zondag 18 februari 2018

Tijd om beslissingen te nemen

Oeps, bijna 2 maanden zonder enig teken van leven van mijn kant.. Na 5 dagen vakantie in Valencia met een vriendin uit Nederland en haar man, kwam ik op 8 januari weer op het werk om in 15 uur (3 dagen van 5 uur) de lonen voor mijn klant voor België en Nederland op de rit te krijgen. Gecombineerd met een zware verkoudheid die niet echt beter werd, zat ik weer eens aan mijn grens en zat er weinig anders op dan mijn dagen te laten bestaan uit werk en bed en kon ik 3 weken niet naar de cursus.

Hoewel ik mijn uiterste best deed om fouten te voorkomen, zijn er toch dingen verkeerd gegaan en op mijn verklaring waarom ik fouten had gemaakt werd mijn uitleg dat ik in mijn eentje was en dat 15 uur te kort is om de lonen goed voor te bereiden afgedaan als een leugen omdat er 2 collega's geholpen hadden (ja, maar pas een week later omdat ze in de week van het aanleveren van de loongegevens op vakantie waren). 


Ik begin het te leren en laat de discussie voor wat hij is maar de maat was vol. Mijn werk biedt de mogelijkheid/het recht op een sabbatical van minimaal 4 maanden en ik vind dat ik wel recht heb op een beetje meer rust. Ik snap ook dat mijn managers er niet om hebben gevraagd dat een reorganisatie werd teruggedraaid waardoor ik 40 uur in 27 uur moet doen. Zij kunnen het ook niet helpen dat ze op het kantoor niet snappen dat wij voor mijn klant anders werken dan in de rest van alle andere teams en dat ze de hoeveelheid werk dus niet af kunnen meten aan de hoeveelheid e-mails die wij verwerken gecombineerd met de hoeveelheid werknemers van de klant. Gooien we daar nog bij op dat het 3 maanden minimaal kost om een vacature goedgekeurd te krijgen (en daarna nog 2 maanden voordat een nieuw iemand het team komt versterken die eerst nog een maand training moet krijgen voordat hij echt mag werken), dan is het denk ik wel duidelijk onder wat voor omstandigheden ik (en met mij de rest van mijn team) mijn werk moet doen.

Dus, 4 maanden sabbatical. Na enig rekenwerk en ik wil mijn managers ook niet voor het blok zetten, heb ik op 26 januari laten weten dat ik met ingang van april 4 maanden sabbatical wilde. Personeelszaken had mij al eerder laten weten dat ik met mijn managers moest praten, dus bij deze gedaan ;-). Er is nog wat duidelijkheid over of mijn managers moeten goedkeuren of niet maar daar kom ik nog wel achter.
Bij een snelle reactie zouden ze 2 maanden hebben om het verzoek tot een vacature te openen, zou er tijd zijn voor enige kennisoverdracht en zou ik vanaf april 2 maanden volledig de tijd hebben om mij met mijn cursus bezig te houden om te zien of ik die in mei af kan sluiten.

Vrijdag 2 februari zullen we een gesprek hebben zei mijn teamlead, maar geen gesprek. Uiteindelijk werd dat 5 februari en was er al meer dan een week verstreken.Veel dank vanuit de kant van mijn managers dat ik dit zo ruim op tijd had aangegeven zodat ze ruimte hadden om een oplossing te zoeken. Vervolgens kwamen ze met een tegenvoorstel: ik had nog voldoende overuren om te compenseren en in combinatie met vakantiedagen, zou het misschien mogelijk kunnen zijn om in april 4 vrijdagen te werken en de rest van de maand vol te maken met het opnemen van vakantiedagen en overuren. In april zou ik dan nog gewoon mijn loon ontvangen en dan zou mijn sabbatical in mei ingaan.
Na overleg met de cursus, besloot ik dat dit geen slecht voorstel was.
Dinsdag 6 februari aan het rekenen geslagen of het voorstel haalbaar was, gebaseerd op de resterende vakantiedagen en overuren en een email gestuurd naar mijn managers: dit is mijn berekening, mijn lerares van de cursus zegt dat op deze manier nog steeds mogelijk is om de cursus op tijd af te krijgen, dus als jullie akkoord gaan met de berekening dan zal ik met ingang van mei de sabbatical aanvragen en kom ik in april 4 dagen helpen om vragen te beantwoorden. 


