Waarom ik in mijn vorige bericht redelijk optimistisch was dat de aankoop van het appartement vanaf nu snel zou gaan, is mij niet geheel duidelijk. Na meer dan 4,5 jaar in Spanje had ik beter kunnen weten ;-).
De bemiddelaar regelde een afspraak met de bank voor donderdag 8 november. De benodigde documenten werden besproken en ik kreeg instructies wat ik waar moest zeggen als het hoofdkantoor mij zou bellen om de hypotheekaanvraag te bevestigen want dat is de procedure: de lokale bank vraagt aan en dan belt het hoofdkantoor om de gegevens van de aanvraag te bevestigen.
Maandag 12 november belde het hoofdkantoor en na een telefoongesprek van een half uur was de aanvraag bevestigd en in wachtstand geplaatst. Reden? De bank wilde 2 loonstroken en omdat ik alleen een loonstrook van oktober had, moest ik wachten totdat de loonstrook van november beschikbaar was en dat duurde dus nog even.
En hoewel dit dus uitgebreid per telefoon besproken was, kreeg ik elke dag een email om mij eraan te herinneren dat de benodigde documenten om de hypotheekaanvraag in behandeling te nemen nog niet waren aangeleverd. En daarmee elke dag een herinnering dat er weer vertraging in het proces was opgetreden.
Maar goed, uiteindelijk was op 21 november de loonstrook beschikbaar en kon ik voor vrijdag een afspraak met de bemiddelaar maken. Bemiddelaar beweerde dat in het gesprek met de bank op 8 november gezegd was dat er 2 loonstroken nodig waren maar daar kan ik me echt niets van herinneren. Misschien is mijn Spaans voor dit soort zaken minder goed dan ik dacht ;-).
In ieder geval waren alle stukken nu beschikbaar en bemiddelaar zou alles opsturen naar de bank.
Vandaag weer een telefoontje van de bank: niet alle stukken waren binnen. Alleen de loonstrook van november en de bevestiging van de hypotheekaanvraag via de website. Weer allerlei ingewikkelde vragen waar ik een antwoord op moest geven terwijl ik zeker wist dat ik alles al beantwoord had.
Vervolgens een berichtje naar de bemiddelaar dat de bank niet alles ontvangen had met het verzoek om alles nog een keer op te sturen. Daarbij ook maar gevraagd of hij met de bank wil regelen dat ze mij niet meer bellen zonder zijn tussenkomst. Dat scheelt mij een hoop gedoe en stress en verkleint de kans dat ik iets verkeerds zeg. Bemiddelaar heeft toegezegd dat hij met de bank gaat overleggen dat ze hem eerst bellen zodat hij mij voor kan bereiden. Ik hoop dat de bank akkoord gaat.
Maar ik vind het allemaal knap ingewikkeld en zit mij af te vragen hoe "gewone" Spanjaarden dit doen. De aankoop van een huis en het aanvragen van een hypotheek zijn grote beslissingen met veel haken en ogen en het in de arm nemen van een bemiddelaar is niet gebruikelijk.
Nieuwe voorspelling: dat de hypotheek en de aankoop van het appartement in de week van 10 - 14 december rond zal zijn. Het zal mij benieuwen.
maandag 26 november 2018
zondag 4 november 2018
Bijna rond
Het had wat voeten in de aarde maar de koop van het appartement is bijna rond. Maandag gaan de onderhandelingen met de bank beginnen.
Het proces om een huis te kopen is heel anders dan in Nederland en volgens mijn collega´s op het werk doen ze het hier in Andalucía nog weer anders dan in de rest van Spanje.
Om te beginnen heb je hier niet de mogelijkheid om een makelaar in te huren. Verkoop via een makelaar is in Spanje een relatief nieuw fenomeen hoewel het door steeds meer verkopers wordt gedaan. Voor mensen die beiden werken of die niet in de buurt van het te verkopen huis wonen, is verkoop via een makelaar een uitkomst.
Het zijn dus de verkopers die een makelaar in de arm nemen die daarnaast een poging doet een beetje de belangen van de koper te behartigen. Hij heeft er immers belang bij dat het huis verkocht wordt. Maar onafhankelijk zoals in Nederland, waarbij de koper zijn eigen makelaar heeft die alleen de belangen van de koper in het oog houdt, dat is hier niet het geval. Natuurlijk moet de verkoper de makelaar betalen voor het te koop zetten van het huis. Maar om het nog raarder te maken, als koper moet je de makelaar die de verkoper heeft ingeschakeld ook nog eens betalen :-o
Het zijn dus de verkopers die een makelaar in de arm nemen die daarnaast een poging doet een beetje de belangen van de koper te behartigen. Hij heeft er immers belang bij dat het huis verkocht wordt. Maar onafhankelijk zoals in Nederland, waarbij de koper zijn eigen makelaar heeft die alleen de belangen van de koper in het oog houdt, dat is hier niet het geval. Natuurlijk moet de verkoper de makelaar betalen voor het te koop zetten van het huis. Maar om het nog raarder te maken, als koper moet je de makelaar die de verkoper heeft ingeschakeld ook nog eens betalen :-o
In mijn geval € 3000,00 + BTW. Als ik dat omreken naar de tijd besteed komen we uit op een uurloon van ongeveer € 750,00 ex BTW of meer, bijna het maandsalaris wat ik verdien.
Het appartement stond al zo´n 4 maanden te koop. Eerst voor € 67.000 en toen ik van het appartement hoorde was de vraagprijs net verlaagd naar € 65.000,00. Bij de tweede bezichtiging vertelde de makelaar dat de verkoper wel akkoord zou gaan met een prijs van € 62.000,00 maar zeker niet lager. Na overleg met Vriend (er zijn nog wel wat werkzaamheden die verricht moeten worden, hoewel niet direct) besloten we om dan die € 62.000,00 te bieden.
Onderzoek had opgeleverd dat de meeste huizen in de buurt duurder zijn en omdat ik me heel prettig voel in het buurtje en een duurder huis niet kan betalen, voelde dit wel als een mogelijkheid om een huisje in deze buurt te bemachtigen.
Onderzoek had opgeleverd dat de meeste huizen in de buurt duurder zijn en omdat ik me heel prettig voel in het buurtje en een duurder huis niet kan betalen, voelde dit wel als een mogelijkheid om een huisje in deze buurt te bemachtigen.
