te geven als hij vindt dat ik niet goed genoeg voor mijzelf zorg en als ik in zijn huis ben is hij de zorgzaamheid zelve. 

Romantisch kan ik hem niet noemen maar wel vol aandacht. Zo kreeg ik van de week als cadeautje een nieuwe vaste telefoon. De telefoon die ik had zat met een kabel vast aan de muur en hij was het er niet mee eens dat ik mijn bed moest verlaten om de telefoon op te nemen. Hij weet van mijn ziekte en gezondheidsproblemen en staat erop dat ik mijn rust neem, daarbij hoort een telefoon die ik overal op moet kunnen nemen.  Dus sinds woensdag heb ik een handsfree telefoon.
Ik zal hem maar niet zeggen dat ik dat ding overal door het huis heb slingeren, hem achterlatend op de plek waar ik het laatst geweest ben ;-).
Maar het is met aandacht gekozen met het oog op mijn welzijn.

Na 2 weken intensief contact per whatsapp en nu in het echt, is het duidelijk dat we sterke gevoelens voor elkaar hebben hoewel het de meest onwaarschijnlijke combinatie ever is. Maar tot nu toe gaat alles op zo'n natuurlijke manier dat we besloten hebben het een kans te geven en we zien wel waar het schip strandt.

Ik had een boel verwachtingen voor de cursus in Londen maar dat het met een relatie zou eindigen, stond niet op het lijstje.

Mijn huis bestaat niet

Ik was het bijna vergeten maar ook in Spanje heb je een datum waarvoor je je belastingaangifte moet indienen. In Spanje is dat voor 1 juli. Er zijn 3 manieren om aangifte te doen:
- je gaat naar een belastingkantoor (dat kost je rond de € 50,00)
- je maakt een afspraak met de belastingdienst (geen idee of dat betrouwbaar is)
- je doet het zelf via het internet

De eerste keer heb ik het via een belastingkantoor laten doen en met de ontvangen uitdraai was het daarna geen enkel probleem om het de daaropvolgende keer zelf te doen.
Spaanse belastingen zijn een beetje raar. Ze gaan ervan uit dat mijn bedrijf precies de juiste loonbelasting inhoudt die ingehouden moet worden en als tijdens het doen van mijn aangifte blijkt dat dit niet het geval is dan moet mijn bedrijf een boete betalen.

Zowel voor de aangifte over 2016 als 2017 heb ik ze de boete kunnen besparen omdat ik via mijn aangifte een teruggave voor het huren van mijn huis kan krijgen. Dit is alleen geldig als je in Andalucia woont, waarschijnlijk omdat dit 1 van de armste provincies van Spanje is.
Zonder deze mogelijkheid had ik belasting moeten betalen. Over 2016 iets meer dan € 100,00 en over 2017 rond de € 35,00.

Om belasting over mijn huur terug te krijgen moet ik 2 gegevens doorgeven: het BSN van de verhuurder (laten we dat maar zo voor het gemak zeggen, Spanjaarden hebben meer dan 1 nummer) en het kadastrale nummer van mijn huis/appartement,
Het BSN staat in het huurcontract en in die zin kun je weten of je legaal of illegaal huurt en of je met je huurcontract naar de gemeente kunt om je in te laten schrijven op je adres.

Het nummer van het kadaster kun je online opvragen en als je verhuist gedurende het jaar moet je het kadastrale nummer van beide appartementen opgeven. In de belastingaangifte zijn ze zo aardig om de link te vermelden. Ik klik op de link, de pagina van het kadaster wordt gegeven, ik zoek naar mijn appartement om te ontdekken dat mijn appartement niet in het kadaster staat.
De 2 woningen van de begane grond: ja, de 3 woningen op de eerste verdieping: ja, de 2 woningen op de derde verdieping: ja. Allemaal met hun eigen kadastrale nummer, hoewel ik wel enige vraagtekens heb bij de 31m2 vloeroppervlak wat de woningen zouden hebben.
De 3 woningen op de tweede verdieping zijn echter nergens te bekennen. De tweede verdieping staat aangegeven als 1 huis en niet als 3.

Het gebouw is in 1931 gebouwd en het zou mij niks verbazen dat de verdiepingen toen uit 1 woning bestonden waarbij later de verdeling in aparte appartementen is gemaakt. Dit maakt dat ik mij serieus afvraag hoe legaal de verbouwing van de tweede verdieping in 3 appartementen is geweest ;-). Een vriendin van mij is op dit moment aan het verbouwen en het lijkt een sport te zijn om de gemeente om de tuin te leiden en te doen alsof je de regels volgt om, na inspectie, verder te gaan met het illegale gedeelte.