Vervolgens bleef het stil. Afgelopen dinsdag maar eens een herinnering ertegen aangegooid: ik snap dat jullie het druk hebben maar in het team merken ze dat er iets gaande is en ik vind het heel vervelend om te moeten liegen. Totdat jullie akkoord hebben gegeven, hou ik mij echter stil. Er zal binnen mijn team volledige paniek uitbreken als ze erachter komen dat ik weg ga, dus wacht ik liever totdat het officieel is.
Frankrijk moet door 2 personen gedaan worden en vanwege vertrek van de 2 huidige advisors, zit er nu 1 nieuweling die aan het verzuipen is. Duitsland moet door 5 advisors gedaan worden en die zijn op dit moment nog maar met 3 omdat 2 mensen vertrokken zijn Afgelopen vrijdag kwam ik erachter dat de advisor voor Spanje en Portugal ook een andere positie binnen het bedrijf heeft gevonden en dan is er in augustus vorig jaar een advisor is vertrokken die ook nog steeds niet vervangen is.
Ons team kampt met een groot personeelstekort en hoewel ik mij ongemakkelijk voel over de extra werkdruk die ik mijn teamleden ga bezorgen door mijn vertrek en dat mijn managers er ook niets aan kunnen doen dat het bedrijf handelt zoals het handelt, is het tijd om voor mijzelf te kiezen en zorgen.

Na het versturen van mijn herinnering kwam van mijn operational manager het verzoek aan mijn treamlead om het aantal overuren door te geven. Die kwamen een dag later binnen, ik laat weten dat gebaseerd op de uren die mijn manager gemeld heeft, het voorstel om in april 4 vrijdagen te werken inderdaad uitgevoerd kan worden en vervolgens bleef het weer stil. We zijn nu dus 3 weken verder, 3 weken waarin ik mijn 4 maanden sabbatical al aan had kunnen vragen,het verzoek voor een vacature ingediend had kunnen worden en ik had kunnen beginnen met het overdragen van kennis.


Officieel hebben we een opzegtermijn van 2 weken en af en toe ben ik het zo zat dat ik er aan zit te denken om op 15 maart mijn sabbatical aan te vragen met ingang van 1 april, mijn resterende vakantiedagen per direct op te nemen en midden in de loon periode vanaf 19 maart niet meer op het werk te verschijnen.
Maar dan denk ik aan mijn collega's die het ook niet kunnen helpen dat het bedrijf werkt zoals het werkt dus dan toch maar niet. Morgen zal ik kijken of de operational manager gereageerd heeft en een email sturen naar personeelszaken om te vragen of er een deadline is waarop ik mijn sabbatical aan kan vragen.

Maar het idee dat het over minder dan 2 maanden op gaat houden (en dan tel ik de 4 dagen in april niet mee) is een heel prettig vooruitzicht en een enorme opluchting. Het enige wat ik moet voorkomen is dat ik in augustus of september (afhankelijk of ik in april nu wel of niet werk) niet weer in mijn oude team terug kom.
Officieel ben ik mijn plek in mijn team kwijt (een extra reden om 4 maanden sabbatical aan te vragen) maar met de traagheid van het goedkeuren van vacatures en het vinden van een nieuwe medewerker, vrees ik dat mijn positie tegen die tijd nog lang niet ingevuld zal zijn.


zaterdag 23 december 2017

Ik haat de menopauze

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik iets van mij heb laten horen. Dat heeft van alles te maken met de menopauze.

Wat mij heel erg dwars zit is dat mijn managers op het werk dit niet als een lichamelijk probleem zien  maar als een persoonlijk probleem en daardoor ook niet erg veel begrip tonen voor de hormoonschommelingen waar ik last van heb. Dat kan zijn omdat ze, gezien hun leeftijd, geen idee hebben waar ik doorheen moet. Tijdens mijn halfjaarlijkse functioneringsgesprek heb ik te horen gekregen dat ik een half jaar heb om mijn "wangedrag" te verbeteren en indien nee, dan zouden er consequenties zijn. Hoewel het niet met zoveel woorden is gezegd, weet ik uit ervaring dat het dan of een verplichte overplaatsing of ontslag zal worden (hoewel dat laatste door HR zoveel mogelijk tegengehouden wordt omdat dat geld kost). Ik zal hoe dan ook niet ontsnappen aan een slechte beoordeling tijdens mijn jaarlijkse evaluatie ;-).


