zaterdag 20 mei 2017

Alsof ik nog niet genoeg te doen had ;-)

Toen in 2015 mijn naaimachines overkwamen uit Nederland en 1 vanwege schade bij het transport naar een naaimachine-winkel moest voor reparatie, zit er een bepaalde naaischool in mijn hoofd. Ik zag de poster in de naaimachine-winkel en wat ik op internet zag, sprak mij wel aan. Maar begin 2015, net met het koor begonnen, ongeveer een half jaar Spaans aan het leren, niet echt het juiste moment om actie te ondernemen.
Toch bleef het kriebelen.

Ter informatie, in Nederland heb ik 4 jaar lang les gehad in patroontekenen en proportieleer (inclusief de bijbehorende examens) en ik heb als zzp-er als lingeriemaakster gewerkt, hoewel dat laatste om verschillende redenen geen succes is geweest.
Ik heb het patroontekenen altijd erg leuk gevonden maar omdat mijn lerares kwalitatief goed was maar daardoor ook erg strak in de zin van "zo moet het en niet anders" was de lol in zelf kleding maken naar eigen idee en op eigen maten wel verdwenen.

Tel daarbij op dat ik er een handje van heb om de verkeerde stof bij mijn projecten te kiezen (qua structuur en qua kleur) dan is het niet verwonderlijk dat projecten vaker in de prullenbak dan in mijn kledingkast verdwenen.

Maar na het zien van de homepage van de naaischool en het maken van de concertkleding voor het koor, begon langzaamaan het plezier in het naaien weer terug te komen hoewel ik de stem van mijn lerares uit Nederland nog steeds niet helemaal tot zwijgen heb gebracht.
Na mijn bezoek aan Nederland in december, heb ik hier in Spanje ook de beschikking over mijn patroontekenboeken en voelde het toch wel heel leuk om dit weer op te pakken. Zeker omdat ik de mode in Spanje graag aangepast zie aan mijn Nederlandse smaak en maten.

Begin maart de stoute schoenen aangetrokken en een email naar de naaischool gestuurd voor informatie. Een antwoord op zijn Spaans: "Dit kunnen wij u niet geven, u moet wachten totdat de informatie over de nieuwe cursus beschikbaar komt, dat is begin mei". Vale. In Nederland zou je dan in ieder geval de informatie over de huidige cursus krijgen.
Dus ik braaf wachten tot eind mei. Op 3 mei nog geen update, zondag 7 mei nog een keer kijken en ja!! Dus nieuwe email: "Ik zie dat de informatie beschikbaar is, kunt u mij bellen om de mogelijkheden te bespreken?"


Maandag telefoon. Fijn om te merken dat mijn Spaans, hoewel met fouten, inmiddels voldoende is om een telefoongesprek te kunnen voeren. Nadat mijn ervaring bekend was, waren er 2 mogelijke cursussen: patroontekenen, origami met textiel en Japans patroontekenen of als tweede mogelijkheid historisch patroontekenen. Beiden leken me wel leuk maar uit praktische overwegingen voor de algemene cursus patroontekenen gekozen. Omdat ik het patroontekenen voor een groot deel al beheers (hoewel de school een andere tekenmethode gebruikt dan ik geleerd heb) zal de opleiding in het begin voor mij niet zo moeilijk zijn waardoor ik de tijd heb om mij de woordenschat van het naaien eigen te maken. Want ja, ik weet wel wat een voorpand in het Nederlands is maar in het Spaans zou ik echt geen idee hebben. Tegen de tijd dat ik bij de Japanse techniek en origami aan ben gekomen, zou het naaien in het Spaans geen probleem meer moeten zijn.

Na enige bedenktijd een email gestuurd met de mededeling: "Ja ik ga de cursus doen." Met een afspraak om afgelopen woensdag de aanbetaling te doen om mijn plek te bevestigen. Het was wel spannend om de school binnen te stappen maar het voelde vanaf het eerste begin goed. De directrice bleek echter niet aanwezig (haar moeder moest onverwacht naar het ziekenhuis) maar ik had wel een leuk gesprek met een lerares die, naar bleek, mijn lerares gaat worden. Ik wacht nog steeds op een reactie van de directrice voor een nieuwe afspraak om mij echt in te schrijven maar ze hebben mij nu van meerdere kanten bevestigd dat mijn plaats gereserveerd is (er zijn in totaal maar 12 plaatsen) dus ik hoop maar dat het op zijn Spaans goed gaat komen.

