Nood breekt wet

Waar ik in mijn vorige bericht nog aan het klagen was dat het allemaal nog langer zou duren, ging dat in de praktijk anders en wel om een zeer eenvoudige reden.
Dochter van Vriend had kans gezien om voor de 3e keer voor 3 dagen van school gestuurd te worden door overmatig gebruik van het mobieltje. De maandag was een vrije dag wegens bijscholing van de leraren, dinsdag, woensdag en donderdag geen school en dan vrijdag voor 1 dag een rit van 1 uur heen en 1 uur terug dat werd hem niet, kortom een hele week vrij.

Dat was voor mij de druppel. Keuken of geen keuken, schoon of niet schoon, zaterdag ga ik ervoor zorgen dat de koelkast vol is en ik ga hoe dan ook verhuizen. Vanaf zondag slaap ik in mijn nieuwe huis. En ja, dat is nu 2 weken geleden en het is kamperen hoewel sommige dingen inmiddels wel soort van geregeld zijn.

In de keuken heb ik een kookplaat en de gootsteen is ook soort van klaar, soort van in de zin dat hij waterdicht gekit is en ook waterdicht op de afvoer is aangesloten. Wat ik nog moet doen is het overtollige kit verwijderen en de bak schoonmaken.
De levensmiddelen die niet in de koelkast hoeven staan in 2 kratjes in een soort van bijkeuken.
Van het meubel met het aanrecht moeten 2 deurtjes van een handgreep worden voorzien en er moet nog een lade in elkaar gezet worden. Het wacht op het boren van het gat voor de handgreep en dat is helaas iets wat ik mijzelf niet toevertrouw na een dag werken. Dan ben ik toch moe en minder geconcentreerd. Ik zou het jammer vinden dat ik door een boorfout het deurtje zou beschadigen.
De rest van de keukenkastjes staan nog in de verpakking om in elkaar gezet te worden.

De badkamer moet schoongemaakt worden maar alles lijkt het wel te doen. De hoeveelheid schoonmaak werk is zo vreselijk groot dat ik geen idee heb waar te beginnen en dan heb ik van vriendinnen al zo'n 10 uur hulp gehad. Ik wist niet dat een huis wat zo lang leeg stond zo vies en stoffig kon zijn en daar komt dan nog de stof van het schilderwerk en egaliseren van de muren bij.

Uiteindelijk bleek het airbed lek te zijn, dus ik blij dat ik 1 matras met onderbouw gehouden had. Na het vervangen van de beschermende hoes om het matras, een extra molton en dan pas het laken, heeft Vriend bakzeil gehaald en besloten dat hij om een matras niet de kans wil missen om samen met mij te slapen. Ik wist wel dat dit zou gebeuren ;-).
De slaapkamer staat nog half vol met dozen die voornamelijk wachten op het in elkaar zetten van de overgebleven keukenkastjes en een schoonmaakbeurt maar het voldoet.

De woonkamer staat ook nog steeds op de lijst voor schoonmaak maar is minder stoffig dan de slaapkamer. En omdat ik in de middag en avond zon heb, zie ik wel dat het raam smerig is maar het werkt ook als een soort van zonwering. Geen idee of ik veel haast ga hebben om daar wat aan te gaan doen. De bewaarde meubels komen nu goed van pas hoewel er wel reparatie werk verricht moet worden. Op dit moment ontbreken de laden in het wandmeubel want die liggen in onderdelen op het terras en wachten (ja alweer) op de keukenkastjes. Na het in elkaar zetten van de keukenkastjes blijven er schroeven en kleine spijkers over die ik nodig heb voor het repareren van de laden.
Van de kleine tafel sluit het blad niet aan op de onderbouw en de grote tafel is gebouwd volgens het Spaanse systeem van een lang tafelkleed tot op de grond, onder de tafel een verwarmingselement en dan heb je het in de winter lekker warm. Dit houdt in dat, omdat het toch allemaal bedekt is, het niet nodig is om de tafel van mooi materiaal te maken. Verven loont niet dus ik zal aan de slag moeten met iets van bedekking.

Maar al met al gaat het en ik ben blij dat ik een eigen plekje heb. Het enige wat nog een probleem is en waarvan ik hoop dat het snel over gaat, is dat het echt vreselijk koud is in mijn huis. Als de zon schijnt is er geen probleem maar als die er niet is ('s morgens en na 20:00 uur, dan is het echt heel erg koud. Zo erg koud dat ik er 's nachts wakker van word.
Ik weet dat het huis ongeveer 10 maanden leeg heeft gestaan totdat ik er in ben getrokken en dat het waarschijnlijk na de zomer wel beter zal zijn. Maar zo koud had ik niet verwacht.
Inmiddels heb ik mijn petroleumkachel in de slaapkamer gezet en die zet ik een half uur voor het slapen gaan aan. Dan is het warm genoeg om in slaap te vallen en met een vest en sokken overleef ik het net als ik 's nachts naar de wc moet.
Waarschijnlijk zal ik van de zomer wel "klagen" dat het in mijn huis niet uit te houden is.