Eind november was het even helemaal op en moest ik naar de dokter om mijn verklaring van ziek zijn op te halen. Hoewel ik ervan uitging dat het de gebruikelijke 3 dagen zou zijn, was mijn huisarts zo geschrokken van hoe ik eruit zag, dat ik direct (op z'n Spaans) een stapel medicijnen voorgeschreven kreeg, dat ik volgens haar vanwege de menopauze een hormonale depressie heb en dat ik minstens een week thuis moest blijven.
Met als gevolg dat ik mij nu elke maand bij mijn dokter moet melden.
Volgens mij heb ik helemaal geen last van een depressie, alleen maar heel erg moe vanwege gebrek aan slaap maar mijn Spaans is niet voldoende om met mijn huisarts hierover in discussie te gaan.

Inmiddels ben ik weer voldoende opgeknapt en op 5 december was ik weer aan het werk.
Nu geniet ik van een lang weekend wat ik vooral van plan ben om lekker lui in mijn bed door te brengen ;-). Op dit moment heb ik serious request op de radio (laptop) en maandag schakel ik door naar de Top2000.


Het lijkt erop dat Spaanse man uit mijn leven aan het verdwijnen is. In oktober is hij begonnen met het afkicken van zijn alcoholverslaving en daardoor is op dit moment voor mij geen plaats in zijn leven. Ik vind het wel even best. In mijn eentje heb ik, met de menopauze en de problemen op het werk, wel genoeg op mijn bordje.
Op dit moment wil ik vooral rust en dat is wat ik mijzelf de komende dagen ga geven.

Ik wens iedereen een fijne kerst.

zondag 5 november 2017

Wereldburger of niet?

Na het lezen van een reactie op mijn vorige bericht, zit ik na te denken over het zijn van wereldburger. Geen eenvoudige vraag, en nu ik 5 uur per dag werk en 5 uur per dag cursus heb (op vrijdag 7 uur werk en 5 uur cursus) blijft er ook niet veel tijd over om over dit soort vraagstukken mijn licht te laten schijnen.

Ik woon nu al weer meer dan 3,5 jaar in Spanje en het is duidelijk dat ik voor de Spanjaarden altijd een buitenlander zal blijven, hoewel ik absoluut hun respect heb verdiend door de taal te leren en mij aan te passen aan hun gewoonten en cultuur. Aan de andere kant zijn er reacties van mijn kant die zo ingebakken zijn dat ik niet eens zie dat ze, zeker in ogen van een Spanjaard, zo vreselijk direct Nederlands zijn. Het is de cultuur waarin ik ben opgegroeid en het kost heel erg veel tijd en vooral tact om van beide kanten begrip te kweken. In hoeverre dat begrip mogelijk is, is afhankelijk van de achtergrond van de desbetreffende Spanjaard.

Veel Spanjaarden, zeker die van mijn leeftijd en meer nog in Andalucia (als zijnde de meest arme regio in Spanje), zijn nog nooit in het buitenland geweest. Soms zelfs nog niet eens buiten hun regio. Spaanse Man is 1x in Duitsland geweest voor zijn werk maar verder niet en ook voor hem gaat er niks boven Andalucia. Eén van zijn dooddoeners als ik iets vertel over hoe het in Nederland gaat, is: Je bent nu in Spanje/Andalucia. Einde discussie.
Voordeel is dat Spaanse Man in ieder geval veel gelezen heeft en daardoor in staat is iets verder te kijken dan neus lang is. Anders zou onze vriendschap ook niet meer dan een jaar overleeft hebben.

Om 3 voorbeelden te geven van cultuurverschillen die ik recent tegen kwam:
Op het werk
Mijn manager (Spaanse) eist respect van mij, alleen omdat ze hoger in rang is. In Spanje heel normaal maar ik moet in Nederland de eerste manager nog tegenkomen die dit in zijn hoofd zal halen. In Nederland moet je als manager respect verdienen door hoe je je werk doet.
Een discussie in de moestuin:
Als een vriendje blijft slapen in huis van ouders en dochter, dan moet dat in aparte slaapkamers. Einde discussie. Ik herinner mij nog een discussie met mijn moeder toen mijn eerste serieuze vriendje bleef slapen. Zij vroeg waar ik het extra matras in mijn slaapkamer wilde hebben terwijl ik heel verontwaardigd zei dat hij op de zolderkamer moest slapen. Nu is Andalucia wel meer conservatief dan andere regio's in Spanje, maar het geeft wel aan hoe diep cultuur in ons geworteld is.
Op de cursus:
Ik kwam op de cursus na het werk (vanwege een vergadering met mijn klant waren mijn werkuren verschoven en ging ik direct door) en was gaar. Komt mijn lerares vragen waar ze mij mee kon helpen en mijn reactie was: laat me even alleen. In Nederland kun je dit maken, maar iedereen op mijn cursus was geschokt. Voordeel was dat ik merkte dat mijn reactie kennelijk niet zo gepast was, dus dan zijn excuses snel gemaakt en kun je afspraken maken over een volgende keer.