Mijn broer kwam met de vraag waarom ik de opleiding wilde doen. In eerste instantie had ik daar niet echt een antwoord op behalve dan dat het een gevoel was om het weer op te pakken maar dat kan ik natuurlijk ook gewoon thuis doen.
Ik geloof dat het meer iets is dat ik in Nederland, op de Nederlandse manier, de lol voor een groot deel kwijt ben geraakt en dat het mij niet lukt om de juiste keuzes qua stof en kleur te maken. Ik ga het nu op de Spaanse manier proberen en ik ben erg benieuwd hoe mij dat gaat bevallen. Mocht ik na deze opleiding nog steeds het gevoel hebben dat ik moet presteren in plaats van te genieten, dan weet ik in ieder geval dat ik mijn best heb gedaan om er verandering in aan te brengen maar dat het (voor voorlopig) er niet in zit om er meer dan een hobby van te maken.

Nu is het wachten op een reactie van mijn werk. In oktober valt er een spaarrekening vrij en heb ik voldoende geld achter de hand om voor de duur van de opleiding een sabbatical aan te vragen. Daardoor kon ik ook ja zeggen want de cursus/opleiding is 5 dagen per week van 16.00 tot 21.00 uur. Maar volgens personeelszaken was het ook mogelijk om tijdelijk parttime te gaan werken en het verzoek hiertoe heb ik inmiddels ingediend bij mijn teamleider.
Als dat niet mogelijk is (of waarschijnlijker: na verschillende keren vragen zullen ze nog steeds geen beslissing genomen hebben en zal ik de beslissing moeten nemen om de sabbatical aan te vragen), dan zit ik erover te denken om voor de ochtenduren een baan als lerares Engels te zoeken. Met 4 uur per dag 's morgens zal de aanslag op mijn spaargeld minder groot zijn en ben ik in ieder geval verzekerd voor het ziekenfonds.

Maar voorlopig is het wachten op een nieuwe afspraak om mijn inschrijving definitief te maken en ik hoef pas eind augustus te laten weten dat ik met ingang van 1 oktober een sabbatical van 9 maanden wil. 

vrijdag 5 mei 2017

1 mei op zijn Spaans

Hoewel ik nog steeds heel erg blij ben met het feit dat ze in de winkel erg hun best hebben gedaan om mijn laptop in het Nederlands te houden, hebben ze wel het toetsenbord standaard Spaans ingesteld en is het mij nog niet gelukt om dat weer terug te zetten naar standaard Nederlands. En het rare is dat ik op mijn werk blindelings de juiste toetsen op het Spaanse toetsenbord kan vinden maar op mijn laptop thuis volledig de kluts kwijt ben zodat ik altijd na een paar woorden typen,gefrustreerd naar mijn muis grijp om de boel op Nederlands te zetten.

In Spanje (en in heel veel andere landen, beter gezegd, bijna in alle overige Europese landen) is 1 mei een feestdag hoewel ik tot nu toe elke keer op 1 mei heb moeten werken. Eis van de klant en als die betaald, weinig keuze.
Spaanse man is voor de sociaal democratie en nodigde mij uit om op 1 mei mee te lopen in de demonstratie. Ik heb al een keer eerder met Spaanse man in een demonstratie meegedaan (tegen de jacht en de slechte behandeling van de jachthonden in het bijzonder) en dat was een heel grappige ervaring. Ik vond het dan ook jammer dat ik nee moest zeggen tegen de uitnodiging omdat ik moest werken.

Maandag was het echter erg rustig op het werk dus diende ik het verzoek in om 2 overuren op te mogen nemen, wat mij samen met mijn 30 minuten lunchpauze 2,5 uur de tijd gaf om in ieder geval voor een deel aan de manifestatie mee te kunnen doen. Spaanse man had gezegd dat het om 12.00 zou beginnen dus ik om 12.30 onderweg richting het verzamelpunt. Berichtje gestuurd dat ik onderweg was.
Op de grote weg kwam ik echter al een manifestatie tegen waar ik Spaanse man niet in kon vinden. Al mijn berichtjes tot op heden ongelezen dus maar even een telefoontje: waar ben je?

Blijkt Spaanse man met vrienden op een terras te zitten, zo'n 7 minuten lopen van mij vandaan. Gezellig, kom ook. Mijn tweede vraagteken verscheen. Hoe kun je op een terrasje zitten als de manifestatie om 12.00 uur begint en (voor Spaanse begrippen erg uniek) kennelijk al eerder is vertrokken. Het was mooi weer (boven de 25C) en een terrasje is altijd beter dan om een uitgestorven kantoor te zitten. Dus op zoek naar het terrasje.