Nog een lange weg te gaan voordat huis een thuis is maar we komen er wel.

Het duurt en het duurt :-(

Inmiddels zijn zo'n 1,5 maand voorbij en ik woon nog steeds niet in mijn nieuwe huisje. De schilder liep uit en, ok, toegegeven, heeft voor hetzelfde bedrag meer gedaan dan was afgesproken. De rest van mijn budget ging op aan het vervangen van de elektrische installatie. En ja, het geld is nuttig besteed want we kwamen echt gevaarlijke situaties tegen (kabels die "gewoon" in de muur waren gepleisterd in plaats van in een buis) maar het geld was eigenlijk voor iets anders bedoeld.

Maar goed, de schilder was afgelopen donderdag klaar en ik ben blij met het resultaat. Omdat Vriend en schilder eerder buren zijn geweest, was het geen probleem om een (extra) vriendendienst te vragen zodat ik na het werk in het huis van Vriend kwam om te ontdekken dat de bank en een deel van de spullen al verhuisd waren.

Vrijdag heeft oudste dochter van Vriend 4 uur schoongemaakt (ze is werkloos met een kindje, dus wat extra geld is nooit weg). Het scheelt dat ik dat niet zelf hoef te doen want mijn energie is met fulltime werken en het rennen van hot naar her wel een beetje op.
Op vrijdag kwam een vriend van Vriend langs met een auto en ineens waren al mijn spullen, behalve eten en kleding, over.

Zaterdag kwam een vriendin helpen en terwijl ik een poging deed om het basiselement van de nieuwe keuken in elkaar te zetten was zij zo aardig om 3 uur in de keuken te poetsen om vet en stof van, volgens haar zeggen, 10 jaar te verwijderen. De keuken is nu voldoende schoon om het basiselement te kunnen plaatsen. Ik ben haar erg dankbaar.

Doordat mijn budget nu op is, ben ik aan het kijken hoe ik alles zo voor elkaar kan krijgen dat ik kan wonen in mijn nieuwe huisje zonder op dit moment al teveel geld uit te geven. Meubels die ik weg wilde doen worden nogmaals bekeken of ze met een paar aanpassingen ze het nog een tijdje volhouden en de aanschaf van een servies is voor voorlopig uitgesteld. Ik heb kommen voor soep en 2 grote borden is voor nu wel voldoende.
Wat wel echt nodig is, is een kookplaat en een koekenpan. De kookplaat staat voor vandaag op mijn lijstje.

De komende 3 dagen ben ik vrij en waar ik hoopte dat ik donderdag in mijn huisje zou kunnen wonen, dat zal ik bij moeten stellen. Het idee was dat ik dit weekend en deze dagen volledig aan het huis, en dan met name de keuken, zou kunnen besteden maar ik moet voor de zoveelste keer in gevecht met de telefoonmaatschappij en ben dus weer een dag kwijt.
Gisteren kwam ik er achter dat Ex 2 jaar geleden wel mijn airbed had opgestuurd maar het snoer niet. Ik heb 1 bed gehouden maar Vriend wil daar niet in slapen. Hij wil niet slapen op een matras wat door onbekenden gebruikt is, tenminste niet in een "eigen" huis. Als Ex het snoer niet kan vinden en als ik wil dat Vriend af en toe bij mij slaapt, dan zal er ook een nieuw bed gekocht moeten worden.

Mijn behoefte aan een plek voor mijzelf begint nu zo langzaamaan wel erg sterk te worden en op elk uitstel reageer ik heftiger. Ik ben niet een persoon om de hele dag mensen om mij heen te hebben en tijd alleen in een omgeving die mij rust geeft is op dit moment erg moeilijk te realiseren. Daarbij komt dat ik ook geen mogelijkheid heb om te ontsnappen aan de problemen die jongste dochter aan het veroorzaken is.
Dus ik hoop dat het echt niet lang meer zal duren voordat ik mijn eigen plekje heb.

Bijna niet maar uiteindelijk toch

Het duurde maar toen was daar eindelijk de datum en tijd om te tekenen: donderdag 31 januari om 13:00 uur. Een halve dag vrij gevraagd om direct na het tekenen "mijn" huis te bekijken en vol goede moed om 12:15 in de bus gestapt richting notaris.
In de bus kreeg ik een telefoontje van de bank: de persoon die namens de bank moest tekenen had wat vertraging en zou een half uur later komen.
Ik tel tot 10 en denk: Spaanse manier.