Bod gedaan en in Nederland gaat dan de makelaar naar de verkoper en beginnen de onderhandelingen en vervolgens wordt een contract getekend. Hier niet.
Maandag 15 oktober het huis voor de tweede keer bekeken en het bod gedaan, woensdag naar de makelaar om een contract te ondertekenen voor de offerte en een aanbetaling doen van € 2000,00 (die aanbetaling blijkt echt iets van hier te zijn). Vervolgens gaat de makelaar met het getekende aanbod naar de verkoper. Omdat de verkoper niet in de buurt woonde, duurde dat uiteindelijk 2 weken ;-).
30 Oktober kreeg ik een berichtje: Ik heb met de verkoper gesproken en alles is goed gegaan, er is alleen een klein dingetje wat we moeten bespreken. Kun je langskomen op kantoor? Ik en Vriend naar kantoor om te horen dat de verkoper de prijs met € 1000,00 heeft verhoogd. Vriend ploft bijna van verontwaardiging en dat maakte het niet gemakkelijk voor mij om met de makelaar te overleggen. Met een " we gaan er even over nadenken en daarna laat ik weten wat ik ga doen." verlieten we het kantoor om in een nabij gelegen bar wat te drinken.
Vriend is van mening dat de makelaar aan de verkoper heeft gezegd dat het vast mogelijk is om iets te verhogen en dat er spelletjes gespeeld worden. Hij wil er om wedden dat als ik nee zeg,de verkoper uiteindelijk akkoord gaat met mijn bod. Bovendien kan ik die € 1000,00 goed gebruiken voor bijvoorbeeld het vervangen van de deuren (om maar iets te noemen van de dingen die gedaan moeten worden in de loop van de tijd).
Ik snap de redenering van Vriend maar wil aan de andere kant deze mogelijkheid niet verliezen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ik dit huis echt heel graag wil en dat ik het tegenbod van de verkoper zou accepteren.
Vriend richting bushalte om naar zijn huis te gaan en ik terug naar de makelaar om het tegenbod te tekenen.
Vriend is van mening dat de makelaar aan de verkoper heeft gezegd dat het vast mogelijk is om iets te verhogen en dat er spelletjes gespeeld worden. Hij wil er om wedden dat als ik nee zeg,de verkoper uiteindelijk akkoord gaat met mijn bod. Bovendien kan ik die € 1000,00 goed gebruiken voor bijvoorbeeld het vervangen van de deuren (om maar iets te noemen van de dingen die gedaan moeten worden in de loop van de tijd).
Ik snap de redenering van Vriend maar wil aan de andere kant deze mogelijkheid niet verliezen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ik dit huis echt heel graag wil en dat ik het tegenbod van de verkoper zou accepteren.
Vriend richting bushalte om naar zijn huis te gaan en ik terug naar de makelaar om het tegenbod te tekenen.
Maandag gaat een financiële bemiddelaar de onderhandelingen met de bank beginnen en zich bezig houden met alle andere zaken die geregeld moeten worden bij de aankoop van een huis. Zelfs voor Nederlandse begrippen is de prijs die ik hiervoor moet betalen hoog (€ 4000,00) en ik blijf me daar ongemakkelijk onder voelen. Aan de andere kant, het gemak dat ik niet zelf in het Spaans al dit soort dingen hoef te regelen en vrij moeten vragen voor elk ding wat gedaan moet worden, voelt toch wel als erg fijn. Een beetje gemengde gevoelens dus.
Nu ben ik bezig met een lijst van alle dingen die in de loop van de tijd vervangen moeten worden, een berekening van hoeveel geld ik na de aankoop over hou en wat voor mij het meest belangrijk is om te vervangen.
Op dit moment gaat het om het vervangen van de keuken of het kopen van nieuwe meubels. In Spanje verkopen ze met meubels, dus ik hoef niet direct meubels te kopen, aan de andere kant is het niet echt mijn stijl wat er nu in het huis staat. De keuken staat lichtelijk op instorten maar relatief gezien breng ik daar minder tijd door dan in de woonkamer en slaapkamer.
Op dit moment gaat het om het vervangen van de keuken of het kopen van nieuwe meubels. In Spanje verkopen ze met meubels, dus ik hoef niet direct meubels te kopen, aan de andere kant is het niet echt mijn stijl wat er nu in het huis staat. De keuken staat lichtelijk op instorten maar relatief gezien breng ik daar minder tijd door dan in de woonkamer en slaapkamer.
De verwachting is dat over 3 weken de hypotheek rond is en dan weet ik precies hoeveel geld ik over heb gehouden. Nog even geduld hebben dus. En ondertussen surf ik op internet om te zien wat op het gebied van meubels en keukens verkocht wordt.
dinsdag 23 oktober 2018
Cursus Londen
Nu ik zit te wachten op een bericht van de makelaar dat mijn bod op het appartement geaccepteerd is, heb ik tijd om iets te schrijven over de cursus die ik in juni deed aan de London College of Fashion: Fashion Design Intensive
Om te beginnen, intensive was niet te veel gezegd. Het was inderdaad veel en overweldigend. En belangrijker, het bracht me wat ik gehoopt had: een manier om mijn creativiteit tot uiting te brengen. Met wat oefening ben ik nu in staat om van een willekeurig object (of zoals onze lerares zei: een vlek op de vloer) een ontwerp voor een kledingstuk te maken. Maar deze methode is breder toepasbaar, het hoeft niet perse kleding te zijn, het kan ook een kunstobject zijn. Hoewel het me aan tijd ontbreekt om te oefenen, ben ik heel blij met deze uitkomst.
Maar het leren van een methode was echter niet het meest belangrijke. In mijn leven heb ik regelmatig geprobeerd het creatieve deel in mij tot uiting te brengen maar het gaf nooit het resultaat waar ik naar op zoek was. Bijvoorbeeld in een schilderscursus dat iedereen met fijn penseel zijn best deed om een stilleven zo natuurgetrouw na te maken, terwijl ik met mijn vingers in de verf zat om vervolgens het idee van een stilleven op het papier te zetten ;-). De meeste docenten van de cursussen die ik volgde waren niet echt in staat om hier waardering voor op te brengen, noch in staat om mij te begeleiden.