Daar werd mij door Spaanse man en vrienden uitgelegd dat de vakbonden (maar dan ook weer niet allemaal) besloten hadden om niet aan de grote manifestatie mee te doen maar zelf en manifestatie zouden houden. Reden tot op heden nog steeds onbekend maar daarom was er dus een manifestatie om 11.00 uur en eentje om 13.00 uur.
Ik dacht begrepen te hebben dat de heren aan de manifestatie van 13.00 uur mee zouden doen en daarom hun tijd op het terras doorbrachten.

De heren hadden net afgerekend en we gingen op stap naar de volgende bar. Ik zag er niet veel bijzonders in want het was nog geen 1 uur.Tijd zat om nog ergens wat te gaan drinken met de tapas te eten die daarbij geserveerd worden. Dochter van Spaanse man voegde zich ook bij ons en zo waren we met een heel gezellig groepje. Rond 13.30 kreeg ik het gevoel dat ik iets niet goed begrepen had want na deze bar besloten ze om naar een andere bar te gaan. Gaan jullie dan niet naar de manifestatie? Nee, we zijn het niet eens met het feit dat er 2 manifestaties zijn en konden het niet eens worden aan welke we dan mee zouden doen.
Had ik 2 uur vrij geregeld om deel te nemen aan mijn eerste echte 1 mei manifestatie (soort van protestoptocht door de straten), gaat het niet door omdat de heren het niet eens konden worden over welke manifestatie ;-).

Maar goed, het was gezellig en veel viel er op het werk toch niet te doen want met uitzondering van Nederland, waren alle landen van waaruit ik werk of e-mails zou kunnen verwachten vrij. Het zal mij benieuwen of ik volgend jaar wel aan de manifestatie mee zal doen. Ik weet nu in ieder geval welke vragen ik van tevoren moet stellen.

zondag 23 april 2017

Dat wist ik nog niet

Ik ben met mijn 4e jaar in Spanje begonnen en had de indruk dat ik nu wel zo´n beetje wist hoe het dagelijkse leven hier gaat en dat er niet veel meer was wat mij kon verbazen. Dat bleek dus verkeerd gedacht.

Afgelopen vrijdag kwam ik mijn huurbaas tegen die aan mij vroeg waarom ik de rekeningen van licht en water nog niet had betaald. Ik was verbaasd want die had ik per direct naar hem overgemaakt. Dat was niet goed. Ik had de rekeningen rechtstreeks aan het energie- en waterbedrijf over moeten maken. Oeps!!! In mijn vorige huis betaalde mijn huurbaas en maakte ik het geld aan haar over en ik was ervan uitgegaan dat dit algemeen geldend was. Niet dus.
Huurbaas beloofde dat hij zou kijken wat ik aan hem had overgemaakt en dat terug zou storten en ik beloofde dat ik het geld zo snel mogelijk zou overmaken aan de juiste instelling om te voorkomen dat ik afgesloten zou worden.

Ik open mijn laptop, pak de factuur om het rekeningnummer te vinden om tot de ontdekking te komen dat er geen rekeningnummer op staat. Niet bij het licht en ook niet bij het water. Op de website zag ik dat er wel een mogelijkheid was om via de website van de leverancier te betalen maar hoe ik mij daarvoor moest registreren was onduidelijk, temeer omdat de facturen op naam van de huurbaas staan. Een email en een contactformulier ingevuld maar omdat het vrijdag na 21.00 uur was, niet direct een antwoord.

Tijd voor het rondsturen van wat whatappjes. De betaaltermijn van de oudste factuur was ergens in januari en er waren al aanmaningen ontvangen. Lerares Spaans en de groep van het werk. Zaterdagmorgen een reactie van mijn lerares: je moet betalen op het kantoor van de leverancier. Dat kan niet waar zijn. Moet ik echt vrij vragen op mijn werk om mijn rekeningen voor water en licht te betalen?
Inmiddels lag er een uitnodiging van Spaanse Man om de zaterdag samen door te brengen en ik vertrok op mijn fietsje met de hoop dat hij mij verder kon helpen. En ja, dat was ook zo.
Nu weet ik hoe ik een factuur op z'n Spaans moet betalen.