Om 12:45 stonden adviseur, voormalige eigenaren, de makelaar en ik op de stoep van de notaris. We gingen alvast naar binnen zodat één van de secretaresses de papieren kon voorbereiden. Papieren werden ingevuld, gingen naar notaris, kwamen terug met correcties, werden weer aangepast etc. en nog steeds geen meneer van de bank.
Om 13:45 kwam de notaris met de mededeling dat als de meneer van de bank niet snel kwam, het tekenen werd uitgesteld want het kantoor zou om 14:00 sluiten. NEE, dat kon niet waar zijn!

Goed, meneer van de bank stond 5 minuten later op de stoep, nam adviseur en mij mee naar een speciale ruimte voor instructies en controle dat alles klopte en vervolgens gingen we naar de ruimte om te tekenen. Bleek er een fout in het document te zitten: mijn paspoort nummer en het nummer van mijn verblijfsvergunning bleken niet te kloppen.
Even was ik bang dat het tekenen alsnog uitgesteld zou worden maar de notaris maakte een correctie in het document en een aantekening op de laatste pagina en liet ons toch tekenen.
Om 15:00 stonden we weer buiten en was ik een huis en een schuld rijker maar wat een gedoe. Omdat ik een afspraak had om 17:30 was er uiteindelijk niet veel tijd meer om mijn nieuwe huis te bewonderen.
Nu duurt het nog een maand of twee voordat het kadaster en dergelijke op mijn naam staan. 

Vriend en ik zijn inmiddels begonnen het huis voldoende bewoonbaar te maken. Dat gaat niet helemaal van een leien dakje want over wat bewoonbaar is, hebben we zeer uiteenlopende meningen.
Na wat berekeningen te hebben gemaakt, heb ik besloten om de woonkamer, de grote slaapkamer en de gang van gladde muren te voorzien. Spanjaarden zijn verzot op muren met structuur waarvan ik echt de charme niet van in zie. Daarbij vind ik het heel leuk om met behang te spelen en dat gaat niet op een muur met structuur. Vriend vindt dit allemaal maar raar en Française heeft al gezegd dat behang niet tot de Spaanse cultuur behoort.
Mijn focus ligt op het ervoor zorgen dat de schilder zijn werk kan doen terwijl Vriend van mening is dat we alles wat in het huis staat en dat ik niet wil hebben zo snel mogelijk verwijderd moet worden. Dat komt niet overeen.
Ik hoop uiterlijk half maart in mijn nieuwe huis te wonen.

Dan het antwoord op de vraag of Spanje kringloopwinkels kent: ja, die hebben ze hier maar wat ze hebben stelt niet veel voor.
Ik kan me nog herinneren dat begin jaren 80 in Nederland het heel luxe was als je spullen/meubels van de I.K.E.A in huis had. Dat was modern en speciaal. Nu is in bijna ieder huis wel wat van deze woonwinkel te vinden en doen we ons best om iets originelers te vinden.
Deze situatie die we in Nederland in de jaren 80 hadden, is wat er nu in Spanje gebeurd. De meeste huizen (en zeker in het armere Andalucia) hebben nog de meubels van hun (groot)ouders en je kunt ook meer huur vragen als het huis is ingericht met de meubels van de I.K.E.A.
Wat dan in de kringloopwinkels terecht komt is wat er ook in mijn huis staat: donkere wandmeubels of in boerenstijl grenen met geborduurde kussens. Zeer waarschijnlijk wel goede kwaliteit maar zo uit de mode dat je niet eens hoeft te hopen op een verrassing.

In Granada komen de meeste meubels van de Con.fa.rama: een woonwinkel die ook witgoed en keukens verkoopt. Geen idee hoe het met de kwaliteit van de meubels gesteld is maar que prijsniveau schijnt het dicht bij de I.K.E.A te liggen.
Na het vertrek van de schilder ga ik kijken hoeveel geld er over is en dan neem ik een beslissing of ik meubels ga opknappen of dat ik voor nieuw ga.

Voorlopig ben ik in ieder geval nog wel even bezig.

Tijdelijk onderkomen

Hoewel we inmiddels weer een paar (kleine) stapjes dichterbij het tekenen zijn, begon halverwege de maand de tijd wel te nijpen. Vertrouwend dat in januari alles wel in kannen en kruiken zou zijn en om kosten te besparen, was de huur opgezegd met ingang van februari en het scheelde ook de aankoop van petroleum voor mijn kachel en een nieuwe gasfles.

Met de vertraging werd het steeds duidelijker dat er een tijdelijke oplossing nodig was: of onderhandelen met de huisbaas om 2 weken langer te blijven of het aanbod van Vriend accepteren om tijdelijk bij hem in te trekken en op die manier de mogelijkheid te hebben om de verhuizing op mijn gemak te regelen.