En ook als ik aan Nederland denk, ik heb de Nederlandse nationaliteit, ik ben er geboren en getogen. Maar ik voel mij meer noorderling dan Nederlander, inclusief het wantrouwen tegen de regering die, in mijn mening, ervan uitgaat dat Nederland de Randstad is en dat de wereld bij Zwolle ophoudt. Ook op het werk, waar we met zo'n 150/200 Nederlanders zijn is het verschil tussen westerlingen, zuiderlingen en noorderlingen merkbaar.

Met hard werken denk ik dat het mogelijk is om je bewust te worden van het effect dat cultuur heeft op onze gedachten en gedragingen. Maar ik denk niet dat het helemaal uit te bannen is. In zoverre weet ik ook niet of het mogelijk is om echt wereldburger te zijn. Zolang het mogelijk is om van beide kanten om respect op te brengen, kun je een eind komen maar er zijn dingen die waarschijnlijk nooit te begrijpen zijn en het is de vraag of je in staat bent om daar op zijn minst niet veroordelend tegenover te staan of begrip voor op te brengen.


Als je maar lang genoeg het gevoel hebt dat je niet mag zijn wie je bent (en dat is het gevoel wat veel Catalanen hebben) dan komt er een moment dat je in opstand komt. Hoewel de meerderheid van de Catalanen geen onafhankelijkheid wil maar wel meer zeggenschap over hoe zij dingen in hun autonome provincie willen regelen (in Spanje hebben de provincies meer zeggenschap over hoe zij dingen willen regelen dan in Nederland) en hoe de verdeling van het geld tussen de staat en de provincies moet plaats vinden. In die zin is het ook een economische discussie.

In hoeverre een situatie uit de hand loopt, hangt van veel factoren af.
Nu ik ook voor het Belgische kantoor van mijn klant werkt met het kantoor in Brussel, krijg ik af en toe e-mails van medewerkers dat zij, omdat het kantoor in Brussel staat, in hun taal van keuze aangesproken willen worden. Dat is wettelijk geregeld en daar zit een groot verschil met Spanje, voor zover ik dat kan zien vanuit hier. In België zijn de rechten van Vlamingen en Walen vastgelegd en in het beleid wordt (misschien niet naar de zin van iedereen) rekening gehouden met het feit dat er Walen en Vlamingen zijn.

In Spanje is vastgelegd dat Spanje 1 is, zonder enige uitzondering, terwijl Spanje als land nooit 1 land geweest is. En dat is waar de problemen voor een groot deel vandaan komen en wat de belangrijkste politieke vraag is: hoe zien wij, als Spaanse regering, Spanje en hoe gaan wij dat vormgeven?
Tot op heden heb ik niet de indruk dat dit een vraag is die de Spaanse regering bezig houdt. Die zien het meer als een schending van de wet dan als een politieke kwestie.
Maar vanwege mijn rooster, moet ik heel eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maand niet heel erg het nieuws heb bijgehouden. Het lezen van Spaanse kranten kost energie en tijd en van beiden heb ik op dit moment te weinig.


woensdag 4 oktober 2017

Wonen in Spanje op dit moment

Sinds een tijdje kreeg ik van mijn vriendin in Nederland foto's met stukken uit de krant naar aanleiding van het referendum voor Cataluña. Waarop ik weblinks stuurde van de linkse krant in Spanje die alleen online te lezen is. Vervolgens werd ik afgelopen zondag bestookt met berichtjes over wat er gebeurde in Spanje door familie en vrienden die zich ongerust maakten.

Een artikel in de linkse krant vatte het maandag goed samen:
Het buitenland heeft het over het buitensporig geweld en meer dan 800 gewonden terwijl de minister-president zegt dat "we een voorbeeld voor de wereld zijn geweest".

Met tweets vanuit de rechtse-conservatieve partijen die het aantal gewonden in twijfel trekken in de trant van "Willen degenen die een nagel hebben gebroken opstaan".
Dit geeft goed weer hoe ver de regering en het overgrote deel van de media van de wereld af staan.