Op de factuur staan de banken vermeld waar het bedrijf zijn bankrekeningen heeft. Ik moet naar een geldautomaat van die bank gaan. Afhankelijk van hoe modern die bank is, moet ik of eerst geld pinnen om de factuur te betalen of ik kan de betaling met mijn pinpas (die van een andere bank is) doen.
Ik selecteer op het scherm dat ik een factuur wil betalen en ik moet de barcode van de factuur onder de laser houden. Ik controleer de gegevens die op het scherm verschijnen, ik geef akkoord, ik leg het geld (in geval van contante betaling en alleen papiergeld) in het vakje wat opent. Mijn geld wordt geteld, ik druk op akkoord voor betaling, het wisselgeld wordt in muntjes teruggeven en ik krijg een bewijs dat ik betaald heb.

Het is nu zondagmorgen en ik heb er nog steeds moeite mee om dit te geloven. Ik hoop maandag een reactie te krijgen op de verzonden emails zodat ik de volgende keer de betaling via internet kan doen, hoewel het ook vreemd aanvoelt om een rekening niet via je eigen internetbankieren te betalen maar via de website van de leverancier.

donderdag 20 april 2017

Actief zijn

Met alles wat er hier gebeurd, is het er al een tijdje niet van gekomen om een update over de menopauze en dergelijke te geven. Want nadat ik mij bij de gynaecoloog had gemeld, kwamen er nog wat meer doktoren langs.

De gynaecoloog was uiteindelijk toch nog een probleem. Ik ging weg met een verwijsbriefje voor een mammografie en een bloedonderzoek. Met behulp van mijn Spaanse vriendin was de afspraak voor de mammografie zo gemaakt en voor het bloedonderzoek moest ik rond de 2e tot 4e dag van mijn menstruatie langs komen. Ook lag er de mededeling dat ik na 1 maand een afspraak voor de uitslagen moest maken.
Zonder bloedonderzoek geen afspraak en hoewel de gynaecoloog ervan overtuigd was dat mijn menstruatie snel zou komen, moest ik toch nog zo´n 6 weken wachten voordat het eindelijk zover was. Wat heftige dilemma's opleverde want moest ik nu wachten (wat als mijn menstruatie helemaal niet meer zou komen) of toch een afspraak maken voor over een maand zoals gezegd. En het valt dan niet mee om de Spaanse manier te ontdekken.
Maar goed, uiteindelijk had ik alles wat nodig was voor de afspraak en omdat ik had geluisterd naar mijn Spaanse vriendin was eind februari al de afspraak voor eind maart gemaakt. Anders had het allemaal nog langer geduurd.

Helaas ben ik nog net niet in de menopauze. Dus waarschijnlijk zal er nog 1 menstruatie volgen of iets wat ervoor door moet gaan. Voor de rest was alles goed. De gynaecoloog heeft mij een voedingssupplement met melatonine meegegeven om te kijken of ik daar beter door slaap (die regelmatig terugkerende chocoladeverslaving kan me niet zo heel veel deren ;-) ), waarbij ik er later achterkwam dat dit supplement wordt voorgeschreven aan vrouwen die zwanger willen worden. Ik geloof echter niet dat het een gevolg heeft op mijn hormoonhuishouding dus na wat zoekwerk wanneer ik het supplement het beste in kan nemen, krijg ik in het weekend tenminste redelijke voldoende slaap waardoor alles wat gemakkelijker wordt.

Verder zat het mij al een tijdje dwars dat ik in mijn hele doen en laten beperkt werd door de hernia die ik heb (geen idee of een hernia kan verdwijnen of dat alleen de pijn verdwijnt). De behandeling van een hernia hier is heel anders dan in Nederland en de opgelegde beperkingen zijn hier ook veel groter. In Nederland had ik mij nooit zo snel bij al die beperkingen neergelegd en was ik op zoek gegaan naar alternatieve manieren om toch te kunnen doen wat ik wil doen. Hier in Spanje was dat er nog niet van gekomen. Geheel tegen de Nederlandse mentaliteit in had ik mij neergelegd bij de Spaanse manier van doen door alle verantwoordelijkheid bij de artsen te leggen en niet zelf het heft in handen te nemen. 