Na lang wikken en wegen uiteindelijk voor het laatste gekozen Een regel in mijn team is dat er maar 2 mensen tegelijk op vakantie mogen en kijkend naar het vakantierooster is er niet veel mogelijkheid om de komende periode vrij te vragen. Bovendien moet de geiser vervangen worden voor een boiler voordat ik warm water heb en ik heb geen idee hoelang dat gaat duren. De aanschaf zal snel gaan, het vinden van een loodgieter zal tijd vragen.
We gaan oudste dochter van Vriend vragen om het huis schoon te maken en dan kunnen de dozen overgebracht worden.
Vriend woont op ongeveer 15-20 minuten lopen van mijn nieuwe huis wat de mogelijkheid biedt om af en toe een doos op een boodschappenkarretje te binden en naar het andere huis te brengen in plaats van een auto te moeten huren.

Daarnaast moet ik enorm veel spullen aanschaffen voordat ik in het huis kan wonen. Als je huurt is het erg aangenaam dat alles al aanwezig is maar bij kopen is dat anders. Bestek heb ik maar borden niet. Een koekenpan is ook wel handig om te hebben en er zullen vast nog wel meer dingen zijn die ik nu nog niet zo 1-2-3 voor ogen heb.
Verder zijn er meer praktische dingen die geregeld moeten worden, zoals internet verhuizen, licht en water op mijn naam zetten en dergelijke. Als dat op zijn Spaans gaat, dan zal dat wel weer zijn tijd nodig hebben.
Hoewel ik er niet maanden over wil doen om mijn huis bewoonbaar te hebben, voelt het wel lekker om niet te hoeven haasten.

Gevolg van dit alles is dat ik nu sinds 2 weken bij Vriend in huis woon. Omdat het tijdelijk is, heeft het weinig zin om alle dozen uit te pakken en van zijn huis een gezamenlijk huis te maken wat maakt dat het meer voelt als logeren dan als wonen.
Het houdt ook in dat ik nu geen plek meer heb om de discussies tussen vader en dochter te ontlopen. 

Aan de andere kant, tot nu toe lijkt het beter te gaan dan gedacht. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik met mijn Ex voor elke centimeter ruimte voor mijzelf heb moeten vechten terwijl ik hier alle ruimte krijg om de spullen die ik dagelijks nodig heb daar neer te zetten waar het mij het beste uitkomt. Om nog niet te spreken van de dozen en plastic zakken die overal nu in het huis staan opgeslagen die Vriend voor geen meter lijken te deren.

Het samenvoegen van onze levens gaat (tot op heden) ook redelijk soepel. We staan op dezelfde tijd op en hoewel Vriend het heel fijn vindt om tijdens het ontbijt tv te kijken, sinds hij merkte dat ik daardoor afgeleid word, gaat de tv uit om ervoor te zorgen dat ik op tijd de deur uit ga.
Om 20:00 staat mijn eten klaar (ik maak het zelf of het wordt voor mij gemaakt) en hij eet zo'n 1,5 uur later. Rond 22:00 ga ik slapen en als ik wakker word om naar de wc te gaan, maak ik Vriend wakker die op de bank voor de tv in slaap is gevallen omdat hij een film op tv wilde kijken.

Op dit moment voelt het niet verkeerd om zo samen te zijn maar toch hoop ik dat ik snel mijn eigen stekje heb.

Nog steeds niet :-(

Toen we de taxatie aan konden vragen, was de adviseur van mening dat het tekenen van de aktes snel zou gebeuren. Maar het duurde en het duurde: het aanvragen van de taxatie een week, een week voordat de taxatie rond was en toen begonnen soort van de feestdagen (die in Spanje tot en met 6 januari duren) 
Op advies van de makelaar heb ik vlak voor de feestdagen de reservering van € 2000,00 verhoogd tot € 7000,00 om te voorkomen dat de verkopers zich terug zouden trekken. Kennelijk moeten zij het dubbele betalen van wat ik heb betaald als ze besluiten dat het te lang duurt en de koop ongedaan willen maken.

Maar op 4 januari een telefoontje en een email van de bank:
HOERA!! Gefeliciteerd mevrouw, uw aanvraag van de hypotheek is goedgekeurd. We gaan door naar de volgende fase: het tekenen van alle documenten.
We hebben daarvoor de volgende documenten nodig: en toen kwam er een rijtje van nog eens zo'n 8 (nieuwe) documenten waarvan er 1 aangeleverd moest worden voordat de afspraak van ondertekening gemaakt kon worden en de rest uiterlijk tijdens het tekenen.