Ik woon nu 3,5 jaar in Spanje en als er iets inmiddels al duidelijk was, dan was het wel dat Spanje misschien op papier een democratie lijkt maar het in de praktijk niet is. Een vooraanstaande econoom en Catalaan, Vincenc Navarro, heeft het over de imperfecte democratie. De overgang van dictatuur naar democratie is op zo'n manier geregeld dat de rechts-conservatieven aan de macht konden blijven en de meest belangrijke staatsinstituten ook niet opgesteld werden voor andere partijen. Bovendien is de macht van de katholieke kerk ook niet gebroken en zijn de media ook in handen van de rechts-conservatieven (hierover heb ik al eerder iets geschreven).
De Guerra Civil wordt hier gepresenteerd als een noodzakelijke actie terwijl het in feite de omverwerping van een democratisch gekozen regering ging, die tegen de belangen van de minderheid (geld en kerk) in gingen.

Volgens de artikelen die ik inmiddels gelezen heb, draait het in het geval van Cataluña om de visie van Spanje: is het een nationaal land waarbij iedereen in eerste instantie Spanjaard is (de visie van de Partido Popular en ook verwoord in de grondwet) of draait het om een pluri-nationale staat waarbij je naast Spanjaard ook Catalaan, Andalusiër of Castilliaan mag zijn en vast kan en mag houden aan je eigen "nationaliteit". Vergelijkbaar met het verbieden aan de Friezen om zich Fries te mogen voelen, hun taal te spreken en het kaatsen te verbieden.

Dus wat er aan de hand is, is een politiek probleem/vraagstuk wat vanuit de regering als een probleem van ordeverstoring en niet conform het recht wordt gepresenteerd. Vervolgens werden de hakken in het zand gezet met als gevolg dat de boel uit de hand liep. Het gedrag van de regering in Madrid heeft ervoor gezorgd dat mensen die niet van plan waren te stemmen (de meerderheid van de Catalanen wil helemaal geen onafhankelijkheid, wel meer autonomie om hun eigen cultuur te beleven) toch naar de stembus gingen.
Daarentegen is de Generalitat van Cataluña (de besturders van Cataluña) ook niet geheel vrij van smetten. Bij het uitschrijven van het referendum wisten ze wel degelijk dat het illegaal zou zijn. In plaats van de dialoog te zoeken, hebben ze bewust de confrontatie gezocht.
Bovendien zijn zowel de regering in Madrid en de Generalitat zo extreem verweven in corruptieschandalen dat het referendum als dekmantel is gebruikt om de aandacht van alle corruptieschandalen af te wenden.

Door de dreigende taal van de regering, veranderde de beweging in Cataluña zich in een breder gedragen beweging met een roep tot meer democratie en afrekening met het huidige politieke systeem. Er zijn ook linkse vakbonden geweest die opgeroepen hebben om nee te stemmen voor onafhankelijkheid maar de stem op die manier te laten gelden als roep om meer democratie en respect voor het recht om zich uit te mogen spreken.

Vandaag las ik dat de koning zo dom is geweest zich in het conflict te mengen en de onafhankelijkheid van Cataluña te veroordelen als een actie tegen Spanje. Geen woord over het gebruikte geweld en dan laat ik nog maar buiten beschouwing dat de koning eigenlijk boven alle partijen behoord te staan. Hij volgt de foute versie van de huidige regering (die volgens de media zijn langste tijd nu wel gehad heeft, zowel links als rechts) dat het een kwestie van ordeverstoring is en geen politiek vraagstuk.
Dit zal zijn positie niet goed doen, temeer omdat hij zijn macht dankt aan het feit dat zijn vader bijna hoogst persoonlijk door Franco in het zadel is geholpen. Dat is nog steeds door een hoop Spanjaarden nog niet vergeten.

Is dat een reden om Spanje te verlaten, zoals in een reactie op mijn vorige bericht werd geplaatst? Ik denk van niet. Spanje is zoals het is en ik denk dat een vertrek naar een ander land niet zal helpen om dit te veranderen. Ik geloof meer in de kracht om van binnenuit te veranderen. Als ik hier blijf, regelmatig het nieuws bekijk en daar met Spanjaarden over praat, vanuit mijn Nederlandse achtergrond, dan zal ik waarschijnlijk meer bereiken dan als ik terug ga naar Nederland, ook al besef ik wel degelijk dat het voor voorlopig een druppel op de gloeiende plaat zal zijn.

dinsdag 22 augustus 2017

Inschattingsfoutje

Natuurlijk had ik er wel over gelezen maar leek het op een "ver van mijn bed show". Van alles wat er beschreven werd, kon ik mij niet echt een voorstelling maken. En dat het zo ingrijpend zou kunnen zijn, leek mij lichtelijk overdreven.
Tot vorige maand, toen ik mijzelf niet meer herkende (en mijn vrienden mij nog minder). Toen sloeg de waarheid keihard toe en was er geen ontkennen meer mogelijk: de overgang/menopauze had keihard toegeslagen.