Volgens de neurochirurg zou ik nooit meer een meerdaagse voettocht kunnen maken en hoewel hij misschien gelijk heeft, kan ik dit pas accepteren als ik voor mijn gevoel er zelf alles aan gedaan heb om te kijken of er toch geen andere mogelijkheden zijn.
Een zoektocht op internet leverde mij een centrum op waar ze een gecombineerde aanpak hadden in de vorm van een sportarts, een fysiotherapeut, een diëtiste en personal trainers. Iedereen staat met iedereen in contact en is beschikbaar voor overleg. Voor Nederlandse begrippen redelijk prijzig dus zeker voor Spaanse begrippen maar het leek veelbelovend.
Eerst een afspraak met de sportarts die mij een wereld van voedingssupplementen voorschreef om mijn nog steeds overbelaste spieren van mijn voettocht richting Rome de kans te geven zich te herstellen. Vervolgens 2x per week naar de personal trainer om allerlei spieren te versterken die ervoor kunnen zorgen dat mijn hernia mij niet gaat belemmeren in het maken van een nieuwe meerdaagse wandeltocht (ik wil nog steeds in 9 weken van Sevilla naar Santiago ;-) ). Die stuurde mij weer voor een paar sessies door naar de fysiotherapeut. En om alles compleet te maken, werden er ook een paar sessies met de diëtiste ingepland.

Volgens mij weten ze niet helemaal goed wat ze met me aanmoeten, door taal- en cultuurverschillen en omdat mijn lichaam, zoals gebruikelijk, niet reageert zoals normaal. Bovendien komen de meeste Spanjaarden bij dit centrum terecht vanwege esthetische redenen (uiterlijk is hier extreem belangrijk), terwijl mij dat nou echt niks kan schelen. Mijn doel is om, ondanks een hernia, 7 dagen met een rugzak op door de wereld te trekken. Maar mijn personal trainer en ik hebben wel veel lol, mijn uitspraak wordt gecorrigeerd en ik leer nieuwe woorden. Inmiddels ben ik ook zo'n 3,5 kilo kwijtgeraakt.

Het vinden van een acceptabel dieet wat een mengsel moet zijn van Spaanse en Nederlandse gewoonten heeft nog wat voeten in de aarde maar ik ga ervan uit dat we daar uiteindelijk ook wel uit zullen komen. Het lukt me nog niet helemaal om de diëtiste duidelijk te maken dat ik om 17.00 uur honger heb en dat, als ik om 18.00 een uur moet trainen, een appel of wat nootjes niet voldoende is. En dat als ik na de training om 19.30 uur thuis kom, ik geen energie (en zin) meer heb om dan nog eens een volledige maaltijd in elkaar te knutselen.

Kortom, druk bezig om, na mentaal beter in mijn velletje te komen, nu ook fysiek beter in mijn velletje te komen. Het is niet gemakkelijk maar uiteindelijk kom ik daar waar ik wezen wil.

dinsdag 4 april 2017

Een moestuin en een fiets

Spaanse man stuurde mij een paar whatsapps. Een voorstel dat hij had gedaan aan zijn familie om met z´n allen 50m2 moestuin te huren. De eigenaar van het complex zorgde voor het water geven, er was een wc, een plek om laarzen en kleding te bewaren en er is tuingereedschap voor algemeen gebruik. Hij was erg teleurgesteld dat tot dan toe zijn familie nog niet had gereageerd.

Wetend dat Spaanse man begin 2016 een zware depressie heeft gehad en ik hem niet zo vaak ergens enthousiast over heb gezien, was mijn reactie: "Als je familie niet reageert, dan spreken we hierover.".
Natuurlijk reageerde zijn familie niet en zodoende stond ik afgelopen zondag op het tuincomplex om de sfeer te proeven, met de eigenaar kennis te maken (Spaanse man deed het woord) en nu huren wij dus een moestuin van 40m2 voor € 40,00/maand.

Op het complex zitten meer buitenlanders, zo kwam ik daar de Amerikaanse vriend tegen van mijn Nederlandse teamgenote en volgens de eigenaar zijn er meer mensen van mijn werk die er een moestuin hebben. Er wordt dan ook volop geëxperimenteerd met groenten die van oorsprong niet Spaans zijn. Daarbij is het de bedoeling dat er ecologisch getuinierd wordt waardoor ik het gevoel heb dat ik er wel meer mensen tegen zal komen die iets meer open-minded zijn dan de gemiddelde Spanjaard in Andalucia.