Adviseur was nog een dag op vakantie (6 januari = feestdag op een zondag dus wordt naar maandag verplaatst) en op 8 januari zat ik weer bij adviseur op kantoor voor uitleg over het verplichte document.
Ik denk dat je dit kunt vergelijken met soort van erfpacht en na 20 jaar vervalt dat van rechtswege. Omdat het huis 43 jaar oud is, en dus niet meer van toepassing, was dit document niet beschikbaar. Adviseur langs provincie om document op te vragen, levertijd 3 dagen.
Verder had de bank van mijn kant nog de scheidingspapieren nodig. Gelukkig was ex zo aardig om die dezelfde dag nog op te sturen. Op mijn vraag, zowel bij lokaal bankcontact als bij adviseur of dit nog vertaald moest worden, kwam of geen antwoord, of dat de notaris  het document niet nodig had dus dat het onzin was om hier geld aan uit te geven.

Helaas had de provincie meer tijd nodig om het benodigde erfpachtdocument aan te leveren want degene die dit normaal gesproken verzorgde was op vakantie en eigenlijk geen idee wanneer die weer terug zou komen. WAT!!!
Op 15 januari zat ik met adviseur bij lokaal bankcontact op kantoor en heb ik een staaltje: we gaan dit op zijn Spaans even regelen meegemaakt. Zowel mijn bankcontact in Madrid als wat hoge bazen in de provincie werden gebeld en terwijl ik op mijn werk was, kwam het verlossende woord: (voor deze ene keer) hoefde ik het erfpachtdocument niet aan te leveren want wettelijk gezien niet van toepassing. We regelden op kantoor ook de verzekeringen die ik van de bank af moest sluiten, wat met de hulp van lokaal bankcontact snel via de telefoon geregeld was.
Met de horde van het erfpachtdocument genomen kwam de vraag wanneer het mij uitkwam om te tekenen. Volgende week dinsdag was het antwoord van de adviseur.

Na het werk ging ik dezelfde dag langs op kantoor van adviseur om (op 2 na) de resterende documenten naar de bank in Madrid te sturen, om de volgende dag via het internet te ontdekken dat de scheidingspapieren niet geldig waren en dat de overige documenten die ik opgestuurd had de status niet ontvangen hadden.
Ik neem op woensdagavond, na een gemist telefoontje van de bank in Madrid, contact op met adviseur met het verzoek om namens mij met bank Madrid te bellen. Op donderdag nogmaals contact opgenomen met adviseur om te vragen wat contact in Madrid gezegd heeft: "Nee, we gaan vrijdag langs op kantoor van lokaal contact om te kijken wat we met de scheiding gaan doen".
Vrijdag 14:55, een whatsapp naar adviseur, het ziet er niet naar uit dat het nog zin heeft om op kantoor te praten want contact in Madrid is niet meer aanwezig, einde van haar werktijd. "Nee, we zijn op dit moment bezig de 2 ontbrekende documenten te regelen en we gaan maandag naar kantoor om alles in orde te maken."

Ik zit aan mijn grens. Ik ben het hele gedoe en de Spaanse inefficiëntie zo zat dat ik het niet eens meer erg vind om € 7000,00 te verliezen en van de koop waf te zien. Ik vraag me af of ik ooit gelukkig in dit huis zal zijn met alle stress die de aankoop van het huis mij oplevert. Vriend doet hard zijn best om mij ervan te overtuigen dat het goed gaat komen en dat ik, als ik eenmaal de eigenaar ben, heel blij zal zijn. Misschien heeft hij gelijk, maar op dit moment heb ik er weinig vertrouwen meer in.
Laten we hopen dat op maandag inderdaad het gesprek op kantoor van lokaal bankcontact plaats gaat vinden en dat "we regelen het op zijn Spaans" ook gaat werken voor de scheidingspapieren.

Nog meer familie

Als je met mijn leeftijd een man ontmoet, of misschien beter gezegd een nieuwe partner vindt, dan is de kans groot dat deze persoon een verleden mee brengt. Een verleden met andere partners en avonturen waar jij geen deel van uit hebt gemaakt maar die wel een effect op je nieuwe relatie hebben.
In die zin kan ik zeggen dat Vriend wel zijn leven geleefd heeft met 2x getrouwd en uit beide huwelijken een dochter, 1 van rond de 28 en 1 van zo'n 15 jaar oud. Daar voegen we dan aan toe dat het Spaanse sociale stelsel niet zo goed en uitgebreid is als het Nederlandse en dat kinderen, ook als ze allang volwassen zijn, afhankelijk blijven van hun ouders.
En daar hebben we een bron van discussie en soms problemen tussen Vriend en mij.