Hoewel ik er van te voren niet echt bij stil had gestaan, bleek dit ook tijdens de cursus in Londen het geval te zijn. Een groep van rond de 12 personen die allemaal deden wat de lerares zei dat we moesten doen en blij waren met het resultaat behalve ik. Gepriegel in de marge. Gesprek met de lerares: het is niet verkeerd wat ik doe maar dit is het gewoon niet. Lerares keek mij aan, keek naar wat ik aan het doen was en zei: Probeer het eens op deze manier. Een manier van grote gebaren, grote, felgekleurde lijnen en ik ging helemaal los. Meer suggesties van haar kant om het nog expressiever te maken en ik ging met een heel tevreden gevoel weer terug naar mijn hotel.
De dag daarna riep mijn lerares mij om mij een paar dingen op internet te laten zien. En waar ik altijd het gevoel had dat niemand me begreep en dat ik de enige persoon op de wereld was die de wereld op mijn manier zag, kwam ik er eindelijk achter dat er meer mensen zoals ik rondlopen. OK, we zijn een minderheid ten opzichte van de rest van de wereld, maar ik ben niet in ieder geval niet in mijn eentje. En met dat besef ging er een wereld voor mij open.
De rest van de 2 weken cursus kreeg ik alle ruimte en vrijheid om op mijn manier te werken, hoewel het een aanpassing van mijn lerares vroeg om 1 persoon te hebben die weliswaar het programma volgde maar daar een eigen draai aan gaf. Er waren nog wel een paar momenten waarop de emoties de overhand kregen na zoveel jaren van niet begrepen te zijn maar de blijdschap overheerste.
Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke ontwerpen hoewel die totaal verschillend waren van wat de rest van de groep had gedaan. Het verschil was dat ik me deze keer niet de vreemde eend in de bijt voelde. Ik mocht en kon zijn wie ik was.
Mijn lerares heeft me een stapel ideeën/manieren van patroontekenen gegeven om verder uit te zoeken en mijn inzichten te verdiepen. Hoewel op dit moment de tijd ontbreekt, ga ik daar zeker mee aan de slag. Volgens haar heb ik een talent op het gebied van patroontekenen wat niet veel mensen hebben en is het zonde om hier niets mee te doen. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft, voel ik me moreel verplicht om in ieder geval mijn talent te onderzoeken. Of ik daar in de toekomst verder nog iets mee ga doen, is iets wat de toekomst zal leren.
Om te beginnen, intensive was niet te veel gezegd. Het was inderdaad veel en overweldigend. En belangrijker, het bracht me wat ik gehoopt had: een manier om mijn creativiteit tot uiting te brengen. Met wat oefening ben ik nu in staat om van een willekeurig object (of zoals onze lerares zei: een vlek op de vloer) een ontwerp voor een kledingstuk te maken. Maar deze methode is breder toepasbaar, het hoeft niet perse kleding te zijn, het kan ook een kunstobject zijn. Hoewel het me aan tijd ontbreekt om te oefenen, ben ik heel blij met deze uitkomst.
Maar het leren van een methode was echter niet het meest belangrijke. In mijn leven heb ik regelmatig geprobeerd het creatieve deel in mij tot uiting te brengen maar het gaf nooit het resultaat waar ik naar op zoek was. Bijvoorbeeld in een schilderscursus dat iedereen met fijn penseel zijn best deed om een stilleven zo natuurgetrouw na te maken, terwijl ik met mijn vingers in de verf zat om vervolgens het idee van een stilleven op het papier te zetten ;-). De meeste docenten van de cursussen die ik volgde waren niet echt in staat om hier waardering voor op te brengen, noch in staat om mij te begeleiden.
Hoewel ik er van te voren niet echt bij stil had gestaan, bleek dit ook tijdens de cursus in Londen het geval te zijn. Een groep van rond de 12 personen die allemaal deden wat de lerares zei dat we moesten doen en blij waren met het resultaat behalve ik. Gepriegel in de marge. Gesprek met de lerares: het is niet verkeerd wat ik doe maar dit is het gewoon niet. Lerares keek mij aan, keek naar wat ik aan het doen was en zei: Probeer het eens op deze manier. Een manier van grote gebaren, grote, felgekleurde lijnen en ik ging helemaal los. Meer suggesties van haar kant om het nog expressiever te maken en ik ging met een heel tevreden gevoel weer terug naar mijn hotel.
De dag daarna riep mijn lerares mij om mij een paar dingen op internet te laten zien. En waar ik altijd het gevoel had dat niemand me begreep en dat ik de enige persoon op de wereld was die de wereld op mijn manier zag, kwam ik er eindelijk achter dat er meer mensen zoals ik rondlopen. OK, we zijn een minderheid ten opzichte van de rest van de wereld, maar ik ben niet in ieder geval niet in mijn eentje. En met dat besef ging er een wereld voor mij open.
De rest van de 2 weken cursus kreeg ik alle ruimte en vrijheid om op mijn manier te werken, hoewel het een aanpassing van mijn lerares vroeg om 1 persoon te hebben die weliswaar het programma volgde maar daar een eigen draai aan gaf. Er waren nog wel een paar momenten waarop de emoties de overhand kregen na zoveel jaren van niet begrepen te zijn maar de blijdschap overheerste.
Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke ontwerpen hoewel die totaal verschillend waren van wat de rest van de groep had gedaan. Het verschil was dat ik me deze keer niet de vreemde eend in de bijt voelde. Ik mocht en kon zijn wie ik was.
Mijn lerares heeft me een stapel ideeën/manieren van patroontekenen gegeven om verder uit te zoeken en mijn inzichten te verdiepen. Hoewel op dit moment de tijd ontbreekt, ga ik daar zeker mee aan de slag. Volgens haar heb ik een talent op het gebied van patroontekenen wat niet veel mensen hebben en is het zonde om hier niets mee te doen. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft, voel ik me moreel verplicht om in ieder geval mijn talent te onderzoeken. Of ik daar in de toekomst verder nog iets mee ga doen, is iets wat de toekomst zal leren.
zondag 14 oktober 2018
Alles tegelijk, zoals gebruikelijk ;-)
De onzekerheid over hoe nu verder bracht veel stress met zich mee en dat ging gepaard met een enorme vermoeidheid. Het heen en weer gereis tussen mijn huis en het huis van Vriend hielp ook niet mee.