Gisteren ben ik langs een winkel geweest die plantjes verkoopt om te kijken wat er te koop is (7 soorten tomaten, 8 soorten paprika, Spaanse komkommer, courgettes en nog veel meer) en de prijs per plantje varieert van € 0,25 tot € 0,50 per stuk. Ik wist niet wat ik hoorde. Volgens mij is het in Nederland echt wel veel duurder.
Vandaag ga ik een berichtje sturen naar de eigenaar om te vragen hoeveel plantjes we van wat moeten hebben. Spaanse man heeft mij de vrije hand gegeven om te kiezen wat ik wil (naast de verplichte tomaten, paprika om te koken en Spaanse komkommers) met de mededeling dat ik er niet aan moest wennen dat ik mocht beslissen wat er in de tuin kwam te staan.

En omdat de moestuin een beetje buiten Granada ligt (vanaf mijn werk zo'n 30 minuten lopen, zo'n 50 vanaf mijn huis) heb ik eindelijk de knoop doorgehakt om een fiets te kopen. Al vanaf het allereerste moment dat ik hier woon loop ik over een fiets na te denken. De belangrijkste redenen om er steeds vanaf te zien waren vooral: hoe krijg ik die fiets zonder lift naar de verdieping waar ik woon en waar laat ik hem?
Inmiddels heb ik in die tijd zoveel geld uitgegeven aan bussen dat ik er ruim een fiets van had kunnen kopen.

Twee dagen onderzoek naar vouwfietsen op internet (ervan uitgaande dat die het lichtste zijn en gemakkelijker 3 hoog de trap op te tillen) en gisteren bij een fietsenwinkel de fiets gekocht. De fiets werd direct afgemonteerd in de winkel, er moest nog licht bijgekocht worden (werd er ook direct opgezet) en een helm (verplicht buiten de stad) en ik op de fiets weer terug naar huis.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het fijn vond om te fietsen hoewel ik er geen enkel probleem mee had om alles lopend te doen. Het enige waar ik wel aan moet wennen is dat ik mij nu aan het eenrichtingsverkeer moet houden wat in de binnenstad van toepassing is. Het zal dan ook nog wel even duren voordat ik de snelste weg van A naar B per fiets heb gevonden. Of ik doe wat alle Spanjaarden doen: over de stoep ;-).
Wat ook nog ontdekt moet worden is hoe de fiets te parkeren. Er is hier geen cultuur van fietsenstalling op straat en ik wil hem graag wel ergens aan vast kunnen zetten zodat hij niet gestolen kan worden. Op het werk is er een plek gereserveerd in de parkeergarage van het kantoor.

Vrijdag gaan Spaanse man en ik plantjes kopen en dan ga ik zaterdag mijn eerste "lange" rit op de fiets maken richting moestuin om de plantjes te planten.
Het zal mij benieuwen hoe het hebben van een moestuin op zijn Spaans gaat.

vrijdag 31 maart 2017

Zo werkt dat dus

Afgelopen vrijdag was ik uitgenodigd op een feestje van een vriendin om het begin van de lente te vieren en daar raakte ik in gesprek met een Amerikaanse Cubaan. Hij vertelde mij dat hij een neef had die in Nederland bij een farmaceutisch bedrijf werkte en dat hij het zo jammer vond dat hij daar geen contact mee had. Ik bood aan (geheel tegen de regels in, ik weet het) om bij ons op kantoor in een database te zoeken. Er werden nummers uitgewisseld.

Zodoende kreeg ik zaterdag allemaal berichtjes in mijn whatsapp met darling, mi amor, sweetheart, cariño etc. Dat ik zo bijzonder was en dat hij sinds vrijdag constant aan mij liep te denken. Degenen die mij nu wel een beetje kennen, weten dat dit soort acties juist de tegengestelde reactie bij mij oproepen ;-). Hij wilde met mij uit. Nou, ik ook wel met hem, om hem duidelijk te maken dat ik dit soort berichtjes onzin vind,
Met als gevolg dat ik met Spaanse man een gesprek moest hebben, hoewel de timing niet geheel handig was omdat ik door slaapgebrek in combinatie met melatonine (voorgeschreven door de gynaecoloog, alleen niet werkend op het moment dat het moest werken) en overgangshormonen niet in mijn beste doen was.

Na een emotioneel gesprek met Spaanse man waarin ik de ruimte kreeg om te ontdekken wat ik moest ontdekken (onder de voorwaarde dat de seks tussen ons afgelopen zou zijn als er een andere man in het spel kwam maar dat onze vriendschap zou blijven), bleef het zondag stil vanuit de kant van de Cubaan. Ik kreeg een berichtje dat hij onderweg was naar Granada, dat hij binnen een half uur thuis zo zijn en dat hij dan iets van zich zou laten horen. Geen reactie.