Gisteren vond mijn huisarts het nodig om mijn laatste illusie in duigen te laten vallen. Dat ik regelmatig het ineens erg warm had en begon te zweten kwam echt niet doordat de temperaturen weer in de bovenste helft van de 30C zitten. Dat waren toch echt opvliegers.


Op dit moment vind ik de opvliegers niet het ergste. En het scheelt dat ik nu in een land woon waar het gebruik van een waaier tot de dagelijkse cultuur hoort.
Wat mij vooral heel erg tegenvalt is dat ik echt een vreselijk humeur heb, wat voor geen meter bij mij past. Hoe hard ik ook mijn best doe om mijn emoties te controleren, het lukt me niet. Dus mijn collega's krijgen regelmatig een snauw om de oren en Spaanse man zet mij regelmatig op de bank terwijl hij in de keuken zijn gang gaat om een woordenwisseling te voorkomen. Het scheelt dat hij bij zijn moeder en zijn zussen heeft gezien wat voor effect de overgang heeft dus hij is redelijk in staat te incasseren.

Sinds deze maand heb ik besloten om mijn zaterdagen in bed door te brengen. 's Morgens eerst op stap voor de benodigde boodschappen (wat vanwege augustus vakantiemaand en dus veel gesloten of alleen maar 's morgens open, of later open niet al te gemakkelijk is) en daarna met laptop met video's, handdoek en wat te eten in bed kruipen. En het meest belangrijkste: mij even volledig van de wereld af te sluiten.


Vroeger, thuis, hadden we op de wc een poster hangen met daarop de tekst: En als ik dan een aanval van werklust krijg, ga ik heel stil in een hoekje zitten en wacht tot de aanval voorbij gaat.
Ik denk dat ik werklust maar voor menopauze ga vervangen en heel hard ga hopen dat het snel voorbij zal zijn.

zaterdag 8 juli 2017

Verhuisd

Voordat ik mij weer een dag bezig ga houden met het zoeken van een plek voor al mijn spullen, ga ik eerst maar even hier een update over de verhuizing en mijn nieuwe huisje geven. Want ja, dat had ik natuurlijk alleen maar op foto´s gezien en dan is het altijd maar afwachten of het in het echt net zo goed is.

Het krijgen van de sleutels verliep weer eens lekker op z´n Spaans. Ik hoefde me geen zorgen te maken, de sleutels zouden voor 30 juni in mijn bezit zijn. Uiteindelijk werd het een week van over en weer berichten versturen want het meisje dat nu nog in het appartement woonde was toch niet eerder weg en het moest nog schoongemaakt en... Na aandringen van mijn kant (hopelijk meer op Spaanse manier dan Nederlandse manier), was het mogelijk om op donderdag 29 juni de sleutels af te halen, waarna mijn nieuwe huisbaas volledig vergeten was dat we een afspraak hadden.
Maar goed, via via kwamen de sleutels toch op 29 juni in mijn bezit.

Spaanse man stond erop om donderdag mij te helpen met het overbrengen van de eerste spullen zodat ik direct in het nieuwe huisje zou kunnen slapen. Hoewel ik een foto had gestuurd van de opgestapelde dozen en hij dus eerder had kunnen zien dat het misschien wel veel was, was de aanblik van de spullen die verhuisd moesten worden dusdanig dat hij direct van mening veranderde en besloot dat de verhuizing per auto zou gaan.
Mij best, het zou veel sneller gaan en het geklaag van Spaanse man over hoe ingewikkeld het was om in het centrum van de stad te rijden met een auto en te parkeren zou ik wel overleven ;-). (geen idee of dit typisch automobilisten eigen is of Spaans).

Gevolg was in ieder geval dat het grootste gedeelte in 3x rijden over was en er voor mij nog een paar keer lopen overbleef. Het weer was omgeslagen van tegen de 40C naar rond de 30C, dus alles ging perfect.
Op vrijdag belde mijn oude huisbaas om te vragen of ik het contract ging verlengen. Ik vertelde hem dat ik op dit moment aan het verhuizen was en dat ik maandag de sleutels in kon leveren. Hij was boos dat ik hem niet eerder op de hoogte had gebracht waarna ik hem vriendelijk liet weten dat ik hem 2 sms en 2 whatsapp had gestuurd. Volgens hem gold dat niet maar uit alles bleek duidelijk dat hij wel degelijk op de hoogte was en dat hij mijn sms ontvangen had.
Afgelopen maandag de sleutels ingeleverd en dat was het dan. Volgens mij zijn we allebei blij dat we niets meer met elkaar te maken hebben.