De oudste heeft jaren een relatie gehad met iemand die volgens Vriend een nietsnut was. Vanwege geldproblemen heeft oudste met kind en "nu ex" jaren bij Vriend, tweede vrouw en jongste kind in huis gewoond totdat het gedrag van "nu ex" dusdanig was dat Vriend dochter een ultimatum stelde: hij gaat de deur uit en je kunt kiezen of je met hem meegaat of dat je blijft maar hij is niet meer welkom.
Zoals verwacht ging dochter met "nu ex" mee en bekoelde de relatie tussen vader en dochter, zelfs tot wegkijken van haar kant en op de grond spugen als Vriend haar toevallig tegenkwam (versie van Vriend en zijn jongste dochter). Nu is het uit, zit dochter aan de anti-depressiva want "nu ex" heeft haar geestelijk mishandeld en ineens komt vader weer in beeld. Ze heeft haar school niet afgemaakt, heeft geen werk, slaapt het overgrote deel van de dag en we weten niet of ze haar kindje van ongeveer 4 verwaarloosd.
Een tijdje geleden dreigde ze zonder huis te komen te zitten en dan is het in Spanje heel gebruikelijk dat je bij je ouders in trekt en als er iets is wat Vriend niet wil dan is het dat. Af en toe helpen door boodschappen te doen of de apotheek te betalen is nog tot daar aan toe maar meer niet. 

Het is duidelijk dat ze hulp nodig heeft en Vriend is van mening dat zeggen dat ze een baan moet zoeken en af en toe wat dingen voor haar te betalen voldoende is.
Ik probeer Vriend duidelijk te maken dat dit juist niet werkt. Waarschijnlijk weet dochter dat zelf ook wel maar dat het juist om meer praktische hulp moet gaan: helpen een baan te zoeken, stimuleren dat ze in actie komt, ervoor zorgen dat ze weer in een normaal leefritme komt door haar om 08:00 wakker te bellen, meegaan naar de huisarts om te kijken of de pillen afgebouwd kunnen worden e.d.
De maatschappelijk werkster zegt ook dat ze morele steun nodig heeft maar Vriend is (op dit moment) niet in staat om dat te geven. Ik ken alleen de versie van Vriend en doe mijn best geen onderdeel van het probleem te worden hoewel ik natuurlijk er niet op zit te wachten Vriend en huis chronisch te moeten delen met een dochter en kleinkind. 

Dan is daar nog de jongste dochter. Oudste dochter is ver genoeg weg uit het leven van Vriend dat eventuele cultuurverschillen niet merkbaar zijn maar bij jongste dochter komen de verschillen tussen de Nederlandse manier van opvoeden en de Spaanse manier van opvoeden flink naar boven en daardoor ook de meningsverschillen. Temeer omdat dochter flink aan het puberen is en gewoon doet waar ze zin in heeft.
Met bijvoorbeeld als gevolg dat ex van Vriend ons om 01:30 midden in de nacht wakker belt omdat dochter tegen Vriend gezegd heeft dat ze bij haar moeder gaat slapen maar daar dan niet is als moeder terug komt van het werk. Of dat dochter om 02.00 uur aan het hek staat te roepen dat ze naar binnen wil om te slapen.
Ik snap dat Vriend en ex ongerust zijn maar als er iets is waar ik niet tegen kan is dat mijn slaap verstoord wordt. Voordeel is echter wel dat ze vooral bij vriendinnen slaapt en wij het huis van Vriend voor ons samen hebben.

Wat voor Spaanse begrippen bijzonder is, is dat ex en Vriend co-ouderschap hebben maar de manier waarop daar in Spanje invulling aan wordt gegeven is heel anders dan in Nederland. In mijn ogen houdt co-ouderschap in dat je overleg hebt (bij voorkeur in persoon), samen de strategie bepaald en je daar dan ook aan houdt. Dat is tussen Vriend en ex niet het geval. Vriend heeft een mening, ex heeft een mening en degene die uiteindelijk de tijd heeft om het te regelen doet zoals hij of zij goeddunkt. Zo zit dochter nu in het 3e jaar van het middelbaar onderwijs en zit ze op haar derde school (en doet ze het 2e jaar over omdat ze is blijven zitten). Vriend was tegen de eerste schoolwisseling en nog meer tegen de 2e schoolwisseling maar ex besloot anders. Vriend had geen tijd om de papieren te regelen zodat dochter op de oude school bleef, ex had tijd om de papieren te regelen voor het wisselen van school, dus werd er van school veranderd.
Vriend is van mening dat dochter financieel kort houden de manier is om haar gedrag in het gareel te houden terwijl ex dochter met regelmaat geld geeft ook al heeft dochter het huis van ex omgetoverd tot een zwijnenstal door niks schoon te maken of op te ruimen.
Wat de reden van Vriend is om dochter te verbieden vriendinnen mee naar huis te nemen omdat hij van mening is dat zij haar eigen rotzooi en die van haar vriendinnen op moet ruimen. Waar wij dan discussie over hebben is de tijd die Vriend aan dochter moet geven om te laten zien dat ze haar verantwoordelijkheid neemt. Vriend vindt per onmiddellijk na het eten terwijl ik dan van mening ben dat binnen 2 uur schappelijker is om haar tijd te geven om aan de nieuwe regels te wennen.