Maandagmorgen, een stroom aan berichtjes, nu werden ook het arsenaal van smileys en plaatjes opgetrokken. Vooral de rozen haalden bij mij het slechtste naar boven. En of ik de mogelijkheid had om die avond uit te gaan. Best, ik ben beschikbaar na mijn gecombineerde fysio/personal trainer. In mijn pauze laten weten dat ik zijn neef niet in de database kon vinden. Geen reactie. Vreemd want als je op zoek bent naar je familie en die is niet gevonden, dan is er teleurstelling of op zijn minst een bedankje voor de moeite. Er begon iets te knagen.

Terugkomend van de fysio/personal trainer, stuurde ik een berichtje met tijd en plaats om te ontmoeten. Kreeg een berichtje terug: "Ik vind dit vreselijk moeilijk om te zeggen maar ik kan niet met je uit of we moeten afspreken bij jou of bij mij thuis want mijn bankrekeningen zijn geblokkeerd." "Dan gaan we uit op Nederlandse manier en betaal ik." was mijn reactie terug. Het duurde even voordat hij overstag ging, maar de afspraak was gemaakt.

Redelijk op de afgesproken tijd kwam hij opdagen wat voor Spaanse begrippen heel netjes is. Hij vond zichzelf wel heel belangrijk, liep constant te praten over zijn zakelijke avonturen en zijn leven en leek niet echt geïnteresseerd in mijn verhaal. Daarbij reacties die nergens op sloegen als ik iets vertelde, gebaseerd op de obligate/gebruikelijke manier van reageren zonder te kijken/voelen hoe ik iets vertelde. En bij het verhaal van de kangoeroe als huisdier met foto's, waren bij mij de grenzen wel bereikt. Op dat moment was het nog steeds een aardige man met een hoop fantastische verhalen die allemaal waar zouden kunnen zijn maar het geheel riep toch een bepaald gevoel van wantrouwen bij mij op. Alles had een verklaring of werd verklaard en hij had toch wel een hoop ellendige dingen meegemaakt. Temeer omdat hij ook nog eens € 140.000,00 had verloren tijdens het zaken doen hier in Spanje. Nou, ik heb ook een hoop ellendige dingen meegemaakt maar daar loop ik niet te mee te koop en al zeker niet bij een eerste afspraak.

Dinsdag vroeg ik vriendelijk of het gelukt was om zijn bankrekeningen te deblokkeren. "Nee, helaas niet want mijn paspoort is verlopen." kreeg ik als reactie terug. "Ik moet naar Madrid om dit te regelen met de ambassade." Op dat moment wist ik het zeker. Hier werd een spelletje gespeeld. Best, maar niet met mij. Een sterkte van mijn kant leek mij redelijk gepast en daarna heb ik het er bij laten zitten. Rond half 7 's avonds de vraag hoe mijn dag was, waar ik niet op gereageerd heb. Tijd om te bedenken hoe ik dit op een nette manier af kon handelen.
Bovendien werd ook steeds duidelijker dat mijn gevoelens voor Spaanse man sterker waren dan ik gedacht had (waar hormoonschommelingen al niet goed voor zijn ;-) ), hoewel ik niet verliefd op hem ben.

Op woensdagmorgen een berichtje gestuurd dat er op dit moment nog een man in mijn leven is, dat ik op beiden niet verliefd ben en dat ik daarom niets anders aan kan bieden dan mijn vriendschap. Het antwoord terug was veelzeggend: "goedendag".
Vervolgens aan Spaanse man bekennen dat het een fout was geweest om met Cubaan uit te gaan en na, vooral voor mij, een paar moeilijke dagen lijkt het erop dat Spaanse man en ik gewoon verder gaan waar we voor zondag gebleven waren, genietend van wat er op dit moment is maar geen vaste relatie omdat Spaanse man, na een zware depressie, eerst nog een hoop dingen voor zichzelf uit moet zoeken en ik er (nog) niet aan toe ben om mijn vrijheid op te geven.

Al met al een zeer nuttige actie, in de zin dat het veel dingen duidelijk heeft gemaakt, en met mijn vriendinnen heb ik heel hartelijk om het gebeuren gelachen. Vooral die kangoeroe deed het er goed. Toch hoop ik zoiets niet nog een keer mee te maken.

maandag 20 maart 2017

En nu?