Maar uiteindelijk was duidelijk dat het kopen van een huis wel erg belangrijk was, waardoor de beslissing werd genomen om te wachten totdat een positie binnen het bedrijf vrij zou komen. Na gesolliciteerd te hebben op zo´n 20 functies en gesprekken met de vakbond en hun advocaat werd dan ook met veel blijdschap de email ontvangen dat het sollicitatiegesprek wat ik gehad had, goed was verlopen en dat ik de positie had gekregen :-). Op 1 oktober beginnen (wat door de slechte organisatie uiteindelijk 1 dag later werd).
Op dezelfde dag begon mijn naaicursus met 2 dagen per week en 1 dag laat thuis vanwege fisio-training. Wennen aan weer terug naar een ritme van 07,00 uur opstaan, eten koken/lunch maken, ontbijten, de deur uit, werken in een nieuw team, het leren van nieuwe werkzaamheden, niet werkende programma´s op de computer, vervolgens door naar cursus, langs een winkel om iets van avondeten mee te nemen, niet erg vervelend maar het kost wel veeñ energie. En dan heb ik nog niet gesproken over Vriend die ineens wennen moest aan het feit dat ik niet meer alle dagen beschikbaar was om samen dingen te doen ;-).
Hoewel het dus op de lijst stond om een huis te zoeken, leek het mij niet het beste idee om dat nu ook al aan mijn activiteiten toe te voegen. Dus afgelopen weekend keken Vriend en ik alleen maar op de huizensite om te oriënteren, welke buurten wel en welke buurten niet todat we een appartement tegenkwamen wat er wel heel erg goed uitzag. En van het 1 kwam het ander.
Afgelopen week werd dus aan de lijst met activiteiten het bekijken van huizen toegevoegd. Maandag en woensdag. De makelaar van woensdag adviseerde een gesprek met hun finaniceel adviseur om te kijken of er een mogelijkheid was om mijn budget op te rekken.
Dat gesprek stond gepland voor donderdag, mijn budget kon inderdaad opgerekt worden en met het nieuwe budget werd gekeken of ze een huisje in portefeuille hadden. Makelaar gebeld en direct een bezichtiging geregeld. En direct bij het binnekomen werd duidelijk dat dit mijn huisje/appartement moest worden. Helaas kon Vriend niet met mij mee, wat in dit geval dus lichtelijk onhandig was ;-)
Vrijdag feestdag waardoor Vriend en ik tijd hadden om de buurt van ¨mijn¨ huisje aan een nader onderzoek te onderwerpen. Het huisje werd er alleen maar leuker op.
Hoewel een hoop mensen zeggen dat ik meerdere huizen moet bekijken, voelt dit zo goed dat ik voor maandag een nieuwe bezichtiging heb aangevraagd. Vriend gaat dan mee en hij gaat onderhandelen om te kijken of er iets aan de prijs gedaan kan worden.
En dan ga ik kijken hoe het is om op zijn Spaans een huisje te kopen.
Dus op dit moment is het allemaal wel heel erg veel, hoewel ik er dus deels zelf schuldig aan ben dat alles tegelijk komt. Maar zoals altijd, blijf ik optimistisch denken dat het over een tijdje wel beter zal gaan om me dan waarschijnlijk weer iets nieuws op de hals te halen.
Maar uiteindelijk was duidelijk dat het kopen van een huis wel erg belangrijk was, waardoor de beslissing werd genomen om te wachten totdat een positie binnen het bedrijf vrij zou komen. Na gesolliciteerd te hebben op zo´n 20 functies en gesprekken met de vakbond en hun advocaat werd dan ook met veel blijdschap de email ontvangen dat het sollicitatiegesprek wat ik gehad had, goed was verlopen en dat ik de positie had gekregen :-). Op 1 oktober beginnen (wat door de slechte organisatie uiteindelijk 1 dag later werd).
Op dezelfde dag begon mijn naaicursus met 2 dagen per week en 1 dag laat thuis vanwege fisio-training. Wennen aan weer terug naar een ritme van 07,00 uur opstaan, eten koken/lunch maken, ontbijten, de deur uit, werken in een nieuw team, het leren van nieuwe werkzaamheden, niet werkende programma´s op de computer, vervolgens door naar cursus, langs een winkel om iets van avondeten mee te nemen, niet erg vervelend maar het kost wel veeñ energie. En dan heb ik nog niet gesproken over Vriend die ineens wennen moest aan het feit dat ik niet meer alle dagen beschikbaar was om samen dingen te doen ;-).
Hoewel het dus op de lijst stond om een huis te zoeken, leek het mij niet het beste idee om dat nu ook al aan mijn activiteiten toe te voegen. Dus afgelopen weekend keken Vriend en ik alleen maar op de huizensite om te oriënteren, welke buurten wel en welke buurten niet todat we een appartement tegenkwamen wat er wel heel erg goed uitzag. En van het 1 kwam het ander.
Afgelopen week werd dus aan de lijst met activiteiten het bekijken van huizen toegevoegd. Maandag en woensdag. De makelaar van woensdag adviseerde een gesprek met hun finaniceel adviseur om te kijken of er een mogelijkheid was om mijn budget op te rekken.
Dat gesprek stond gepland voor donderdag, mijn budget kon inderdaad opgerekt worden en met het nieuwe budget werd gekeken of ze een huisje in portefeuille hadden. Makelaar gebeld en direct een bezichtiging geregeld. En direct bij het binnekomen werd duidelijk dat dit mijn huisje/appartement moest worden. Helaas kon Vriend niet met mij mee, wat in dit geval dus lichtelijk onhandig was ;-)
Vrijdag feestdag waardoor Vriend en ik tijd hadden om de buurt van ¨mijn¨ huisje aan een nader onderzoek te onderwerpen. Het huisje werd er alleen maar leuker op.
Hoewel een hoop mensen zeggen dat ik meerdere huizen moet bekijken, voelt dit zo goed dat ik voor maandag een nieuwe bezichtiging heb aangevraagd. Vriend gaat dan mee en hij gaat onderhandelen om te kijken of er iets aan de prijs gedaan kan worden.
En dan ga ik kijken hoe het is om op zijn Spaans een huisje te kopen.