Aan de andere kant zou het me ook niets verbazen, wegens gebrek aan automatisering, dat de verdeling in 3 huizen wel legaal is geweest maar dat ze "vergeten" zijn het aan het kadaster door te geven. Zoals ik mijn adreswijziging persoonlijk aan 4 instanties door moet geven, zal je vast ook zelf naar het kadaster moeten om ze van de wijziging op de hoogte te brengen en dat zal vast niet eenvoudig zijn.

In mijn belastingaangifte heb ik maar het kadastrale nummer van de volledige tweede verdieping gegeven, bij gebrek aan beter. Het zal mij benieuwen of mijn aangifte goedgekeurd gaat worden.

Tsja, en hoe reageer je dan?

Ik woon nu bijna een jaar in mijn nieuwe huisje en dat maakt dat ik sinds 2018 met een fenomeen werd geconfronteerd waar ik eerder geen erg in had. Ik woon aan de rand van het centrum en zoals in veel toeristische steden en wijken heeft het verhuren van kamers aan toeristen of het veranderen van woonbestemming ten gunste van het toerisme ook hier een hoge vlucht genomen. In mijn kleine smalle straatje alleen al heb ik een hotel en een hostel en het gebouw naast dat waar ik woon was een hostel maar is al een tijdje gesloten.
Op minder dan 2 minuten lopen zijn er nog eens 3 hotels en 2 hostels (als ik niet meer over het hoofd heb gezien).

Het hostel in mijn straat zit recht aan de overkant, dus ik kijk direct vanuit mijn ramen naar 2 kamers en de badkamer. Wat geen probleem hoeft te zijn als de ramen niet of niet volledig open zijn. Zeker de badkamer levert soms wel leuke reacties op omdat mensen zich er niet van bewust zijn dat het huis tegenover bewoont is en onder de douche gaan of zich wassen met het raam volledig open ;-).
Het vervelende is dat mensen op vakantie zich nergens iets van aan trekken. Niet alleen in hun gedrag in de stad en zeker niet op hun hotelkamer. Dus er staan rustig 5 dronken mannen op het balkon tegenover mijn slaapkamer herrie te maken en ongegeneerd naar binnen te kijken. Of vriendinnen die met het raam open in de vensterbank zitten en vervolgens een uur aan het bellen zijn, daarbij vol in het zicht van mijn woonkamer.
Als ik op de bank zit, valt er niet veel te zien (niet van hun kant en niet van mijn kant) maar het voelt niet echt aangenaam. 

Hoewel het ook wel vaak goed gaat (er zijn ook toeristen die zich normaal gedragen), kon ik het laatst niet nalaten om tijdens een uitje met wat vriendinnen hier mijn beklag over te doen met de opmerking "Als ze weer eens zo bij mij  naar binnen staan te kijken, zet ik een muziekje op en geef ik een striptease. Kijken hoe snel ze ophouden met hun gedrag."

Dit leidde weer tot de opmerking van 1 van mijn vriendinnen: "Als het voor zo'n webcam sekssite zou zijn, dan zou je er nog geld aan overhouden." Waarna we overgingen op de hypothetische vraag of je als cam girl zou willen/kunnen werken en of we dachten dat we geschikt voor dat werk zouden zijn. Tot mijn verbazing was iedereen het er wel over eens dat ik uitstekend geschikt zou zijn voor dat werk.

Toen ik erachter kwam dat een groot deel van mijn vrienden en familie ervan overtuigd bleek te zijn dat mijn volgende relatie met een vrouw zou zijn, deed mij dat niet echt veel. Je wordt verliefd op een persoon om wie hij of zij is en het idee van intiem contact met een vrouw staat mij niet tegen, zo simpel is het. 

Toen een aantal goede vrienden in Nederland ervan overtuigd was dat ik het als high class escort girl goed zou doen, vond ik het idee spannend maar toen was ik allang de leeftijd voorbij om mij hierin te verdiepen en was de kans erg klein dat ik dat werk ooit zou doen. Dus ik liet het langs mij heen glijden. 

Maar dat een aantal van mijn vriendinnen ervan overtuigd is dat ik het als cam girl goed zou doen, komt toch anders binnen. Misschien wel omdat dit veel laagdrempeliger is dan het zijn van escort girl en ik er morgen mee zou kunnen beginnen als ik zou willen dus het is niet een hypothetisch iets. En ik ben ergens wel nieuwsgierig hoe het werkt, wat niet vreemd is want ik ben altijd wel nieuwsgierig.