Het is nu zo'n 5,5 maand geleden dat ik met Spaanse Man in contact kwam. Voortgekomen uit een actie van mijn kant om een Spaanse vriendin te helpen om te ontdekken of de man waar ze verliefd op was oprechte bedoelingen had of niet. Spaanse man was degene die het initiatief nam door met mij contact op te nemen via de datingsite. Van beide kanten was het idee dat het leuk zou zijn zolang het duurde. En ik zal heel eerlijk zijn dat ik ervan uitging dat dat niet zo lang zou zijn.

Spaanse man, granadino all over. Amper zijn neus buiten Andalucia gestoken, spreekt alleen Spaans (beter gezegd Andalusisch), vindt alles wat van buiten komt maar raar (zeker op het gebied van eten) en geen enkele flexibiliteit in zijn gedachten. Is in staat om een monoloog van een half uur te houden als hij ergens van overtuigd is. Belezen ook. Je zou het kunnen vergelijken met een stugge uit de klei getrokken Groninger. Moeilijk om te doorgronden maar als ze je eenmaal geaccepteerd hebben dan is het ook voor altijd.
En daar sta ik dan tegenover. Open, nieuwsgierig, onafhankelijk, worstelend om mijn gevoelens en gedachten in het Spaans uit te drukken en om zijn dialect te verstaan. Meer van de wereld gezien en ervan overtuigd dat er meer is dan zijn vaste opvattingen. Minder belezen maar wel inzichten die ik in het leven heb opgedaan (alleen tellen die niet want niet onderbouwt met een stevige citatenlijst ;-) ). Een nuchtere, Nederlandse mentaliteit die beduidend minder claimend is dan de Spaanse vrouwen.

We gaan echter steeds vaker in het weekend samen op stap waarbij Spaanse man zijn best doet om mij de mooiste plekjes rondom Granada te laten zien. Soms gaat het wel eens mis als de keer dat hij mij mee zou nemen naar de zee bij Motril en we niet verder kwamen dan het restaurant bij de ferries naar Afrika en ik geen zee gezien heb. Afgelopen zaterdag hebben we samen in zijn huis doorgebracht waarbij ik kookles kreeg om Spaanse rijst te maken.

Ik heb een wereld aan boeken gekregen om te lezen en af en toe doen we een poging om elkaars filosofische standpunten onderuit te halen, hoewel ik meestal verlies wegens gebrek aan woordenschat. Ik leer over de Spaanse economie en de onontwikkelde welzijnsstaat. Spaanse man leert hoe een echte democratie zou moeten werken.

We hadden elkaar al een tijdje niet gezien omdat Spaanse man een paar dingen met zijn ex moest regelen wat niet helemaal liep zoals gepland. Hij nodigde mij uit om afgelopen zondag mee naar het strand te gaan en hij zou mij deze keer niet laten zitten. Alleen was hij de verjaardag van zijn moeder vergeten, die werd 85 jaar en er werd een etentje voor zondag georganiseerd als verrassing.
Zodoende vond ik het volgende berichtje in mijn telefoon, op zijn Spaans: vanzelfsprekend rekenen we op je komst. Om er zeker van te zijn dat ik het goed begreep: je nodigt mij uit om met jou en je familie de verjaardag van je moeder te vieren? Antwoord terug: als het je leuk lijkt dan nodig ik je uit.
Inmiddels was ik de kluts kwijt en voordat ik verder zou reageren leek het mij raadzaam om eerst maar even wat advies in te winnen. Ja het was echt een uitnodiging en het zou echt een belediging zijn om te weigeren. Met kerst kon ik er nog onderuit komen om zijn familie te ontmoeten maar nu werd het ingewikkelder.

Zodoende at ik afgelopen zondag in het huis van de oudste zus van Spaanse man met de rest van zijn broers en zussen, zijn moeder en een aantal kinderen van de broers en zussen. Het was gezellig en fantastisch niet georganiseerd. Zijn moeder was ontzettend blij mij te zien (Spaanse man had haar kennelijk wel verteld dat ik in zijn leven was verschijnen) en was heel blij dat Spaanse man nu niet meer alleen was en ik ook niet. Na afloop stond ik op ploffen van al het eten wat ik naar binnen moest werken.

En nu weet ik het even niet meer. Het voelt alsof Spaanse man en ik nu in een andere fase zijn beland waarvan ik niet weet of ik dat wel wil en daar al aan toe ben.
Elke keer denk ik dat ik weet wat ik voel en wat ik wil maar vervolgens gebeurt er weer iets en blijk ik alles toch niet zo zeker te weten.