Dus op dit moment is het allemaal wel heel erg veel, hoewel ik er dus deels zelf schuldig aan ben dat alles tegelijk komt. Maar zoals altijd, blijf ik optimistisch denken dat het over een tijdje wel beter zal gaan om me dan waarschijnlijk weer iets nieuws op de hals te halen.
vrijdag 24 augustus 2018
Onzekerheid
Eerst was ik druk met de cursus Fashion Design Intensive in Londen gevolgd door verliefd worden. Vervolgens ging ik voor een 1,5 week naar Nederland om de 75-ste verjaardag van mijn moeder te vieren en vlak voordat ik vertrok kreeg ik van diverse collega's te horen dat mijn bedrijf erg veel moeite heeft om werk te vinden voor de mensen die terugkomen van sabbatical.
De onzekerheid die dat met zich meebrengt (heb ik met ingang van september wel werk en indien nee, wat dan?) heb ik redelijk van mij af kunnen zetten maar met nog maar een week te gaan komt de onzekerheid met harde vaart aangesneld.
Temeer omdat de Spaanse wetgeving heel anders in elkaar zit dan de Nederlandse dus het is niet gemakkelijk om mijn rechten en plichten te ontdekken.
Nu weet ik wel dat het bedrijf waarvoor ik werkte (of nog steeds als onbetaald op de loonlijst staat) niet het meest leuke bedrijf ter wereld is en de verhalen die ik gehoord heb van vrienden die er nog werken of recent zijn vertrokken zijn niet echt fijn om aan te horen. Wat echter een belangrijke reden is om terug te willen naar het bedrijf is het hebben van een vaste contract en de mogelijkheid om een klein appartementje te kopen.
Ik geloof niet dat ik het kopen van een appartementje al eerder heb genoemd dus even een kleine update. Elk jaar dat ik niet in Nederland werk, wordt ik 2% op mijn AOW gekort. Met geen extra pensioen (wat ik had is afgekocht of het bedrijf waar ik werkte had geen aanvullende pensioenvoorziening voor zijn medewerkers) is duidelijk dat ik een probleem ga hebben als ik ooit met pensioen mag. Als ik tot mijn pensionering in Spanje blijf wonen en werken dan zal ik hier ook vast wel iets opbouwen maar veel zal dat niet zijn (ik geloof dat de Spaanse AOW iets van € 600,00 bruto per maand is en ik zal geen recht hebben op volledige Spaanse AOW). Tijd om eens serieus na te denken, vooral toen ik erachter kwam dat een aantal van mijn collega's, met hetzelfde salaris als ik, in staat waren om een huisje te kopen.
Als ik een klein appartementje kan kopen dan is dat tegen de tijd dat ik met pensioen ga (bijna) volledig afbetaald en hoef ik van mijn AOW "alleen nog maar" mijn eten en vaste lasten te betalen. Dat zou te doen moeten zijn, het zal geen vetpot wezen maar dat zou het in Nederland met alleen AOW (en aanvullende bijstand als dat tegen die tijd nog bestaat) ook niet zijn.
Daarom wil ik graag in september weer gaan werken voor mijn bedrijf zodat ik de tijd heb om een huisje te zoeken en te kopen om daarna weer verder te zien. Maar dan moet er wel werk zijn.
Ik weet dat HR (personeelszaken) er ook niet veel aan kan doen. Zij zitten met zo'n 300 mensen met onbetaald verlof die ze een baan aan moeten bieden terwijl ergens (waarschijnlijk Amerika) besloten is dat er geen mensen meer aangenomen mogen worden om het vastgestelde budget te halen.
Gevolg is dat steeds minder mensen dezelfde hoeveelheid werk moeten doen (wat de sfeer niet ten goede komt) en dat de OR overuren draait om ervoor te zorgen dat het bedrijf de wet naleeft. In Spanje wordt de OR vooral door de vakbond samengesteld en om ruggensteun te krijgen, ben ik lid geworden van de vakbond. Ik hoop dat zij mij kunnen uitleggen wat mijn rechten en plichten zijn.
HR heeft mij gezegd dat ik op de "vele en gevarieerde" banen moet solliciteren en dat doe ik dan ook braaf. Inmiddels heb ik op 10 functies gesolliciteerd en ben ik voor 1 van de functies afgewezen. Er is 1 functie waarbij ik hoop heb een kans te maken hoewel dat geen eenvoudige functie zal zijn. Maar ik heb in dat team een oud teamgenoot zitten die bij zijn chef een goed woordje voor mij heeft gedaan en mij tips heeft gegeven wat ik kan verwachten als ik voor een gesprek wordt uitgenodigd.
En als ik een goede indruk maak tijdens het gesprek moet ik daarna vooral hopen dat de andere kandidaten niet ook geschikt zijn en langer zitten te wachten op een baan dan ik (datum einde sabbatical is doorslaggevend in geval van gelijke geschiktheid en de vakbond heeft er dan ook nog iets over te zeggen).
Wat mij extra druk geeft is dat in september de taalacademies op zoek gaan naar leraren Engels. Als ik besluit niet te wachten totdat mijn bedrijf mij een functie aanbiedt, dan zou dat een optie kunnen zijn. Het zal dan in ieder geval geen vast contract worden, geen mogelijkheid meer om een huisje te kopen en de kans om ooit terug te komen bij mijn bedrijf zal dan zeker verkeken zijn.
Toen ik in Nederland was, moesten veel vrienden lachen toen ik de verhalen vertelde over mijn werk omdat ik bijna mijn hele leven al problemen heb gehad met werk en iedereen was vol vertrouwen dat het op de een of andere manier wel goed zou komen.
Ik zou willen dat ik op dit moment hetzelfde vertrouwen zou hebben.
De onzekerheid die dat met zich meebrengt (heb ik met ingang van september wel werk en indien nee, wat dan?) heb ik redelijk van mij af kunnen zetten maar met nog maar een week te gaan komt de onzekerheid met harde vaart aangesneld.
Temeer omdat de Spaanse wetgeving heel anders in elkaar zit dan de Nederlandse dus het is niet gemakkelijk om mijn rechten en plichten te ontdekken.