Het nieuwe huisje is oud (het hele gebouw is oud en tamelijk slecht onderhouden) en niet heel groot (in totaal zo'n 20m2) maar een aparte slaapkamer is wel aangenaam. Wat niet op de foto's stond maar wel fijn is met de opleiding die ik ga doen, is dat er een bureauplank aan de muur in de slaapkamer is gemaakt. Een ideale plek om mijn naaimachines neer te zetten.

Het is ook veel lichter dan mijn vorige huisje. Ik hoef niet meer bij het opstaan het licht aan te doen en pas bij het slapen gaan weer uit te doen. Veel zon heb ik niet (wat volgens Spaanse man een nadeel is, vooral in de winter) maar met de warmte in de zomer geloof ik niet dat dit een probleem zal zijn.
De tegels op de vloer zijn licht, wat waarschijnlijk het zal helpen met het overtrekken van patronen als ik met mijn opleiding begin. In mijn vorige huisje waren ze donker terra-kleurig wat, in combinatie met het gebrek aan licht, het bijna onmogelijk maakte om een patroon te volgen.

De keuken is een beetje raar ingedeeld maar dat zal een kwestie van wennen zijn. Ik mis de grote kast die ik in mijn vorige huisje naast mijn kleine keukenblokje had. Met name een plek voor mijn oven zoeken zal niet eenvoudig zijn.
Ik kook op butaan en dat wordt ook gebruikt voor de geiser voor warm water. Ik kan dus weer net zolang douchen als ik wil in plaats van mij te moeten haasten omdat ik maar 50 liter warm water heb. Dat is echt een enorme verbetering. Nadeel is het omhoog slepen van de volle gasflessen, die zo rond de 30 tot 35 kilo wegen.
Ik was heel blij toen ik de deur voor de eerste keer open deed. Ik merk dat ik nu wat minder enthousiast ben maar dat komt waarschijnlijk meer door het gedoe op mijn werk en het leven in een chaos dan dat mijn mening veranderd is (tenminste, ik kan me niet een voorval herinneren waardoor ik ineens minder blij ben met mijn nieuwe plekje).
Het is wel beduidend verder dan de vorige 2 plekken waar ik gewoond heb. Om op tijd op mijn werk te komen moet ik nu 10 minuten meer rekenen. Gelukkig is er wel de mogelijkheid om mijn vouwfiets beneden vast te zetten in plaats van hem elke keer de trappen op te slepen.

Wat elke keer ingewikkeld blijft is het zoeken van een plek voor alles. In Nederland verhuis je met al je meubels dus als je de meubels op zijn plek heb gezet kan je alles weer net zo in de kasten stoppen als daarvoor. Hier huur je gemeubileerd, dus je moet het doen met wat er is. Voordeel is dat het verhuizen snel gaat maar nadeel is dat je elke keer weer een indeling moet verzinnen en dat is waar ik nu mee bezig ben. Er is wel opbergruimte, maar hoog en voor mij, zelfs op een stoel, niet eenvoudig te bereiken. Meer dus voor spullen die ik voor lange tijd niet nodig heb en daar heb ik niet veel van.
Uiteindelijk zal alles wel zijn plek krijgen en zal het niet meer voelen alsof er een kleine explosie heeft plaats gevonden.

Nu is het tijd om wat te eten te koken (lees: eerst een afwas wegwerken en dan de boontjes en sla uit de moestuin bereiden) en daarna gaan we vrolijk verder met het verplaatsen van dozen. En als het vandaag niet afkomt dan is er altijd weer een volgend weekend. Ik begin te wennen aan het Spaanse mañana.

zondag 25 juni 2017

Nieuws?

Het is warm, we hebben nu al zo'n 2 weken code geel voor extreem warm weer. Ik kan me niet meer herinneren op welk moment van de dag het in Nederland op z'n warmst is maar hier in Spanje is dat rond een uur of 18.00, zeg maar precies op het moment dat ik mijn werk verlaat. En ik ga niet ontkennen dat de warmte maakt dat ik behoorlijk tegen de verhuizing op zie. Verhuizen op zich is al zwaar maar met temperaturen van tegen de 40C wordt het er niet beter op.

Mijn moeder stuurde mij een berichtje, dat het extreem warme weer voor de maand juni in Spanje het Nederlandse nieuws had gehaald. In haar berichtje schreef ze dat een school de lessen naar het mortuarium had verplaatst omdat daar airco was en op school niet. Toen een vriendin van mij met hetzelfde verhaal kwam, leek het mij raadzaam om nog eens extra goed het Spaanse nieuws te bekijken. Ik had wel iets gelezen maar dat kwam niet overeen met was er volgens mijn moeder en vriendin in het nieuws was. Dus of een geval van verkeerde vertaling (wat ik mij niet kon indenken) of ik heb het artikel verkeerd begrepen (wat ik mij wel kon indenken).