Iets anders waar we discussie over hebben is het betreden van haar slaapkamer. Vriend loopt regelmatig haar slaapkamer binnen als ze er niet is om te controleren of ze rookt (ja dus), om vuile kleren in de wasmand te gooien en om dingen te veranderen.
Hoewel ik het er niet mee eens ben, snap ik dat van het roken, temeer omdat ik aanwezig was bij de heftige discussie die plaats vond tussen vader en dochter waarin dochter ontkende dat ze rookte en dat het haar vriendin was.
Maar het in de was gooien van vuile kleren zou dochter inmiddels zelf moeten kunnen en indien nee en "niks" om aan te trekken is haar probleem.
En hoewel Vriend het met de beste bedoelingen doet, ik kan me niet indenken dat mijn ouders voor mijn slaapkamer een spiegel kopen, besluiten waar die het beste geplaatst kan worden, de inrichting van mijn slaapkamer veranderen en dan de spiegel ophangen. Zelfs niet als ik vaak heb gezegd dat ik een spiegel wil.
Vriend is van mening dat het zijn huis is en dat hij mag doen en laten wat hij wil terwijl ik van mening ben dat de slaapkamer een plek moet zijn waar zijn dochter zou moeten kunnen doen en laten (ok, met bepaalde grenzen) wat ze wil zonder controle.

Ik denk dat in het algemeen wel gezegd kan worden dat wij in Nederland meer van het overleg zijn en in Spanje meer van autoriteit, in ieder geval bij de mensen van mijn leeftijd. Een beetje als mijn vorige manager: je moet me respecteren want ik ben je meerdere, einde discussie. En ik denk dat dit niet werkt.

Na chronisch spijbelen op haar nieuwe school heeft maatschappelijk werk ingegrepen en haar op een half gesloten internaat geplaatst. Dat houdt in dat ze maandag om 07.00 's morgens met haar koffer op de stoep moet staan en dat ze vrijdag vanaf 15.00 weer opgehaald kan worden. Ze heeft er net een week gezeten en vond dat ze nu al zoveel vooruit gegaan was dat ze niet meer terug hoefde. Als ik heel eerlijk ben dan breekt dat mijn hart. Ik geloof niet dat ze het verkeerd bedoelt.
Maar aan de andere kant kost het me moeite te accepteren dat de weekenden tussen Vriend en mij met dochter doorgebracht zullen worden en dat komt de sfeer niet ten goede.

Ik probeer mij er niet in te mengen en heb vanaf het begin duidelijk gemaakt aan Vriend dat mijn rol ten opzichte van zijn jongste dochter nooit die van moeder zal zijn omdat ze al een moeder heeft. Waar mijn mening gevraagd wordt, geef ik die of als ik zie dat iets verbeterd kan worden dan zeg ik dat ook. Voor de rest probeer ik mij zo afzijdig mogelijk te houden maar ik kan niet ontkennen dat ik mij vaak ongemakkelijk voel als jongste dochter in huis is.
Straks (we blijven optimistisch) heb ik mijn flatje op 15 minuten lopen van het huis van Vriend. Als de sfeer dan te slecht is in het huis van Vriend dan ga ik lekker naar mijn eigen plek, hoewel ik me wel schuldig voel dat ik af en toe zo denk.

De schoonfamilie ;-)

Op de een of andere manier kost het me erg veel moeite om mijn leven te organiseren tussen werk, Vriend, kopen huis, naaicursus, fysio, tijd voor mijzelf en tijd voor vriendinnen. Het gevolg is dat er veel dingen blijven liggen en dat ik erg moe ben. Ik heb, zoals altijd, de hoop dat het beter zal gaan als het wat rustiger is.

Update huis: na een hoop gedoe zijn alle documenten bij de bank aangekomen, de taxatie heeft de waarde opgeleverd die ik hebben moest en nu is het weer wachten op de bank. Ze zeggen dat ik in de eerste 2 weken van januari kan tekenen. Het einde lijkt in zicht.