Nu weet ik wel dat het bedrijf waarvoor ik werkte (of nog steeds als onbetaald op de loonlijst staat) niet het meest leuke bedrijf ter wereld is en de verhalen die ik gehoord heb van vrienden die er nog werken of recent zijn vertrokken zijn niet echt fijn om aan te horen. Wat echter een belangrijke reden is om terug te willen naar het bedrijf is het hebben van een vaste contract en de mogelijkheid om een klein appartementje te kopen.
Ik geloof niet dat ik het kopen van een appartementje al eerder heb genoemd dus even een kleine update. Elk jaar dat ik niet in Nederland werk, wordt ik 2% op mijn AOW gekort. Met geen extra pensioen (wat ik had is afgekocht of het bedrijf waar ik werkte had geen aanvullende pensioenvoorziening voor zijn medewerkers) is duidelijk dat ik een probleem ga hebben als ik ooit met pensioen mag. Als ik tot mijn pensionering in Spanje blijf wonen en werken dan zal ik hier ook vast wel iets opbouwen maar veel zal dat niet zijn (ik geloof dat de Spaanse AOW iets van € 600,00 bruto per maand is en ik zal geen recht hebben op volledige Spaanse AOW). Tijd om eens serieus na te denken, vooral toen ik erachter kwam dat een aantal van mijn collega's, met hetzelfde salaris als ik, in staat waren om een huisje te kopen.
Als ik een klein appartementje kan kopen dan is dat tegen de tijd dat ik met pensioen ga (bijna) volledig afbetaald en hoef ik van mijn AOW "alleen nog maar" mijn eten en vaste lasten te betalen. Dat zou te doen moeten zijn, het zal geen vetpot wezen maar dat zou het in Nederland met alleen AOW (en aanvullende bijstand als dat tegen die tijd nog bestaat) ook niet zijn.
Daarom wil ik graag in september weer gaan werken voor mijn bedrijf zodat ik de tijd heb om een huisje te zoeken en te kopen om daarna weer verder te zien. Maar dan moet er wel werk zijn.
Ik weet dat HR (personeelszaken) er ook niet veel aan kan doen. Zij zitten met zo'n 300 mensen met onbetaald verlof die ze een baan aan moeten bieden terwijl ergens (waarschijnlijk Amerika) besloten is dat er geen mensen meer aangenomen mogen worden om het vastgestelde budget te halen.
Gevolg is dat steeds minder mensen dezelfde hoeveelheid werk moeten doen (wat de sfeer niet ten goede komt) en dat de OR overuren draait om ervoor te zorgen dat het bedrijf de wet naleeft. In Spanje wordt de OR vooral door de vakbond samengesteld en om ruggensteun te krijgen, ben ik lid geworden van de vakbond. Ik hoop dat zij mij kunnen uitleggen wat mijn rechten en plichten zijn.
HR heeft mij gezegd dat ik op de "vele en gevarieerde" banen moet solliciteren en dat doe ik dan ook braaf. Inmiddels heb ik op 10 functies gesolliciteerd en ben ik voor 1 van de functies afgewezen. Er is 1 functie waarbij ik hoop heb een kans te maken hoewel dat geen eenvoudige functie zal zijn. Maar ik heb in dat team een oud teamgenoot zitten die bij zijn chef een goed woordje voor mij heeft gedaan en mij tips heeft gegeven wat ik kan verwachten als ik voor een gesprek wordt uitgenodigd.
En als ik een goede indruk maak tijdens het gesprek moet ik daarna vooral hopen dat de andere kandidaten niet ook geschikt zijn en langer zitten te wachten op een baan dan ik (datum einde sabbatical is doorslaggevend in geval van gelijke geschiktheid en de vakbond heeft er dan ook nog iets over te zeggen).
Wat mij extra druk geeft is dat in september de taalacademies op zoek gaan naar leraren Engels. Als ik besluit niet te wachten totdat mijn bedrijf mij een functie aanbiedt, dan zou dat een optie kunnen zijn. Het zal dan in ieder geval geen vast contract worden, geen mogelijkheid meer om een huisje te kopen en de kans om ooit terug te komen bij mijn bedrijf zal dan zeker verkeken zijn.
Toen ik in Nederland was, moesten veel vrienden lachen toen ik de verhalen vertelde over mijn werk omdat ik bijna mijn hele leven al problemen heb gehad met werk en iedereen was vol vertrouwen dat het op de een of andere manier wel goed zou komen.
Ik zou willen dat ik op dit moment hetzelfde vertrouwen zou hebben.
zaterdag 14 juli 2018
En toen ging ik naar Londen voor een cursus en het eindigde anders dan gedacht
Ik ben nu bijna 2 weken terug van de cursus die in alle opzichten aan de verwachtingen heeft voldaan. Misschien zelfs nog wel meer dan dat, maar daarover een andere keer meer.
De naam van de cursus was Fashion Design intensive en intensive was het, en niet alleen de cursus.
Ik vloog vanaf Madrid (was goedkoper dan vanaf Málaga) en tijdens de 5 uur durende busreis kwam ik aan de praat met mijn buurman. Vlak voor aankomst bij het busstation wisselden we nummers uit om iets te gaan drinken voor als ik terug zou zijn in Granada.
Na een lange reis kwam ik doodmoe aan in mijn "hotel" om te ontdekken dat deze man mij al 3 berichtjes had gestuurd.
Dit was het begin van een zeer intensief whatsapp-contact voor 2 weken, hoewel we steeds op onderwerpen stuitten die beter uitgelegd konden worden in echt contact. Soms een beetje teveel van het goede, Spaanse mannen kunnen erg aanhoudend zijn in vragen of je al gegeten hebt, indien nee, wanneer je dat gaat doen, en even later wat je gegeten hebt. En hetzelfde voor als je gaat slapen, wanneer ga je dat doen, je mag niet slapen zonder gegeten te hebben etc.. Verder zijn ze erg goed in het versturen van berichtjes om iets te zeggen ook al is er geen enkele reden om een berichtje te sturen: ik ben nu in de supermarkt, ik zit nu in de bus naar huis, ik drink een biertje met de buren.
Maar buiten deze, in Nederlandse ogen, ietwat overdreven reacties, was de rest van het contact goed en kwamen we tot de ontdekking dat we redelijk wat gemeenschappelijke dingen hadden. Daarnaast was het fijn om iemand te hebben met wie ik alles wat in de cursus gebeurde kon delen.