Uiteindelijk heb ik het maar een beetje weggelachen met de mededeling dat ik waarschijnlijk veel te verlegen zou zijn om dit werk te kunnen doen, hoewel mijn vriendinnen daar anders over denken. Maar toch laat het mij (voor voorlopig) niet los.

Spaans leren

Na 2 jaar intensief Spaans leren was in september 2016 de motivatie om Spaans te leren volledig op. Dit kwam mede door de aanpak van mijn lerares die mij op het laatst zo zenuwachtig maakte om geen fouten te maken dat een simpele huiswerkopdracht een hele zondag duurde in plaats van 2 uur.

Wonend in Spanje, wetend dat er nog wel het een en ander viel bij te schaven en de wens om het B2-diploma te halen, maakten dat ik mij inschreef bij de L.O.I om toch door te gaan met het verbeteren van mijn Spaans.
Dat had ik beter niet kunnen doen. De weerstand om Spaans te leren was groter dan ik had gedacht. Bovendien leerde ik in die tijd Spaanse Man kennen met als gevolg dat de enige dag die ik had om Spaans te leren in beslag werd genomen door andere dingen ;-) (en een goede reden om het Spaans leren te laten voor wat het was).

Gevolg van het omgaan met Spaanse Man was dat mijn spreekvaardigheid en woordenschat met sprongen vooruit gingen. Met fouten, dat dan weer wel maar dat kon me op dat moment niet veel schelen. Bovendien kwam ik via Spaanse Man met allerlei Spaanse websites in aanraking en interessante boeken en films kwamen op mijn pad (in het Spaans omdat Spaanse Man geen andere taal spreekt). 

Heel af en toe keek ik eens naar de cursus Spaans die ik gekocht had en deed een beetje mijn best maar heel veel verder dan hoofdstuk 6 van de 40 hoofdstukken kwam ik niet. In een vlaag van helderheid heb ik wel een avond besteed aan het downloaden van alle geluidsfragmenten zodat ik de cursus in zekere zin af zou kunnen maken zonder toegang tot de beveiligde leeromgeving.

Tijdens mijn cursus patroontekenen en confectie werd ik mij steeds meer bewust van de fouten die ik maak in het Spaans en deed ik steeds bewuster een poging om mijn fouten te corrigeren met wisselend succes. Meer nog dan bij Spaanse Man (maar die was inmiddels aan mijn manier van spreken gewend) leidde mijn Spaanse niveau tot langere discussies dan noodzakelijk zou zijn geweest, nog afgezien van het gebrek aan specifieke woordenschat inzake naaitechnieken. In het Nederlands heb ik geen moeite met woorden als voorpand, achterpand, pijp en dubbele zoominslag maar dat wil nog niet zeggen dat ik dat in het Spaans weet ;-). Gooien we daarbij nog de Spaanse gewoonte om alleen de werkwoordsvorm te gebruiken zonder ik, jij of jullie dus de juiste vervoeging van het werkwoord is cruciaal, dan zijn de voorwaarden voor misverstanden wel aanwezig.

Begin dit jaar ontving ik een email van de L.O.I. met de mededeling dat mijn toegang tot de beveiligde leeromgeving in juni zou verlopen maar dat ik eenmalig met 6 maanden kon verlengen. Eerlijk gezegd dacht ik dat die toegang allang verlopen was dus dit was een meevaller. In combinatie met het feit dat ik een aantal maanden vrij zou zijn, leek het mij geen gek idee om toch weer eens een poging te wagen om mijn Spaans naar een hoger niveau te tillen dus de verlenging aangevraagd. Ik heb nu tot december om mijn cursus af te maken en dat zou op zich te doen moeten zijn. Het enige probleem is dat ik nog steeds niet veel zin heb om mij te storten op het leren van woordjes en grammatica.

Verstandelijk weet ik dat ik niet meer dan 1 uur per dag aan de cursus hoef te besteden en dan kom ik in 3 maanden een heel eind. Het is ook niet zo dat ik in de problemen met mijn tijd kom als ik 1 uur per dag aan het leren van Spaans besteed. Bovendien ligt voor voorlopig mijn toekomst in Granada, een reden te meer om mijn Spaans te verbeteren maar kennelijk ben ik nog steeds niet over mijn weerstand van Spaans leren heen.
Op dit moment probeer ik mijzelf te motiveren door te bedenken hoeveel gemakkelijker het vervolg van de cursus zal zijn als mijn Spaans beter is en wat voor andere cursussen en andere dingen ik zou kunnen doen als ik mijn B2 diploma heb.
Misschien moet ik maar beginnen met het uit de kast halen van de cursus en de map op de tafel neerleggen en kijken wat er gebeurt.