En nu we dicht bij kerst zijn en iedereen bij familie op bezoek gaat, is het tijd om wat te schrijven over de familie van Vriend.
Vriend komt uit een klein dorpje dicht bij Madrid. Bij gebrek aan een auto: 30 minuten stadsbus, 5 uur bus richting Madrid, 20 minuten metro, 45 minuten streekbus (exclusief wachttijd). Niet een reis om in 1 dag te doen en hoewel Vriend zijn moeder graag vaker ziet, ook niet een reis om elke maand te maken.

In het dorp wonen zijn zussen, zijn moeder (94 jaar en in een verzorgingshuis) en neven en nichten. Vriend heeft vooral contact met 1 zus en de dochter van deze zus. Als hij bij moeder op bezoek gaat, slaapt hij altijd bij zijn nichtje. Zo ook in september en toen kwam de vraag: "Waarom heb je je vriendin niet meegenomen? We willen haar leren kennen."
Antwoord van vriend: "Jullie hebben voor dit weekend al meer logees en ik wilde jullie niet meer drukte bezorgen."
"De volgende keer komen jullie samen en met kerst komen jullie ook".

Eind oktober was er tijd om de reis richting Madrid weer te maken en omdat het mijn eerste keer was, had ik voor de maandag daarna een dag vrij gevraagd om bij te komen indien nodig. Bus gereserveerd voor zaterdag en zondag, nicht en zus geïnformeerd en we dachten dat alles geregeld was.
Totdat op woensdag Vriend een telefoontje kreeg van nicht: dat het toch beter was als we niet kwamen logeren want ze kenden me amper en het was toch wel erg snel want zolang waren Vriend en ik niet samen, en wat als hun dochtertje zich aan mij ging hechten en het ging alsnog uit ...."

Die woensdag was ik bij vriend en hadden we een lange discussie. Ik vond dat hij hoe dan ook moest gaan en dat ik mijn bus wel ging annuleren, zodat hij zijn moeder even kon zien. Vriend voelde zich beledigd en was van mening alles of niets.
Uiteindelijk een middenweg gevonden door last minute een hostal in Madrid te regelen voor de nacht van zaterdag op zondag. Op zich ook niet slecht want Madrid heeft een H.E:M.A die op zondag open is ;-).

Bewuste zaterdag ondernamen we de reis. We aten in een bar (stamkroeg zouden we in Nederland zeggen) waar iedereen Vriend kende en vervolgens gingen we naar het verzorgingstehuis waar zijn moeder verblijft. In de tussentijd had Vriend verscheidene malen met nicht gebeld om te zien of ze zin en tijd had om even langs te komen om kennis te maken en elke keer was er wel een reden waarom het niet kon.
Toen we bij zijn moeder waren kwam zijn zus wel langs en die was erg stug, pogingen van mijn kant om iets van een gesprek te beginnen strandden wegens gebrek aan reactie en ik was dan ook erg blij dat we weggingen om bij een vriend langs te gaan.
Dat was erg gezellig en deze vriend maakte mijn dag door te bevestigen dat zus van Vriend altijd zo was en dat het niet aan mij lag.

Tegen 20:00 verlieten we het dorp en hoewel nicht in die tijd waarschijnlijk op zo´n 500 meter langs de bar was gelopen waar wij een koffie zaten te drinken, hebben we haar niet gezien. Wat in ieder geval duidelijk maakte dat ik NIET bij hun de kerst door wilde brengen (naast dat ik op de 24e een halve dag moet werken dus het allemaal wel erg veel en druk zou worden). Vriend was het met mij eens en heeft de hele tijd achter mij gestaan, wat ik echt heel erg kon waarderen.

In al het contact daarna tussen Vriend en nicht heeft nicht geen enkele keer gesproken over wat er gebeurd was en is er ook niet meer gesproken over kerst, logeren en dergelijke.
Vorig weekend zijn we weer naar het dorp geweest om zijn moeder te bezoeken. Deze keer hadden we een auto geregeld zodat we in 1 dag heen en weer konden.
Zus, nicht en haar dochtertje waren in Madrid dus nicht had weer "geen tijd" om mij te leren kennen. Ik was dan ook verbaasd om zus te zien in het verzorgingstehuis. Kennelijk waren ze weer terug uit Madrid en als zus tijd had om langs te komen, moest het ook voor nicht mogelijk zijn als ze me echt wilde leren kennen. Nicht was echter weer in geen velden of wegen te bekennen. Zus was deze keer een stuk toegankelijker en het was gezellig.

Ik vind het best als nicht me niet wil leren kennen, haar keuze. Maar ik zie wel dat het voor Vriend niet gemakkelijk is en ik snap het ook niet. In september zeggen dat we vooral samen moeten komen logeren en kerst met de familie door moeten brengen om dan volledig om te draaien en mijn bestaan te negeren.
3x is scheepsrecht, dus wie weet de volgende keer.