Bij terugkomst stond hij mij bij het busstation op te wachten en ging in fysiek contact iets over de schreef om direct de dag daarna zijn excuses aan te bieden. En zodoende ga ik nu al 2 weken uit met deze man. Hij belt (zoals dat hoort in Spanje) minimaal 5x per dag om te vragen hoe het met me gaat, me een standje te geven als hij vindt dat ik niet goed genoeg voor mijzelf zorg en als ik in zijn huis ben is hij de zorgzaamheid zelve.
Romantisch kan ik hem niet noemen maar wel vol aandacht. Zo kreeg ik van de week als cadeautje een nieuwe vaste telefoon. De telefoon die ik had zat met een kabel vast aan de muur en hij was het er niet mee eens dat ik mijn bed moest verlaten om de telefoon op te nemen. Hij weet van mijn ziekte en gezondheidsproblemen en staat erop dat ik mijn rust neem, daarbij hoort een telefoon die ik overal op moet kunnen nemen. Dus sinds woensdag heb ik een handsfree telefoon.
Ik zal hem maar niet zeggen dat ik dat ding overal door het huis heb slingeren, hem achterlatend op de plek waar ik het laatst geweest ben ;-).
Maar het is met aandacht gekozen met het oog op mijn welzijn.
Na 2 weken intensief contact per whatsapp en nu in het echt, is het duidelijk dat we sterke gevoelens voor elkaar hebben hoewel het de meest onwaarschijnlijke combinatie ever is. Maar tot nu toe gaat alles op zo'n natuurlijke manier dat we besloten hebben het een kans te geven en we zien wel waar het schip strandt.
Ik had een boel verwachtingen voor de cursus in Londen maar dat het met een relatie zou eindigen, stond niet op het lijstje.
De naam van de cursus was Fashion Design intensive en intensive was het, en niet alleen de cursus.
Ik vloog vanaf Madrid (was goedkoper dan vanaf Málaga) en tijdens de 5 uur durende busreis kwam ik aan de praat met mijn buurman. Vlak voor aankomst bij het busstation wisselden we nummers uit om iets te gaan drinken voor als ik terug zou zijn in Granada.
Na een lange reis kwam ik doodmoe aan in mijn "hotel" om te ontdekken dat deze man mij al 3 berichtjes had gestuurd.
Dit was het begin van een zeer intensief whatsapp-contact voor 2 weken, hoewel we steeds op onderwerpen stuitten die beter uitgelegd konden worden in echt contact. Soms een beetje teveel van het goede, Spaanse mannen kunnen erg aanhoudend zijn in vragen of je al gegeten hebt, indien nee, wanneer je dat gaat doen, en even later wat je gegeten hebt. En hetzelfde voor als je gaat slapen, wanneer ga je dat doen, je mag niet slapen zonder gegeten te hebben etc.. Verder zijn ze erg goed in het versturen van berichtjes om iets te zeggen ook al is er geen enkele reden om een berichtje te sturen: ik ben nu in de supermarkt, ik zit nu in de bus naar huis, ik drink een biertje met de buren.
Maar buiten deze, in Nederlandse ogen, ietwat overdreven reacties, was de rest van het contact goed en kwamen we tot de ontdekking dat we redelijk wat gemeenschappelijke dingen hadden. Daarnaast was het fijn om iemand te hebben met wie ik alles wat in de cursus gebeurde kon delen.
Bij terugkomst stond hij mij bij het busstation op te wachten en ging in fysiek contact iets over de schreef om direct de dag daarna zijn excuses aan te bieden. En zodoende ga ik nu al 2 weken uit met deze man. Hij belt (zoals dat hoort in Spanje) minimaal 5x per dag om te vragen hoe het met me gaat, me een standje te geven als hij vindt dat ik niet goed genoeg voor mijzelf zorg en als ik in zijn huis ben is hij de zorgzaamheid zelve.
Romantisch kan ik hem niet noemen maar wel vol aandacht. Zo kreeg ik van de week als cadeautje een nieuwe vaste telefoon. De telefoon die ik had zat met een kabel vast aan de muur en hij was het er niet mee eens dat ik mijn bed moest verlaten om de telefoon op te nemen. Hij weet van mijn ziekte en gezondheidsproblemen en staat erop dat ik mijn rust neem, daarbij hoort een telefoon die ik overal op moet kunnen nemen. Dus sinds woensdag heb ik een handsfree telefoon.
Ik zal hem maar niet zeggen dat ik dat ding overal door het huis heb slingeren, hem achterlatend op de plek waar ik het laatst geweest ben ;-).
Maar het is met aandacht gekozen met het oog op mijn welzijn.
Na 2 weken intensief contact per whatsapp en nu in het echt, is het duidelijk dat we sterke gevoelens voor elkaar hebben hoewel het de meest onwaarschijnlijke combinatie ever is. Maar tot nu toe gaat alles op zo'n natuurlijke manier dat we besloten hebben het een kans te geven en we zien wel waar het schip strandt.
Ik had een boel verwachtingen voor de cursus in Londen maar dat het met een relatie zou eindigen, stond niet op het lijstje.
zaterdag 9 juni 2018
Mijn huis bestaat niet
Ik was het bijna vergeten maar ook in Spanje heb je een datum waarvoor je je belastingaangifte moet indienen. In Spanje is dat voor 1 juli. Er zijn 3 manieren om aangifte te doen:
- je gaat naar een belastingkantoor (dat kost je rond de € 50,00)
- je maakt een afspraak met de belastingdienst (geen idee of dat betrouwbaar is)
- je doet het zelf via het internet
De eerste keer heb ik het via een belastingkantoor laten doen en met de ontvangen uitdraai was het daarna geen enkel probleem om het de daaropvolgende keer zelf te doen.
Spaanse belastingen zijn een beetje raar. Ze gaan ervan uit dat mijn bedrijf precies de juiste loonbelasting inhoudt die ingehouden moet worden en als tijdens het doen van mijn aangifte blijkt dat dit niet het geval is dan moet mijn bedrijf een boete betalen.
Zowel voor de aangifte over 2016 als 2017 heb ik ze de boete kunnen besparen omdat ik via mijn aangifte een teruggave voor het huren van mijn huis kan krijgen. Dit is alleen geldig als je in Andalucia woont, waarschijnlijk omdat dit 1 van de armste provincies van Spanje is.