Tot mijn stomme verbazing blijkt het wel degelijk een geval van verkeerde vertaling. Wat is er in het echt gebeurd? Een school wil uitbreiden en geeft op dit moment les in noodgebouwen, inderdaad zonder airco en waarschijnlijk ook wel iets teveel leerlingen in 1 lokaal. Vanwege de warmte werden er rond de 47 leerlingen onwel. Om ze zo snel mogelijk in een koele omgeving te krijgen, werden ze naar het uitvaartcentrum gebracht (enkelen werden naar het ziekenhuis gebracht). Dus geen les in het mortuarium. Vervolgens zijn alle lessen voor de middag geschrapt totdat de warmte gezakt is maar als ik het goed heb begrepen is voor de leerlingen nu de zomervakantie al begonnen dus het probleem van de warmte is in die zin voor voorlopig opgelost.

Blijft waarom de school al een jaar in noodgebouwen les geeft en de nieuwbouw nog steeds niet is begonnen. Dat heeft te maken met een corruptieschandaal (het zoveelste waarbij de PP als regeringspartij bij betrokken is). De school heeft grond gekocht van een bedrijf wat bij het Punica-schandaal betrokken is. Daarom wil de gemeente de grond niet overzetten op naam van de school en omdat de school geen eigenaar is, kan het niet met de nieuwbouw beginnen. Op de vraag hoelang dat nog zal duren is vooralsnog geen antwoord beschikbaar. Hangt van het onderzoek af.

Afgelopen weekend heb ik me verbaasd over de Spaanse kranten en hun berichtgeving. Het is bekend dat de kranten in Spanje over het algemeen op handen van de rechtse regeringspartijen zijn en dat ze nog steeds de normen en waarden van het Franco-regime verdedigen. Maar ik had niet verwacht dat ze zover zouden gaan dat nieuws niet of heel summier gepubliceerd wordt.


De Spaanse regering heeft, net als in Nederland, belastinggeld gebruikt om een aantal Spaanse banken te redden. Waar de Nederlandse regering alles op alles zet om het geld terug te krijgen, kwam vorige week vrijdag de Spaanse bank met de mededeling dat zo'n 80% van het geld (60.600 miljoen euro) niet terug te vorderen zou zijn. Hoewel ik niet echt het Nederlandse nieuws bij hield toen ik in Nederland woonde, weet ik zeker dat als het in Nederland zou gebeuren dit groot nieuws zou zijn met kamervragen aan de minister van Financiën. In Spanje dus niet.

De grote Spaanse kranten hebben er geen aandacht aan besteed (en als ze het al deden, zo summier dat het leek alsof er niks aan de hand was). Het was dermate dat het zelfs amper op het televisiejournaal was en dat het zelfs mijn Spaanse vriendin opviel, die tot op heden altijd de Spaanse media heeft verdedigd als betrouwbaar. Voordeel van de nieuwe media is dat er altijd meer mensen zijn die zoiets ontdekken dus dat er behoorlijk op los getweet werd met foto's en al. Alleen geen idee of dat iets heeft opgeleverd.

Hetzelfde gebeurt nu met Ronaldo (voor degenen die, net als ik deed, zich afvragen wie dat is: een voetballer bij Real Madrid). Hij is beschuldigd van het illegaal gebruik van fiscale constructies om belasting te ontduiken. We hebben het over zo'n 14 miljoen euro. De Spaanse televisie doet er alles aan om de indruk te wekken dat Ronaldo dat op eigen houtje heeft gedaan met een belastingadviseur die geen banden heeft met Real Madrid. Dus ze hebben het over voetballer Ronaldo, laten hem zien in allerlei voetbaltenues die niet genomen zijn tijdens de seizoenen dat hij bij Real Madrid speelt en het is ze tot op heden nog steeds gelukt om in hun berichtgeving de naam van Real Madrid te vermijden. Alles om maar enige betrokkenheid van Real Madrid bij het schandaal te vermijden.

Helaas is dit de dagelijkse realiteit waar de Spanjaarden in leven. Grote corruptieschandalen zonder dat er schuldigen worden aangewezen en het geld verdwenen is en media die de waarheid aanpassen naar hun het beste uitkomt of anders hun best doen om het minder erg te laten lijken dan dat het is.