Zonder deze mogelijkheid had ik belasting moeten betalen. Over 2016 iets meer dan € 100,00 en over 2017 rond de € 35,00.
Om belasting over mijn huur terug te krijgen moet ik 2 gegevens doorgeven: het BSN van de verhuurder (laten we dat maar zo voor het gemak zeggen, Spanjaarden hebben meer dan 1 nummer) en het kadastrale nummer van mijn huis/appartement,
Het BSN staat in het huurcontract en in die zin kun je weten of je legaal of illegaal huurt en of je met je huurcontract naar de gemeente kunt om je in te laten schrijven op je adres.
Het nummer van het kadaster kun je online opvragen en als je verhuist gedurende het jaar moet je het kadastrale nummer van beide appartementen opgeven. In de belastingaangifte zijn ze zo aardig om de link te vermelden. Ik klik op de link, de pagina van het kadaster wordt gegeven, ik zoek naar mijn appartement om te ontdekken dat mijn appartement niet in het kadaster staat.
De 2 woningen van de begane grond: ja, de 3 woningen op de eerste verdieping: ja, de 2 woningen op de derde verdieping: ja. Allemaal met hun eigen kadastrale nummer, hoewel ik wel enige vraagtekens heb bij de 31m2 vloeroppervlak wat de woningen zouden hebben.
De 3 woningen op de tweede verdieping zijn echter nergens te bekennen. De tweede verdieping staat aangegeven als 1 huis en niet als 3.
Het gebouw is in 1931 gebouwd en het zou mij niks verbazen dat de verdiepingen toen uit 1 woning bestonden waarbij later de verdeling in aparte appartementen is gemaakt. Dit maakt dat ik mij serieus afvraag hoe legaal de verbouwing van de tweede verdieping in 3 appartementen is geweest ;-). Een vriendin van mij is op dit moment aan het verbouwen en het lijkt een sport te zijn om de gemeente om de tuin te leiden en te doen alsof je de regels volgt om, na inspectie, verder te gaan met het illegale gedeelte.
Aan de andere kant zou het me ook niets verbazen, wegens gebrek aan automatisering, dat de verdeling in 3 huizen wel legaal is geweest maar dat ze "vergeten" zijn het aan het kadaster door te geven. Zoals ik mijn adreswijziging persoonlijk aan 4 instanties door moet geven, zal je vast ook zelf naar het kadaster moeten om ze van de wijziging op de hoogte te brengen en dat zal vast niet eenvoudig zijn.
In mijn belastingaangifte heb ik maar het kadastrale nummer van de volledige tweede verdieping gegeven, bij gebrek aan beter. Het zal mij benieuwen of mijn aangifte goedgekeurd gaat worden.
- je gaat naar een belastingkantoor (dat kost je rond de € 50,00)
- je maakt een afspraak met de belastingdienst (geen idee of dat betrouwbaar is)
- je doet het zelf via het internet
De eerste keer heb ik het via een belastingkantoor laten doen en met de ontvangen uitdraai was het daarna geen enkel probleem om het de daaropvolgende keer zelf te doen.
Spaanse belastingen zijn een beetje raar. Ze gaan ervan uit dat mijn bedrijf precies de juiste loonbelasting inhoudt die ingehouden moet worden en als tijdens het doen van mijn aangifte blijkt dat dit niet het geval is dan moet mijn bedrijf een boete betalen.
Zowel voor de aangifte over 2016 als 2017 heb ik ze de boete kunnen besparen omdat ik via mijn aangifte een teruggave voor het huren van mijn huis kan krijgen. Dit is alleen geldig als je in Andalucia woont, waarschijnlijk omdat dit 1 van de armste provincies van Spanje is.
Zonder deze mogelijkheid had ik belasting moeten betalen. Over 2016 iets meer dan € 100,00 en over 2017 rond de € 35,00.
Om belasting over mijn huur terug te krijgen moet ik 2 gegevens doorgeven: het BSN van de verhuurder (laten we dat maar zo voor het gemak zeggen, Spanjaarden hebben meer dan 1 nummer) en het kadastrale nummer van mijn huis/appartement,
Het BSN staat in het huurcontract en in die zin kun je weten of je legaal of illegaal huurt en of je met je huurcontract naar de gemeente kunt om je in te laten schrijven op je adres.
Het nummer van het kadaster kun je online opvragen en als je verhuist gedurende het jaar moet je het kadastrale nummer van beide appartementen opgeven. In de belastingaangifte zijn ze zo aardig om de link te vermelden. Ik klik op de link, de pagina van het kadaster wordt gegeven, ik zoek naar mijn appartement om te ontdekken dat mijn appartement niet in het kadaster staat.
De 2 woningen van de begane grond: ja, de 3 woningen op de eerste verdieping: ja, de 2 woningen op de derde verdieping: ja. Allemaal met hun eigen kadastrale nummer, hoewel ik wel enige vraagtekens heb bij de 31m2 vloeroppervlak wat de woningen zouden hebben.
De 3 woningen op de tweede verdieping zijn echter nergens te bekennen. De tweede verdieping staat aangegeven als 1 huis en niet als 3.
Het gebouw is in 1931 gebouwd en het zou mij niks verbazen dat de verdiepingen toen uit 1 woning bestonden waarbij later de verdeling in aparte appartementen is gemaakt. Dit maakt dat ik mij serieus afvraag hoe legaal de verbouwing van de tweede verdieping in 3 appartementen is geweest ;-). Een vriendin van mij is op dit moment aan het verbouwen en het lijkt een sport te zijn om de gemeente om de tuin te leiden en te doen alsof je de regels volgt om, na inspectie, verder te gaan met het illegale gedeelte.
Aan de andere kant zou het me ook niets verbazen, wegens gebrek aan automatisering, dat de verdeling in 3 huizen wel legaal is geweest maar dat ze "vergeten" zijn het aan het kadaster door te geven. Zoals ik mijn adreswijziging persoonlijk aan 4 instanties door moet geven, zal je vast ook zelf naar het kadaster moeten om ze van de wijziging op de hoogte te brengen en dat zal vast niet eenvoudig zijn.
In mijn belastingaangifte heb ik maar het kadastrale nummer van de volledige tweede verdieping gegeven, bij gebrek aan beter. Het zal mij benieuwen of mijn aangifte goedgekeurd gaat worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)